I SA/Łd 542/14

Dnia 9 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędziowie Sędzia WSA Joanna Tarno Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda (spr.) Protokolant Asystent sędziego Tomasz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 9 października 2014 roku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...]r. odmawiające wydania zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis. Dnia 30 lipca 2013 r. do [...] Urzędu Skarbowego w Ł. wpłynęły wnioski "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością o wydanie zaświadczeń stwierdzających, iż poniesiony w dniu 16 lipca 2013 r. wydatek w kwocie 36.120 zł netto, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt. 1 lit. a rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 245. poz. 1810 ze zm.), z którego sfinansowano zakup rampy najazdowej, stanowi pomoc de minimis a także, że poniesiony w dniu 17 lipca 2013 r. wydatek w kwocie 9.900 zł netto, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt. 1 lit. c ww. rozporządzenia, z którego sfinansowano roboty związane z wyposażeniem i dostosowaniem pomieszczeń zakładu dla potrzeb osób niepełnosprawnych poprzez zainstalowanie systemu monitorującego, stanowi pomoc de minimis. W powyższych wnioskach spółka poinformowała, że posiada środki na koncie ZFRON uzyskane z części zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Do wniosków załączono dokumentację potwierdzającą fakt wykonania wskazanych inwestycji oraz poniesienia w związku z tym określonych kosztów. W piśmie z dnia 9 sierpnia 2013 r., będącym odpowiedzią na wezwanie organu, spółka udzieliła szczegółowych wyjaśnień odnośnie rampy najazdowej oraz systemu monitorującego, załączając rysunek techniczny rampy najazdowej, kserokopie projektu instalacji systemu monitorującego, oferty wykonania systemu monitorującego wraz z okablowaniem, umowy na wykonanie ww. robót, protokołu instalacji kablowej, aktu notarialnego zakupu obiektu budowlanego w Ł., polecenia księgowania - ujęcia w ewidencji bilansowej oraz kserokopie decyzji Wojewody potwierdzającej prowadzenie zakładu pracy chronionej pod adresem: Ł.. ul A 207/225. Postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. odmówił wydania zaświadczenia o pomocy de minimis w kwocie 36.120 zł na podstawie wniosku spółki o poniesionych wydatkach z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych zgodnie z § 2 ust. 1 pkt. 1 lit. a cytowanego Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej, w kwocie 9.900 zł na podstawie wniosku spółki o poniesionych wydatkach z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych zgodnie z § 2 ust. 1 pkt. 1 lit. c tego samego rozporządzenia. Strona złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, załączając do niego oświadczenie, że rampa najazdowa posiada antypoślizgową nawierzchnię odporną na wszelkie warunki atmosferyczne oraz spełnia wszelkie wymogi BHP w zakresie przemieszczania się osób niepełnosprawnych, oświadczenie, że jedyną działalnością wykonywaną przez spółkę jest wynajem powierzchni firmom zewnętrznym a zatrudniane osoby wykonują prace w zakresie dozoru oraz sprzątania nieruchomości, fotokopie rampy najazdowej, kserokopie umowy zlecenia zawartej miedzy "A" Spółką z o. o. a "B" Spółka z o. o. na wykonanie systemu monitoringu, aneks do ww. umowy wraz z charakterystyką kamer oraz systemu ich sterowania oraz odpis z Krajowego Rejestru Sądowego ze stanem na dzień 2 września 2013 r. W wyniku rozpoznania wniesionego środka zaskarżenia, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia [...] r. uchylił w całości zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. w dniu 26 listopada 2013 r. wydał zaświadczenie, którym poświadczył, że pomoc publiczna udzielona w dniu 17 lipca 2013 r. na podstawie wniosku spółki o poniesionych wydatkach z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych zgodnie z § 2 ust. 1 pkt. 1 lit. c omawianego rozporządzenia o wartości brutto 9.900 zł jest pomocą de minimis. Jednocześnie postanowieniem z dnia [...] r. odmówił wydania zaświadczenia o pomocy de minimis w kwocie 36.120 zł na podstawie wniosku spółki zgodnie z § 2 ust. 1 pkt. 1 lit. a cytowanego rozporządzenia. W uzasadnieniu ostatniego z wymienionych postanowień, organ podatkowy pierwszej instancji opisał stan faktyczny oraz powołał przepisy mające zastosowanie na gruncie analizowanej sprawy. Analizując następnie w ich oparciu celowość, oszczędność oraz przeznaczenie poniesionego wydatku stwierdził, iż nie mieści się on w katalogu