VI SA/Wa 119/14

+Sygn. akt VI SA/Wa 119/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Aneta Lemiesz Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zgłoszenia wynalazku pod tytułem "[...]" nr [...] postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Przedmiotem złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi przez S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej "zgłaszającą", "skarżącą") jest postanowienie Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] września 2013 r. [...] zawieszające z urzędu postępowanie w sprawie zgłoszenia wynalazku pt. "[...]" nr [...]. Podstawę prawną rozstrzygnięcia organu stanowił art. 245 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm. –dalej jako "p.w.p."), art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 101 § 1 i § 3 k.p.a. w związku z art. 252 p.w.p. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia dokonane przez Urząd Patentowy: S. Spółka z o.o. z siedzibą w W. w dniu [...] listopada 2012r. złożyła podanie o udzielenie patentu na wynalazek pt. "[...]" nr [...]. A. W., wskazany w ww. zgłoszeniu jako współtwórca wynalazku, pismem z dnia [...] lipca 2013 r. zgłosił swoje prawa do przedmiotowego wynalazku jako twórca wskazując, że nie był nigdy zatrudniony u zgłaszającego i nie pozostawał względem niego w stosunku pracy. Z tego tytułu, że nie był pracownikiem zgłaszającego wywiódł, że S . Spółka z o.o. nie nabył prawa do uzyskania patentu na przedmiotowy wynalazek. Jego pełnomocnik pismem z dnia [...] sierpnia 2013r. wniósł o wpisanie A. W. jako współuprawnionego do uzyskania patentu na wynalazek nr [...] i wydanie decyzji na jego rzecz. W piśmie z [...] sierpnia 2013r. zgłaszająca spółka przedstawiła okoliczności i dowody świadczące jego zdaniem o bezzasadności twierdzeń A. W. dotyczących prawa do uzyskania patentu. Mając na uwadze spór zgłaszającego i twórcy o prawo do uzyskania patentu na wynalazek postanowieniem z dnia [...] września 2013r. o nr [...] Urząd Patentowy zawiesił postępowanie wzywając do wystąpienia, celem rozstrzygnięcia, w terminie 2 miesięcy do właściwego sądu ze stosownym pozwem o ustalenie prawa wskazując, że dowód takiego wystąpienia należy złożyć najpóźniej w wyznaczonym terminie. Zastrzegając rygor niewykonania powyższego UP wskazał, że w przypadku niewystąpienia o rozstrzygnięcie w/w zagadnienia wstępnego załatwi sprawę, rozstrzygając zagadnienie wstępne we własnym zakresie. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikom: zgłaszającego i A. W.. W dniu [...] września 2013r. do akt sprawy wpłynęło pismo P. Spółka Akcyjna z siedzibą w L. wraz ze sporządzoną na piśmie cesją na jej rzecz praw do przedmiotowego wynalazku dokonaną przez zgłaszającego. W piśmie z dnia [...] października 2013r. Urząd Patentowy RP odpowiedział, że obecnie nie jest możliwe dokonanie wnioskowanej zmiany z uwagi na zaistniały spór między współtwórcą wynalazku a zgłaszającym, dotyczący prawa do uzyskania patentu. W dniu [...] października 2013r. wpłynęły tożsamej treści dwa wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy P. Spółka Akcyjna z siedzibą w L., jak i S. Spółka z o.o. z siedzibą w W. sporządzone przez tego samego, ustanowionego pełnomocnika. Uzasadnił on fakt złożenia dwóch wniosków wątpliwościami co do statusu zgłaszającego S. jako strony postępowania w sytuacji przeniesienia uprawnienia do przedmiotowego prawa na P. S.A. S. Spółka z o.o. z siedzibą w W. kwestionując prawidłowość zawieszenia postępowania we wnioskach podnosiła, że A. W. nie przedstawił żadnych faktów ani dokumentów, które uprawdopodobniłyby jego twierdzenia, a jego rzeczywiste obowiązki w relacji ze S. Spółka z o.o. z siedzibą w W. polegały na prowadzeniu badań, które mogły doprowadzić do uzyskania wynalazków. Skarżąca