II SA/Po 438/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2014 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w P. na decyzję Wojewody z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie odmowy ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę Decyzją z dnia (...) sierpnia 2013 r., nr (...), Starosta C. – T., na podstawie art. 6 pkt 2 oraz 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.), art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) dalej jako "K.p.a.", po rozparzeniu wniosku "A", dalej jako "A", postanowił ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości gruntowej położonej w D. Gm. D., działka (...), obręb D. o pow. (...) ha, stanowiącej własność M. P., dla której Sąd Rejonowy prowadzi Księgę Wieczystą nr (...), poprzez zezwolenie "A" na budowę linii kablowej SN – 15 kV o długości 140 m w pasie o szerokości 1,1 m w południowej części działki (jak na załączonej mapie zasadniczej) oraz zobowiązał przedsiębiorstw do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po budowie odcinka sieci energetycznej. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia podniesiono, że "A" realizuje budowę podziemnej sieci energetycznej SN – 15 kV w D. w związku z przyłączeniem do sieci energetycznej zakładu produkcyjnego w miejscowości R. Realizacja powyższej inwestycji wymaga przeprowadzenia sieci energetycznej przez nieruchomość M. P., która stanowi najkrótsze połączenie z zakładem produkcyjnym. W ocenie Starosty realizacja inwestycji jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy, dalej jako "plan miejscowy", a sam wniosek został poprzedzony podejmowaną dwukrotnie przez "A" próbą rokowań z M. P. Tym samym wniosek spełnia warunki określone w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. P. podnosząc, że możliwe jest poprowadzenie linii w sposób umożliwiający jej posadowienie w linii rozgraniczającej teren przeznaczony pod zabudowę usługową oraz teren przeznaczony na zalesienie, co przyczyniłoby się do zmniejszenia jej uciążliwości dla skarżącego. Zakwestionowano również zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda decyzją z dnia (...) lutego 2014 r., nr (...), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję Starosty z dnia (...) sierpnia 2013 r. i orzekł o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej położonej w D. Gm. D., działka (...), w sposób opisany w podaniu z dnia (...) maja 2013 r. z uwagi na niezgodność projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia powtórzono dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie podniesiono, że dokumenty zgromadzone w aktach sprawy wskazują, iż obszar działki nr (...) położony jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolami: U – tereny zabudowy usługowej. RM tereny zabudowy zagrodowej, ZL – tereny lasu i zalesienia, KDR – tereny rezerwy pod poszerzenie dróg. Powyższe wyliczenie przedstawia zatem jedyne funkcje, jakie co do zasady spełniać może przedmiotowa nieruchomość. Na nieruchomości objętej wnioskiem o ograniczenie sposoby korzystania, jak wynika z treści planu i wypisu, dopuszczalna jest zabudowa zagrodowa i usługowa stosownie do parametrów planu, ustalony został obszar przeznaczony pod rezerwę dla poszerzenia drogi, a nadto wyznaczony został obszar przeznaczony pod zalesienie. W myśl § 14 ust. 1 planu obszar nim objęty wymaga rozbudowy i budowy uzbrojenia technicznego w zakresie m.in. zasilania w energię elektryczną w powiązaniu z istniejącym systemem energetycznym. Stosownie do treści § 14 ust. 4 planu miejscowego, dopuszczalne jest lokalizowanie obiektów infrastruktury technicznej (np. urządzeń elektroenergetycznych) na terenach o innych funkcjach aniżeli obszary oznaczone symbolem "E" pod warunkiem umiejscowienia tych urządzeń przy liniach rozgraniczających drogi publiczne i zachowania dostępu do tych dróg – również za pośrednictwem dróg wewnętrznych. Na rysunku planu miejscowego zaznaczono przerywaną linią przebieg strefy ochronnej dla linii elektroenergetycznych. Oznaczenie te ma jednak wyłącznie charakter informacyjny, co wynika z treści § 4 ust. 2 planu i nie jest ustaleniem planu. Jak wskazuje § 4 ust. 1 planu miejscowego ustaleniami planu są takie oznaczenia występujące na rysunku graficznym jak: granice obszaru objętego planem miejscowym, symbole oznaczające przeznaczenie terenów, linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu oraz obowiązujące i nieprzekraczalne linie zabudowy. Następnie podniesiono, że