IV SA/Wa 340/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie sędzia WSA Paweł Groński (spr.), sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2014 r. sprawy ze skargi Towarzystwa O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (dalej: SKO w C.), działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 (dalej kpa) oraz art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Towarzystwa O., od decyzji Burmistrza Miasta R. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Wytwórni Pasz w R. o zdolności produkcyjnej 120 Mg/h paszy granulowanej - rozbudowa II etap 60 Mg/h paszy granulowanej na rzecz Inwestora C. S.A. [...] C. ul. [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że C. S.A. w C. złożyła w Urzędzie Miasta R. wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Wytwórni Pasz w R. o zdolności produkcyjnej 120 Mg/h paszy granulowanej - rozbudowa II etap 60 Mg/h paszy granulowanej, na działkach nr ew. [...],[...] i [...], położonych przy ul. [...] w R. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Burmistrz Miasta R. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Wytwórni Pasz w R. o zdolności produkcyjnej 120 Mg/h paszy granulowanej - rozbudowa II etap 60 Mg/h paszy granulowanej na rzecz Inwestora C. S.A. [...] C. ul. [...]. Od powyższej decyzji wniosła odwołanie N. z siedzibą w G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało na konieczność wezwania Inwestora do uzupełnienia Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko o warianty pominięte w przedstawionym Raporcie oraz podjęcia kolejnych czynności postępowania określonych w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej: ustawa) i Kodeksie postępowania administracyjnego. Kolegium zwróciło także uwagę na brak pełnej realizacji obowiązku wynikającego z art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy - brak podania do publicznej wiadomości informacji o wydaniu decyzji w sposób zwyczajowo przyjęty, w miejscu planowanego przedsięwzięcia. Po złożeniu w dniu 20 grudnia 2012 r. uzupełnionego raportu przez Inwestora, Burmistrz Miasta R. wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. oraz do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. o wydanie opinii w zakresie warunków realizacji przedsięwzięcia określonego we wniosku. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. wydał w dniu [...] stycznia 2013 r. opinię nr [...], którą zaopiniował pozytywnie planowane przedsięwzięcie. Natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W., pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] wezwał do usunięcia braków dokumentacji poprzez nadesłanie kopii wniosku Inwestora oraz wypis i wyrys z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Następnie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W., pismem z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] wezwał do uzupełnienia raportu w zakresie w zakresie ochrony powietrza, gospodarki wodno-ściekowej, ochrony przed hałasem. Po wyznaczonym terminie, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W., postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie Wytwórni Pasz w R. o zdolności produkcyjnej 120 Mg/h paszy granulowanej - rozbudowa II etap 60 Mg/h paszy granulowanej. Uzupełniony raport został ponownie przedstawiony do uzgodnienia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w W., który postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji. Po zawiadomieniu stron postępowania o wydanych przez organy opiniujące postanowieniach w sprawie przedmiotowego przedsięwzięcia i możliwości zapoznania się z nimi, Burmistrz Miasta R. wydał w dniu [...] sierpnia 2013 r. decyzję nr [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Wytwórni Pasz w R. o zdolności produkcyjnej 120 Mg/h paszy granulowanej - rozbudowa II etap 60 Mg/h paszy granulowanej na rzecz Inwestora C. S.A. [...] C. ul. [...]. Odwołanie od ww. decyzji wniosła organizacja ekologiczna - Towarzystwo O. Stowarzyszenie zarzuca decyzji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i art. 77 § 1 kpa, poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W ocenie odwołującego planowana inwestycja powinna być oceniana w powiązaniu z już funkcjonującą Mieszalnią Pasz w R. ze względu na kumulowanie się oddziaływań tych przedsięwzięć, a także z zaskarżonej decyzji nie wynika ilość silosów oraz ilość wentylatorów, w które będą wyposażone oraz jakie urządzenia zmniejszające emisję zanieczyszczeń do powietrza mają być zainstalowane w planowanej inwestycji. Ponadto jego zastrzeżenia budzi emisja hałasu z wentylatorów oraz hałasu powodowanego środkami transportu, co jest istotnym problemem ze względu na istniejącą w sąsiedztwie planowanej