wskazała, że żądania jego są gołosłowne i de facto sprowadzają się do zaprzeczenia praw zgłaszającego. Art. 11 ust. 3 p.w.p. odnosi się nie tylko do stosunku pracy, ale i realizacji obowiązków wynikających z umowy innej niż umowa o pracę. Na podstawie tej normy nie dochodzi do "nabycia praw", a do ich powstania w sposób pierwotny na rzecz pracodawcy lub zamawiającego. Nie można zatem akceptować ani poglądu współtwórcy, że prawo do zgłoszenia nie należało do zamawiającego, ani stanowiska, że A. W. miałby prawo żądania "dopisania" go, jako współuprawnionego, już po udzieleniu patentu, zakładając hipotetyczne uznanie przez sąd, że przysługuje mu udział w patencie. Zdaniem skarżącej, rozpatrzenie sprawy zgłoszonego wynalazku i wydanie decyzji nie zależy od rozstrzygnięcia, czy p. W. przysługuje jakikolwiek udział w tym prawie. W przypadku przyjęcia odmiennego poglądu i uznania zasadności zawieszenia postępowania zarzucili, że to wyłącznie p. W. powinien być wezwany do wystąpienia z powództwem cywilnym przeciwko zgłaszającemu. Tożsame argumenty przedstawiła w swoim wniosku o ponowne rozpatrzenie P. Spółka Akcyjna z siedzibą w L. Jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] utrzymującego w mocy własne postanowienie z dnia [...] września 2013 r. o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie zgłoszenia wynalazku pt. "[...]" nr [...]– Urząd Patentowy RP rozpoznał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony przez P. Spółka Akcyjna z siedzibą w L. W uzasadnieniu Urząd powołał argumentację zgłaszającego z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdzie stwierdził, że żądania A. W. "są gołosłowne i w istocie sprowadzają się do prostego zaprzeczenia praw zgłaszającego do uzyskania patentu na wynalazek", co potwierdza prawidłowe uznanie, że sporne stanowiska zgłaszającego i wpółtwórcy A. W. stanowią zagadnienie wstępne i uzasadniają wydanie postanowienia zgodnie z art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. o zawieszeniu postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia owego zagadnienia przez sąd powszechny. Co do zasady zagadnienie wstępne dotyczy sytuacji w której merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem postępowania uzależnione jest od wcześniejszego rozstrzygnięcia zagadnienia materialnoprawnego, które ze swej istoty należy do kompetencji innego organu administracyjnego lub sądu i nie było wcześniej prawomocnie osądzone. Zależność pomiędzy rozstrzyganą sprawą a zagadnieniem wstępnym polega na uwarunkowaniu rozstrzygnięcia sprawy wcześniejszym rozstrzygnięciem kwestii wstępnej. Prejudycjalność zachodzi zatem tylko wtedy, gdy rozstrzygnięcie co do pewnej kwestii prawnej stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym. Zdaniem organu sytuacja taka zachodzi w niniejszej sprawie, bowiem pomiędzy stronami istnieje spór co do zakresu działalności twórczej współtwórcy i łączącego strony rodzaju i zakresu stosunku pracy, a do rozstrzygnięcia tego sporu zgodnie z art. 17pkt 2 k.p.c. właściwy jest sąd powszechny. Sporna kwestia ta stanowi zagadnienie prejudycjalne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i zdaniem organu, bez rozstrzygnięcia wskazanego sporu nie można stwierdzić, czy w świetle powołanego przez zgłaszającego przepisu art. 11 ust. 3 p.w.p. uzyskał on pełnię praw do przedmiotowego patentu. Uznał, że nie jest władny do rozstrzygania kwestii spornych dotyczących prawa do patentu, zakresu działalności twórczej współtwórcy A. W. i łączącego zgłaszającego i współtwórców rodzaju i zakresu stosunku pracy. Istnienie istotnych i ważkich dla rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu administracyjnym , zdaniem Urzędu uzasadniało zawieszenie postępowania i zobowiązanie zgłaszającego oraz