art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stanowiący podstawę wydania zaskarżonej decyzji, ma charakter regulacji wyjątkowej, której zastosowanie jest możliwe jedynie w sytuacji gdy właściciel przedmiotowego gruntu nie wyraża zgody na udostępnienie przedmiotu swej własności, celem zrealizowania przez inwestora określonych prac zmierzających do osiągnięcia celu publicznego. Zbadanie czynności poprzedzających złożenie podania w tym zakresie jest podstawowym obowiązkiem organu administracji publicznej rozpatrującego daną sprawę. Ponadto, obowiązkiem organu jest ustalenie, czy planowana inwestycja stanowi realizację celu publicznego oraz czy jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Wojewody ten ostatni wymóg nie był jednak w przedmiotowej sprawie spełniony. Organ odwoławczy podniósł, że w niniejszej sprawie, inwestor – "A" – chce zrealizować inwestycję budowy podziemnej linii kablowej średniego napięcia 15 kV przebiegającą przez południową część nieruchomości oznaczonej jako działka nr (...). Działka ta znajduje się na obszarze przeznaczonym pod realizowanie funkcji takich jak: zabudowa usługowa i zagrodowa, rezerwowy teren przewidziany na poszerzenie dróg oraz zalesianie lub obszar lasu. Projektowane zamierzenie stoi zatem w sprzeczności z treścią § 14 ust. 4 planu, zgodnie z którym urządzenia infrastruktury technicznej, do jakich niewątpliwie zaliczają się wszelkie urządzenia elektroenergetyczne, mogą być realizowane na obszarach przeznaczonych pod inne funkcje niż oznaczone symbolem "E", pod warunkiem umiejscowienia ich wzdłuż linii rozgraniczających dane działki z terenem drogi publicznej. Symbol "E" oznacza obszar przeznaczony na lokalizację obiektów urządzeń elektroenergetycznych. Nieruchomość objęta podaniem o ograniczenie sposobu korzystania nie znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem "E", co oznacza, że aby zachodziła zgodność projektu z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niezbędne jest, by umiejscowienie planowanej linii kablowej średniego napięcia było zgodne z przytoczonym zapisem § 14 ust. 4 planu. W § 14 ust. 1 pkt 4 planu znajduje się co prawda zapis mówiący o tym, że obszar objęły planem wymaga rozbudowy i budowy uzbrojenia technicznego w zakresie zasilania w energię elektryczną w powiązaniu z istniejącym systemem energetycznym, lecz powyższe odnosi się jedynie do tych działek (nieruchomości), które znajdują się na obszarze zastosowania planu i o ile budowa określonych urządzeń elektronergetycznych prowadzić będzie do uzbrojenia w zasilanie elektryczne danej nieruchomości. Innymi słowy, wskazany zapis może co najwyżej oznaczać, że nieruchomości znajdujące się na obszarze zastosowania planu wymagają stosownego uzbrojenia m.in. obejmującego zasilanie elektryczne i w tym sensie zgodne z planem są wszelkie budowy urządzeń elektroenergetycznych mające spowodować ziszczenie się tego skutku. Projektowana przez wnioskodawcę inwestycja dotyczy natomiast zupełnie innej kwestii. Jak wskazano wprost w podaniu – ma ona na celu doprowadzenie przyłącza elektroenergetycznego do indywidualnego odbiorcy – zakładu produkcyjnego znajdującego się w innej miejscowości, aniżeli nieruchomość odwołującego się. Takie zamierzenie nie stanowi działania polegającego na uzbrojeniu terenu objętego zakresem zastosowania planu, lecz jest zupełnie odrębną – tj. niezależną od uzbrojenia nieruchomości należącej do skarżącego – inwestycją budowlaną. W obecnym zatem brzmieniu, projekt wnioskodawcy jest niezgodny z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i z tych względów nie ma podstaw do zastosowania w niniejszym przypadku instytucji przewidzianej w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wojewoda wskazał również, że oznaczenia znajdujące się na rysunku planu, a dotyczące przebiegu strefy ochronnej mają wyłącznie charakter informacyjny i nie są elementem ustaleń planu, przeto nawet potencjalne umiejscowienie linii kablowej w strefie ochronnej linii elektroenergetycznej byłoby działaniem niezgodnym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo organ odwoławczy podniósł, że rozstrzygnięcie organu I instancji było wadliwe w zakresie w jakim ograniczało sposób korzystania z całej nieruchomości – a nie jej odpowiedniej części oraz w części w jakiej nie określała precyzyjnie powierzchni (wyrażonej np. w jednostkach "m") ograniczanego gruntu. Zakwestionowano też bezkrytyczne przyjęcie w zaskarżonej decyzji nierealnie niskiej szerokości ograniczonego pasa użytkowania o wartości 1,1 m, podczas gdy nie dokonano w tym zakresie żadnych własnych ustaleń, opierając się jedynie na niezweryfikowanych twierdzeniach wnioskodawcy. Zwrócono też uwagę, że zgromadzone w aktach sprawy dokumenty nie dają jasnej odpowiedzi na pytanie, co do długości planowanej linii energetycznej, skoro nawet nie ujawnił tego wnioskodawca w podaniu. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu "A" Sp. z o.o. z siedzibą w P. wnosząc o jej uchylenie. Zdaniem skarżącej zamierzenie inwestycyjne spełnia wymóg zgodności przebiegu planowanej inwestycji z zapisami planu miejscowego i zasługuje na zastosowanie instytucji ograniczenie sposobu użytkowania nieruchomości. W ocenie skarżącej zapis w § 14 ust. 1 pkt 4 planu w brzemieniu: obszar objęty planem wymaga rozbudowy i budowy uzbrojenia technicznego w zakresie zasilania w energię elektryczną w powiązaniu z istniejącym systemem energetycznym nie wyklucza budowy elementów sieci niesłużących do bezpośredniego zasilania obiektów zlokalizowanych na terenie objętym planem miejscowym. Zgodnie z powyższym zapisem możliwa jest budowa i rozbudowa uzbrojenia technicznego w powiązaniu z istniejącym systemem energetycznym w obszarze objętym planem. Ponad wszelką wątpliwość rozbudowa systemu elektroenergetycznego służy poprawie możliwości dystrybucyjnych sieci, warunków ruchowych, a co za tym idzie poprawę bezpieczeństwa energetycznego. System elektroenergetyczny stanowi wzajemnie ze sobą połączonych elementów zależnych od siebie i niezbędnych do jego poprawnej pracy. Zatem projektowana rozbudowa będzie miała również wpływ na warunki zasilania obiektów na obszarze objętym planem. W takim stanie rzeczy projekt wnioskodawcy jest w pełni zgodny z treścią planu. Zakwestionowano również twierdzenia Wojewody, iż inwestycja ma na celu doprowadzenie przyłącza elektroenergetycznego do indywidualnego odbiorcy. Inwestycja jest rozbudową sieci pozwalającą na zwiększeni możliwości dystrybucyjnych i przyłączanie nowych odbiorców. Projektowana linia kablowa SN jest elementem sieci wspólnej, a nie przyłączem do jednego obiektu. Skarżący podniósł, że nieprecyzyjne zapisy planu, które wzbudziły wątpliwości Wojewody wynikają z niezrozumienia istoty problematyki elektroenergetycznej w zakresie objętym przez plan miejscowy niż woli ograniczania jej rozbudowy przez Radę Gminy. Przykładowo zapis w § 14 pkt 3 planu miejscowego zawiera z technicznego punktu widzenia wadliwy zapis o możliwości lokalizacji na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolem E, przeznaczonych na lokalizacje stacji transformatorowych SN/nn, budowy linii kablowych niskiego napięcia (nn) z pomięciem linii średniego napięcia (SN), które są niezbędne dla zasilania stacji transformatorowych. Nie zgodzono się również, że stanowiskiem Wojewody, iż organ I instancji przyjął nierealnie niską szerokości ograniczonego pasa użytkowania o wartości 1,1 m, wskazując, że brak jest regulacji prawnych przesądzających jednoznacznie o szerokości pasa ograniczonego użytkowania dla linii kablowych średniego napięcia. Zaproponowany pas ograniczonego użytkowania dotyczy tylko okresu eksploatacji budowanej linii kablowej średniego napięcia. Pas ograniczonego użytkowania przyjęto posiłkując się wytycznymi budowlanymi określonymi w normie N SEP-E-004 "Elektroenergetyczne i sygnalizacyjne linie kablowe. Projektowanie i budowa" dla przypadków zbliżeń projektowanych linii kablowych z istniejącą infrastrukturą podziemną. Odległość 0,5 m jest odległością jaką, zgodnie z wyżej przywołaną normą, należy zachować m.in. pomiędzy kablami o napięciu równym, mniejszym 30 kV i ścianą budynku lub częścią innej budowli. Jednak norma ta dopuszcza także odległości mniejsze niż 0,5 m. W skrajnym przypadku kable sygnalizacyjne i oświetleniowe z kablami tego samego rodzaju mogą się stykać. Projektowana linia kablowa SN w rzucie poziomym na ziemię zajmuje pas o szerokości ok. 0,1 m. W omawianym przypadku nie bez znaczenia jest fakt, iż projektowana linia kablowa zlokalizowana jest w obszarze pomiędzy dwoma równoległymi liniami napowietrznymi SN (odległość pomiędzy osiami linii ok. 10 m) i leży w obszarze ograniczonego użytkowania tychże linii. Zatem sama linia kablowa nie wprowadza w sposób szczególny dodatkowych ograniczeń w użytkowaniu nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości rozstrzygnięcia Wojewody z dnia (...) lutego 2014 r., który działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił decyzję Starosty z dnia (...) sierpnia 2013 r. i orzekł o odmowie