I FSK 246/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek (spr.), Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia WSA (del.) Bożena Dziełak, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 13 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 1641/14 w sprawie ze skargi J. M. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 28 lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od J. M. na rzecz Ministra Finansów kwotę 540 (słownie: pięćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji oraz przedstawiony przez ten Sąd przebieg postępowania przed organem podatkowym. 1.1. Wyrokiem z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 1641/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w wyniku skargi J. M., uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 28 lutego 2014 r., wydaną wobec skarżącej w przedmiocie podatku od towarów i usług. 1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, skarżąca wskazała, iż jest czynnym podatnikiem VAT i prowadzi działalność gospodarczą sklasyfikowaną wg PKD jako "pozostałe uprawy rolne inne niż wieloletnie". W czerwcu 1995 r., nabyła od rodziców, w drodze umowy darowizny, działkę gruntu, tj. nieruchomość rolną niezabudowaną, oznaczoną w rejestrze gruntów jako grunty orne, natomiast w sierpniu 2002 r., działkę gruntu zabudowaną budynkami cieplarni i budynkami gospodarczymi, stanowiącą nieruchomość rolną zabudowaną. Na ww. gruntach rodzice wnioskodawczyni prowadzili działalność ogrodniczą, a skarżąca działalność tę kontynuuje w pełnym zakresie. Wskazano, że grunty były przeznaczone (wykorzystywane) do działalności rolniczej i że wnioskodawca nigdy nie prowadził działalności w zakresie sprzedaży nieruchomości. W 2004 r., dla obszaru, na którym znajdują się ww. grunty, uchwalono - niezależnie od wnioskodawcy - miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w którym zmieniono charakter działek będących własnością wnioskodawcy, z działek rolnych na działki przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową. Obecnie, z uwagi na rozwój urbanizacyjny i budowę osiedli mieszkaniowych, otaczających teren, na którym prowadzi on działalność ogrodniczą, wnioskodawca jest zmuszony do przeniesienia miejsca prowadzenia tej działalności, co wynika ze skarg sąsiadów niezadowolonych z powodu hałasu, jaki panuje na terenie gospodarstwa oraz z zanieczyszczeń (dymów) wydzielanych przez czynne kotłownie węglowe, z których korzysta wnioskodawca. Planuje więc przedmiotowe grunty podzielić na 5 działek, z których 4 przeznaczy do sprzedaży. 1.2.1. Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego skarżąca zwróciła się do organu interpretacyjnego o odpowiedź na pytanie, czy transakcje sprzedaży przez nią działek będą podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT? 1.2.2. Zdaniem strony nie można przypisać jej charakteru zawodowego przy sprzedaży działek, gdyż prowadzi ona działalność ogrodniczą, kompletnie niezwiązaną z obrotem nieruchomościami, nie podjęła również żadnych działań mających na celu zwiększenie atrakcyjności działek (brak dostępu do mediów, brak drogi asfaltowej) oraz działań marketingowych. W konsekwencji w warunkach podanych we wniosku, sprzedaż działek trzeba potraktować jako zwykłe wykonywanie prawa własności, niepodlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. 1.3. W zaskarżonej interpretacji, Minister Finansów za nieprawidłowe uznał, przedstawione we wniosku, stanowisko strony przeciwnej. Według organu, w przedstawionym opisie sprawy - planowana przez wnioskodawcę - czynnego podatnika VAT, prowadzącego działalność rolniczą - dostawa działek wydzielonych z gruntu wykorzystywanego w tej działalności (majątku przedsiębiorstwa) będzie dostawą dokonywaną przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. 2. Skarga do Sądu pierwszej instancji. 2.1. W skardze skierowanej, po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca, wnosząc m.in. o uchylenie interpretacji, zarzuciła naruszenie w niej art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej powoływana również jako: "ustawa o VAT", "ustawa o podatku od towarów i usług" lub "u.p.t.u."), poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że w przedstawionym we wniosku o interpretację stanie faktycznym, wnioskodawca, który nigdy nie prowadził działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami i takiej działalności nie ma zamiaru prowadzić, będzie występował w charakterze podatnika podatku VAT, podczas gdy - na gruncie zaprezentowanego stanu faktycznego - należało przyjąć, że sprzedaż przez wnioskodawcę nieruchomości, na których jest prowadzona działalność ogrodnicza, będzie związana ze zwykłym wykonywaniem prawa własności, a w konsekwencji nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. 2.2. W odpowiedzi na skargę, Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując jednocześnie stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. 3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że skarga strony zasługiwała na uwzględnienie. Sąd ten bowiem zgodził się ze skarżącą, że nie można przypisać statusu podatnika VAT podmiotowi, który prowadząc działalność ogrodniczą dokonuje sprzedaży gruntów, na których ta działalność jest prowadzona, jeżeli nigdy nie prowadził działalności w zakresie obrotu nieruchomościami, gruntów nie otrzymał w celu ich dalszej odsprzedaży, nie dokonywał w stosunku do nieruchomości żadnych działań mających na celu zwiększenie ich atrakcyjności, a sprzedaży dokonuje przede wszystkim ze względu na konieczność przeniesienia miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. 3.2. W pisemnych motywach wyroku Sąd pierwszej instancji ocenił, iż zaprezentowane w skarżonej interpretacji - stanowisko organu podatkowego pozostaje w oczywistej sprzeczności z wyrokiem TSUE z 15 września 2011 r. (w sprawach połączonych C-180/10 oraz C-181/10). Błędnie bowiem przyjmuje organ podatkowy, że orzeczenie TSUE odnosi się do rolnika, który korzystał ze zwolnienia od podatku VAT, natomiast w przypadku, gdy sprzedaży gruntu należącego do przedsiębiorstwa rolnego dokonuje rolnik będący czynnym, zarejestrowanym podatnikiem VAT, należy uznać, że mamy do czynienia z działalnością gospodarczą podejmowaną przez podatnika VAT czynnego. 3.2.1. Analiza uzasadnienia wyroku TSUE potwierdza, według Sądu pierwszej instancji, że okoliczność, iż dany podmiot nabył grunty podlegające sprzedaży ze zwolnieniem od podatku VAT, nie ma żadnego znaczenia. Istotne bowiem - w świetle wyroku TSUE oraz tez w nim przedstawionych - jest, jaki charakter ma sama czynność sprzedaży, mianowicie, czy jest to sprzedaż związana z działalnością wykonywaną w sposób profesjonalny, przy której zbywca angażuje środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców, czy jest to zwykłe wykonywanie zarządu majątkiem prywatnym. TSUE nie uzależniał przy tym dokonania prawidłowej kwalifikacji takiej czynności od tego, czy czynność nabycia gruntów była zwolniona od podatku VAT, czy też nie. Zgodnie bowiem z jedną z tez orzeczenia, okoliczność, że osoba ta (dokonująca sprzedaży gruntów) jest rolnikiem ryczałtowym (czyli - zgodnie z art. 2 pkt 19 u.p.t.u. - rolnikiem dokonującym dostawy produktów rolnych pochodzących z własnej działalności rolniczej lub świadczącym usługi rolnicze, korzystającym ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3 u.p.t.u., z wyjątkiem rolnika obowiązanego na podstawie odrębnych przepisów do prowadzenia ksiąg rachunkowych) jest w tym zakresie bez znaczenia. 3.2.2. W konsekwencji, według WSA, ani formalny status wnioskodawcy, jako podatnika zarejestrowanego na potrzeby podatku VAT, ani okoliczność, że dany grunt nie został przez wnioskodawcę nabyty ze zwolnieniem od podatku VAT, nie mają znaczenia w kontekście ustalenia, czy dany podmiot - przy konkretnej transakcji - działa jako podatnik podatku VAT. 4. Skarga kasacyjna. 4.1. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Minister Finansów, zastępowany przez pełnomocnika, będącego radcą prawnym, wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając w niej w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucił mu naruszenie: I. prawa materialnego – w oparciu o art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej powoływana również jako "P.p.s.a."), tj. art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dla opodatkowania sprzedaży gruntów podatkiem VAT nie ma znaczenia fakt, iż czynności tej dokonuje podatnik wykonujący samodzielnie działalność gospodarczą, podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem nawet w sytuacji, gdy przedmiotem transakcji są grunty przeznaczone i wykorzystywane do prowadzenia opodatkowanej działalności, gdyż warunkiem opodatkowania sprzedaży gruntów jest prowadzenie działalności polegającej na obrocie nieruchomościami, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, iż sprzedaż przez czynnego podatnika VAT, prowadzącego działalność