II OSK 818/15

II OSK 818/15 POSTANOWIENIE Dnia 21 kwietnia 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 października 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 782/14 w sprawie ze skargi M. B. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji postanawia: oddalić skargę kasacyjną. II OSK 818/15 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 14 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę M. B. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r., którym odmówiono uzupełnienia decyzji tego organu z dnia [...] marca 2014 r. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, kwestionowane rozstrzygnięcie nie należy do żadnej z zaskarżalnych do sądu administracyjnego form działania administracji publicznej (art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.), w szczególności nie jest postanowieniem, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 tej ustawy ani innym aktem lub czynnością wymienionym w art. 3 § 2 pkt 4. Postanowienia wydane na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. o uzupełnieniu (bądź odmowie uzupełnienia) decyzji nie są żadnym z postanowień, o którym mowa w treści art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Tymczasem zaskarżeniu do sądu mogą podlegać tylko takie postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo które kończą postępowanie bądź rozstrzygają sprawę co do jej istoty. Do takich postanowień nie można zaliczyć zaskarżonego postanowienia. Przepis 111 k.p.a. nie przewiduje możliwości wnoszenia zażalenia na takie postanowienie, o czym skarżącą poinformowano w pouczeniu do postanowienia. Wobec zaś treści art. 141 § 1 k.p.a. należało przyjąć, że od postanowienia dotyczącego uzupełnienia decyzji nie służy zażalenie, a zatem i także skarga do sądu administracyjnego. Zaskarżone postanowienie nie kończy postępowania w sprawie ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Jego zgodność z prawem została dokonana przez sąd administracyjny na etapie kontroli ostatecznej decyzji kończącej postępowanie w sprawie (wyrok z dnia 3 października 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 781/14). W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła M. B. w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mający istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 135 w zw. z art. 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie skutkujące wyłączeniem do osobnego rozpoznania sprawy skarżonego postanowienia mimo, iż w istocie stanowi ono akt objęty granicami innej sprawy sądowoadministracyjnej (a to sprawy ze skargi na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. znak [...]), a w konsekwencji niepoddaniem owego postanowienia kontroli sądu administracyjnego, mimo objęcia go skargą wniesioną na przedmiotową decyzję. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami. Nadto skarżąca wniosła o przyznanie pełnomocnikowi z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu wywołanym wniesieniem środka odwoławczego albowiem nie zostały one zapłacone w całości ani też w części. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest niezasadna. Oceniając w granicach określonych art. 183 § 1 p.p.s.a. wniesioną skargę kasacyjną i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 tej ustawy, stwierdzić trzeba, iż poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje to, iż zaskarżone do Sądu pierwszej instancji postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] marca 2014 r. dotyczyło odmowy uzupełnienia postanowienia tego organu z dnia [...] marca 2014 r. w trybie art. 111 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem: "Strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia, bądź prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach". Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia (§ 1b tego przepisu). Z kolei w myśl § 2: "W przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia". Jak trafnie stwierdził Sąd pierwszej instancji, co zresztą stanowi odzwierciedlenie utrwalonych poglądów judykatury, orzeczenie o uzupełnieniu decyzji lub o odmowie jej uzupełnienia nie ma bytu samodzielnego, a pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona, w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym). Ponadto z uwagi na to, że decyzja o uzupełnieniu decyzji stanowi dodatkowy składnik decyzji podstawowej, nie podlega odrębnemu zaskarżeniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 listopada 2000 r. sygn. akt II SA/Gd 1783/98, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 875/07). Ponieważ Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje ani możliwości wniesienia odwołania od decyzji uzupełniającej, ani zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji, gdyż środek zaskarżenia przysługuje jedynie od decyzji będącej przedmiotem wniosku o jej uzupełnienie, ustawodawca nie nadał podejmowanym w tym trybie aktom rangi odrębnych rozstrzygnięć, pozwalających przyjąć dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach. Brak jest także przepisów szczególnych, które w takich przypadkach pozwalałyby na kontrolę sądowoadministracyjną (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Sąd pierwszej instancji prawidłowo zatem przyjął, że taka konstrukcja instytucji uzupełnienia postanowienia powoduje, iż orzeczenie w tym przedmiocie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego i odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Za nieusprawiedliwiony należało natomiast uznać podniesiony w kasacji zarzut naruszenia art. 135 w związku z art. 1 p.p.s.a. Brak samodzielnego bytu postanowienia w przedmiocie uzupełnienia, powoduje możliwość jego oceny jedynie wraz z decyzją, której dotyczyło uzupełnienie. Jak trafnie podkreślił to Sąd pierwszej instancji, kontrola legalności przedmiotowego postanowienia mogła i została przeprowadzona wraz z kontrolą decyzji, której wniosek o uzupełnienie dotyczył. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. Odnośnie wniosku o zwrot kosztów postępowania wyjaśnić trzeba, iż wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w przepisanych art. 258- 261 p.p.s.a.