wskazanym w § 2 ww. rozporządzenia. Podniósł, że nie można za celowy, oszczędny i prawidłowy uznać wydatku na zakup rampy najazdowej o udźwigu 10 ton dla dodatkowego ruchu pieszych, tj. 10 pracowników niepełnosprawnych. W ocenie organu podatkowego pierwszej instancji dokonanie zakupu takiej rampy dla potrzeb firmy może być inwestycja dokonana w celu polepszenia funkcjonowania załadunku lub jego rozładunku w danym obiekcie, ale nie wydatkiem dokonanym w celu dostosowania stanowiska pracy dla osoby niepełnosprawnej. Samo zatrudnienie osoby niepełnosprawnej nie może stanowić pretekstu do dokonywania inwestycji związanych z zakupem m.in. tego typu urządzeń, ale nie mających ścisłego związku z niepełnosprawnością pracownika. Wskazał także, iż po ponownym przeanalizowaniu przeznaczenia poniesionego wydatku zakupu rampy najazdowej o udźwigu 10 ton jako kolejnego wejścia do obiektu w ewidencji bilansowej zakładu pracy chronionej, mimo iż żaden z obecnie tam zatrudnionych 10 pracowników niepełnosprawnych nie porusza się na wózku inwalidzkim, stwierdzić należy, że poniesiony wydatek nie może stanowić podstawy do wydatkowania z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, a później do wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. podniósł ponadto, że aby uzyskać status zakładu pracy chronionej konieczne jest posiadanie wszystkich obiektów zaadaptowanych i przystosowanych do potrzeb osób niepełnosprawnych. Budynek przy ul. A 207/225 posiada zarówno wejścia ze schodami oraz murowane pochylnie/wejścia wzdłuż całego obiektu. Ustawienie wzdłuż ściany hali magazynowo - przemysłowej ruchomej pochylni ułatwiającej pokonanie różnicy poziomów, w miejscu niezgodnym z przeznaczeniem tej części obiektu z projektem architektonicznym, jako ciągu komunikacyjnego, w związku z zatrudnianiem osób niepełnosprawnych (mimo oświadczenia spółki - w tym, zakładowego Inspektora BHP) nie może sankcjonować jej zakupu w ramach pomocy de minimis. Na powyższe rozstrzygniecie spółka wniosła zażalenie, wnioskując o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ podatkowy pierwszej instancji. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik strony wskazał, że argumentację przedstawioną przez organ podatkowy uznać należy za całkowicie nietrafną i sprzeczną z wykładnią § 2 ust. 1 pkt. 1 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. Żalący wskazał, iż sfinansowana z funduszu ZFRON rampa odpowiada przepisom i zasadom BHP oraz uwzględnia potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy i spełnia wymagania dostępności do pomieszczeń pracy, higieniczno - sanitarnych oraz komunikacyjnych. Przedmiotowa rampa najazdowa została sprawdzona i zaakceptowana przez Inspektora BHP, który w swej opinii wskazał, iż posiada ona antypoślizgową powierzchnie odporną na wszystkie warunki atmosferyczne, barierkę i w pełni spełnia wymogi BHP w zakresie przemieszczania się osób niepełnosprawnych. Ponadto zauważył, iż na dzień zakupu rampy, jak i w chwili składania przedmiotowego środka zaskarżenia, spółka prowadziła wyłącznie działalność gospodarczą w zakresie wynajmu lokali użytkowych, a zatem przedmiotowa rampa nie może służyć innym celom jak tylko udogodnieniom dla osób niepełnosprawnych zatrudnianych przez spółkę. Zakupiona rampa najazdowa umożliwia bowiem sprawne i łatwe wejście do budynku, w którym wykonują oni swoją prace. Podniósł także, iż budynek w którym niepełnosprawni pracownicy wykonują swoją pracę posiada również murowaną pochylnię / wejście wzdłuż ściany frontowej, z którego także korzystają pracownicy, jednakże z uwagi na wielkość budynku położonego przy ul. A 207/225. tj. ok. 29.600 m2 powierzchni, spółka zdecydowała się zamontować jeszcze jedno pochylne podejście do budynku w celu umożliwienia łatwego wejścia do budynku osobom niepełnosprawnym, pracującym w jego pomieszczeniach. Gdyby spółka tego nie uczyniła, niepełnosprawni pracownicy musieliby pokonywać znacznie większe odległości, co z pewnością nie ułatwiłoby im pracy. Do złożonego środka zaskarżenia załączono oświadczenie Inspektora BHP oraz kserokopię mapy sytuacyjnej przedstawiającej rzut z góry budynku przy ul. A 207/225 obrazującej miejsce położenia rampy względem możliwych wejść do budynku dla osób niepełnosprawnych. Postanowieniom z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł., podzielając stanowisko w nim wyrażone. Ponieważ strona w dalszym ciągu nie zgadzała się ze stanowiskiem organu wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł., powołując okoliczności jak w