II GSK 1264/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia NSA Hanna Kamińska Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 7 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2310/12 w sprawie ze skargi B. P. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników radiofonicznych oraz ustalenie opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od B. P. na rzecz Ministra Administracji i Cyfryzacji 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 25 stycznia 2013 r. oddalił skargę B. P. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] września 2012 r. w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników radiofonicznych oraz ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych. Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco: w wyniku przeprowadzonej w dniu 31 maja 2012 r. kontroli w lokalu zajmowanym przez skarżącą na potrzeby prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, przedmiotem której było stwierdzenie wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiowych i telewizyjnych ustalono, że w lokalu znajdowały się dwa odbiornik radiowe używane przez okres roku oraz osiem odbiorników radiowych użytkowanych w okresie sześciu miesięcy w służbowych samochodach. Ustalono również, że odbiorniki były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Kontrola przeprowadzona została w obecności pracownika zaś na okoliczność jej przeprowadzenia sporządzono protokół podpisany przez tego pracownika bez zastrzeżeń. W toku postępowania skarżąca podniosła, że odbiorniki znajdujące się w lokalu zostały zarejestrowane przez mającego tam miejsce zamieszkania W. P.. Skarżąca wskazał ponadto, że jej pracownik uczestniczący w kontroli nie posiadał upoważnienia do reprezentowania przedsiębiorcy. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. nakazał skarżącej rejestrację dziesięciu odbiorników radiofonicznych i ustalił opłatę za ich używanie w kwocie 1.650 złotych. Objętą skargą decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. Minister Administracji i Cyfryzacji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że nie miał obowiązku powiadamiania strony o terminie przeprowadzenia kontroli, albowiem celem kontroli było ustalenie spełnienia obowiązku w zakresie rejestracji odbiorników i ponoszenia opłat abonamentowych nie zaś jak podnosiła skarżąca kontroli działalności gospodarczej. Organ odwoławczy, powołując się na protokół kontroli, podzielił ustalenia organu I instancji odnośnie ilości i okresu używania odbiorników radiowych w lokalu gdzie prowadzona jest działalność gospodarcza skarżącej oraz samochodów służbowych użytkowanych przez przedsiębiorstwo. Odnosząc się do kwestii nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego W. P. posiadającego ten sam adres zamieszkania co przedsiębiorstwo skarżącej, organ odwoławczy podał, że opłacenie abonamentu w ramach gospodarstwa domowego nie obejmuje odbiorników używanych w zakładzie pracy. Organ wskazał w tym zakresie na ustalenia kontroli, z których wynikało, że kontrolę przeprowadzono w biurze, a więc w pomieszczeniach użytkowych zajmowanych na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, nie zaś w pomieszczeniach mieszkalnych znajdujących się pod tym samym adresem. Sąd I instancji oddalając skargę na tę decyzję wskazał na przepisy ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 ze zm., dalej: ustawa o opłatach abonamentowych) określające adresata – posiadacza odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania obowiązany jest do uiszczenia opłaty abonamentowej. Sąd podkreślił, że określenie "używanie", jakim posługują się przepisy powołanej ustawy, obejmuje domniemanie zakładające, że w sytuacji gdy odbiornik znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu to jest on używany przez jego posiadacza. Sąd I instancji nie podzielił zarzutu naruszenia przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 220, poz. 1447, dalej: ustawa o swobodzie działalności gospodarczej), stwierdzając, że organ przeprowadzający kontrolę działa zgodnie z przepisami ustawy o opłatach abonamentowych, w szczególności zgodnie z jej art. 7 ust. 1 i 2 oraz z ust. 5 i 6. Sąd podkreślił, że przeprowadzona u skarżącej kontrola nie dotyczyła prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, kiedy to zastosowanie miałyby przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej lecz dotyczyła wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Sąd I instancji nie znalazł podstaw do zakwestionowania prawidłowości protokołu kontroli i oświadczenia wiedzy złożonego przez pracownika skarżącej jako dowodów