A. W. do wystąpienia z pozwem o ustalenie prawa. Urząd nie zgodził się z zarzutem, że jedynie A. W. powinien zostać wezwany do wystąpienia z powództwem przeciwko zgłaszającemu w trybie postępowania cywilnego z żądaniem ustalenia prawa do udziału w patencie. Z art. 189 k.p.c. wynika, że powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny. Wskazał, że w niniejszej sprawie interes prawny w ustaleniu prawa do przedmiotowego patentu mają na równi zgłaszający jak i współtwórca. W odpowiedzi na zarzuty zgłaszającego wskazał także, że w zaskarżonym postanowieniu wyznaczono termin 2 miesięcy na skierowanie sprawy na drogę postępowania sądowego od momentu doręczenia postanowienia. Ocenił, że w przedmiotowej sprawie termin ten nie minął, więc zarzucany upływ 5 miesięcy od momentu podniesienia żądań przez A. W. nie znajduje w sprawie zastosowania. Powołał się na art. 244 ust. 5 p.w.p., który stanowi, że przed upływem terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzja nie podlega wykonaniu. Wniosek ten ma charakter suspensywny i w niniejszej sprawie na skutek jego wniesienia wstrzymany został bieg terminu do wystąpienia z pozwem o ustalenie prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. Spółka z o.o. z siedzibą w W. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Urzędu Patentowego RP oraz postanowienia go poprzedzającego i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Podniosła zarzut naruszenia: - art 97 ust 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art 252 p.w.p. poprzez błędne przyjęcie, że zachodzą przesłanki zawieszenia postępowania, -art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 252 p.w.p. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, spowodowane niedopełnieniem obowiązku zgromadzenia i rozpatrzenia wystarczającego materiału dowodowego potwierdzającego istnienie sporu co do prawa; - art. 124 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. i art. 252 p.w.p. - poprzez niewskazanie w uzasadnieniu okoliczności faktycznych uzasadniających stwierdzenie, że istnieje spór co do prawa, mimo złożenia przez zgłaszającego wyjaśnień, że podstawą przysługiwania prawa do patentu była umowa, o której mowa w art. 11 ust. 3 p.w.p., wskazana również w podaniu (czemu p. W. nie zaprzeczył), oraz poprzez nieustosunkowanie się do twierdzeń zgłaszającego wyrażonych w piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. W uzasadnieniu skargi skarżąca szczegółowo omówiła podniesione zarzuty stwierdzając m.in., że UP RP oparł się na dowolnych, niepopartych żadnym materiałem dowodowym ustaleniach i uwzględnił jedynie argumenty i twierdzenia jednego ze współtwórców pomijając stanowisko skarżącej bez wskazania przyczyn tego pominięcia. A. W. nie przedstawił w swojej korespondencji do UP RP żadnych faktów, czy też dokumentów, które uprawdopodobniałyby jego twierdzenia. Ponadto UP RP nie przeprowadził żadnych dowodów, ani nie zażądał żadnych dodatkowych wyjaśnień i oparł się na gołosłownych twierdzeniach p. W. przedstawionych w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. Organ nie odniósł się też w uzasadnieniu do kwestii uzyskania przez zgłaszającego praw do wynalazku na podstawie umowy z twórcą o której mowa w art. 11 ust. 3 p.w.p, ani też nie ustosunkował się do twierdzeń zgłaszającego w tym zakresie oraz nie wyjaśnił, czy i dlaczego odmówił wiarygodności tym twierdzeniom. Jednym ze skutków dokonanego przez UP RP zawieszenia postępowania była odmowa UP RP dokonania zmiany podmiotu zgłaszającego przedmiotowy wynalazek. Zdaniem skarżącej, jakkolwiek w pewnych okolicznościach ustalenie podmiotu uprawnionego do uzyskania prawa wyłącznego może rzeczywiście stanowić zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., to sytuacja taka nie zachodzi w przypadku, gdy twierdzenia w tym zakresie zgłaszane przez osobę trzecią, nie są poparte jakimkolwiek materiałem dowodowym, czy też w inny sposób chociażby uprawdopodobnione. Skarżąca podnosiła także, że prawidłowość skarżonego postanowienia będzie rozstrzygająca dla ustalenia, czy w niniejszej sprawie istnieje zagadnienie wstępne i czy UP RP może we własnym zakresie rozstrzygnąć kwestię, którą uznał za zagadnienie wstępne. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości dotychczasową argumentację. Co istotne wskazał, że wydając zaskarżone postanowienie z dnia [...] listopada 2013r. jako stronę wskazał P. Spółka Akcyjna z siedzibą w L. i omyłkowo nie wskazał S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. jako strony postępowania. Przyznał, że skarżąca S. Sp. z o.o. trafnie podniosła, że ma legitymację do wniesienia niniejszej skargi jako strona postępowania. Urząd w skarżonym postanowieniu uchybił poprawnemu wskazaniu adresata decyzji co stoi w sprzeczności z elementami wskazanymi w art. 107 § 1 kpa i jako takie mogłoby stanowić podstawę do utwierdzenia jej nieważności z art. 156 § 1 pkt. 2 jako rażące naruszenie prawa. Jednak S. Sp. z o.o. reprezentowana przez tego samego pełnomocnika Pana W. T. co skarżąca P. S.A. wniosła skargę na postanowienie z dnia [...] listopada 2013r. Urząd zwrócił uwagę, że pomimo niewskazania jako adresata postanowienia S. Sp. z o.o. wniosła ona skargę na przedmiotowe postanowienie uznając, prawidłowo, że jest stroną postępowania. Pomimo naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. Urząd wskazał, że w niniejszej sprawie istnieje potrzeba wyjaśnienia zagadnienia wstępnego i z tego względu zawieszenie postępowania było całkowicie zasadne, a omyłkowe niewskazanie w skarżonym postanowieniu S. Sp. z o.o. jako adresata oskarżonego postanowienia nie miało wpływu na wynik sprawy. Urząd podkreślił, że pełnomocnik S. Sp. z o.o. pismem z dnia [...] października 2013r. zwrócił się do Urzędu o udostępnienie akt sprawy co zostało przez organ wykonane, zatem miał wiedzę o tym, że w sprawie jako zgłaszający występują w dalszym ciągu obie spółki: S.. z o.o. oraz P. S.A. W tym stanie rzeczy S. Sp, z o.o. nie została pozbawiona możliwości brania udziału w postępowaniu o czym świadczy także wniesienie przez tą spółkę skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: "p.p.s.a."). Analizując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów – przy uwzględnieniu stanu faktycznego niniejszej sprawy - podobnie jak w sprawie VI SA/Wa 122/14 - skarga podlega odrzuceniu. W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy należy uznać, że zaskarżone przez skarżącą S. Spółka z o.o. postanowienie dotyczy rozpoznania wniosku P. Spółka Akcyjna o ponowne rozpatrzenie sprawy. Natomiast jej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesiony w dniu [...] października 2013r. nie został jeszcze rozpatrzony, tak więc wniesienie skargi jest przedwczesne. Skarżąca twierdzi, że jej wniosek został rozpatrzony, ale nie została ona umieszczona w treści postanowienia. Tak twierdzi także organ, który wskazuje, że nie wpisanie S. Spółka z o.o. do decyzji wynika z oczywistej omyłki. W ocenie Sądu, na gruncie niniejszej sprawy, z taką argumentacją zgodzić się nie można. Akt władczego rozstrzygnięcia organu w postaci postanowienia czy decyzji, szczególnie wydany w odpowiedzi na wniosek strony, a nie z urzędu – co oczywiste – musi stanowić, kto jest adresatem tego rozstrzygnięcia. Brak adresata postanowienia, w sytuacji, gdy składał on wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy - świadczy o tym, że organ nie rozpatrzył jego wniosku. Inną sprawą jest okoliczność, że organ mógł i powinien rozpatrzyć oba wnioski w jednym postanowieniu, ale skoro tego nie