inwestycji zabudowę mieszkaniową. Towarzystwo postawiło także decyzji zarzut oparty na treści art. 82 ust, 1 pkt 1 lit. c) ustawy tj. braku określenia wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy. Wskazało, że dla funkcjonującej obecnie Mieszalni Pasz w R. została wydana w dniu [...] stycznia 2010 r. decyzja nr [...] ustalająca środowiskowe uwarunkowania. Z decyzji tej nie wynikało, iż budowa Mieszalni Pasz ma odbywać się w etapach. Tymczasem zaskarżona decyzja jako wydana dla II etapu - rozbudowa, nie została poprzedzona zmianą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w trybie art. 87 ustawy, uwzględniającą etapową realizację inwestycji. Również Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien uwzględniać oddziaływanie przedsięwzięcia na etapach jego realizacji, eksploatacji lub użytkowania oraz likwidacji, czego brak w niniejszej sprawie. Po rozpatrzeniu odwołania SKO w C. wydało powołaną na wstępie decyzję wskazując, że zostało odwołanie uwzględnione, chociaż z innych powodów niż podnoszone przez Stowarzyszenie. Organ II instancji podniósł, że materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie są przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235) oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397). Organ II instancji stwierdził, że określona we wniosku inwestycja kwalifikuje to przedsięwzięcie do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy oraz § 3 ust. 1 pkt 52b rozporządzenia tj. "zabudowa przemysłowa lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a, przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia". Organ odwoławczy podniósł, że dla ww. inwestycji został stwierdzony obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, został sporządzony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ma obowiązek zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w tym postępowaniu stosownie do treści art. 79 ust. 1 ustawy. SKO w C. zauważyło, że Burmistrz Miasta R. prowadził wprawdzie postępowanie, w którym został zapewniony udział społeczeństwa, jednakże dotyczyło to postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...]. Trymczasem po uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...], ww. decyzji Burmistrza Miasta R. w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach było prowadzone ponownie. Burmistrz Miasta R. zobowiązał Inwestora do uzupełnienia raportu, w zakresie wskazanym w decyzji Kolegium, a następnie wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspktora Sanitarnego w P. oraz do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. o wydanie opinii w zakresie warunków realizacji przedsięwzięcia określonego we wniosku. Po uzyskaniu opinii od ww. organów, wydał w dniu [...] sierpnia 2013 r. decyzję nr [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia. SKO w C. podkreśliło, że w stosunku do stron postępowania, została zachowana zasada czynnego udziału, określona w art. 10 § 1 kpa, gdyż strony otrzymały pisemne zawiadomienia z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], o wydanych przez organy opiniujące postanowieniach w sprawie przedmiotowego przedsięwzięcia i możliwości zapoznania się z nimi. Zawiadomienie to zostało umieszczone na tablicy informacyjnej w Urzędzie Miasta w R. i zamieszczone na stronie internetowej Urzędu Gminy. Niemniej jednak akta sprawy nie potwierdzają faktu podania informacji dla społeczeństwa, w Biuletynie Informacji Publicznej, w siedzibie organu oraz w miejscu planowanego przedsięwzięcia, o możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu, o możliwości składania uwag i wniosków, sposobie i miejscu składania uwag i wniosków ze wskazaniem jednocześnie 21-dniowego terminu ich składania oraz o organie właściwym do rozpatrzenia uwag i wniosków. SKO w C. powołało się w tym zakresie na treść art. 33 ustawy. SKO w C. podniosło, że pomimo, iż strony postępowania zostały powiadomione prawidłowo o zakończeniu postępowania, został naruszony art. 33 ustawy odnośnie podania do publicznej wiadomości, że istnieje możliwość zapoznania się z dokumentacją sprawy. Organ odwoławczy zauważył, że przed wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. było prowadzone nowe postępowanie, został uzupełniony raport, zostały wydane nowe uzgodnienia przez organy opiniujące, co oznacza że w rozpatrywanej sprawie ma zastosowanie art. 33 ustawy, który jednoznacznie określa moment podania do publicznej wiadomości - przed wydaniem i zmiana decyzji wymagających udziału społeczeństwa. SKO w C. uznało, że brak pełnej realizacji art. 3 ust. 1 pkt 11 tj. niedopełnienie obowiązku ogłoszenia informacji o której mowa w art. 33 ust. 1 ustawy, należy uznać za uchybienie realizacji zapewnienia