I SA/Po 314/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2014 r. sprawy ze skargi [...] na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w [...] na rzecz skarżącego kwotę [...],- zł (słownie: [...] złotych [...]) tytułem zwrotu kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia [...] września 2013 r. X.A wystąpił do Ministra Finansów, działającego przez organ upoważniony - Dyrektora Izby Skarbowej w [...]- o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT na wykonanie zabudowy wnękowej i kuchennej. Wniosek uzupełniono pismem z dnia [...]grudnia 2013 r. o informacje dotyczące kontroli podatkowej oraz doprecyzowanie opisu sprawy. Przedstawiając stan faktyczny wnioskodawca wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą między innymi w zakresie: produkcji mebli kuchennych, produkcji mebli biurowych, produkcji pozostałych mebli, wykonywania instalacji wodno-kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych i klimatyzacyjnych, zakładania stolarki budowlanej, naprawy i konserwacji mebli i wyposażenia domowego, sprzedaży hurtowej elektrycznych artykułów użytku domowego, sprzedaży hurtowej wyrobów porcelanowych, ceramicznych i szklanych oraz środków czyszczących, sprzedaży hurtowej mebli biurowych, sprzedaży detalicznej elektrycznego sprzętu gospodarstwa domowego, sprzedaży detalicznej mebli, sprzętu oświetleniowego i pozostałych artykułów użytku domowego prowadzonej w wyspecjalizowanych sklepach oraz działalność w zakresie specjalistycznego projektowania. Zgodnie z opinią Urzędu Statystycznego w[...], będące przedmiotem sprawy usługi mieszczą się w grupowaniach: • montaż trwałej zabudowy wnęk i przestrzeni wnękowych, wykonywany przez jej producenta, polegający na: przygotowaniu w stolarni elementów zabudowy pod wymiar z zakupionych arkuszy płyt, nawierceniu otworów montażowych, dopasowaniu, mocowaniu elementów niewymagających demontażu (np.: szyn, prowadnic, kołków, elementów zawiasów, szuflad itp.), przewiezieniu przygotowanych materiałów do zlecającego oraz ich dopasowaniu i trwałym przykręceniu do przegród budynku - PKWiU 43.32.10.0 "Roboty instalacyjne stolarki budowlanej"; • montaż urządzeń do zabudowy, np.: płyt grzewczych i piekarników elektrycznych, zmywarek, lodówek itp. elektrycznego sprzętu gospodarstwa domowego - PKWiU 33.20.29.0; • płyt grzewczych i piekarników gazowych - PKWiU 43.22.20.0 "Roboty związane z wykonywaniem instalacji gazowych"; • baterii oraz zlewozmywaków z młynkami do odpadów - PKWiU 43.22.11.0 "Roboty związane z wykonywaniem instalacji wodno-kanalizacyjnych i odwadniających". Od maja 2011 r. do listopada 2011 r., wnioskodawca podpisał kilkadziesiąt umów na wykonanie zabudowy wnękowej, która jest wykonywana kompleksowo: począwszy od zaprojektowania zabudowy przez wnioskodawcę (jego pracownika), poprzez przygotowanie elementów zabudowy w stolarni, ich dopasowanie i trwałe dokręcenie do przegród budynku. Zainteresowany zawiera z klientami również umowy na sprzedaż sprzętu AGD (lodówki, pralki, zmywarki) - opodatkowaną stawką 23%. W przypadku zabudowy w szafy wnękowe, dwie lub trzy strony zabudowy stanowią ściany budynku a jedną lub dwie strony stanowią elementy zabudowy, czyli: przegrody, półki, kosze i wieszaki z trzech stron wnęki (tył, dwa boki) montowane są bezpośrednio do ścian budynku a front (z płyty lub lustra) montowany jest do podłogi i sufitu, lub przegrody, półki, kosze i wieszaki z dwóch stron (tył i jeden bok) montowane są bezpośrednio do ścian budynku a drugi bok montowany jest do ściany, sufitu i podłogi. Front (z lustra, płyty) montowany jest bezpośrednio do sufitu lub podłogi. Natomiast w przypadku zabudowy kuchennej ciąg zabudowy może być w kształcie litery "I", L" lub "U". Każdorazowo zestaw poszczególnych elementów dla swojej stabilności wymaga przytwierdzenia do ściany. Dodatkowo