III SA/Kr 954/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Hanna Knysiak-Molczyk (spr.) Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2014 r. sprawy ze skargi P. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 lutego 2014r. nr [ ] w przedmiocie unieważnienia egzaminu praktycznego w zakresie kategorii B prawa jazdy skargę oddala Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia 21 lutego 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 67 ust. 1 pkt 4, art. 72 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 50 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 600; dalej: ustawa o kierujących pojazdami) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.), utrzymał w mocy decyzję nr [...] Marszałka Województwa z dnia [...] 2013 r. o unieważnieniu egzaminu państwowego w zakresie kategorii B prawa jazdy, który P. R. (dalej: skarżący) zdał z wynikiem pozytywnym z części teoretycznej w dniu 18 lutego 2009 r. oraz z części praktycznej w dniu 10 marca 2009 r. w Ośrodku Ruchu Drogowego. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następujących okolicznościach: w dniu 22 października 2013 r. wpłynął do organu pierwszej instancji wniosek Starosty Powiatowego o weryfikację egzaminu państwowego na prawo jazdy kategorii B złożonego przez skarżącego w Ośrodku Ruchu Drogowego w dniach 18 lutego 2009 r. (część teoretyczna) i 10 marca 2009 r. (część praktyczna) i ewentualne unieważnienie powyższego egzaminu. Do wniosku została dołączona decyzja Starosty o odmowie wydania skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B z dnia [...] 2013 r. (znak: [...]) oraz decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2013 r. (znak: [...]) uchylająca decyzję Starosty. Pismem z dnia 18 listopada 2013 r. skarżący został powiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie unieważnienia wyżej opisanego egzaminu. Decyzją nr [...] z dnia [...] 2013 r. Marszałek Województwa orzekł o unieważnieniu egzaminu państwowego w zakresie kategorii B prawa jazdy, który P. R. zdał z wynikiem pozytywnym z części teoretycznej w dniu 18 lutego 2009 r. oraz z części praktycznej w dniu 10 marca 2009 r. w Ośrodku Ruchu Drogowego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na podstawie przekazanej dokumentacji ustalono, że przed przystąpieniem do egzaminu na kategorię B prawa jazdy skarżący przedłożył w Ośrodku Ruchu Drogowego orzeczenie lekarskie nr [...] wydane w dniu 27 marca 2013 r. przez uprawnionego lekarza A. W. – S. o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Na podstawie odpisu prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego sygn. akt [...] z dnia 19 września 2012 r. pkt CIII stwierdzono, że A. W. – S. poświadczyła nieprawdę co do okoliczności prawnej, iż skarżący odbył stosowne badania i brak jest przeciwwskazań do starania się o uprawnienia kategorii B. Zatem skarżący w dniu przystąpienia do egzaminu państwowego nie legitymował się orzeczeniem lekarskim stwierdzającym brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kategorii B. Z dokumentacji wynika również, że skarżący poddał się badaniu lekarskiemu i w dniu 15 maja 2013 r. uzyskał orzeczenie lekarskie stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kategorii B. Organ zważył jednak, że orzeczenie to nie może być brane pod uwagę, gdyż zgodnie z art. 50 ust. 2 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami osoba przystępująca do egzaminu powinna legitymować się takim orzeczeniem w dniu przystępowania do egzaminu państwowego na prawo jazdy. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym zarzucił zaskarżonej decyzji brak podstawy prawnej do unieważnienia egzaminu państwowego w zakresie kategorii B prawa jazdy, który zdał z wynikiem pozytywnym oraz naruszenie art. 149 § 2 k.p.a. w związku z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, z pominięciem, iż decyzja wydana w wyniku postępowania wznowieniowego uwzględnia okoliczności istniejące wyłącznie w chwili jej wydania. P. R. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie unieważnienia egzaminu państwowego w zakresie kategorii B prawa jazdy zdanego przez niego z wynikiem pozytywnym. Zdaniem skarżącego organ powinien był przy wydaniu decyzji oprzeć się ją na aktualnym stanie prawnym i faktycznym, a przesłanki wymienione w art. 50 ustawy o kierujących pojazdami mają "zabezpieczać bezpieczeństwo w trakcie przeprowadzania egzaminu, gdzie osoba egzaminowana uczestniczy w normalnym ruchu drogowym". Nie stanowią one natomiast zdaniem skarżącego przesłanek do oceny prawidłowości i ważności przeprowadzenia egzaminu. Po rozpoznaniu odwołania, zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia 21 lutego 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 67 ust. 1 pkt 4, art. 72 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 50 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 600) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.), utrzymał w mocy decyzję nr [...] Marszałka Województwa z dnia [...] 