na podstawie, której stwierdzono użytkowanie przez skarżącą w ramach prowadzonej działalności dziesięciu odbiorników radiowych podlegających obowiązkowi rejestracji. Wskazał, że protokół kontroli należy zaliczyć do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.). Wobec okoliczności, że został on sporządzony i podpisany przez kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonych przez odpowiedni organ (powołany do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych), należało go uznać, w ocenie Sądu, za dowód wiarygodny tym bardziej, że został podpisany przez pracownika skarżącej bez zastrzeżeń. Sąd wskazał również, że pracownik skarżącej nie był przesłuchiwany w charakterze świadka, wobec czego niezasadne były zarzuty strony odnośnie niedouczenia go o prawie odmowy zeznań jak również zarzut o niedoinformowaniu skarżącej o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu. Sąd podkreślił, że przepisy ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga aby w kontroli uczestniczył kontrolowany podmiot oraz aby ważność protokołu zależała do jego podpisania przez kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej. Ponadto osoby uczestniczące w kontroli składają oświadczenia wiedzy dotyczące podmiotu kontroli zatem ustalenia kontroli oparte na oświadczeniach pracownika skarżącej zostały w ocenie Sądu prawidłowo przyjęte za prawidłowe. Reasumując, Sąd I instancji uznał, że organy prawidłowo, w sposób wyczerpujący zbadały wszelkie okoliczności faktyczne sprawy i przeprowadziły wszelkie niezbędne dowody zgodnie z art. 7, 77 i art. 107 § 3 k.p.a. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). Skargą kasacyjną B. P. zaskarżyła wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. nakazującej rejestrację dziesięciu odbiorników radiofonicznych oraz ustalającą opłatę za używanie dziesięciu niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w kwocie 1.650 złotych, pomimo, że obie decyzje wydane zostały z naruszeniem szeregi przepisów prawa procesowego, tj.: - art. 79 ust. 1, art. 79 ust. 4 i art. 79 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej polegającym na zaniechaniu poinformowania kontrolowanego przedsiębiorcy o zamiarze przeprowadzenia u niego kontroli, - art. 79a ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej polegającym na zaniechaniu przedstawienia upoważnienia do dokonania kontroli przed przystąpieniem do czynności kontrolnych, które odpowiadałyby wymaganiom opisanym w art. 79 ust. 6 powołanej ustawy, - art. 80 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej polegającym na naruszeniu obowiązku przeprowadzenia czynności kontrolnych w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej, - art. 79b ustawy o swobodzie działalności gospodarczej polegającym na zaniechaniu udzielenia przed przystąpieniem do wykonywania czynności kontrolnych, kontrolowanemu lub osobie przez niego upoważnionej pouczeń o prawach przysługujących w trakcie kontroli, - art. 6 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegającym na dokonaniu ustaleń faktycznych stanowiących podstawę decyzji w oparciu o dowody uzyskane w warunkach, o których mowa w art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, - art. 79 § 1 k.p.a. polegającym na przeprowadzeniu dowodu z oględzin oraz dowodu z zeznań świadka K. J. bez uprzedniego poinformowania strony o miejscu i terminie przeprowadzenia tych dowodów, - art. 8 oraz art. 9 w zw. z art. 79 § 2 k.p.a. polegającym na zaniechaniu umożliwienia stronie postępowania udziału w przeprowadzonych oględzinach oraz przesłuchaniu świadka K. J., - art. 83 § 3 k.p.a.. polegającym na przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadka K. J. (córka strony postępowania B. P.) bez uprzedniego pouczenia jej o prawie odmowy zeznań i odpowiedzi na pytania, - prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych polegającym na nałożeniu obowiązku rejestracji odbiorników oraz wymierzenia opłaty, o której mowa w art. 5 ust. 3 ustawy mimo braku jakichkolwiek dowodów potwierdzających używanie przez adresata decyzji niezarejestrowanych odbiorników radiowych. Podniesiono również, że Sąd I instancji podzielając ocenę stanu faktycznego sprawy dokonaną przez Ministra Administracji i Cyfryzacji oraz Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. dopuścił się takiego samego jak te organy naruszenia przepisów prawa procesowego jak i materialnego, a ponadto Sąd I instancji naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia podstawy prawnej zapadłego rozstrzygnięcia, co uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. A w konsekwencji naruszył także