I SA/Wa 1558/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Szmydt Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.) Sędzia WSA Joanna Skiba Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2014 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. I SA/Wa 1558/14 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2014 r., [...] Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r., [..] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r., [...] potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez S. G. i C. G. nieruchomości poza obecnymi granicami RP w miejscowości R., powiat R., woj.[...]. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wnioskiem z dnia 8 grudnia 2008 r. D. G. wystąpiła do Wojewody [...] o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez S. G. i C. G. nieruchomości poza obecnymi granicami RP w miejscowości R., woj. [..]. Wnioskiem z dnia [...] października 2008 r. W. G. wystąpił do Wojewody [...] o realizację prawa do rekompensaty, który to wniosek został przekazany według właściwości Wojewodzie [...]. Postanowieniem Sądu Rejonowego w Ś. z dnia [...] listopada 1990 r. spadek po S. G. zmarłej w dniu [...] lutego 1985 r. w T. na podstawie ustawy nabyła córka D. G. w całości. Postanowieniem Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] czerwca 2009 r. spadek po C. G. zmarłym w dniu [...] lipca 1978 r. w C. i tam ostatnio zamieszkałym na podstawie ustawy nabyli żona J. G., córka D. G. oraz syn W. G. po 1/3 części spadku każde z nich, zaś postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] grudnia 2009 r. spadek po J. G. zmarłej w dniu [...] kwietnia 1982 r. w B. i tam ostatnio stale zamieszkałej na podstawie ustawy nabyli syn W. G. s. C. i J. oraz córka E. B., c. J. i J. po 1/2 części spadku każde z nich. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. Wojewoda [...] dokonał pozytywnej oceny dowodów przedłożonych w sprawie oraz uznał, że D. G. oraz W. G. spełniają wymogi, o których mowa w art. 2, art. 3 i art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. Decyzją z dnia [...] września 2010 r. Wojewoda [...] potwierdził D. G. oraz W. G. prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez S. G. i C. G. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w miejscowości [...], woj. [...]. Jednocześnie organ pierwszej instancji stwierdził, że E. B. należy do kręgu spadkobierców wymienionych w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., jednakże do dnia 31 grudnia 2008 r. nie złożyła wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty, a także nie scedowała na innego spadkobiercę swoich uprawnień. Pismem z dnia 14 czerwca 2013 r. E. B., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r. Wnioskodawczym wskazała, że w dniach [...] czerwca 2013 r. po raz pierwszy została poinformowana przez W. G. o toczącym się postępowaniu administracyjnym, dotyczącym potwierdzenia prawa do rekompensaty za nieruchomość, której prawo własności posiadali S. i C. G., przez co została pozbawiona prawa do udziału w ww. postępowaniu w charakterze strony. Jednocześnie złożyła wniosek do Wojewody [...] o realizację prawa do rekompensaty za nieruchomość pozostawioną poza obecnymi granicami RP. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. Wojewoda [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego prawomocną decyzją z dnia [...] września 2010 r. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że skarżąca do dnia 31 grudnia 2008 r. nie złożyła wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty, zaś organ administracji publicznej nie ma uprawnień do przywrócenia terminu prawa materialnego, jakim jest ww. termin. Pismem z dnia 12 lipca 2013 r. E. B. wniosła o uchylenie postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. oraz przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji celem wznowienia postępowania oraz ostatecznego potwierdzenia skarżącej prawa do rekompensaty za nieruchomość pozostawioną poza obecnymi granicami RP przez małżeństwo S. i C. G. Jednocześnie zarzuciła organowi pierwszej instancji, iż nie poinformował jej o toczącym się postępowaniu, mimo, że był w posiadaniu postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] grudnia 2009 r. na mocy, którego spadek po J. G. na podstawie ustawy nabyli syn W. G. oraz córka E. B. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. Minister Skarbu Państwa uchylił zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji, wskazując, że odmowa wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] września 2013 r. nastąpiła z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej. Postanowieniem z dnia [....] listopada 2013 r. Wojewoda [....] wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] września 2010 r. Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Wojewoda [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] września 2010 r. znak: [...]. potwierdzającej prawo do rekompensaty za mienie pozostawione przez S G. i C. G. poza obecnymi granicami RP, w miejscowości [...], woj. [...]. W uzasadnieniu ww. decyzji wskazał, iż E. B. należy do kręgu spadkobierców wymienionych w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., jednakże w tej sytuacji obowiązywał ją termin do złożenia wniosku określony art. 5 ust. 1 cyt. ustawy (tj. do dnia 31.12.2008 r.) lub mogła dokonać stosownego wskazania osoby uprawnionej. Nie złożyła jednak wniosku o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do uzyskania rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej oraz nie scedowała na innego spadkobiercę swoich uprawnień. Z akt sprawy (złożonych wniosków) nie wynika aby D. G. oraz W. G. występowali w imieniu E. B. o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez S. G. i C. G. w miejscowości R., powiat R., woj. [...]. Brak jest w nich również pełnomocnictw umocowujących D. G. oraz W. G. do występowania w imieniu E. B. Ustawa "zabużańska" nie tworzy po stronie ewentualnych spadkobierców właścicieli nieruchomości pozostawionych na Kresach [...] legitymacji łącznej i koniecznej przejawiającej się w założeniu, iż wystarczy aby jeden ze spadkobierców złożył wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty we własnym imieniu, ażeby postępowaniem objęci byli - niejako z urzędu - bezwzględnie wszyscy pozostali spadkobiercy. Każdy poszczególny spadkobierca może wnieść odrębny wniosek i wykazując swoje następstwo prawne - bez konieczności ustalania wszystkich możliwych spadkobierców, ich miejsc zamieszkania i zainteresowania w uzyskaniu potwierdzenia prawa do rekompensaty - może otrzymać potwierdzenie prawa do rekompensaty w zakresie swojego udziału spadkowego, nie naruszając uprawnień innych spadkobierców. Organ wskazał, iż bezspornym jest, że E. B. nie złożyła do Wojewody [...] wniosku o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do uzyskania rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w terminie określonym w art. 5 ust. ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. oraz nie scedowała na innego spadkobiercę swoich uprawnień. Zdaniem Wojewody, nie złożenie wniosku w ustawowym terminie przez skarżącą stanowi wyłącznie zaniedbanie z jej strony i nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji Wojewody [...] [...] września 2010 r. Po rozpoznaniu odwołania E. B. od ww. decyzji, decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r. W uzasadnieniu wskazał, iż w świetle przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., prawo do rekompensaty przysługuje następcom prawnym właściciela nieruchomości pozostawionej, w zakresie udziału spadkowego, określonego prawomocnym postanowieniem właściwego sądu lub notarialnym poświadczeniem dziedziczenia w sytuacji złożenia wniosku o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty do właściwego wojewody w ustawowym terminie - tj. do dnia 31 grudnia 2008 r. Postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty może zostać wszczęte i toczy się wyłącznie na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzenie tego prawa. Wniosek winien zostać złożony w określonym w tym przepisie terminie, tj. do dnia 31 grudnia 2008 r. Zachowanie powyższego terminu jest tym samym warunkiem koniecznym do merytorycznego rozpoznania wniosku, ponieważ po jego upływie roszczenie o potwierdzenie prawa do rekompensaty wygasa, co z kolei oznacza, że następuje bezwzględna utrata możliwości jego dochodzenia przez stronę. Organ wskazał, iż powyższe potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1107/12. Organ odwoławczy wskazał również, iż przewidziany w ustawie z dnia 8 lipca 2005 r. termin do złożenia wniosku o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawionych nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, jest terminem prawa materialnego, który ogranicza w czasie dochodzenie praw podmiotowych. Uchybienie terminowi materialnemu wywołuje skutek w postaci wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnym. Odnosząc się jednocześnie do zarzutu zawartego w odwołaniu z dnia 24 lutego 2014 r., w którym Pani E. B. podniosła, iż nie mogła złożyć wniosku o rekompensatę do dnia 31 grudnia 2008 r., ponieważ Wojewoda [...], nie powiadomił jej o toczącym się postępowaniu, należy zauważyć, iż obecnie obowiązująca ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP, nie wymaga - w odróżnieniu od ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o zaliczaniu na poczet ceny sprzedaży albo opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego - łącznego wystąpienia