II GSK 2755/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. P. P. R. Spółki z o.o. we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 708/14 w sprawie ze skargi P. P. P. R. Spółki z o.o. we W. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, po wznowieniu postępowania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. P. P. R. Spółki z o.o. we W. na rzecz Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA lub Sąd I instancji) wyrokiem z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 708/14 oddalił skargę P. P. P. R. Sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej: skarżąca lub spółka) na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia postępowania konkursowego. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że w dniu [...] grudnia 2012 r. Dyrektor Dolnośląskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: Dyrektor) ogłosił rokowania w sprawie udzielania świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju podstawowa opieka zdrowotna w zakresie: świadczenia nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej na obszarze zabezpieczenia powyżej 150 000 osób - ryczałt miesięczny (na obszarze: [...] W. – F.). Ogłoszenie o postępowaniu zawierało obligatoryjne elementy określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia. W ogłoszeniu zostało wyraźnie wskazane, że w przypadku POZ - podstawowa opieka zdrowotna w zakresie nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej - postępowanie ma na celu wyłonienie jednego świadczeniodawcy. Do złożenia oferty i uczestniczenia w postępowaniu w trybie rokowań zostały zaproszone 4 podmioty lecznicze tj. P. R. we W., N. Z. O. Z. Z. Sp. z o.o., N. Z. O. Z. P. Sp. z o.o. oraz P. P. P. R. Sp. z o.o. z siedzibą we W. W dniu [...] stycznia 2013 r. Komisja konkursowa dokonała otwarcia ofert, a następnie przeprowadziła ich ocenę formalnoprawną oraz wezwała wszystkich oferentów do uzupełnienia braków formalnych ofert. Następnie Komisja konkursowa przeprowadziła kontrole u czterech oferentów, stwierdzając zgodność złożonych ofert ze stanem faktycznym. Komisja konkursowa w trakcie postępowania przeprowadziła negocjacje ze wszystkimi oferentami biorącymi udział w postępowaniu. W wyniku przeprowadzonych negocjacji podpisano protokoły końcowe z negocjacji ze zbieżnymi stanowiskami. Skarżąca podpisała w dniu [...] stycznia 2013 r. protokół końcowy z negocjacji z uzgodnioną ceną jednostki rozliczeniowej wynoszącą 178 866,80 zł. W wyniku dokonanej przez Komisję konkursową oceny ofert, dwóch oferentów, tj. N. Z. O. Z. P. Sp. z o.o. oraz skarżąca spółka, uzyskało taką samą maksymalną łączną liczbę punktów. Z uwagi na to, że Komisja konkursowa mogła dokonać wyboru tylko jednego świadczeniodawcy na wyznaczonym obszarze, co zostało wskazane w ogłoszeniu przedmiotowego postępowania, wobec identycznej punktacji rankingowej dwóch oferentów dokonano w dniu [...] stycznia 2013 r. rozstrzygnięcia postępowania i wyboru oferenta, który zaproponował najniższą cenę jednostki rozliczeniowej, tj. NZOZ P. Sp. z o.o. Od powyższego rozstrzygnięcia odwołało się dwóch oferentów, w tym skarżąca spółka. Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. (nr [...]), Dyrektor Dolnośląskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ umorzył postępowanie z uwagi na fakt, że w sprawie istnieją rozstrzygnięcia tego samego postępowania. Organ zauważył bowiem, że w dniu [...] lutego 2013 r. Dyrektor wydał decyzję nr [...], uwzględniającą odwołanie wniesione przez NZOZ Z. Sp. z o.o. Odwołanie od powyższej decyzji Dyrektora (nr [...]) wniosła spółka NZOZ P. Sp. z o.o. we W. Orzekając na skutek tego odwołania Prezes NFZ decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r.(nr [...]) uchylił decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. (nr [...]) w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Dyrektor w dniu [...] lipca 2013 r. wydał decyzję (nr [...]) uwzględniającą odwołanie wniesione przez NZOZ Z. Sp. z o.o. Skarżąca spółka pismem z dnia [...] lipca 2013 r. złożyła wniosek o "cofnięcie decyzji" Dyrektora z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], wskazując, że przesłanki stanowiące podstawę umorzenia postępowania administracyjnego przestały istnieć. Dyrektor w dniu [...] sierpnia 2013 r. powołując się na przepis art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. wydał postanowienie o wznowieniu postępowanie administracyjnego w sprawie wniesionego przez skarżącą odwołania od rozstrzygnięcia spornego postępowania z dnia [...] stycznia 2013 r. w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. W dniu [...] sierpnia 2013 r. Dyrektor wydał decyzję uchylającą wcześniejszą decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. (nr [...]) oraz oddalającą odwołanie wniesione przez skarżącą. Orzekając na