udziału społeczeństwa w postępowaniu wymagającym tego udziału i to w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia celem uzupełnienia postępowania we wskazanym zakresie. Jednocześnie organ II instancji, stwierdzając uchybienia odnośnie zastosowania art. 33 ustawy, skutkujące uchyleniem zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia, nie stwierdził zasadności zarzutów zawartych w odwołaniu Stowarzyszenia, w szczególności odnośnie konieczności przeprowadzenia rozprawy. Organ odwoławczy podniósł, że w art. 33 ustawy określono, że jednym ze środków gwarantujących społeczeństwu czynny udział w postępowaniach z zakresu ochrony środowiska jest rozprawa administracyjna. SKO w C. wskazało, że wprawdzie art. 36 ustawy wprowadza uprawnienie dla organu administracji prowadzącego postępowanie do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, jednakże podkreśliło, iż organ administracji nie jest zobligowany do przeprowadzenia rozprawy tj. ma taką możliwość, ale nie ma takiego obowiązku. SKO w C. odniosło się również zarzutu odwołującego się Towarzystwa odnośnie braku określenia wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy, uznajac, że nie ma on uzasadnionych podstaw. Ustosunkowując się do zastrzeżeń Towarzystwa co do emisji hałasu z wentylatorów oraz hałasu powodowanego środkami transportu organ odwoławczy wyjaśnił, że źródłami hałasu na etapie realizacji inwestycji będzie praca maszyn i urządzeń budowlanych oraz ruch pojazdów związanych z tą fazą inwestycji, a na etapie eksploatacji źródłem oddziaływania akustycznego będą prace eksploatacyjne: praca urządzeń wentylacyjnych oraz ruch pojazdów po terenie inwestycji. Analiza raportu w zakresie rozprzestrzeniania się hałasu wykazała, iż zarówno podczas realizacji, jak i eksploatacji przedsięwzięcia dopuszczalne poziomy hałasu na terenach chronionych akustycznie zostaną zachowane. Odnosząc się do kwestii możliwości kumulowania się oddziaływań z istniejącej Mieszalni Pasz i planowanej rozbudowy organ II instancji wyjaśnił, iż możliwość skumulowanego oddziaływania, zgodnie z przepisem art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b) i d) ustawy, bierze pod uwagę organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdy rozważa konieczność nałożenia na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazując wówczas zakres raportu, nie może jednak wyjść poza regulację art. 66 ustawy. SKO w C. wskazało, że zawartość raportu określona jest w art. 66 ustawy i nie ma prawnych możliwości nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia go w sposób wykraczający poza wskazany w tym przepisie zakres. Należy podkreślić, że przepis ten, jak również żaden inny przepis ustawy, nie wskazują na konieczność badania kumulowania się oddziaływania planowanej inwestycji z innymi inwestycjami już istniejącymi i projektowanymi o podobnym charakterze, które istnieją lub są planowane w okolicy planowanej inwestycji. Zatem nie ma prawnej możliwości potraktowania istniejącej już Mieszalni Pasz i planowanej inwestycji jako jednego przedsięwzięcia. SKO w C. nie doszukało się również braków w raporcie i decyzji danych odnośnie ilości planowanych silosów i ilości wentylatorów w jakie mają być wyposażone. Ponadto organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Towarzystwa, iż zaskarżona decyzja jako wydana dla II etapu - rozbudowa, powinna być poprzedzona zmianą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w tybie art. 87 ustawy. Inwestor nie może być ograniczony w swoich działaniach inwestycyjnych treścią decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...]. W sytuacji, gdy zaistniała potrzeba dokonania rozbudowy Mieszlni Pasz została przeprowadzona procedura w celu uzyskania przez Inwestora nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i nie zachodzi konieczność dokonywania zmiany uprzednio wydanej decyzji. Organ odwoławczy podkreślił, iż treść art. 87 nie wskazuje jakich konkretnie zmian decyzji przepis ten dotyczy, co oznacza, że w przypadku rozbudowy danego przedsięwzięcia nie występuje obowiązek dokonania zmiany uprzedniej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Powyższa decyzja SKO w C. z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Towarzystwo O. (zwane dalej: “Towarzystwem" lub “skarżącym"), które zarzuciło zaskarżonej decyzji naruszenie art. 138 § 2 kpa w związku z art. 33 pkt 9, art. 36, art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c, art, 72 ust. 1, 63 ust. 1 pkt 1 lit. b i d, art. 63 ust. 1 pkt 2 lit h, art. 87, art. 65 ust. 6 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) a także art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Towarzystwo powołało treść 138 § 2 kpa podnosząc, że