wykonywana zabudowa na tej samej płycie osadzonej pionowo ma dokręcone dwie pary drzwiczek (zamykających szafkę z prawej jak i lewej strony pionowej płyty). Wobec powyższego nie jest możliwe przeniesienie w inne miejsce jednej szafki, bez naruszenia drugiej (jedna z szafek pozostałaby bez ścianki bocznej). Dodatkowo po montażu blatów u większości klientów dopiero na etapie końcowym pomiędzy ciągiem zabudowy górnej a zabudowy dolnej, wklejana jest glazura lub montowany jest panel szklany. Niejednokrotnie w element zabudowy kuchennej wkomponowany jest również parapet okienny (blat i parapet stanowi jedną konstrukcję, która podczas demontażu pozostawiałaby okno bez parapetu). W każdej zabudowie następuje również podłączenie oświetlenia do instalacji elektrycznych (puszki), instalacji gazowych, wodnych, ściekowych. Niejednokrotnie jeśli na etapie projektu zabudowy dojdzie do błędnego pomiaru odległości urządzeń końcowych (wod-kan, gaz, prąd) wykonawca jest zmuszony bądź to do przeróbki w miejscu montażu instalacji wodno-kanalizacyjnej, gazowej, elektrycznej, bądź do wytworzenia właściwego elementu zabudowy (ponowny pomiar, docięcie i dopasowanie elementu zabudowy). Otwory pod instalacje oraz osprzęt (okapy, zlewy, sprzęt grzewczy) zaprojektowane są pod konkretne instalacje wod-kan, gaz, prąd, wentylacyjne istniejące w danym budynku mieszkalnym (lokalu mieszkalnym). Po zdemontowaniu takiej zabudowy kuchennej inwestor nie jest w stanie przenieść do innego budynku, ponieważ instalacje w ciągu zabudowy nie będą współgrać z instalacjami nowego budynku. We wszystkich typach zabudowy podczas montażu takiej konstrukcji następuje uszkodzenie ścian, sufitów i podłóg (wraz z elementami krycia - panele, parkiet, glazura, terrakota) poprzez ich nawiercenie i kołkowanie. Przy próbie zdemontowania zabudowy w miejscu w którym była zabudowa pozostaje uszkodzona np. podłoga, której elementy krycia (panele, terrakota) są podziurawione, uszkodzone klejami i silikonami. Elementy ścian i sufitu wymagają szpachlowania i malowania. W celu przywrócenia stanu pierwotnego inwestor zobligowany byłby do wymiany paneli, terrakoty (oczywiście w całym pomieszczeniu, a nie tylko na danym fragmencie - np. w przypadku paneli podłogowych nie da się wymienić tylko poszczególnych elementów). Cała zabudowa, bez wykorzystania elementów budynku, nie jest konstrukcją "samonośną", czyli nie jest w stanie samodzielnie utrzymać się w pionie lub poziomie, jeżeli nie wykorzystamy do tego celu elementów budynku. Wyposażenie budynku w ww. zabudowy podwyższa jego wartość rynkową. Przy zabudowie wnękowej - podobnie jak w przypadku okien, drzwi, czy pieca grzewczego - istnieją techniczne możliwości demontażu tych elementów bez utraty zdolności do przenoszenia obciążeń (bo przecież ściany po demontażu okna, drzwi czy pieca grzewczego również będą stać) niemniej dochodzi do trwałej utraty wartości użytkowej i obniżenia standardu budynku. Wszystkie zawarte przez wnioskodawcę umowy określały cenę usługi brutto wraz z podstawą prawną zastosowania stawki 8%. W deklaracji VAT-7 za miesiąc sierpień 2011 r. zainteresowany wystąpił o zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w terminie 60 dni. W wyniku czynności kontrolnych Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] dotyczących zasadności zwrotu różnicy podatku zainteresowany dokonał korekty deklaracji VAT za okres od maja 2011 r. do września 2011 r. zwiększając kwotę podatku należnego o wysokość różnicy pomiędzy stawką 8% a 23%. Począwszy od miesiąca października, wnioskodawca nadal podpisywał z klientami umowy na cenę brutto usługi, niemniej przy wystawianiu faktur (paragonów) potwierdzających fakt otrzymania zaliczki/wykonania usługi wyliczał należny podatek VAT wskazując stawkę podatku jako 23% (metoda "w stu"). W umowach z klientami zainteresowany zaprzestał stosowania zapisu, że cena usługi zawiera 8% podatku VAT (wraz z podstawą jej zastosowania). Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego wnioskodawca zadał następujące pytania: 1) Czy w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r., usługa wykonania zabudowy wnękowej i kuchennej, polegająca na jej zaprojektowaniu zgodnie z życzeniem klienta i warunkami lokalowymi, następnie na wytworzeniu z zakupionych od producentów lub dystrybutorów: arkuszy płyt meblowych, blatów, luster, elementów metalowych (szyn, prowadnic, zawiasów, szuflad itp.), przewiezieniu przygotowanych materiałów do zlecającego oraz ich dopasowaniu i trwałym przykręceniu do przegród budynku w budynkach mieszkalnych sklasyfikowanych w PKOB w gr. 111, których powierzchnia użytkowa nie przekracza 300 m² oraz w lokalach mieszkalnych sklasyfikowanych w PKOB 111, których powierzchnia użytkowa nie przekracza 150 m² podlega opodatkowaniu obniżoną 8% stawką podatku VAT? 2) Jeśli odpowiedź na pytanie 1 jest twierdząca, czy wobec tego wnioskodawcy przysługuje prawo do złożenia korekt deklaracji VAT-7 za okres począwszy od maja 2011r. i wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty? Zdaniem wnioskodawcy, w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011r., do świadczonych przez niego usług trwałej zabudowy wnękowej i kuchennej, właściwą stawką jest stawka 8%. W konsekwencji, zainteresowany ma prawo złożyć korekty deklaracji począwszy od maja 2011 r. w stosunku do wszystkich umów dotyczących zabudowy wnękowej, w stosunku do których zastosowano zawyżoną stawkę VAT. W interpretacji indywidualnej z dnia [...] grudnia 2013 r., Nr[...], Dyrektor Izby Skarbowej w [...] - działając w imieniu Ministra Finansów - uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji organ powołując się na uchwałę NSA z dnia 24 czerwca 2013r. sygn. akt. I FPS 2/13 wskazał, że obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zastosowanie wtedy, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). A w omawianym przypadku nie chodzi o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, lecz jedynie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Zdaniem Ministra Finansów tylko bowiem w takim zakresie można mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) - zwanej dalej ustawą o VAT. Jak stwierdził organ podatkowy montaż komponentów meblowych niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu) nie korzysta z obniżonej stawki przewidzianej w tym przepisie. Organ przyznał, że opisane czynności, składające się na świadczenie kompleksowe, polegające na wykonaniu zabudowy wnękowej i kuchennej z komponentów nabytych uprzednio od ich producentów lub dystrybutorów, należy uznać za świadczenie usług. Jednakże zdaniem Ministra Finansów, w opisanym stanie faktycznym, wykonywana zabudowa wnękowa i kuchenna nie jest połączona w sposób trwały z elementami konstrukcyjnymi budynków mieszkalnych (lokali mieszkalnych). W ocenie organu trudno uznać, że trwałe dokręcenie do ścian, sufitów i podłóg elementów zabudów za pomocą kołków, ich przymocowanie za pomocą kleju czy silikonu do terakoty czy paneli oznacza trwałe połączenie z elementami konstrukcyjnymi danego lokalu czy budynku. W związku z powyższym organ stwierdził, że przedstawiony sposób montażu elementów zabudów wnękowych i kuchennych sprowadza się do prostego połączenia komponentów meblowych ze ścianami, sufitami bądź podłogami danego obiektu budowlanego lub jego częściami. Nie są to również zabiegi nadmiernie skomplikowane technicznie oraz mają charakter odwracalny. Demontaż opisanej zabudowy wnękowej i kuchennej może nastąpić bez uszkodzenia konstrukcji danego budynku/lokalu. Ponadto do montażu danej zabudowy nie zostaną w sposób istotny wykorzystane elementy konstrukcyjne budynku/lokalu w taki sposób, aby ich