skutek odwołania spółki Prezes NFZ decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora z dnia [...] sierpnia 2013 r. oddalającą odwołanie strony skarżącej od rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju podstawowa opieka zdrowotna w zakresie: świadczenia nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej na obszarze zabezpieczenia powyżej 150 000 osób, ryczałt miesięczny. Organ odwoławczy uznał, że pozycja poszczególnych ofert w rankingu końcowym, a następnie wybór oferty w przedmiotowym postępowaniu został dokonany zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ponadto Prezes NFZ uznał, że strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów uzasadniających nierówne traktowanie oferentów. Organ odwoławczy wyjaśnił, że Komisja konkursowa wybrała ofertę najkorzystniejszą, tj. zapewniającą kompleksowość, jakość, dostępność udzielania świadczeń opieki zdrowotnej oraz przedstawiającą najkorzystniejszy bilans ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia. Zdaniem Prezesa NFZ, spółka NZOZ P. Sp. z o.o. przedstawiła cenę jednostki rozliczeniowej korzystniejszą od przedstawionej przez skarżącą. W ocenie Prezesa NFZ, Dyrektor przeprowadził sporne postępowanie konkursowe zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o świadczeniach, przestrzegając stosownych warunków tego postępowania oraz warunków zawierania umów. Zdaniem Prezesa NFZ, ocena oferty skarżącej została dokonana według jednolitych dla wszystkich świadczeniodawców zasad określonych w przepisach prawa a kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców były jawne i nie podlegały zmianie w toku spornego postępowania. Pismem z dnia [...] lutego 2014r. skarżąca spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Prezesa NFZ. Sąd I instancji oddalając skargę uznał, że pozycja poszczególnych ofert w rankingu końcowym, a w następstwie tego - wybór oferty w przedmiotowym postępowaniu, zostały przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zdaniem Sądu, strona skarżąca zarówno w odwołaniu od rozstrzygnięcia Komisji konkursowej, jak i w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a następnie w skardze wniesionej do Sądu, nie wskazała, w którym zakresie przygotowana przez nią oferta została oceniona niezgodnie z prawem, a także nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów uzasadniających nierówne traktowanie oferentów. Dokonując analizy zgromadzonego materiału dowodowego, Sąd I instancji uznał, że Dolnośląski Oddział Wojewódzki NFZ zapewnił równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie przedmiotowej umowy. Ponadto, uznał, że wszelkie wymagania, jak również dokumenty związane z postępowaniem, zostały udostępnione oferentom na takich samych zasadach. Odwołujący przystępując do postępowania miał możliwość zapoznania się z warunkami wymaganymi od świadczeniodawców oraz kryteriami oceny ofert, jednakowymi dla wszystkich oferentów, które zostały podane w ogłoszeniu w sprawie zawarcia umowy. WSA stwierdził, że skoro w przedmiotowym postępowaniu, dwóch oferentów otrzymało taką samą liczbę punktów, w tym również za poszczególne kryteria oceny ofert, to - mając na względzie normę prawną wyrażoną w przepisie art. 142 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz.U. 2008, nr 164, poz. 1027 ze zm. - dalej: ustawa o świadczeniach) - Komisja konkursowa w sposób zasadny przyjęła, iż zobowiązana jest wybrać ofertę najkorzystniejszą, tj. zapewniającą zarówno kompleksowość, jakość, jak i dostępność udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, ale również przedstawiającą najkorzystniejszy bilans ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia. Z uwagi na fakt, iż NZOZ P. Sp. z o.o. przedstawiła cenę jednostki rozliczeniowej korzystniejszą od skarżącej spółki, zachodziły wszelkie podstawy do wyboru tej oferty. WSA zauważył, że Komisja konkursowa, dokonując wyboru oferenta do realizacji świadczeń opieki zdrowotnej, zobowiązana była nie tylko należycie zabezpieczyć udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej od dnia [...] lutego 2013 r., ale również wziąć pod uwagę przedstawienie najkorzystniejszego bilansu ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia, tym bardziej jeśli zważy się, że w świetle przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych Dolnośląski Oddział Wojewódzki NFZ, jako jednostka sektora finansów publicznych jest obarczony bezwzględnym obowiązkiem uwzględnienia rachunku ekonomicznego. Mając na względzie powyższe, WSA wskazał, że Komisja, z uwagi na fakt identycznej punktacji rankingowej dwóch oferentów, dokonała właściwego wyboru kryterium, które pozwoliło jej na rozstrzygnięcie postępowania w sposób zgodny z prawem. Zdaniem Sądu, przyjęty przez Komisję konkursową sposób postępowania zgodny był z regulacją prawną wyrażoną w przepisie art. 149 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach, który stanowi, iż odrzuca się ofertę, jeżeli zawiera rażąco niską cenę w stosunku do przedmiotu zamówienia. W ocenie WSA nie sposób uznać oferty konkurencyjnej spółki za ofertę zawierającą rażąco niską cenę, skoro przy wartości zamówienia nie większej niż 2.213.200,00 złotych różnica pomiędzy ceną zaoferowaną przez skarżącą spółkę a ceną konkurencyjną wyniosła jedynie 1.810,80 złotych. Tym samym Sąd uznał, że oferent - spółka NZOZ P. Sp. z o.o. został zasadnie zakwalifikowany przez Komisję konkursową, a następnie oceniony według jednolitych dla wszystkich oferentów kryteriów, bowiem spełniał warunki wymagane do zawierania i realizacji umów w przedmiotowym rodzaju. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto skarżąca kasacyjnie wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. prawa procesowego, tj. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez powielenie przez Sąd ustaleń faktycznych dokonanych przez organ, przyjętych za podstawę wydania zaskarżonej decyzji, pozwalających na przyjęcie, że w sprawie nie doszło do wydania decyzji naruszającej interes skarżącej; 2. prawa procesowego, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zaniechanie przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pełnego i wnikliwego odniesienia się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze, świadczące o przeprowadzeniu przez Sąd kontroli zaskarżonej decyzji w sposób niedostateczny, skutkujące sporządzeniem uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną. Argumenty na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Organ nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest bezzasadna. Na wstępie przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych cech skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie tych przepisów prawa (z uwzględnieniem podziału na jednostki redakcyjne, jeżeli taki podział występuje), które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie kasacji ma zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36). Zatem wnoszący skargę kasacyjną dążąc do skutecznego podważenia zaskarżonego wyroku musi zadbać o poprawne sformułowanie stawianych zarzutów. W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej zawarł w niej zarzuty oparte tylko na jednej z podstaw kasacyjnych tzn. naruszeniu przepisów postępowania. Zdaniem kasatora Sąd I instancji naruszył art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez powielenie ustaleń faktycznych organu, ponadto naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wnikliwego odniesienia się w uzasadnieniu do wszystkich zarzutów zawartych w skardze. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano – w pkt 1, że Sąd pominął podniesiony przez skarżącą zarzut nierównego traktowania oferentów w kontekście czynności kontrolnych podjętych przez DOW NFZ po złożeniu przez potencjalnych oferentów ofert w postępowaniu konkursowym, zasada równego traktowania oferentów została naruszona przez organy przy ocenie złożonych ofert tj. spełniania kryterium posiadania laboratorium w lokalizacji i faktu posiadania wpisu do właściwego rejestru. W pkt. 2 uzasadnienia skargi kasacyjnej kasator wskazał zaś, że jego zdaniem zarzut, iż oferta konkurencyjnego oferenta – NZOZ P. Sp. z o.o. zawierała rażąco niską cenę, nie został należycie przez Sąd rozpatrzony, skarżący postawił w skardze szereg wniosków dowodowych ukierunkowanych na wykazanie, że cena wskazana w ofercie nosi znamiona rażąco niskiej, do czego Sąd się wystarczająco nie odniósł. W świetle tych argumentów dopiero odniesienie się do wszystkich stawianych przez skarżącego zarzutów pozwoli na instancyjną kontrolę stanowiska Sądu I instancji. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika zatem, że zarzut postawiony w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej nie został w istocie w żaden sposób uzasadniony. Kasator nie wskazał na czym polegało uchybienie przez organ treści, wymienionych tylko w skardze kasacyjnej (bez sprecyzowania jak prawidłowo powinny zostać w tej sprawie zastosowane) - art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. W konsekwencji brak jest wykazania, dlaczego podzielenie przez Sąd I instancji - który co wymaga podkreślenia orzeka przecież w oparciu o stan faktyczny ustalony przez organy, co do zasady nie czyniąc własnych ustaleń faktycznych – ustaleń organów, było wadliwe. Natomiast co do zarzutu naruszenia przez WSA w Warszawie art. 141 § 4 p.p.s.a., wskazać trzeba, że przepis ten określa elementy uzasadnienia wyroku. Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania. Nie budzi wątpliwości w orzecznictwie, że przedmiotem skutecznego zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być takie sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku, które nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego sprawy lub uniemożliwia kontrolę instancyjną tego orzeczenia. Taki stan rzeczy nie występuje w sprawie. Sąd I instancji ocenił prawidłowość zaskarżonej decyzji - przedstawił stan faktyczny sprawy i wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej odniósł się do zarzutów skarżącej. Zdaniem Sądu I instancji uznać w sprawie należało, że Dolnośląski Oddział Wojewódzki NFZ zapewnił równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie przedmiotowej umowy. Za naruszenie zasad równego traktowania można byłoby uznać stosowanie w postępowaniu, w stosunku do niektórych świadczeniodawców dodatkowych kryteriów, względnie wyłączenie stosowania określonych kryteriów wobec wybranych oferentów, taka sytuacja w sprawie nie miała jednak miejsca. Według Sądu strona nie wykazała w jakim zakresie przygotowana przez nią oferta została oceniona niezgodnie z prawem, ani nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów uzasadniających nierówne traktowanie oferentów. Z tego wynika, że nie można uznać zasadności zarzutu skarżącej, że Sąd nie odniósł się do podnoszonego przez nią niezachowania w zaskarżonym konkursie przez organ zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców. Przyjmuje się w orzecznictwie, że kompletności i dostateczności uzasadnienia nie należy mylić z siłą przekonywania argumentacji w nim zawartej. Skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego podziela też pogląd, że ponieważ jednym z koniecznych elementów uzasadnienia orzeczenia jest przedstawienie zarzutów skargi, to z tego wywodzi się obowiązek sądu odniesienia się do argumentów strony. Nie oznacza to jednak, że sąd bezwzględnie musi odnieść się do każdego z argumentów, mających - według strony - świadczyć o zasadności zarzutu. Wystarczy, gdy z wywodów sądu wynika dlaczego, w jego ocenie, nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze ( por. wyrok NSA z 14.01.2016r., sygn. akt II GSK 3021/15, opubl. Lex 2033743). Wreszcie, należy zauważyć, że w istocie z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika czego dotyczą szczegółowe zastrzeżenia skarżącej "w kontekście czynności kontrolnych podjętych przez DOW NFZ po złożeniu przez Świadczeniodawcę i N. Z. O. Z. P. Sp. z o.o. we W. ofert w postępowaniu konkursowym" i jakie znaczenie miało posiadanie wpisu laboratorium do rejestru, na dzień złożenia oferty, w świetle przyjętych w konkursie kryteriów. Jak twierdzi skarżąca "Nierówne traktowanie oferentów jest widoczne prima facie – w przypadku jednego z oferentów kwestia wpisu laboratorium do właściwego rejestru ma istotne znaczenie z punktu widzenia odrzucenia oferty, zaś w przypadku drugiego oferenta – takiego znaczenia nie ma – nie daje organowi podstaw do odrzucenia oferty." (str 4 skargi kasacyjnej, pkt 1 uzasadnienia). Z przyjętego w sprawie i niepodważonego stanu faktycznego nie wynika, aby oferta skarżącej została odrzucona – uzyskała ona tyle samo punktów, co oferta konkurencyjna, a ostatecznie oferta konkurencyjna została wybrana, gdyż przedstawiała cenę jednostki rozliczeniowej korzystniejszą od zaoferowanej przez skarżącą. Nie mogło również odnieść skutku w postępowaniu kasacyjnym zarzucanie przez skarżącą nienależytego rozpoznania przez Sąd I instancji okoliczności, że oferta konkurencyjnej spółki P. zawierała rażąco niską cenę. Wbrew twierdzeniom kasatora Sąd I instancji tę kwestię analizował – stwierdził, że sposób postępowania Komisji konkursowej był zgodny z art. 149 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach, a w okolicznościach sprawy nie sposób było przyjąć, że oferta konkurencyjnej spółki zawierała rażąco niską cenę, skoro przy wartości zamówienia nie większej niż 2. 213.200 zł różnica pomiędzy ceną zaoferowaną przez skarżącą a ceną konkurencyjną wyniosła jedynie 1.810,80 złotych. Podkreślił też, że organy prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy i nie stwierdził w sprawie naruszeń art. 77 § 1 czy 80 k.p.a. oraz, że oferent – spółka P. została zasadnie zakwalifikowana przez Komisję konkursową, bowiem spełniała warunki wymagane do zawierania i realizacji umów w przedmiotowy rodzaju. Podtrzymując to co zostało wyżej powiedziane na temat skuteczności zarzutu opartego o art. 141 § 1 p.p.s.a. stwierdzić należało, że w sytuacji gdy Sąd I instancji nie pominął w swych rozważaniach określonej kwestii, a tylko ocenił ją w sposób niesatytsfakcjonujący dla kasatora, zarzut ten nie mógł okazać się trafny. Z tych wszystkich względów, stwierdzając, że zaskarżony wyrok poddaje się kontroli kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za bezzasadną i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 i 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 490) orzekł jak w sentencji.