II SA/Gl 788/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2014 r. sprawy ze skargi Z. I. i W. I. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprostowania decyzji odmawiającej uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji umarzającej postępowanie w sprawie legalności robót budowlanych 1) uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z dnia [...] r. nr [...], 2) orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżących solidarnie kwotę 100 (sto) złotych, a na rzecz Z. I. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia [...] roku nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. na podstawie art. 113 i 126 kpa sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji z dnia [...] roku nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. dotyczącej odmowy uchylenia decyzji z dnia [...] roku nr [...] dotyczącej legalności utwardzenia działki nr 1 położonej przy ul. [...] w J. w wierszu 7 po słowach "utwardzenie działki nr...." skreśla się 1" i wpisuje "2" a w wierszu 11 po słowach "utwardzenie działki nr ..." skreśla się "1" i wpisuje "2". Zdaniem organu orzekającego błąd (w zakresie wpisania działki 1 zamiast działki 2) powstał przy sporządzaniu czystopisu, a dokonane sprostowanie nie ma wpływu na sens decyzji z dnia [...] roku. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli Z. I. i W. I. W uzasadnieniu kwestionowali stanowisko organu I instancji twierdząc, że dokonane sprostowanie należy potraktować jako manipulowanie faktami. Podali, że decyzją z dnia [...] roku organ umorzył postępowanie – wszczęte na ich wniosek z dnia 11 października 2010 roku – w sprawie legalności utwardzenia działki nr 1 przy ul. [...] w J. wskazując na jego bezprzedmiotowość. Z kolei decyzją z dnia [...] roku organ I instancji odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] roku dotyczącej legalności utwardzenia działki nr 1 położonej przy ul. [...] w J. Z powyższego zestawienia decyzji wynika, że organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie nielegalnego utwardzenia działki 1 na wniosek obecnych skarżących. Natomiast działka 2 powstała w następstwie podziału działki 1 na działki 2 i 3, który to podział został zatwierdzony decyzją z dnia [...] roku. Zdaniem żalących się dokonanie sprostowania ma wpływ na prostowaną decyzję z dnia [...]roku. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] roku, wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał na art. 113 kpa, który uprawnia organ do sprostowania – z urzędu lub na żądanie strony – w drodze postanowienia błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych pomyłek w wydanych przez ten organ rozstrzygnięciach. Natomiast w trybie art. 113 § 1 kpa nie mogą podlegać sprostowaniu błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, ocenie stanu faktycznego, z jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Zdaniem organu niewłaściwe oznaczenie numeru działki jest oczywistą omyłką w rozumieniu art. 113 § 1 kpa, a zatem podlega sprostowaniu w trybie tego przepisu. Organ stwierdził nadto, że z akt sprawy bezspornie wynika, że utwardzenie terenu znajduje się na działce 2. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie ostateczne z dnia [...] roku wnieśli Z. I., W. I. domagając się jego uchylenia w całości i umorzenia postępowania w przedmiotowej sprawie organu I i II instancji. W obszernym uzasadnieniu skargi opisali skarżący całość stosunków jakie łączą ich z J. S. oraz toczące się postępowania administracyjne z udziałem skarżących i J. S. W szczególności wskazali na decyzję z dnia [...] roku organu I instancji, którą umorzono postępowanie w sprawie legalności utwardzenia działki 1 oraz decyzję tegoż organu z dnia [...] roku odmawiającą uchylenia decyzji PINB w J. z dnia [...] roku dotyczącej legalności utwardzenia działki 1 przy ul. [...] w J. Skarżący kwestionowali możliwość zastosowania art. 113 i podkreślali, że właściciel działki nr 1 J. S. nie złożył nigdy wniosku o sprostowanie oczywistej omyłki bowiem omyłka nie miała miejsca. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, a także rozstrzygnięcia je poprzedzającego wykazało, że są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, musiała zostać uwzględniona. Problemem w rozpoznawanej sprawie jest prawidłowość sprostowania w trybie art. 113 kpa, jako oczywistej omyłki, błędu w numerze działki. Przepis ten daje uprawnienie organowi do sprostowania, z urzędu lub na żądanie strony błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Warunkiem dopuszczalności sprostowania jest oczywistość błędu, a sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. Ze względu na brak ustawowej definicji oczywistej omyłki, przy zakwalifikowaniu jako takiej błędu organu, konieczne jest posłużenie się potocznym rozumieniem tego pojęcia oraz orzecznictwem sądów administracyjnych. Oczywistość błędu powinna wynikać bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywista omyłka w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. Oznaczenie zaś numeru działki stanowi istotny element rozstrzygnięcia, gdyż konkretyzuje dopuszczalność podejmowania określonych działań, w precyzyjnie oznaczonym miejscu. Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 24 września 2014 r. o sygn. akt II OSK 1439/08 "nie można w decyzji czy to lokalizacyjnej czy też dotyczącej pozwolenia na budowę, numerów określających poszczególne działki, na których jest planowana lub ma być realizowana inwestycja, traktować jako cyfr, które nic nie znaczą. Numer działki jest desygnatem konkretnej powierzchni gruntu- nieruchomości z wszelkimi tego konsekwencjami wynikającymi z przepisów prawa. Numer działki funkcjonuje w obrocie prawnym jako nazwa własna, określająca konkretną wielkość i ukształtowanie terenu z czym wiążą się konkretne prawa. Zatem sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 kpa nie może dotyczyć numeru działki, bowiem w takim zakresie nie podpada to pod pojęcie błędu czy omyłki w rozumieniu wskazanej wyżej normy" - por. też wyrok tut. Sądu z dnia 2 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/GI 1286/10 i w pełni akceptujący wyrażone w nim tezy wyrok NSA z dnia 19 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2222/11, por. też wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1815/06. Sprostowaną decyzją utrzymano w mocy decyzję, którą umorzono postępowanie legalizacyjne w sprawie wykonania konkretnych robót na konkretnej działce. Zmiana numeru działki w decyzji zupełnie zmienia znaczenie prawne tej decyzji. Ponadto zarówno w decyzji pierwotnej umarzającej postępowanie z dnia [...] r., jak i wniosku o wznowienie postępowania z 8 kwietnia 2013 r. a także decyzji odmawiającej wznowienia postępowania z [...]r. konsekwentnie podawany jest numer działki 1. Przerwanie tego ciągu i zastąpienie tego numeru innym wydaje się działaniem niezrozumiałym a nie działaniem mającym na celu naprawienie oczywistej omyłki. W rozpoznawanej sprawie dokonane sprostowanie numeru działki ma jeszcze donioślejsze znacznie. Sprostowany numer działki nie był bowiem przypadkowym ciągiem znaków zupełnie nie związanym ze sprawą. Z analizy akt sprawy wynika, że działka o numerze 1 uległa podziałowi i z niej powstała działka 2. Podział tych działek był o tyle istotny, że doprowadził do sporu o istnienie interesu prawnego skarżących w postępowaniu legalizacyjnym budynku mieszkaniowego i warsztatu samochodowego na działce o nr 1. Powyższe oznacza, że zmiana numeru działki z 1 na 2 jest na tyle istotna, że nie można jej dokonać w sprostowaniu i zakwalifikować jako oczywistą omyłkę. W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi ciążący na skarżących solidarnie w kwocie 100,00 zł, wynagrodzenie pełnomocnika Z. I. - 240,00 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa - 17,00 zł orzeczono na wniosek strony skarżącej na podstawie art. 200, 205 i 209 p.p.s.a.