2013 r. o unieważnieniu egzaminu państwowego w zakresie kategorii B prawa jazdy, który P. R. (dalej: skarżący) zdał z wynikiem pozytywnym z części teoretycznej w dniu 18 lutego 2009 r. oraz z części praktycznej w dniu 10 marca 2009 r. w Ośrodku Ruchu Drogowego. Organ odwoławczy stwierdził, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony, gdyż nie budzi wątpliwości, że w chwili przystąpienia do egzaminu skarżący nie legitymował się wymaganym orzeczeniem lekarskim o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W dniu przystąpienia przez skarżącego do egzaminu obowiązywał art. 90 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), zgodnie z którym prawo jazdy otrzymuje osoba, która uzyskała orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W obecnym stanie prawnym wymóg przedłożenia takiego dokumentu przewiduje przepis art. 50 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy o kierujących pojazdami. Zgodnie z powyższym przepisem nie może być egzaminowana osoba nieposiadająca orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że brak polegający na przedłożeniu orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, wydanego w wyniku poświadczenia nieprawdy, w dacie egzaminu oznacza, że do egzaminu dopuszczono osobę spełniającą negatywną przesłankę określoną w obecnym stanie prawnym w treści przepisu art. 50 ust. 2 pkt 4 lit. a usta wy o kierujących pojazdami. To zaś, z mocy art. 67 ust. 1 pkt 4, art. 72 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 50 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy o kierujących pojazdami upoważniało organ nadzorczy do unieważnienia tego egzaminu. Z zapisu art. 67 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami wynika bowiem jednoznacznie, że przedmiotem nadzoru może być nie tylko sam etap egzaminowania, lecz cała procedura z nim związana, to jest cała procedura egzaminów państwowych na prawo jazdy. Pismem z dnia 3 kwietnia 2014 r. P. R. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ze skargą na wyżej opisaną decyzję, zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie o wydaniu mu prawa jazdy kategorii B. Wniósł również o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji brak podstawy prawnej do unieważnienia egzaminu państwowego w zakresie kategorii B prawa jazdy, który zdał z wynikiem pozytywnym oraz naruszenie art. 149 § 2 k.p.a. w związku z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, z pominięciem, iż decyzja wydana w wyniku postępowania wznowieniowego uwzględnia okoliczności istniejące wyłącznie w chwili jej wydania. Skarżący podniósł w skardze te same zarzuty, jakie podnosił w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący podniósł, że w chwili obecnej posiada orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Brak jest również podstaw, by zakładać, że skarżący kiedykolwiek takie przeciwwskazania miał. Zdaniem skarżącego z art. 50 ustawy o kierujących pojazdami wynika, że orzeczenie lekarskie spełnia tylko funkcję proceduralną, techniczną określającą jak powinno się przeprowadzać egzamin państwowy na prawo jazdy, nie zawiera natomiast przesłanek warunkujących wydanie prawa jazdy. Egzamin – zdaniem skarżącego – "miał dać odpowiedź na pytanie, czy P. R. legitymuje się stosowną wiedzą i umiejętnościami praktycznymi do tego, aby mógł kierować pojazdem a nie czy jest odpowiedniego stanu zdrowia". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądy administracyjne powołane są w szczególności do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie, zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria nie wykazała, by zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, były dotknięte wadami uzasadniającymi ich eliminację z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności należy podnieść, że zgodnie z art. 67 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami marszałek województwa sprawuje nadzór nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych, o których mowa w art. 51 powyższej ustawy, w ramach którego: 1) rozpatruje skargi dotyczące egzaminu; 2) kontroluje działalność wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego w zakresie przeprowadzania egzaminów; 3) wydaje zalecenia pokontrolne; 4) unieważnia egzamin; 5) zawiesza przeprowadzanie przez wojewódzki ośrodek ruchu drogowego egzaminów; 6) skreśla egzaminatora