demontaż spowodował uszkodzenie konstrukcji budynku. Zdaniem organu zabudowa wnękowa i kuchenna wykorzystuje ściany konstrukcyjne, sufity i podłogi, ale związek elementów zabudowy z elementami konstrukcyjnymi budynku nie jest na tyle istotny, aby uzasadniać stwierdzenie, że wykonywane prace mają charakter modernizacji obiektu budowlanego. Zdaniem Ministra Finansów w rozpatrywanej sprawie czynności wykonywanych przez wnioskodawcę polegających na montażu zabudowy wnękowej oraz kuchennej nie można traktować jako modernizacji, o której mowa w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, jak również za żadną inną czynność wskazaną w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, czyli budowa, przebudowa, remont czy termomodernizacja. Podsumowując organ podatkowy wskazał, że w stanie prawnym obowiązującym od stycznia 2011 r. usług wykonania i montażu zabudowy wnękowej i kuchennej będących przedmiotem pytania nie można uznać za wymienione w art. 41 ust. 12 ustawy, jak również w § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2013r., poz. 247 ze zm.), a w związku z tym nie są one opodatkowane stawką podatku w wysokości 8%, lecz zgodnie z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy, stawką podatku w wysokości 23%. W związku z powyższym rozstrzygnięciem, odpowiedź na pytanie oznaczone we wniosku pod numerem 2 stało się bezprzedmiotowe. W dniu [...] stycznia 2014 r. do organu podatkowego wpłynęło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w związku z wydaniem interpretacji indywidualnej z dnia [...] grudnia 2013r. W powyższym wezwaniu strona nie zgodziła się ze stanowiskiem Ministra Finansów wyrażonym w ww. interpretacji indywidualnej. Dyrektor Izby Skarbowej w[...] podtrzymał stanowisko prezentowane w wydanej interpretacji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając organowi naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 41 ust. 12 ustawy o VAT w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011r. W ocenie skarżącego usługa montażu trwałej zabudowy wnękowej i kuchennej w obiektach budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym stanowi modernizację obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT i do tych czynności zastosowanie ma preferencyjna stawka VAT określona w art. 41 ust.2 ustawy o VAT. Skarżący wskazał, że organ powołując się na uchwałę NSA z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13 cytuje zdania wyrwane z kontekstu. Skarżący wskazuje, że we wniosku opisał sposób montażu zabudowy, który jest taka sam ja montaż okien, drzwi, terakoty czy paneli. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy opisywane we wniosku o pisemną interpretację prawa podatkowego usługi polegające na montażu stałej zabudowy meblowej (szaf wnękowych, zabudowy kuchennej), wykonywane w obiektach zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, są objęte obniżoną 8% stawką podatku VAT, czy też podlegają opodatkowaniu stawką 23%. Kluczowa w kontekście zadanego pytania i opisanego we wniosku stanu faktycznego jest wykładnia art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Zgodnie z treścią powołanego przepisu obniżoną stawkę podatku od towarów i usług (8%), o której mowa w art. 41 ust. 2, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Przy czym przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym należy rozumieć, zgodnie z art. 41 ust. 12a ustawy o VAT, obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w PKOB w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w PKOB w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b. Art. 41 ust. 12b ustawy o VAT stanowi, że do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, określonego w ust. 12a, nie zalicza się: budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m² oraz lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m². W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że wykonywane przez stronę skarżącą czynności montażu trwałej zabudowy wnękowej miały miejsce w obiektach objętych społecznym programem mieszkaniowym, a do której to przesłanki odnosi się hipoteza art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Spór dotyczyły wyłącznie oceny, czy wykonywane przez skarżącego czynności zawierają w sobie element (noszą cechę) remontu, modernizacji czy przebudowy. Skarżący twierdzi, że świadczone przez niego prace są usługami o charakterze modernizacji budynku (lokalu). Z uzasadnienia zaskarżonej interpretacji wynika natomiast, że zabudowa opisana we wniosku nie mieści się w katalogu czynności wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy VAT, a szczególnie w pojęciu modernizacji obiektu budowlanego, albowiem usługa ta nie dotyczy substancji samego budynku. Dochodzi do prostego połączenia komponentów meblowych ze ścianami obiektu budowlanego przez co nie zostają w sposób istotny wykorzystane elementy konstrukcyjne budynku, a ich demontaż nie spowoduje uszkodzenia konstrukcji budynku. Dla rozstrzygnięcia kwestii właściwej stawki podatku przy opodatkowaniu usług wykonywanych przez skarżącego, zasadnicze znaczenie ma uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. I FPS 2/13. W rozpatrywanej sprawie zarówno organ, jak i podatnik prezentowały stanowisko, że strona skarżąca wykonując trwałą zabudowę meblową świadczy usługi (art. 8 ust. 1 u.p.t.u), co zgodne jest ze stanowiskiem zawartym w powyższej uchwale. W sentencji tej uchwały NSA jednoznacznie stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011 r., świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 ustawy o VAT. Uznając ww. czynności za mające charakter usługi, wyjaśnił że elementem dominującym jest w takim przypadku ulepszenie lub unowocześnienie obiektu budowlanego lub jego części (lokalu mieszkalnego), wydanie zaś towaru w postaci elementów mebli wykonanych i dopasowanych do konkretnego obiektu, które następnie zostaną trwale związane z tym obiektem, ma charakter pomocniczy, niezbędny do wykonania usługi, tak jak zamontowanie okien lub drzwi w obiekcie budowlanym lub jego części. Wykonane na wymiar do konkretnego budynku lub lokalu i trwale powiązane z jego elementami konstrukcyjnymi komponenty meblowe nie funkcjonują w obrocie tak, jak ma to miejsce w przypadku mebli wolnostojących. Z tego względu do celów podatkowych nie można ich utożsamiać z dostawą towarów w postaci gotowych mebli, które nie mają żadnego trwałego związku z obiektem budowlanym lub jego częścią. Obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zatem zastosowanie wtedy, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). NSA uznał, że nie chodzi o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, lecz jedynie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. NSA podkreślił wyraźnie, że po trwałym połączeniu komponentów meblowych z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części, komponenty te muszą podnosić standard takiego obiektu. Podzielając tezy powołanej powyżej uchwały, którą Sąd jest związany, wskazać należy, że decydujące znaczenie dla rozpatrzenia wniosku o interpretację w tej sprawie ma zatem ocena czy zabudowa meblowa, którą strona skarżąca wykonuje w ramach prowadzonej działalności, tworzy z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części (lokal) trwałą zabudowę meblową. Zdaniem Sądu nie do zaakceptowania jest stanowisko Ministra Finansów zmierzające do uznania zabudowy meblowej za trwałą jedynie w przypadku, gdy usunięcie takiej zabudowy doprowadzi do uszkodzenia konstrukcji budynku. W zaskarżonej interpretacji organ stwierdził, że "w analizowanej sprawie do montażu ww. zabudowy meblowej nie zostaną w sposób istotny wykorzystane elementy