ograniczenia sposoby korzystania z nieruchomości gruntowej położonej w D. Gm. D., działka (...), w sposób opisany w podaniu z dnia (...) maja 2013 r. z uwagi na niezgodność projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozpoznając przedmiotową sprawę należy w pierwszej kolejności zauważyć, że materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji administracyjnych był przepis art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, przy czym udzielenie zezwolenia, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac (art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Niewątpliwie regulacja zawarta w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest szczególnym rodzajem wywłaszczenia, polegającym na ograniczeniu prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego. Ten szczególny charakter omawianego rozstrzygnięcia wyraża się w tym, że obowiązują tu odmienne niż przy wywłaszczeniu nieruchomości zasady i tryb obciążania nieruchomości w postaci ograniczenia sposobu korzystania z tej nieruchomości. Podkreślenia wymaga, że choć wykładnia art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami wskazuje, że organ administracji przed wydaniem decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości jest jedynie zobowiązany do ustalenia, czy planowana inwestycja, wymieniona w powyższym przepisie, jest zgodna z obowiązującym planem miejscowym (względnie decyzją lokalizacyjną), oraz czy zostały przeprowadzone rokowania z właścicielem nieruchomości, to jednak podzielić należy stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazujące, że skoro decyzja, o jakiej mowa w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami prowadzi do ograniczenia prawa własności nieruchomości to powinna być ona poprzedzona analizą uciążliwości, jakie może ona spowodować dla właściciela nieruchomości obciążonej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 października 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 314/08, Baza NSA; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 223/04, Baza NSA). Innymi słowy, organ przed wydaniem decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości obowiązany jest dokonać analizy jej jak najmniejszej uciążliwości dla właściciela nieruchomości. Co więcej, dokonana przez organ wydający decyzję analiza uciążliwości jakie wywoła ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości przez właściciela musi znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji, gdyż wyjaśnienia zasadności wydania decyzji o jakiej mowa w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy zauważyć należy, że postępowanie administracyjne dotyczące ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości zostało zainicjowane wnioskiem "A", która pomimo podejmowanych dwukrotnie z M. P. rokowań nie uzyskała jego zgody na realizację, na należącej do niego nieruchomości, inwestycji polegającej na budowie podziemnej sieci energetycznej SN – 15 kV w D. w związku z przyłączeniem do sieci energetycznej zakładu produkcyjnego w miejscowości R. Sąd podziela przy tym stanowisko organu odwoławczego, że choć spełniony został pierwszy warunek formalny wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jakim jest podjęcie rokowań z właścicielem nieruchomości, to jednak przedmiotowa inwestycja nie spełnia kolejnego warunku, jakim jest jej zgodność z obowiązującym planem miejscowym. W tym miejscu zauważyć należy, że działka, w stosunku do której miała zostać wydana decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy. Dokumenty zgromadzone w aktach sprawy jednoznacznie wskazują, iż obszar działki nr (...) położony jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolami: U – tereny zabudowy usługowej. RM tereny zabudowy zagrodowej, ZL – tereny lasu i zalesienia, KDR – tereny rezerwy pod poszerzenie dróg. Równocześnie, w myśl § 14 ust. 1 planu obszar nim objęty wymaga rozbudowy i budowy uzbrojenia technicznego w zakresie m.in. zasilania w energię elektryczną w powiązaniu z istniejącym systemem energetycznym. Stosownie do treści § 14 ust. 4 planu miejscowego, dopuszczalne jest lokalizowanie obiektów infrastruktury technicznej (np. urządzeń elektroenergetycznych) na terenach o innych funkcjach aniżeli obszary oznaczone symbolem "E" pod warunkiem umiejscowienia tych urządzeń przy liniach rozgraniczających drogi publiczne i zachowania dostępu do tych dróg – również za pośrednictwem dróg wewnętrznych. Na rysunku planu miejscowego zaznaczono przerywaną linią przebieg strefy