zażaleniu od postanowienia organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 159, poz. 1270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji (postanowienia), tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji (postanowienia), a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Kontrolując w tak zakreślonym zakresie zaskarżone postanowienie, sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie nie doszło bowiem do naruszenia przepisów prawa materialnego, ani prawa procesowego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 306a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej jako "o.p."), organ podatkowy wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się jeżeli osoba ubiega się o nie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2 pkt. 2 ww. przepisu). Stosownie do treści art. 306a § 3 cytowanej ustawy, zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania, przy czym z § 4 tego przepisu wynika, iż zaświadczenie wydaje się w granicach żądania wnioskodawcy. Art. 306b § 1 o.p. stanowi, iż w przypadkach, o których mowa w art. 306a § 2, organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Przed wydaniem zaświadczenia, organ podatkowy może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające (§ 2). Odmowa wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 306c o.p.). W przedmiotowej sprawie "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł., pismem z dnia 25 lipca 2013 r. wystąpiła do Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w Ł. o wydanie zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis w związku z poniesionym wydatkiem w dniu 16 lipca 2013 r. w kwocie 36.120 zł netto, zgodnie z regulacją zawartą w § 2 ust. 1 pkt. 1 lit. a Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, z którego sfinansowano zakup rampy najazdowej. Postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej przez stronę treści, a Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., po rozpatrzeniu zażalenia strony na orzeczenie organu I instancji, nie znajdując podstaw do zakwestionowania poglądu zaprezentowanego w zaskarżonym postanowieniu, utrzymał je w mocy. Stosownie do § 2 ust. 1 pkt. 1 lit. a cytowanego powyżej rozporządzenia, na który powołuje się strona, środki funduszu rehabilitacji przeznacza się na wyposażenie stanowiska pracy oraz przystosowanie jego otoczenia do potrzeb osób niepełnosprawnych, w szczególności na zakup, modernizację, remont maszyn i urządzeń. Warunkiem wykorzystania funduszu rehabilitacji jest dokonywanie wydatków z tego funduszu w sposób celowy i oszczędny z uwzględnieniem optymalnego doboru metod i środków realizacji w stosunku do zakładanych efektów (§ 4a ww. rozporządzenia). Wydatki ZFRON są wydatkami publicznymi i jako takie powinny być dokonywane w sposób celowy i oszczędny z zachowaniem zasady uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów (wyrok WSA w Warszawie z 3.12.2008 r. sygn. akt V SA/Wa 2000/08. źródło: Lex nr 548355., wyrok WSA w Warszawie z dnia 8.04.2009 r., sygn. akt V SA/Wa 2887/08, źródło: Lex nr 534459). W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., spółka dokonując wydatku w wysokości 36.120 zł z konta ZFRON na rampę najazdowa naruszyła § 4a ww. rozporządzenia. Trudno bowiem uznać, zdaniem organu, za celowy, oszczędny i prawidłowy wydatek poniesiony na zakup typowej rampy najazdowej o udźwigu 10 ton oraz konstrukcji ażurowej, służącej wjazdom i wyjazdom samochodów na podwyższony teren. np. hali budynku czy magazynu, dla ruchu pieszych, tj. 10 niepełnosprawnych pracowników. Organ nie kwestionował przy tym zasadności dokonanej przez spółkę inwestycji w obiekcie położonym przy ul. A nr 207/225, ani też faktu, iż przedmiotowa rampa odpowiada przepisom i zasadom BHP oraz uwzględnia potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie poruszania się po ww. obiekcie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że może z niej korzystać 10 zatrudnionych tam niepełnosprawnych pracowników. Biorąc jednak pod uwagę parametry techniczne przedmiotowego urządzenia, organ stwierdził, iż trudno przyjąć, że koszt ten poniesiony został na wyposażenie stanowiska pracy oraz przystosowanie jego otoczenia do potrzeb osób niepełnosprawnych zgodnie z treścią § 2 ust. 1 pkt. 1 powoływanego rozporządzenia, przy jednoczesnym zachowaniu wszelkich reguł związanych z oszczędnością i racjonalnością jego wydatkowania. W ocenie organu sfinansowanie z konta ZFRON wydatków na zakup rampy najazdowej, w ramach wyposażenia stanowiska