art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a.a Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w tej sprawie nie występują. Skargę kasacyjną zgodnie z art. 174 p.p.s.a. można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2), przy czym skarga powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). Przy formułowaniu zarzutu opartego na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest nie tylko wskazanie przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji, ale wyjaśnienie, na czym to naruszenie polegało i jaki mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. W analizowanej skardze kasacyjnej sformułowano tylko zarzuty naruszenia prawa procesowego, w ocenie autora kasacji, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 79 ust. 1, art. 97 ust. 4 i art. 79 ust. 6, art. 79a ust. 1, art. 79b oraz art. 80 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej polegające na naruszeniu obowiązków wyartykułowanych w tych przepisach ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a dotyczących sposobu i trybu przeprowadzania czynności kontrolnych. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tych zarzutów. Podkreślić należy, że skarżąca zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie tych przepisów - poprzez ich nie zastosowanie w sprawie, podczas gdy nie mają one zastosowania w odniesieniu do kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych przeprowadzanej na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 ze zm.).Wbrew twierdzeniom skarżącej, rację ma Sąd I instancji, który w tym zakresie podzielił stanowisko organu, iż do ustawowych znamion działalności gospodarczej przedsiębiorcy nie należy posiadanie i użytkowanie przez niego odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych albowiem odbiorniki te nie służą w istocie do prowadzenia działalności gospodarczej, lecz do odbioru programów radiowych i telewizyjnych. Z poglądem tym należy się zgodzić. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe, art. 5 ust. 1 stanowił natomiast, że odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach operatora publicznego, w rozumieniu ustawy z dnia 12 czerwca 2003r. Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188, ze zm.). Kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1 (art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych). Kwestia opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych była przedmiotem orzekania przez Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z 9 września 2004 r. (sygn. akt K 2/03 opubl. OTK-A 2004/8/83), wypowiedział się na temat charakteru tej opłaty. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny - abonament to przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa. Jest to więc danina publiczna, różna od innych danin wskazanych w art. 217 Konstytucji przez swój celowy charakter, nie stanowiąca dochodów państwa o charakterze stricte budżetowym. Zrazem abonament mając charakter publicznoprawny i będąc dochodem publicznym, podlega w zasadzie wyłączności władzy ustawodawczej w kształtowaniu dochodów i wydatków państwa. Z drugiej strony abonament jest rodzajem daniny publicznej niebędącej podatkiem, a jedynie "zbliżonej do podatku". Nie jest on opłatą w klasycznej postaci, lecz ma charakter daniny publicznej związanej z możliwością korzystania z publicznych mediów i stanowi dochód publiczny pozabudżetowy, przeznaczony na finansowanie misji publicznej. Jest niesporne, że w chwili przeprowadzenia kontroli (31 maja 2012 r.) B. P. prowadziła działalność gospodarczą w P. - pod firmą "W." B. P. jako przedsiębiorca. Jakkolwiek kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiowo - telewizyjnych przeprowadzono w lokalu użytkowym zajmowanym przez B. P., to należy zgodzić się z organem i Sądem I instancji, że nie była to kontrola jej działalności gospodarczej, o jakiej mowa w art. 77 ust. 1 w zw. z art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Kontrola ta dotyczyła bowiem przestrzegania obowiązku rejestracji odbiorników RTV, który jest nałożony na każdego, kto użytkuje taki odbiornik, niezależnie od tego, czy jest on wykorzystywany w działalności gospodarczej, czy też służy do użytku osobistego. Obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych został w ustawie o opłatach abonamentowych powiązany z obowiązkiem rejestracji odbiorników i ta konstrukcja umożliwia określenie kręgu podmiotów zobowiązanych. Ustawa o opłatach abonamentowych jest adresowana do wszystkich podmiotów, które posiadają i używają odbiorniki telewizyjne lub radiofoniczne, a obowiązek rejestracji