I GSK 1870/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. P. H. U. L. C. T., E. P. Sp. jawna w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 10 października 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 1773/14 o odrzuceniu skargi P. P. H. U. L. C. T., E. P. Sp. jawna w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie: uchylenia decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie określenia kwoty długu celnego po wznowieniu postępowania postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1773/14 odrzucił skargę P. P.-H.-U. "L." C. T., E. P. Sp. jawna w W. (dalej: skarżąca, spółka) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny: Skarżąca spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] maja 2014 r. Zarządzeniem z dnia [...] lipca 2014 r. Sąd wezwał skarżącą spółkę reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika do usunięcia braku formalnego skargi – w terminie 7 dni - pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) – poprzez: - złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz potwierdzającego takie umocowanie w dacie sporządzenia i wniesienia skargi; - złożenie dokumentu, z którego wynika upoważnienie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego, np. odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii. W odpowiedzi na wezwanie Sądu zostało nadesłane pełnomocnictwo z dnia [...] czerwca 2014 r. podpisane przez C. T., oraz wydruk z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego (https://ems.ms.gov.pl/krs/) będący informacją odpowiadającą odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców (art. 4 ust 4aa ustawy o KRS). Zarządzeniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa tj. pełnego odpisu z KRS w oryginale lub w uwierzytelnionej kopii, potwierdzającego takie umocowanie w dacie udzielenia pełnomocnictwa. Poinformowano pełnomocnika skarżącej, iż z nadesłanego aktualnego odpisu KRS z dnia [...].07.2014 r. nie wynika, czy C. T. był upoważniony do udzielenia pełnomocnictwa procesowego z dnia [...].06.2014 r. bowiem zmiana KRS, według ostatniego wpisu nastąpiła [...].06.2014 r. tj. po udzieleniu pełnomocnictwa z dnia [...].06.2014 r. W odpowiedzi na wezwanie zostało nadesłane przez pełnomocnika oświadczenie C. T. (współwłaściciela), że jest on wspólnikiem spółki jawnej P.P.H.U. ".L.", upoważnionym samodzielnie do składania oświadczeń woli. Wskazał on, iż Spółka została zgłoszona do KRS [...] maja 2001 r. Skład osobowy wspólników nie uległ zmianie. Natomiast ostatni wpis w KRS z [...].06.2014 r. dotyczył zawieszenia działalności od [...].07.2014 r. Potwierdził, że udzielone pełnomocnictwo procesowe z [...].06.2014 r. jest w pełni aktualne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, że skarżąca spółka nie wykonała zarządzenia Sądu i na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że do skargi nie załączono dokumentu określającego umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa. Nadesłana informacja przedstawia sposób reprezentacji skarżącej spółki w dniu [...] lipca 2014 r., a więc nie potwierdza, że pełnomocnictwa w dniu [...] czerwca 2014 r. udzieliła osoba umocowana do działania w imieniu spółki w tej dacie. Złożone przez współwłaściciela oświadczenie o tym, iż jest upoważniony do samodzielnego składania oświadczeń w imieniu spółki nie może być brane pod uwagę przez sąd, ponieważ nie jest dokumentem, o którego złożenie była wzywana skarżąca spółka. P. P.-H.-U. "L." C. T., E. P. Sp. jawna w W. złożyła skargę kasacyjną na orzeczenie Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie. Skargą kasacyjną skarżąca zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., przez błędne przyjęcie, że skarga zawiera braki formalne, gdy takowych nie było. Do skargi kasacyjnej skarżąca załączyła pełny odpis KRS. W uzasadnieniu skarżący podał, że z przedstawionych dokumentów jednoznacznie wynika, że C. T. przez cały czas trwania spółki jest upoważniony do jej reprezentacji, potwierdził również fakt udzielenia pełnomocnictwa i było ono zgodne z danymi w KRS. Dyrektor Izby Celnej w W. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej odrzucenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawy, na których ją oparto, a którymi z mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany - w istocie zmierzają do podważenia zasadności odrzucenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wnosząca skargę kasacyjną wskazała, że jej pełnomocnik do skargi dołączył dokument wykazujący w sposób właściwy swoje umocowanie, podpisane przez osobę uprawnioną w dniu [...] czerwca 2014 r. do udzielenia pełnomocnictwa, zadośćuczynił wezwaniu przewodniczącego. Na wstępie należy przypomnieć, że w przypadku złożenia pisma do sądu administracyjnego przez pełnomocnika osoby prawnej ma on obowiązek dołączyć do akt sprawy nie tylko pełnomocnictwo, stosownie do art. 37 § 1 i art. 46 p.p.s.a., ale także dokument stwierdzający umocowanie do reprezentacji strony przez osobę, która udzieliła pełnomocnictwa – stosownie do art. 29 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że złożenie pełnomocnictwa – bez wykazania stosownym dokumentem, że udzieliła go osoba umocowana do reprezentowania strony – nie wypełnia warunków formalnych umożliwiających nadanie skardze prawidłowego biegu, a umocowanie do dokonywania czynności w imieniu strony musi istnieć w dniu dokonywania tej czynności (tak też: NSA w wyroku z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 147/08). Stanowisko to znajduje uzasadnienie w następującej argumentacji: Warunki formalne skargi, nieuzupełnienie których w zakreślonym terminie skutkuje jej odrzuceniem - w myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.- zostały określone w art. 57 § 1 ustawy. Zgodnie z nim skarga powinna zawierać elementy wymienione w pkt 1-3 omawianej regulacji (a to: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego - co pozostaje poza sporem), a nadto powinna czynić zadość wymaganiom dla każdego pisma w postępowaniu sądowym - przewidzianym w art. 46 p.p.s.a. W szczególności w myśl art. 46 § 1 pkt 4 każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Według zaś § 3 ww. artykułu do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Art. 49 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi - co już wskazywano - w sposób niekwestionowany rygorem właściwym dla nieuzupełnienia jej braków jest odrzucenie, o czym stanowi powołany na wstępie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W grupie przepisów poświęconych pismom w postępowaniu sądowym (Dział III, rozdział 1, art. 45-49 p.p.s.a.) ustawodawca nie zawarł dalszych wymogów, brak których wymaga uzupełnienia w trybie art. 49 w zw. z art. 57 § 1 i art. 46 p.p.s.a., mimo to, w sytuacji, gdy składającym skargę jest osoba prawna, skardze nie można nadać prawidłowego biegu, mimo podpisania jej przez pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4) i dołączenia pełnomocnictwa, jeżeli budzi wątpliwości, czy pełnomocnictwo to zostało prawidłowo udzielone. Jeżeli bowiem przytoczony art. 46 § 2 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny wskazuje, że warunkiem formalnym wnoszonej przez pełnomocnika skargi jest dołączenie tego pełnomocnictwa, to jedynym logicznym i racjonalnym rozwiązaniem jest przyjęcie, że pełnomocnictwo to musi spełniać prawem przewidziane wymogi. Tym samym - na co wskazuje regulacja zawarta w art. 37 § 1 p.p.s.a. - pełnomocnictwo to (do złożenia którego pełnomocnik zobligowany jest przy pierwszej czynności procesowej) ma być zaopatrzone w podpis mocodawcy. Regulacja ta jest ściśle związana z treścią przepisu art. 28 oraz art. 29 p.p.s.a., bowiem w przypadku, gdy mocodawcą jest strona będąca osobą prawną (jak w rozpatrywanym przypadku) pełnomocnictwo podpisane musi być przez osoby pełniące funkcje organów zgodnie z przepisami regulującymi sposób reprezentacji lub przez inne osoby upoważnione do reprezentowania takich osób - na co wskazuje art. 28 § 1 p.p.s.a. W art. 29 powołanej ustawy procesowej ustawodawca wskazał przy tym jednoznacznie, że organ albo inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać przy pierwszej czynności swoje umocowanie - dokumentem. Tym samym złożenie pełnomocnictwa - bez wykazania dokumentem, że udzieliła go osoba umocowana w dacie udzielenia pełnomocnictwa do reprezentowania strony - nie wypełnia warunków formalnych umożliwiających nadanie skardze prawidłowego biegu. Ustawodawca nie dookreślił rodzaju dokumentu, jakim wykazać należy umocowanie do dokonywania czynności. Nie rodzi jednak sporów w piśmiennictwie i orzecznictwie, że stosownym dokumentem do wykazania osób upoważnionych do reprezentowania spółek prawa handlowego jest dokument zawierający informację z Krajowego Rejestru Sądowego. Akceptowana jest też praktyka określania w wezwaniu o usunięcie braków formalnych, rodzaju dokumentu potwierdzającego umocowanie osoby do reprezentowania osoby prawnej, którego autentyczność i zgodność z prawdą nie powinna budzić wątpliwości (np. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FSK 581/05). Dane wpisane do Rejestru zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186 ze zm.) korzystają z domniemania prawdziwości na mocy art. 23 ust. 1 i 2 powołanej ustawy przed dokonaniem wpisu to sąd rejestrowy bada, czy dołączone do wniosku dokumenty są zgodne pod względem formy i treści z przepisami prawa, jak też czy zgłoszone dane są zgodne z rzeczywistym stanem. Umocowanie do dokonywania czynności w imieniu strony musi istnieć w dniu dokonywania tej czynności. Stosowny dokument z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego zawierać winien zatem wpisy aktualne na ten właśnie dzień. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 grudnia 2011 r. w sprawie ustroju i organizacji Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego oraz trybu i sposobu udzielania informacji z Krajowego Rejestru Sądowego i wydawania kopii dokumentów z katalogu, a także struktury udostępnianych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru oraz cech wydruków umożliwiających ich weryfikację z danymi w Rejestrze (Dz. U. Nr 297, poz. 1760) Centralna Informacja wydaje odpisy, wyciągi, zaświadczenia i pozostałe informacje z KRS (§ 4 ust. 1), odpis może być pełny lub aktualny (§ 5), odpis pełny zawiera treść wszystkich wpisów /.../ dokonanych od chwili pierwszego wpisu /.../, odpis aktualny zawiera aktualną treść wpisów (§ 6 ust. 1 i 2), wyciąg z rejestru zawiera aktualną treść wpisów, obejmującą wskazane przez wnioskodawcę działy rejestru (§ 7). Każdą z w/w rodzaju informacji udzielanych przez Centralną Informację uznać należy za odpowiednią, jeżeli w sposób niewątpliwy wykaże umocowanie osób działających w imieniu strony w danym czasie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wezwanie do złożenia pełnego odpisu lub odpisu aktualnego na dzień podpisania pełnomocnictwa - z czytelnym wskazaniem, że chodzi o datę [...] czerwca 2014 r. – oraz określeniem terminu wykonania i skutków jego niewykonania - było w pełni prawidłowe i dawało Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu podstawy do zastosowania rygoru z art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 p.p.s.a. Podsumowując dotychczasowe rozważania stwierdzić należy, że - wbrew stanowisku prezentowanemu przez stronę - skarga nie spełniała warunków formalnych umożliwiających nadanie jej prawidłowego biegu. W szczególności nie znajduje oparcia w przywołanych przepisach i okolicznościach sprawy oraz nie polega na prawdzie twierdzenie, że przedłożony wypis z rejestru wystarczająco potwierdzał umocowanie C. T. do udzielenia pełnomocnictwa radcy prawnemu G. F.. Trybem właściwym do uzupełnienia tak stwierdzonego braku formalnego skargi jest tryb określony w art. 49 § 1 p.p.s.a. Wynika to wprost z jego brzmienia jak i faktu zamieszczenia go w rozdziale regulującym materię pism w postępowaniu sądowym. Na etapie oceny, czy skardze może być nadany prawidłowy bieg procedura przewiduje instytucję wezwania do uzupełnienia braków formalnych (zarządzeniem przewodniczącego) w trybie art. 49 p.p.s.a. Redakcja tego przepisu ("przewodniczący wzywa") wskazuje, że w razie zaistnienia sytuacji w nim przewidzianej przewodniczący jest nie tylko uprawniony, ale wręcz zobligowany do stosownego wezwania strony. W świetle unormowań zawartych w art. 46 § 1 i § 3, art. 37 § 1 w zw. z art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a. to na osobie dokonującej czynności w postępowaniu w imieniu osoby prawnej spoczywa obowiązek wykazania swego umocowania. Powyższe znajduje poparcie w regulacji art. 49 p.p.s.a - zgodnie z którym ustawodawca zobligował przewodniczącego do wzywania strony do uzupełnienia pisma, jeśli nie może ono otrzymać biegu wskutek niezachowania warunków formalnych - bez względu na to jakiego rodzaju brak wystąpi, nie czyniąc wyłomu dla wykazywania umocowania osób podejmujących czynności w imieniu osób prawnych. Nie zmienia tej zasady regulacja zawarta w art. 15 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, zgodnie z którą od dnia ogłoszenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nikt nie może zasłaniać się nieznajomością ogłoszonych wpisów. Zasady tej nie zmienia również domniemanie prawdziwości danych wpisanych do rejestru (wynikające z art. 17 ww. ustawy). W tym stanie rzeczy, nie sposób przyjąć, by konsekwencje prawem przewidzianego ogłoszenia dokonanego wpisu, mogły dotyczyć postępowania sądowego na etapie oceny braków formalnych pism. Oznacza to, że ogłoszenie dokonanego wpisu nie zwalnia strony od obowiązku uzupełniania braków formalnych, a ciężar czynienia ustaleń, czy osoba dokonująca czynności posiada stosowne umocowanie, nie zostaje przerzucony na przewodniczącego (na etapie kontroli warunków formalnych skargi) bądź na sąd (na etapie oceny czy zachodzą podstawy do odrzucenia skargi wobec niewykonania zarządzenia przewodniczącego). Możliwość wzięcia pod uwagę przez sąd notoryjności określonych faktów nie znaczy, że sądowi można postawić skuteczny zarzut wadliwego odrzucenia skargi w sytuacji gdy strona - mimo wezwania przez przewodniczącego - nie uzupełni braków formalnych skargi. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjnej podlegała oddaleniu. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.