pracy oraz przystosowania jego otoczenia do potrzeb zatrudnianych przez spółkę osób niepełnosprawnych, nie stanowi realizacji celu ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm.) jakim jest rehabilitacja zawodowa osób niepełnosprawnych. Zaznaczyć przy tym należy, iż § 2 ust. 1 pkt. 1 lit. a cytowanego rozporządzenia wydany został na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 33 ust. 11 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92 ze zm.). Zdaniem sądu, organ zasadnie zaznaczył, iż aby uzyskać status zakładu pracy chronionej konieczne jest posiadanie wszystkich obiektów zaadaptowanych i przystosowanych do potrzeb osób niepełnosprawnych. Zatem za nietrafną należy uznać argumentację strony, iż z uwagi na dużą powierzchnię budynku położonego w Ł. przy ul. A 207/225, konieczne było wybudowanie kolejnego wejścia bez schodów dla osób niepełnosprawnych. To, czy obiekt spełniał wymogi do zatrudniania osób niepełnosprawnych, zostało już sprawdzone na wcześniejszym etapie, przed przyznaniem spółce statusu zakładu pracy chronionej. W sytuacji, gdyby przedmiotowy budynek nie był przystosowany do korzystania z niego przez osoby niepełnosprawne, strona nie uzyskałaby statusu zakładu pracy chronionej. Bezspornym jest, iż budynek położony w Ł. przy ul. A 207/225 posiadał z frontu murowaną pochylnię / wejście wzdłuż ściany frontowej, z którego korzystają niepełnosprawni pracownicy. Zatem zasadnie powstaje wątpliwość co do konieczności montowania przedmiotowej pochylni z tyłu budynku. Warunkiem wykorzystania funduszu rehabilitacji, zgodnie z regulacją zawartą w § 4a powoływanego rozporządzenia, jest dokonywanie wydatków z tego funduszu w sposób celowy i oszczędny z uwzględnieniem optymalnego doboru metod i środków realizacji w stosunku do zakładanych efektów. W przedmiotowej sprawie, sąd nie ma wątpliwości, iż zamontowania opisanej rampy nie było celowe, z uwagi na istnienie odpowiedniego podjazdu z przedniej części budynku, gdzie znajduje się wejście do niego. W ocenie sądu zamontowanie niniejszej rampy nie było również oszczędne, biorąc pod uwagę jej rozmiar oraz udźwig 10 ton. W toku prowadzonego postępowania organ nie zakwestionował właściwości rampy najazdowej, tj. że posiada ona antypoślizgową nawierzchnię odporną na wszelkie warunki atmosferyczne oraz spełnia wszelkie wymogi BHP w zakresie przemieszczania się osób niepełnosprawnych. Ale jak słusznie organ wskazał, tego rodzaju inwestycja może ułatwić rozładunek dużej ilości towarów o znacznej wadze. Biorąc pod uwagę dotychczasowe przystosowanie budynku montaż przedmiotowej rampy nie był konieczny celem poprawy warunków pracy zatrudnionych przez stronę osób niepełnosprawnych. Sfinansowanie z konta ZFRON wydatków na zakup rampy najazdowej, w ocenie sądu, w ramach wyposażenia stanowiska pracy oraz przystosowania jego otoczenia do potrzeb zatrudnianych przez spółkę osób niepełnosprawnych, nie stanowi realizacji celu ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych jakim jest rehabilitacja zawodowa osób niepełnosprawnych. Ustawienie wzdłuż ściany hali magazynowo - przemysłowej ruchomej pochylni ułatwiającej pokonanie różnicy poziomów, jak zasadnie wskazał organ, w miejscu niezgodnym z przeznaczeniem tej części obiektu z projektem architektonicznym, jako ciągu komunikacyjnego, w związku z zatrudnianiem osób niepełnosprawnych (mimo oświadczenia spółki - w tym, zakładowego Inspektora BHP) nie może sankcjonować jej zakupu w ramach pomocy de minimis. Stąd też za niezasadny uznać należy zarzut podniesiony w skardze, iż organy podatkowe odmawiając realizacji prawa do otrzymania zaświadczenia o pomocy de minimis na podstawie § 2 ust. 1 pkt. 1 lit. a rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych w związku z art. 33 ust. 11 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, naruszyły zasadę legalności. W ocenie sądu organy obu instancji prawidłowo ustaliły, iż w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. Sąd pragnie wskazać, iż autor skargi błędnie wskazuje na naruszenie regulacji K.p.a., gdyż w rozpatrywanej sprawie zastosowanie ma Ordynacja podatkowa. Organy zebrały i oceniły zgromadzony materiał dowodowy rzetelnie, nadto przed wydaniem postanowienia w I instancji przeprowadzone zostało szczegółowe postępowanie wyjaśniające. Z wyżej omówionych względów sąd nie dopatrzył się żadnych, w tym również w skazanych w skardze, uchybień w zaskarżonym postanowieniu. Rozpoznając niniejszą sprawę uznał, iż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. ak