odbiorników, który ma umożliwić zidentyfikowanie zobowiązanych do wnoszenia opłaty abonamentowej, tak samo jak sama opłata, ma charakter powszechny i dotyczy wszystkich obywateli. Dodatkowym argumentem świadczącym, że do kontroli przestrzegania obowiązków wynikających z ustawy o opłatach abonamentowych nie mają zastosowania przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej jest treść ustawy z 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 18, poz. 97; dalej: ustawa o zmianie), która m.in. wprowadziła obowiązek uprzedzania przedsiębiorcy o zamiarze dokonania kontroli (art. 79 ust. 1 ustawy o działalności gospodarczej). W art. 2-63 tej ustawy dokonano zmian w 62 ustawach regulujących określone rodzaje działalności gospodarczej. W 52 ustawach zawarto przepisy nakazujące wprost stosowanie rozdziału 5 u.s.d.g., zatytułowanego "Kontrola działalności gospodarczej przedsiębiorcy", w przypadku poszczególnych rodzajów kontroli. Świadczy to, jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 kwietnia 2013 r. (sygn. akt II GSK 92/12), o kompleksowym charakterze tej regulacji. Pośród wymienionych w ustawie o zmianie ustaw, w których wprowadzono obowiązek dokonywania kontroli zgodnie z rozdziałem 5 u.s.d.g. nie wymieniono ustawy o opłatach abonamentowych. Należy więc uznać, że nie było zamiarem ustawodawcy, aby kontrola rejestracji odbiorników, nawet użytkowanych w działalności gospodarczej odbywała się w trybie u.s.d.g. Dlatego w sprawie nie miały zastosowania kwestionowane w skardze kasacyjnej przepisy u.s.d.g. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 art. 77 § 1, art. 79 § 1 i § 2 i art. 80, art. 83 § 3, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne. Po pierwsze Sąd I instancji nie mógł ich naruszyć, ponieważ ich nie stosował. Po drugie zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo ocenił w tej sprawie, iż organy nie naruszyły wskazanych przepisów procedury administracyjnej pomieszczonych Kodeksie postępowania administracyjnego. Rację ma Sąd I instancji stwierdzając, iż: protokół kontroli, zaliczyć należy do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. traktujących jako dowód wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W tej sprawie protokół kontroli został sporządzony i podpisany przez kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązków rejestracji odbiorników RTV. Nie ma przeszkód prawnych by w kontroli uczestniczyła inna niż kontrolowany przedsiębiorca osoba, która jak w tej sprawie jest pracownikiem zorientowanym w sprawach finansowych. "Podpis takiej osoby na protokole kontroli należy uznać za potwierdzający, po pierwsze, że brała udział w kontroli, a po drugie, że osoba ta nie kwestionuje ustaleń kontroli." Pracownik ten nie był przesłuchiwany w charakterze świadka, a zatem zarzuty dotyczące niepouczenia go o prawie odmowy zeznań czy też brak poinformowania strony postępowania o miejscu i terminie przeprowadzenia tego dowodu są nietrafne. Sąd I instancji słusznie stwierdził, iż żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, by w tego typu kontroli uczestniczył podmiot kontrolowany, ani też by ważność protokołu z takiej kontroli zależała od podpisu przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej. "Dodatkowo pamiętać również należy, że w toku kontroli osoby biorące w niej udział składają oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli." (por. s. 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). W konsekwencji w oparciu o rozważania zamieszczone wyżej za niezasadny Naczelny Sąd Administracyjny uznał także zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. tj. art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych polegającym na nałożeniu obowiązku rejestracji odbiorników oraz wymierzeniu opłaty, o której mowa w art. 5 ust. 3 tejże ustawy mimo braku jakichkolwiek dowodów potwierdzających używanie przez adresata decyzji niezarejestrowanych odbiorników radiowych. Skoro zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędne zastosowanie, przez Sąd pierwszej instancji, okazał się niezasadny, niezasadne są również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, wskazujące, iż sądowa kontrola działania organów administracji była wadliwa, stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył w tej sprawie wskazywanych w skardze kasacyjnej art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. Słusznie bowiem Sąd I instancji w tej sprawie oddalił skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a., a uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. Stąd też Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a.