ochronnej dla linii elektroenergetycznych. Oznaczenie te ma jednak wyłącznie charakter informacyjny, co wynika z treści § 4 ust. 2 planu i nie jest ustaleniem planu. Jak wskazuje § 4 ust. 1 planu miejscowego ustaleniami planu są takie oznaczenia występujące na rysunku graficznym jak: granice obszaru objętego planem miejscowym, symbole oznaczające przeznaczenie terenów, linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu oraz obowiązujące i nieprzekraczalne linie zabudowy. Planowana inwestycja – budowa podziemnej linii kablowej średniego napięcia 15 kV przebiegającą przez południową część nieruchomości oznaczonej jako działka nr (...), stoi tym samym w sprzeczności z treścią § 14 ust. 4 planu, zgodnie z którym urządzenia infrastruktury technicznej, do jakich niewątpliwie zaliczają się wszelkie urządzenia elektroenergetyczne, mogą być realizowane na obszarach przeznaczonych pod inne funkcje niż oznaczone symbolem "E", pod warunkiem umiejscowienia ich wzdłuż linii rozgraniczających dane działki z terenem drogi publicznej. Symbol "E" oznacza obszar przeznaczony na lokalizację obiektów urządzeń elektroenergetycznych. Nieruchomość objęta podaniem o ograniczenie sposobu korzystania nie znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem "E", co oznacza, że aby zachodziła zgodność projektu z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niezbędne jest, by umiejscowienie planowanej linii kablowej średniego napięcia było zgodne z przytoczonym zapisem § 14 ust. 4 planu, który dopuszcza rozbudowę i budowę uzbrojenia technicznego w zakresie zasilania w energię elektryczną w powiązaniu z istniejącym systemem energetycznym, jedynie w stosunku do tych działek (nieruchomości), które znajdują się na obszarze zastosowania planu i o ile budowa określonych urządzeń elektronergetycznych prowadzić będzie do uzbrojenia w zasilanie elektryczne danej nieruchomości. Innymi słowy, wskazany zapis może co najwyżej oznaczać, że nieruchomości znajdujące się na obszarze zastosowania planu wymagają stosownego uzbrojenia m.in. obejmującego zasilanie elektryczne i w tym sensie zgodne z planem są wszelkie budowy urządzeń elektroenergetycznych mające spowodować ziszczenie się tego skutku. Projektowana przez wnioskodawcę inwestycja ma na celu doprowadzenie przyłącza elektroenergetycznego do indywidualnego odbiorcy – zakładu produkcyjnego znajdującego się w innej miejscowości, aniżeli nieruchomość odwołującego się, co wbrew zarzutom skarżącego wynika jednoznacznie z treści złożonego przez niego wniosku z dnia (...) maja 2013 r. (k. 24 akt administracyjnych). Sąd podziela przy tym przyjętą przez organ odwoławczy wykładnię postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którą o inwestycjach objętych planem, a związanych z budową i rozbudową uzbrojenia technicznego, w tym zasilania w energię elektryczną w powiązaniu z istniejącym systemem energetycznym (§ 14 ust. 1 pkt 4 planu) można mówić jedynie w odniesieniu do inwestycji mieszczących się na terenie objętym planem, pod którym to pojęciem nie mieści się budowa linii kablowej celem przyłączenia do sieci zakładu produkcyjnego położonego poza obszarem objętym planem. Stąd, jak zasadnie wskazał Wojewoda, wnioskowane zamierzenie nie stanowi działania polegającego na uzbrojeniu terenu objętego zakresem zastosowania planu, lecz jest zupełnie odrębną, nieujętą w planie inwestycją budowlaną. Zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i z tych względów nie zasługuje on na zastosowanie instytucji jaką przewiduje art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Dodatkowo zauważyć należy, że organ I instancji, przed wydaniem decyzji uchylonej następnie przez zaskarżoną decyzję Wojewody nie przeprowadził analizy dotyczącej uciążliwości, jakie planowana inwestycja może spowodować dla nieruchomości obciążonej. W ocenie Sądu, w świetle powołanych powyżej wyroków sądów administracyjnych, brak powyższej analizy stanowił wadę dyskwalifikującą decyzję Starosty C. z dnia (...) sierpnia 2013 r. Reasumując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że planowana przez "A" inwestycja polegająca na budowie podziemnej sieci energetycznej SN – 15 kV w D. w związku z przyłączeniem do sieci energetycznej zakładu produkcyjnego w miejscowości R., jako inwestycja niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy nie spełniała warunków określonych w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, uzasadniających wydanie decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.