uczynił i fakt ten potwierdza treść postanowienia Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] – ww. postanowienie weszło do obrotu prawnego względem strony do której zostało skierowane, czyli P. Spółka Akcyjna . Nie można zaś uznać, że weszło do obrotu względem skarżącej S. Spółka z o.o. tylko dlatego, że wspólny pełnomocnik je otrzymał (na skutek złożenia dwóch wniosków) mimo, że jego adresatem jest inny podmiot. Dla uzasadnienia powyższego stanowiska podkreślić należy, że w niniejszej sprawie P. zgłosiła się do postępowania jako uprawniona z tytułu umowy cesji praw do wynalazku - już po wydaniu postanowienia o zawieszeniu postępowania. Jej uprawnienie do nabycia prawa zakwestionował współtwórca wynalazku dochodzący własnego prawa, a Urząd Patentowy RP w piśmie z dnia [...] października 2013r. poinformował P., że "obecnie nie jest możliwe dokonanie wnioskowanej zmiany zgłaszającego z uwagi na spór między współtwórcą wynalazku a zgłaszającym, dotyczący prawa do uzyskania patentu". Podobna sytuacja procesowa była przedmiotem rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 kwietnia 2013r. w sprawie II GSK 73/12 wskazującego, że "choć stroną, zgodnie z art. 235 ust. 2 p.w.p., w postępowaniu zgłoszeniowym jest zgłaszający, to wobec wynikającej z art. 12 p.w.p. zbywalności prawa do uzyskania patentu, może dojść do sytuacji, kiedy kilka podmiotów uważa się za uprawnione do zgłoszenia. Zgodnie z art. 284 pkt 2 p.w.p. spór taki rozstrzyga sąd powszechny w postępowaniu cywilnym. Do czasu rozstrzygnięcia w postępowaniu cywilnym, komu służą prawa do uzyskania patentu, w postępowaniu przed UP uczestniczą wszystkie podmioty, które powołują się na swoje prawo do zgłoszenia. Nie przeczy to regule z art. 235 ust. 2 p.w.p., bowiem jest to udział niejako tymczasowy, do czasu ostatecznego ustalenia przez właściwy sąd, kto powinien być stroną postępowania. Dopiero po tym ustaleniu można stwierdzić, które podmioty nie mają interesu prawnego do udziału w postępowaniu. W sprawie niniejszej skarżone działania UP podejmowane były przed rozstrzygnięciem komu służą uprawnienia do uzyskania patentu, zatem podważanie udziału w tym etapie postępowania jednego ze zgłaszających, nie było uzasadnione." Podobnie na gruncie niniejszej sprawy, kiedy mamy do czynienia z zawieszonym postępowaniem – z powodu sporu o własność prawa i gdy zgłasza się kolejny uprawniony powołujący się na umowę cesji. Oznacza to, że tymczasowo – do czasu rozpoznania sprawy własności przez sąd cywilny – w postępowaniu administracyjnym w zakresie zgłoszenia patentu kilka podmiotów uważa się za uprawnione do zgłoszenia. Jednym z nich jest skarżący P. Spółka Akcyjna z siedzibą w L., która złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy powołując się na prawa wynikające z umowy cesji. I w niniejszym postepowaniu to ona otrzymała rozstrzygnięcie wydane na jej rzecz na rece pełnomocnika, który – co istotne w niniejszej sprawie - był wspólnym pełnomocnikiem jej i S. Spółka z o.o. z siedzibą w W. W niniejszej sprawie otrzymał on zatem postanowienie odwoławcze wydane tylko na rzecz P. Spółka Akcyjna. W ocenie Sadu, wbrew twierdzeniom organu, wniosek S. Spółki z o.o. z siedzibą w W. nie został rozpoznany, bowiem brak jest skarżącej jako adresata decyzji. W tej sytuacji należy uznać, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony przez skarżącą w dniu [...] października 2013r. nie został rozpatrzony łącznie z wnioskiem S. Spółka z o.o. Skarżąca nie tylko nie była adresatem zaskarżonego postanowienia, ale jej pełnomocnik go nie otrzymał. Tym samym skarżąca S. Spółka z o.o. powinna poczekać na rozpoznanie jej wniosku. Nie wyczerpanie toku instancji oznacza, że złożona skarga jest przedwczesna. Powyższa argumentacja znajduje wsparcie