konstrukcyjne budynku/lokalu w taki sposób, aby ich demontaż spowodował uszkodzenie konstrukcji budynku". Ustosunkowując się do przedstawionego stanowiska należy podkreślić, że w powołanej przez organ uchwale znajduje się jedynie stwierdzenie, że modernizacją jest takie wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego, które stanowiłoby wraz z zabudową określoną funkcję użytkową. Zdaniem Sądu, z zabudową meblową (szafy wnękowe, zabudowa kuchenna) o charakterze trwałym mamy do czynienia także wówczas, gdy demontaż takiej zabudowy powoduje uszkodzenie elementów tej zabudowy, a także uszkodzenia trwałych elementów budynku (lokalu), wynikające z usunięcia mocowania elementów meblowych. Natomiast sama konstrukcja budynku rozumiana jako fundament, nadproża, stropy, ściany, dach nie doznaje uszczerbku poprzez fakt demontażu mebli. Wnioski organu o konieczności uszkodzenia konstrukcji budynku, w ocenie Sądu, są zbyt daleko idące i niczym nieuzasadnione, nie wynikają też ani z sentencji ani z uzasadnienia uchwały, na którą organ również się powołuje. We wniosku o wydanie interpretacji skarżący wskazał, że demontaż zabudowy meblowej oraz kuchennej wykonanej i dostosowanej pod konkretny wymiar będzie skutkować uszkodzeniem elementów meblowych oraz uszkodzeniem elementów budynków np. podłoga (panele, terakota) są podziurawione, uszkodzone klejami i silikonami, elementy ścian i sufitu wymagają szpachlowania i malowania. Cała zabudowa nie jest konstrukcją samonośną i nie jest także praktycznie możliwe przeniesienia zdemontowanej zabudowy do innego pomieszczenia. Uwzględniając treść powołanej uchwały oraz opisany we wniosku stan faktyczny, nie sposób wyprowadzić wniosku, że wykonywana przez skarżącego zabudowa meblowa (szafy wnękowe i zabudowa kuchenna) nie jest połączona w sposób trwały z elementami budynku (lokalu), a tym samym, że zabudowa ta nie może być uznana za modernizację budynku (lokalu). Podobnie dokonana przez organ ocena elementu trwałości - zdaniem Sądu – jest niesłuszna. Organ pojęcie ""trwałości zabudowy" wiąże z "nierozerwalnością" łączenia, wskazując, że z trwałą zabudową będziemy mieć do czynienia wyłącznie wówczas, gdy demontaż spowoduje istotne uszkodzenie elementów konstrukcyjnych budynku. Trafnie zwraca uwagę strona skarżąca, że sposób montażu przygotowanej "na wymiar" zabudowy meblowej oraz kuchennej, z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych budynku (ścian, stropów – ich górnej bądź dolnej części) jest zasadniczo taki sam, jak w przypadku montażu i demontażu drzwi, okien, terakoty, czy paneli podłogowych. We wszystkich przypadkach montaż następuje przy użyciu kołków, śrub, wkrętów, kotew, klei i tym podobnych łączników. Zaprojektowana przez skarżącego zabudowa może być, inaczej niż w przypadku mebli wolnostojących, zamontowana jedynie w konkretnym pomieszczeniu i w ściśle określonej konfiguracji. Po zespoleniu z elementami konstrukcyjnymi budynku (ścianami, stropami) zabudowa ta nie może być przemieszczana, a po demontażu wykorzystana w innym lokalu. "Trwałość" zabudowy meblowej jest oderwana od faktycznego okresu wykorzystywania, lecz wynika, tak jak to wskazano, z jej zindywidualizowanego charakteru (dopasowania do konkretnego pomieszczenia) oraz odpowiedniego połączenia z elementami konstrukcyjnymi budynku, uniemożliwiającego przemieszczanie elementów zabudowy bez ich uprzedniego demontażu (rozłączenia z elementami obiektu budowlanego). Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżony akt narusza prawo, a w szczególności art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Przy ponownym rozpoznaniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej organ zobowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku. Z tych względów Sąd na podstawie art. 146 § 1 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.