wszystkich spadkobierców z wnioskiem o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty. Każdy spadkobierca może wystąpić samodzielnie z wnioskiem w imieniu własnym i na własną rzecz. W. G. i D. G. złożyli wnioski o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty, działając w imieniu własnym i na własną rzecz, co bezspornie wynika z materiału dokumentacyjnego znajdującego się w aktach przedmiotowej sprawy. Dlatego Wojewoda [...] prawidłowo, zdaniem Ministra Skarbu Państwa, ograniczył postępowanie wyjaśniające tylko do tych spadkobierców właścicieli mienia pozostawionego, którzy złożyli wniosek, co potwierdził decyzją z dnia [...] września 2010 r. Regulacja ta ma na celu ułatwić dochodzenie rekompensaty. Każdy poszczególny spadkobierca może bowiem wnieść odrębny wniosek i wykazując swoje następstwo prawne bez konieczności ustalania wszystkich możliwych spadkobierców otrzymać potwierdzenie prawa do rekompensaty w zakresie swojego udziału spadkowego, nie naruszając przy tym uprawnień innych spadkobierców. Brak jest usprawiedliwionych podstaw do przyjęcia, iż postępowanie takie niejako z urzędu obejmuje cały krąg spadkobierców po właścicielach pozostawionego mienia i nakłada na organ obowiązek prowadzenia postępowania spadkobierców wobec wszystkich (często nieznanych samym wnioskodawcom) właścicieli mienia zabużańskiego. Skargę na ww. decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego E. B. wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy i przyznanie jej prawa do rekompensaty za mienie pozostawione w miejscowości R. Wskazała, iż prawo takie nabyła zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w B. Wydział Cywilny z dnia [...] grudnia 2009 sygn. akt I [...] mówiące, że spadek po jej matce J. G. zm. [...] kwietnia 1982 r nabyła ona oraz jej brat W. G. po 1/4 części, a wniosku nie mogła złożyć w terminie do [....] grudnia 2008 r. gdyż sprawa o spadek po J. G. była w grudniu 2009. Podniosła, iż o całym postępowaniu i decyzji dowiedziała się przypadkiem od brata W. G. dnia 8-9 czerwca 2013 i niezwłocznie złożyła wniosek do Wojewody [...]o potwierdzenie prawa do rekompensaty, jak również do Wojewody [....] w [...]o wznowienie postępowania. Nie została powiadomiona o toczącym się postępowaniu mimo wiedzy o jej danych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż w w sprawie nie zaszły przesłanki do uwzględnienia odwołania. Stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty należy złożyć nie później niż do dnia 31 grudnia 2008 r. Ponieważ E. B. do dnia 31 grudnia 1008 r. nie złożyła wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty, a także nie scedowała na innego spadkobiercę swoich uprawnień, organ I instancji słusznie odmówił uchylenia decyzji ostatecznej decyzji z dnia [...] września 2010 r. potwierdzającej D. G. oraz W. G. prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez S. G. i C. G. w miejscowości R., powiat R., woj. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawa. Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy na gruncie przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. wymagane jest aby do dnia 31 grudnia 2008 r. każda z uprawnionych osób wystąpiła ze stosownym wnioskiem o potwierdzenie prawa do rekompensaty czy też wystarczy aby w powołanym terminie wystąpiła z wnioskiem chociaż jedna osoba z grona uprawnionych. Przechodząc do oceny spornego zagadnienia na wstępie wskazać trzeba, iż podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 145 § 1 pkt 4 kpa w związku z art. 3 ust. 2 oraz art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 169, poz. 1418 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy, w przypadku śmierci właściciela nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, prawo do rekompensaty przysługuje wszystkim spadkobiercom albo niektórym z nich, wskazanym przez pozostałych spadkobierców, jeżeli spełniają wymóg określony w art. 2 pkt 2 tej ustawy. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 1 ustawy, potwierdzenie prawa do rekompensaty następuje na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzenie tego prawa, złożony nie później niż do dnia 31 grudnia 2008 r. Do wniosku należy dołączyć postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku albo o dziale spadku, stosownie do art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy. Stosownie zaś do art. 5 ust. 2 ustawy, wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty w przypadkach, o których mowa w art. 3 tej ustawy, składa współwłaściciel lub spadkobierca, lub wskazana osoba uprawniona do rekompensaty. Podnieść trzeba, iż powołane przepisy wywoływały rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Stwierdzić jednak trzeba, iż w obecnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zdecydowanie