w stanowisku wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 lipca 2013 r. II GSK 1355/13, który zaakceptował pogląd tutejszego Sądu zajęty w sprawie VI SA/Wa 1329/12. NSA postawił w nim tezę, że "o wyczerpaniu dyspozycji przewidzianej w art. 52 § 1 p.p.s.a. można mówić dopiero po rozpoznaniu przez organ administracji publicznej wniesionego środka zaskarżenia. Zatem niezachowanie określonego tam trybu ma miejsce zarówno wówczas, gdy strona w ogóle nie wniosła przysługujących jej w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia, jak też w przypadku złożenia do sądu administracyjnego skargi po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia, ale przed jego rozpoznaniem przez właściwy organ. W uzasadnieniu zaś wskazał, że "Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie słusznie zatem przyjął, że skoro skarżący nie wyczerpali przysługującego im przed właściwym organem administracji publicznej środka zaskarżenia, to ich skarga wniesiona na decyzję organu I instancji podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych, bez badania sformułowanych zarzutów merytorycznych. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli jest ona niedopuszczalna z przyczyn innych niż określone w pkt 1-5 p.p.s.a., czyli także, gdy została ona złożona bez zachowania między innymi wymogu określonego w art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a." (LEX nr 1457641 jak i http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/AA9EC3DA6A.) Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w kontrolowanym przez NSA wyroku z dnia 12 lutego 2013r. sygn. akt VI SA/Wa 1329/12 stwierdził, że "samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. O spełnieniu tego warunku można mówić bowiem mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej. Brak wyczerpania środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.) ma miejsce również w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia przysługującego w postępowaniu administracyjnym, ale przed jego rozpoznaniem przez właściwy organ (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1067/07, LEX nr 1015953). Taka sytuacja miała miejsce w kontrolowanym postępowaniu, gdyż skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który do chwili wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie został rozpatrzony we właściwym trybie". Na marginesie wskazać należy, że w doktrynie prawa administracyjnego oraz orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić w przypadku, gdy zachodzi oczywista sprzeczność pomiędzy jasnym i niebudzącym wątpliwości interpretacyjnych przepisem prawa a rozstrzygnięciem objętym decyzją (postanowieniem). Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce w szczególności wówczas, gdy decyzja (postanowienie) wydana została wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem, albo uchylono obowiązek. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Wniesienie środka zaskarżenia przez S. Spółka z o.o. nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. O jego spełnieniu można mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej. Brak wyczerpania środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.) ma miejsce również w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia przysługującego w postępowaniu administracyjnym, ale przed jego rozpoznaniem przez właściwy organ (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1067/07, LEX nr 1015953). Taka sytuacja miała miejsce w kontrolowanym postępowaniu, gdyż skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który do chwili wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie został rozpatrzony we właściwym trybie i tak też uważa organ. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.