SKO w C., wydając zaskarżoną decyzję mogło wyłącznie powołać naruszenie norm prawa procesowego jako okoliczności uzasadniające zastosowanie ww. przepisu. Tymczasem organ rozpoznał merytorycznie sprawę w zakresie: - braku konieczności przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, choć to organ I instancji właściwy jest w ramach uznania administracyjnego do wypowiedzenia się w tej kwestii, co też uczynił bardzo lakonicznie w decyzji I instancji; - prawidłowości określenia wymagań dotyczących ochrony środowiska, co w zasadzie narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania, ponieważ przed ponownym wydaniem decyzji I instancyjnej przesądza o prawidłowości określenia ww. wymagań; - zachowania dopuszczalnych norm hałasu, czyniąc to w dodatku bardzo lakonicznie, pomijając istotne kwestie dotyczące usytuowania zabudowy mieszkaniowej, który to zarzut zawarty w odwołaniu winien być w pierwszej kolejności podstawą do zastosowania art. 138 § 2 kpa; - braku konieczności przeprowadzenia postępowania środowiskowego pod względem kumulowania się istniejącej Mieszalni Pasz z planowaną rozbudową; - kompletności raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, do stwierdzenia której w ocenie SKO w C. wystarczy stanowisko organu uzgadniającego, co zwalnia właściwy organ prowadzący postępowanie środowiskowe od wypowiedzenia się w tej kwestii, co również należy uznać jako stanowisko niedopuszczalne, ponieważ to organ prowadzący postępowanie środowiskowe przed wydaniem decyzji środowiskowej musi oprzeć się na kompletnym raporcie, a zatem musi sprawdzić jego kompletność; - braku konieczności wskazania etapowania inwestycji, który to obowiązek wynika z przepisów prawa. Uzasadniając ww. zarzuty Towarzystwo podtrzymało argumentację prezentowaną w odwołaniu od decyzji organu I instancji dotyczącą merytorycznej wadliwości decyzji Burmistrza Miasta R. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Wytwórni Pasz w R. o zdolności produkcyjnej 120 Mg/h paszy granulowanej - rozbudowa II etap 60 Mg/h paszy granulowanej na rzecz Inwestora C. S.A. [...] C. ul. [...], prezentując w obszernym uzasadnieniu argumenty analogiczne do zawartych w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. z 2012 r. poz. 270 (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W pierwszej kolejności należy podnieść, że SKO w C. w sposób prawidłowy zastosowało art. 138 § 2 kpa. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W orzecznictwie powszechnie wskazuje się, iż przewidziana w art. 138 § 2 kpa możliwość przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Dlatego niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca tego przepisu i decyzja o charakterze kasacyjnym nie może więc być wydana w innych sytuacjach, z powodu innych wad decyzji pierwszej instancji (por. m. in. wyrok NSA z dnia 29 marca 2006 r. sygn. akt II OSK 633/05). Jedynie zatem w przypadku, gdy organ odwoławczy stwierdzi, że postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone z istotnym naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, zaś zgromadzony materiał dowodowy zawiera takie braki, które uniemożliwiają wręcz orzekanie w sprawie przez organ odwoławczy, zaś wspomniane braki w materiale dowodowym ze względu na ich rozmiar nie mogą być uzupełnione w drodze uzupełniającego postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ odwoławczy lub zleconego w trybie art. 136 kpa, uzasadnione jest wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 kpa. Dodatkowo należy zwrócić uwagę na nowelizację art. 138 § 2 kpa, która została dokonana z dniem 11 kwietnia 2011 r. ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 Nr 6, poz.18). W uzasadnieniu do tej zmiany projektodawcy wskazali m.in., że zmierza do ograniczenia zbyt częstego korzystania z decyzji kasacyjnych przez organy odwoławcze, któremu nie były w stanie zaradzić krytyka ze strony judykatury i doktryny. Nowelizacja zawęziła zatem maksymalnie możliwość podjęcia decyzji kasacyjnej, albowiem ograniczyła ją do sytuacji, w której rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy byłoby nie do pogodzenia z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 138 § 2 kpa, które uzasadniałyby wydanie przez SKO w C. decyzji o charakterze kasatoryjnym, uchylającej w całości decyzję Burmistrza Miasta R. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Wytwórni Pasz w R. o zdolności produkcyjnej 120 Mg/h paszy granulowanej - rozbudowa II etap 60 Mg/h paszy granulowanej na rzecz Inwestora C. S.A. [...] C. ul. [...] i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W stanie faktycznym sprawy nie ulega bowiem wątpliwości, że po uchyleniu w całości przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] decyzji Burmistrza Miasta R. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach było prowadzone ponownie. Organ I instancji zobowiązał Inwestora do uzupełnienia raportu oraz wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. oraz do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. o wydanie opinii w zakresie warunków realizacji przedsięwzięcia określonego we wniosku. Dopiero po uzupełnieniu raportu i uzyskaniu opinii od ww. organów, organ I instancji wydał w dniu [...] sierpnia 2013 r. decyzję nr [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W tej sytuacji nie ulega wątpliwości, że przed wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Burmistrz Miasta R. miał obowiązek zapewnić udział w postępowaniu społeczeństwa stosownie do treści art 33 i 79 ust. 1 ustawy. Nie podano w Biuletynie Informacji Publicznej, w siedzibie organu oraz w miejscu planowanego przedsięwzięcia, informacji o możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu, o możliwości składania uwag i wniosków, sposobie i miejscu składania uwag i wniosków ze wskazaniem jednocześnie 21-dniowego terminu ich składania oraz o organie właściwym do rozpatrzenia uwag i wniosków. Reasumując zgodzić się należy z twierdzeniem SKO w C., że brak pełnej realizacji art. 3 ust. 1 pkt 11 polegajacy na niedopełnieniu obowiązku ogłoszenia informacji o której mowa w art. 33 ust. 1 ustawy, należy uznać za uchybienie realizacji zapewnienia udziału społeczeństwa w postępowaniu wymagającym tego udziału, w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia celem uzupełnienia postępowania w powyższym zakresie. Konkluzji o prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia nie zmienia fakt, iż SKO w C. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wykroczyło poza zakres orzekania kasatoryjnego nieprawidłowo odnosząc się do zarzutów merytorycznych, które na tym etapie postępowania nie mogły być rozważane. Zgodzić się należy w tym zakresie z zarzutami Towarzystwa, że rozstrzyganie ww. kwestii na etapie zaskarżonej decyzji pozostaje w sprzeczności zarówno z charakterem rozstrzygnięcia kasatoryjnego, jak i narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania. Świadczy również o daleko idącej niekonsekwencji procesowej organu, który z jednej strony wskazuje na konieczność skasowania decyzji organu I instancji i rozpoczęcia na nowo procesu orzekania merytorycznego przez organy obu instancji, a z drugiej usiłuje rozstrzygać sprawę merytorycznie. Świadczy to o niespójności wewnętrznej decyzji oraz nieadekwatności części uzasadnienia zaskarżonej decyzji do jej rozstrzygnięcia i w rezultacie powoduje, że w części zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 107 § 3 kpa. Należy jednakże zaznaczyć, że naruszenie to nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa i nie może stanowić podstawy do eliminacji zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Należy bowiem podkreślić, że jakkolwiek zaskarżona decyzja posiada częściowo wadliwe uzasadnienie, to jednak jej rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Odnosząc się do zarzutów Towarzystwa dotyczących kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć, liczby silosów oraz wentylatorów, hałasu z wentylatorów oraz powodowanego środkami transportu, braku określenia wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji oraz nieuwzględnienia etapowania inwestycji należy podkreślić, że ich merytoryczne rozpoznanie jest na tym etapie procedowania przedwczesne. To rzeczą organu I instancji będzie rozpoznanie merytorycznych zarzutów Towarzystwa. Należy jednocześnie podkreślić, że w tym zakresie Burmistrz Miasta R. nie jest związany wskazówkami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO w C., albowiem w tym zakresie uzasadnienie to jest wadliwe i nie może być przedmiotem uzasadnienia w rozstrzyganiu kasatoryjnym. Zgodnie z art. 138 § 2 kpa zd. drugie przekazując sprawę, organ ten (uchylający) powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Okolicznością, o której mowa w ww. przepisie będzie w niniejszej sprawie wyłącznie konieczność zachowania zgodności z procedurą i wypełnienie przez organ I instancji wymagań wynikających z art. 33 ustawy "środowiskowej". Natomiast podnoszone przez Towarzystwo kwestie merytoryczne Burmistrz Miasta R. będzie musiał rozpoznać na nowo rozstrzygając ponownie o sprawie administracyjnej w jej całokształcie. W tym zakresie rozważania merytoryczne SKO w C. nie wiążą Burmistrza Miasta R. i powinny pozostać całkowicie obojętne dla orzekania w I instancji, choć oczywiście nie można wykluczyć zajęcia analogicznego stanowiska przez ten organ. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.