z ewidencji egzaminatorów; 7) występuje do zarządu województwa z wnioskiem o odwołanie dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego z zajmowanego stanowiska; 8) prowadzi analizę: a) kwartalną w zakresie średniej zdawalności osób egzaminowanych w danym ośrodku, b) bieżącą w zakresie skarg złożonych na ośrodek; 9) przerywa egzamin prowadzony niezgodnie z przepisami; 10) kieruje na egzamin egzaminatora skreślonego z ewidencji egzaminatorów. Z treści powyższego przepisu wynika (podobnie jak uprzednio z treści uchylonego ustawą o kierujących pojazdami art. 112 ust. 1-2 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym; tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), że ustawodawca powierzył marszałkowi województwa nadzór nad całością czynności związanych z przeprowadzeniem egzaminów. W powyższym przepisie zostało bowiem zawarte ogólne upoważnienie marszałka województwa do nadzoru nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych, o których mowa w art. 51 ustawy o kierujących pojazdami, jak również wskazanie czynności, do których podejmowania organ jest uprawniony. Należy podnieść, że w prawie administracyjnym pojęcie nadzoru jest rozumiane szeroko, obejmuje ono zarówno kontrolę, to jest badanie zastanego stanu faktycznego i dokumentacji pod kątem zgodności z przyjętym wzorcem, jak i podejmowanie środków, które pozwalają na przywrócenie stanu zgodnego z przyjętym wzorcem w sytuacji, gdy wyniki kontroli wskazują, że stan faktyczny lub dokumentacja od niego odbiegają (tak NSA w uzasadnieniu wyroku z 11.06.2011 r., sygn. akt I OSK 641/13, www.nsa.gov.pl). W świetle powołanego wyżej przepisu art. 50 ustawy o kierujących pojazdami należy uznać, że ustawodawca nie ograniczył możliwości nadzorczych marszałka województwa jedynie do czynności związanych z samym przebiegiem egzaminu państwowego. Gdyby istniało takie ograniczenie, to uniemożliwiałoby ono sprawowanie realnego nadzoru nad procesem egzaminowania, gdyż marszałek województwa nie mógłby kontrolować, czy osoby przystępujące do egzaminu państwowego spełniają ku temu ustawowe wymagania. Taka sytuacja powodować by mogła otrzymywanie prawa jazdy przez osoby, które zdały prawidłowo przeprowadzony egzamin, jednak z uwagi na stan zdrowia czy wiek nie powinny prowadzić pojazdów. |Należy także zwrócić uwagę na brzmienie art. 72 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym marszałek | |województwa, w drodze decyzji administracyjnej, unieważnia egzamin państwowy, jeżeli: 1) egzaminowi została poddana osoba, o której| |mowa w art. 50 ust. 2 tejże ustawy; 2) był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a ujawnione nieprawidłowości | |miały wpływ na jego wynik. Ustawodawca zatem wyraźnie wskazuje jako podstawę prawną wydania decyzji o unieważnieniu egzaminu | |państwowego naruszenie art. 50 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, jako odmienną podstawę od przeprowadzenia egzaminu w sposób | |niezgodny z przepisami ustawy. Z kolei w art. 50 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami zostały wymienione przesłanki dopuszczenia | |do egzaminu, których niespełnienie powoduje niemożność egzaminowania danej osoby, a nie jedynie niemożność wydania jej dokumentu | |prawa jazdy. Zgodnie z art. 50 ust. 2 pkt 4 lit. a nie może być egzaminowana osoba nieposiadająca orzeczenia lekarskiego o braku | |przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Wymóg posiadania powyższego orzeczenia lekarskiego determinuje zatem samo | |dopuszczenie do egzaminu państwowego, a nie wydanie prawa jazdy. Z kolei wyżej analizowany przepis art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o | |kierujących pojazdami wyraźnie odnosi się do sytuacji, w której egzaminowi została poddana osoba w szczególności nieposiadająca | |orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Należy przy tym podnieść, że obowiązek | |legitymowania się w chwili przystąpienia do egzaminu orzeczeniem lekarskim był statuowany także przepisami obowiązującymi w chwili | |przystępowania przez skarżącego do egzaminu, a to zgodnie z § 25 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005| |r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz.U. nr | |217, poz. 1834) w związku z art. 90 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Obowiązujące obecnie przepisy ustawy o | |kierujących pojazdami, jak również uprzednio obowiązujące przepisy ustawy – Prawo o ruchu drogowym nie pozwalają na przyjęcie, że | |późniejsze wystawienie przez lekarza zaświadczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem konwaliduje brak | |aktualnego orzeczenia lekarskiego w chwili przystąpienia do egzaminu państwowego na