II GZ 915/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 października 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2613/14 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia naruszenia zakazu prowadzenia reklamy działalności aptek ogólnodostępnych, nakazania zaprzestania jej prowadzenia oraz nałożenia kary pieniężnej postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 6 października 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2613/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wnioskował, że strona skarżąca, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, sugerowane przez stronę prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania aktu na podstawie art. 61 p.p.s.a. Ponadto odnosząc się do argumentu utraty płynności finansowej Spółki, Sąd wskazał, iż o braku dostatecznych środków na poniesienie kosztów postępowania przez osobę prawną nie może świadczyć powoływany przez stronę skarżąca niski dochód, bądź też odnotowana strata z prowadzonej działalności gospodarczej. Sąd powołując się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2010 r., sygn. akt I FZ 10/10 zaznaczył, że w przypadku przedsiębiorców, miarodajną dla oceny ich zdolności płatniczych nie jest kategoria "dochodu" (rozumianego jako nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania), lecz ‘przychodu". Zdaniem Sądu istnieją legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów, tak by w końcowym rozliczeniu obciążenie podatkowe zminimalizować, czy też je wyeliminować. Do instrumentów takich nalezą zwolnienia podatkowe, dokonywanie zakupów i inwestycji w odpowiednim okresie, obniżenie dochodu przez przesunięcie koszów w czasie, amortyzacja majątku trwałego. Istotnym faktem jest zatem, że strona skarżąca uzyskuje przychody i przychody te kształtują się na bardzo wysokim poziomie (przychód netto na koniec 2013 r. wyniósł 43 181 928,05 zł). Sąd zauważył, że bilans przychodów i kosztów tworzony jest na potrzeby rozliczeń podatkowych stąd trudno na ich postawie ocenić realne korzyści z działalności w sensie ekonomicznym. Ponadto enigmatyczne określenie, że wykonanie kary pociągnie za sobą daleko idące skutki dla spółki, bez określenia o jaki skutki chodzi, nie tłumaczy, jakie konsekwencje strona poniesie w związku z brakiem uzyskania ochrony tymczasowej przed Sądem. W zażaleniu na powyższe postanowienie strona skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] czerwca 2014 r. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, że we wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji wskazała, iż jej sytuacja finansowa jest niekorzystna. . Na dowód powyższej okoliczności przedłożony został bilans i rachunki zysków i strat spółki za okres od 1 stycznia 2013 roku do 31 grudnia 2013 roku. Nie jest zatem zasadne twierdzenie, jakoby wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został poparty dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonalności decyzji. Z powyższych dokumentów księgowych wynika w sposób jednoznaczny, że Spółka wykazała brak środków umożliwiających jej dokonanie zapłaty kary wymierzonej jej przez organ nadzoru farmaceutycznego. Ponadto we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji podane zostało jednoznacznie, iż nawet niewielki zysk wypracowany w roku 2013 przeznaczony musi być na pokrycie wysokich strat z lat ubiegłych. Strona skarżąca podkreśliła również, że podjęcie w stosunku do strony egzekucji jakiejkolwiek kwoty wpłynie znacząco na jej sytuację finansową. Utrata płynności finansowej Spółki prowadziłaby bowiem do tego, że Spółka nie mogłaby regulować swoich zobowiązań, co ostatecznie mogłoby doprowadzić do zaprzestania lub ograniczenia prowadzonej działalności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jego wykonania. Sąd orzeka w kwestii wstrzymania wykonania decyzji na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ocenił wniosek skarżącej, stwierdzając, że nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Oceniając zaskarżone postanowienie, należy podzielić wyrażony w nim pogląd, iż z okoliczności sprawy nie wynika, że wykonanie decyzji (uiszczenie kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł) spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. Przede wszystkim wnioski takie nie wynikają z dokumentacji przedłożonej przez skarżącą, wskazującej na stratę w roku 2013 740114.49 zł w stosunku do wartości przychodów netto ze sprzedaży w wysokości 43 181 928,05 zł. Wykazana przez skarżącą strata z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie uzasadnia, jak chciałaby tego skarżąca, wystąpienia przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej. Strata powstaje bowiem wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Zatem powstanie w roku rozliczeniowym straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak już zostało wykazane, okoliczności te nie wynikają z wybiórczo załączonych dokumentów finansowych. Skarżąca, aby w pełni wykazać swoją sytuację finansową, powinna była dołączyć dodatkowe dokumenty, np. wydruki z rachunków bankowych, odpisy zeznań podatkowych. Należy również uznać, że nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji okoliczność, iż utrata przez skarżącą płynności finansowej prowadziłaby bowiem do wypowiadania umów pracownikom Spółki. W rozpoznawanej sprawie z dokumentów przedstawionych przez skarżącą w żaden sposób nie wynika, żeby sytuacja finansowa spółki była na tyle trudna, żeby konieczne było zwolnienie pracowników, a jak zostało już powiedziane to na skarżącej spoczywa obowiązek wykazania okoliczności uprawdopodobniających zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa również, że bezpodstawne jest twierdzenie skarżącej, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia również okoliczność, iż zaskarżona decyzja z dużą dozą prawdopodobieństwa podlegać powinna uchyleniu". Oceniając sprawę wpadkową, tj. udzielenie ochrony tymczasowej, sąd nie jest uprawniony do badania legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Wobec powyższego, WSA w Warszawie nie mógł wziąć tej okoliczności pod uwagę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z przedstawionych przez skarżącą argumentów nie wynika, aby w aktualnej sytuacji egzekwowanie należności pieniężnych mogło wywołać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu I instancji odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji