II SAB/Łd 112/14

Dnia 4 listopada 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2014 roku sprawy ze skargi S. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. w przedmiocie obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżącemu S. S. kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego w dniu 14 sierpnia 2014 roku i zaewidencjonowaną pod poz. [...]. LS Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. S. S. wniósł skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. w sprawie "niewykonania decyzji nr [...] z dnia [...] znak [...]. W uzasadnieniu wskazał, iż skarga dotyczy budowy prowadzonej przez A. i J. małżonków R. a "postępowanie w tej sprawie ciągnie się od 2000r." W decyzji z dnia [...] został na inwestorów nałożony obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, który upłynął 7 czerwca 2014r. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. wniósł o oddalenie skargi podnosząc w uzasadnieniu, iż prowadzi postępowanie w przedmiocie prawidłowości wykonania budowy budynku handlowo – usługowo – mieszkalnego z częścią gospodarczo – garażową z infrastrukturą towarzyszącą na nieruchomości, położonej przy ulicy A 9 w R.. Decyzją z dnia [...] nałożono na inwestorów obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, który to projekt został złożony w dniu 30 maja 2014r. Z uwagi wszakże na jego braki, inwestorzy zostali wezwani do ich usunięcia postanowieniem z dnia [...] w terminie do dnia 31 lipca 2014r. Analiza nadesłanych do kontroli sądowej akt administracyjnych wskazuje, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana na podstawie ostatecznej decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...], która została następnie wyeliminowana z obrotu prawnego na skutek zrealizowania obiektu z odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego. Od 2004r. organy nadzoru budowlanego prowadzą natomiast postępowanie, zmierzające do doprowadzenia zrealizowanych robót do stanu zgodnego z prawem. W jego toku wydawanych było szereg decyzji, eliminowanych następnie z obrotu prawnego przez tutejszy Sąd. W dniu 30 grudnia 2013r. S. S. złożył w Wojewódzkim Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w Ł. "zażalenie na Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. – J. P.", obszernie opisując istniejące, jego zdaniem, nieprawidłowości w postępowaniu osoby pełniącej funkcję inspektora Nadzoru budowlanego oraz nieskuteczne starania, zmierzające do rozbiórki "samowoli budowlanej, której dopuścił się R.". Wezwany do sprecyzowania charakteru pisma wskazał, iż należy traktować je jako "skargę na działalność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który przez 13 lat nie może poprowadzić sprawy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego oraz z wytycznymi zawartymi w warunkach – technicznych". W uzasadnieniu powtórzył zarzuty pod adresem "inspektora P., szczególnie odpornego na wszelkie polecenia" oraz wskazał na brak odpowiedzi na złożone przezeń odwołanie od oceny technicznej, dotyczącej budynków mieszkalnego i gospodarczego, stanowiących jego własność. W konkluzji wniósł o "objęcie szczególnym nadzorem prowadzonego przez inspektorat w R. postępowania (...) Na rozprawie w dniu 4 listopada 2014r. S. S. podniósł, iż jego intencją było skarżenie przewlekłości postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. w sprawie, której przedmiotem jest legalność wybudowania budynku handlowo – usługowo – mieszkalnego przez małżonków R.. Przewlekłość wspomniana związana jest natomiast z faktem, iż organ nadzoru budowlanego nie wydaje decyzji zobowiązujących "małżonków R. do uspokojenia się i rozebrania budynku". Uczestnik postępowania wniósł o odrzucenie skargi, podnosząc, iż organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego w [...] wydał decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego, która nie jest ostateczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie bowiem z przepisem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), skargę (w tym skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przepis ten w § 2 stanowi, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz. 267, powoływanej dalej jako k.p.a.). Zgodnie ze wskazanym przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Niewyczerpanie środków zaskarżenia sprawia, że wniesienie skargi nie jest dopuszczalne i obliguje sąd administracyjny do jej odrzucenia, co wynika z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W świetle powyższych unormowań wskazać należy, że jak wynika z akt sprawy, skarżący przed wniesieniem niniejszej skargi nie dochował powyższego wymogu, ponieważ nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia. Wprawdzie bowiem S. S. skierował do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. "Zażalenie na Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego – J. P.", jednakże zarówno z jego treści jak również z wyjaśnień złożonych w piśmie z dnia 30 stycznia 2014r. wynika, iż stanowi ono "skargę na działalność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R.". Jakkolwiek zatem w jej treści przewija się kwestia niekompetencji "inspektora P., który przez 13 lat nie może poprowadzić sprawy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego", jednakże istotą żądania skarżącego było "objęcie szczególnym nadzorem prowadzonego przez inspektorat w R. postępowania". W ocenie Sądu, tak formułowane żądania, nie wskazują na wyczerpanie przez skarżącego trybu postępowania zażaleniowego, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Jakkolwiek bowiem podzielić należy stanowisko, iż postępowanie administracyjne jest odformalizowane, intencji strony nie można domniemywać wbrew wyrażonemu przezeń stanowisku, po to jedynie by za spełnione uznać wymogi formalne, pozwalające na merytoryczne rozpatrzenie skargi. W rozpoznawanej sprawie skarżący, składając pisma z dnia 30 grudnia 2013r. i 30 stycznia 2014r. wyrażał niezadowolenie z poczynań (rozmaitej natury) Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w co najmniej dwóch z prowadzonych przez tenże organ postępowaniach. Jasno też formułował swe oczekiwania, związane tak z prowadzonym postępowaniem (objęcie szczególnym nadzorem prowadzonego przez organ I instancji postępowania, związanego z "samowolą budowlaną R.") jak i satysfakcjonującym go rozstrzygnięciem (nakazanie rozbiórki samowoli budowlanej), co nie pozwala na traktowanie ich jako zażaleń w rozumieniu art. 37 § 1 k.p.a., lecz co najwyżej skarg, składanych w trybie art. 227 k.p.a. Środek zaskarżenia, o jakim mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. to bowiem taki środek, który ma służyć kontroli instancyjnej w postępowaniu administracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2014r., sygn.akt II FSK 3879/13, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku przewlekłości postępowania jest nim wyznaczenie dodatkowego terminu do załatwienia sprawy oraz ewentualne podjęcie czynności wyjaśniających i dyscyplinujących, o których mowa w art. 37 § 2 k.p.a., nie zaś "objęcie szczególnym nadzorem prowadzonego postępowania" czy też zobligowanie organu I instancji do wydania rozstrzygnięcia określonej treści. Niewykorzystanie zaś przez stronę dostępnych środków zaskarżenia powoduje, iż złożona do sądu administracyjnego skarga na przewlekłość jest niedopuszczalna. Konkluzja ta nie zamyka przy tym skarżącemu drogi do sądu w przedmiocie ewentualnej przewlekłości postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., pod warunkiem uprzedniego skutecznego wyczerpania wymaganego trybu zażaleniowego. Skarga na przewlekłość postępowania nie jest bowiem organiczna żadnym terminem, określonym w art. 53 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono o odrzuceniu skargi. Po myśli art. 232 § 1 p.p.s.a. zwrócono zaś skarżącemu uiszczony przezeń wpis sądowy. LS