prawo jazdy. Powołane wyżej przepisy nie | |przewidywały i nie przewidują możliwości konwalidowania dokumentacji, która została nieprawidłowo złożona przez osobę przystępującą| |do egzaminu po jego przeprowadzeniu. Możliwości konwalidacji takiego braku nie przewidują także przepisy obowiązującego | |rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do | |kierowania pojazdami i kierowców (Dz.U. poz. 949), jak również obowiązujące przepisy rozporządzenia Ministra Transportu, | |Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania| |pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach | |(Dz.U. poz. 995 ze zm.), podobnie jak nie przewidywały takiego trybu przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 | |października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i | |egzaminatorów (Dz.U. Nr 217, poz. 1834). | | | Należy zgodzić się ze stanowiskiem NSA wyrażonym w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku wydanego w sprawie sygn. akt I OSK 641/13, iż "rozwiązanie takie ma charakter ochronny, jego celem jest uniemożliwienie osobie, która w chwili przystąpienia do egzaminu nie ma potwierdzonych warunków do prowadzenia pojazdu mechanicznego, aby w ogóle mogła już w trakcie egzaminu praktycznego wyjechać na drogę. W takiej sytuacji byłaby ona bowiem zagrożeniem dla życia i zdrowia swojego, egzaminatora oraz innych uczestników ruchu drogowego". Stanowisko to jest aktualne także na gruncie przepisów ustawy o kierujących pojazdami. Niezasadny zatem okazał się zarzut skarżącego, iż brak jest podstawy prawnej do unieważnienia egzaminu państwowego w zakresie kategorii B prawa jazdy, który skarżący zdał z wynikiem pozytywnym, gdyż taką podstawę prawną stanowią powołane przez organy administracji w przedstawionych wyżej rozstrzygnięciach przepisy art. 67 ust. 1, art. 72 ust. 1 pkt 1 i art. 50 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy o kierujących pojazdami. Niezasadny jest również zarzut naruszenia przepisów art. 149 § 2 k.p.a. i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż samoistną podstawę do unieważnienia egzaminu państwowego stanowi powołany wyżej przepis art. 72 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, a nie przepisy k.p.a. o wznowieniu postępowania administracyjnego. Skoro ustawodawca użył sformułowania "marszałek województwa (...) unieważnia egzamin państwowy", to oznacza, że stworzył instytucję odmienną od wznowienia postępowania, które stwarza możliwość ponownego rozpoznania sprawy. Badając przyczyny unieważnienia egzaminu należy brać pod uwagę okoliczności istniejące w chwili jego przeprowadzania, albowiem instytucja stwierdzenia nieważności wywołuje skutki ex tunc. Należy podnieść, że w przedstawionym wyżej kontekście decyzje wydane w niniejszej sprawie uwzględniają okoliczności istniejące w chwili jej wydania. Nie budzi w sprawie wątpliwości okoliczność, że skarżący przystąpił do egzaminu państwowego na prawo jazdy kategorii B bez orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego z dnia 19 września 2012 r. sygn. akt [...] wynika bowiem, że E. B., pragnąc by lekarz A. W. – S. uprawniona do wystawienia zaświadczenia o stanie zdrowia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami poświadczyła nieprawdę co do okoliczności prawnej, że skarżący odbył stosowne badania i brak jest wobec niego przeciwwskazań do starania się o uprawnienia kategorii B, nakłonił A. W. – S. do wystawienia zaświadczenia nr [....], wręczając jej za to kwotę pieniędzy w nieustalonej wysokości. Sąd podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, że adresatami wyrażonej w art. 11 p.p.s.a. zasady związania ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego są pośrednio organy administracji publicznej, które czynią w sprawie ustalenia faktyczne. Organ administracyjny jest zatem związany ustaleniami poczynionymi w sentencji prawomocnego wyroku skazującego wydanego w sprawie karnej. Organ nie mógł zatem dokonać odmiennej niż wyrażona w opisanym wyżej wyroku oceny prawidłowości zaświadczenia lekarskiego, które stanowiło podstawę dopuszczenia skarżącego do egzaminu na prawo jazdy kategorii B. Organ nadzoru – jak już wyżej wskazywano – jest uprawniony także do badania prawidłowości dokumentacji, stanowiącej podstawę do przeprowadzenia egzaminu, a braki tej dokumentacji nie mogą być uzupełniane post factum. Zarzuty skargi okazały się zatem nieuzasadnione. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie stwierdził również, by zaskarżona decyzja była dotknięta innymi uchybieniami, które uzasadniałyby jej uchylenie. Wobec powyższego Sąd oddalił skargę stosownie do art. 151 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.