przeważa pogląd wskazujący na aspekt jedności materialnej złożonego wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2014 r., I OSK 2993/12, z dnia 16 lipca 2014 r., I OSK 3130/12, z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 642/11, z dnia 20 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1209/11 i I OSK 1494/11, z dnia 23 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 593/12 oraz z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt I OSK 977/12, dostępne w bazie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Według tego poglądu, złożenie w terminie wniosku przez jednego z uprawnionych powoduje, iż – przechodząc z wykładni językowej na wykładnię funkcjonalną – wniosek tego uprawnionego jest traktowany jak wniosek pozostałych współuprawnionych. Okoliczność zaś jedności stosunku materialnoprawnego przesądza o tym, że toczy się jedno postępowanie administracyjne o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia określonego mienia nieruchomego poza obecnymi granicami państwa polskiego i przez określonego jego właściciela. Przyjmuje się, iż w postępowaniu tym konieczne jest dokonanie szeregu ustaleń faktycznych, takich jak np. skład majątku pozostawionego, jego wartość, okoliczności w jakich doszło do pozostawienia mienia, miejsce zamieszkania (i to w określonym czasie) byłego właściciela majątku, ewentualna data jego zgonu i ustalenie spadkobierców. Nie sposób zaś twierdzić, że czynienie tego rodzaju ustaleń nie dotyczy tej samej sprawy pod względem materialnoprawnym, chociaż wnioskodawcami są osoby różne (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2014 r., I OSK 2993/12). Powołany pogląd sąd w składzie orzekającym w pełni podziela. W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż skarżąca - na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] grudnia 2009 r. - należy do kręgu spadkobierców, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy, jednakże do dnia 31 grudnia 2008 roku nie złożyła wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty. Wniosek o potwierdzenia prawa do rekompensaty złożyli tylko spadkobiercy D. G. i W. G. wyłącznie w imieniu własnym i nie przedłożyli także pełnomocnictwa do działania w imieniu E. B. We wskazanych okolicznościach faktycznych organy obu instancji uznały, że wniosek E. B. został złożony po upływie terminu przewidzianego w ustawie z dnia 8 lipca 2005 r., zaś fakt złożenia wniosków przez pozostałych spadkobierców w terminie nie może skutkować prowadzeniem postępowania wobec pozostałych następców prawnych właścicieli nieruchomości, gdyż powołana ustawa nie przewiduje takiej możliwości. W ocenie Sądu, formułując powołane poglądy organy dopuściły się obrazy przepisów prawa materialnego w postaci błędnej wykładni art. 5 ust. 1 i 2 w związku z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, polegającej na tym, iż każdy ze spadkobierców powinien złożyć oddzielny wniosek o przyznanie rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej do dnia 31 grudnia 2008 r. Skoro osoby współuprawnione do ubiegania się o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez S. G. i C. G. mienia poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, wystąpiły - w terminie ustawowym - ze stosownymi wnioskami, to wnioski te wszczęły postępowanie o potwierdzenie powyższego prawa należnego w związku pozostawieniem poza granicami państwa polskiego określonego majątku przez małżonków G. Jak zaś wskazano powyżej, złożenie wniosku chociaż przez jednego z uprawnionych w terminie powoduje, że jego wniosek jest traktowany jak wniosek pozostałego współuprawnionego, okoliczność zaś jedności stosunku materialnoprawnego przesądza o tym, że toczy się jedno postępowanie administracyjne o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia określonego mienia nieruchomego poza obecnymi granicami państwa polskiego i przez określonego jego właściciela. Co powoduje, że konieczne jest uchylenie zaskarżonej decyzji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] września 2010 r. i przeprowadzenie postępowania o potwierdzenie prawa do rekompensaty ponownie przy jednoczesnym przyjęciu, iż wniosek skarżącej został złożony w terminie. Podsumowując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] września 2010 r. naruszyła przepisy prawa materialnego tj. art. 5 ust. 1 i 2 w związku z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. w sposób mający wpływ na wynik sprawy oraz przepisy postępowania tj. art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę, organy uwzględnią ocenę prawną Sądu przedstawioną powyżej. Ze wskazanych powodów, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w punkcie drugim sentencji wyroku wydano w oparciu o art. 152 ww. ustawy.