rolną, działek wydzielonych z gruntu wykorzystywanego w tej działalności (majątku przedsiębiorstwa) – będzie dostawą dokonywaną przez podatnika w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a tym samym będzie opodatkowana podatkiem VAT; II. przepisów prawa procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), tj. art. 146 § 1 P.p.s.a., w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a - poprzez uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w konsekwencji błędnego przyjęcia, że w datowanej na ten sam dzień, co zaskarżona interpretacja indywidualna i dopuszczonej przez Sąd na rozprawie, jako dowód w sprawie - interpretacji indywidualnej, wydanej w odpowiedzi na wniosek brata skarżącej, w niemal identycznej sytuacji faktycznej, ten sam organ podatkowy - posługując się argumentacją zbieżną z wyrażoną zarówno przez skarżącą, jak i Sąd w niniejszej sprawie - uznał, że dokonując sprzedaży działek brat skarżącej nie będzie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, podczas gdy w rzeczywistości istnieją zasadnicze różnice pomiędzy stanem faktycznym przedstawionym przez brata skarżącej, a przez samą skarżącą, a zasadniczą - przemawiająca za odmiennością wydanych interpretacji jest fakt, iż skarżąca - w przeciwieństwie do brata - jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem VAT, prowadzącym przedsiębiorstwo ogrodnicze, a zbywane nieruchomości stanowią majątek tego przedsiębiorstwa. Mając na uwadze powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o: - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi; - ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania; - zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, według norm przepisanych. 4.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, skarżąca uznając wniesiony przez organ środek zaskarżenia za niemający usprawiedliwionych podstaw wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest uzasadniona. 5.1. Mając na uwadze to, że rozpatrywana sprawa dotyczy interpretacji przepisów prawa podatkowego i stan faktyczny – co do zasady – sporny nie jest, za kluczowy uznać należy zarzut błędnej wykładni art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u., polegający na przyjęciu, że dla opodatkowania sprzedaży gruntów podatkiem VAT nie ma znaczenia fakt, iż czynności tej dokonuje podatnik wykonujący samodzielnie działalność gospodarczą podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem nawet w sytuacji, gdy przedmiotem transakcji są grunty przeznaczone i wykorzystywane do prowadzenia opodatkowanej działalności, gdyż warunkiem opodatkowania sprzedaży gruntów jest prowadzenie działalności polegającej na obrocie nieruchomościami podczas, gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, iż sprzedaż przez czynnego podatnika VAT prowadzącego działalność rolną, działek wydzielonych z gruntu wykorzystywanego w tej działalności (majątku przedsiębiorstwa) – będzie dostawą dokonywaną przez podatnika w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a tym samym opodatkowana podatkiem VAT. 5.1.1. W uzasadnieniu tego zarzutu autor skargi kasacyjnej odwołał się do definicji dostawy towarów z art. 7 u.p.t.u. i definicji podatnika oraz działalności gospodarczej, wynikającej z art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. i skonstatował, że dostawa towarów będzie opodatkowana tylko w sytuacji, gdy dokonana zostanie przez podmiot o statusie podatnika, który działa w takim charakterze w odniesieniu do konkretnej czynności. Natomiast dla stwierdzenia, że dla danej transakcji podmiot jest podatnikiem podatku od towarów i usług konieczne jest prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy. W dalszej kolejności przytoczono obszerne fragmenty wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jezierska przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) i stwierdzono, że w analizowanej sprawie kluczowy jest fakt posiadania przez skarżącą statusu podatnika VAT czynnego z tytułu działalności rolniczej oraz to, że grunty mającej być przedmiotem sprzedaży stanowią majątek przedsiębiorstwa rolnego. Minister Finansów podkreślił, że z opisu zdarzenia przedstawionego we wniosku nie wynika, by grunty będące przedmiotem transakcji były w jakikolwiek sposób wykorzystywane w celach prywatnych, osobistych wnioskodawcy. Skoro zatem grunty te są ściśle związane z prowadzoną działalnością rolniczą, którą to działalność prowadzi jako czynny podatnik VAT, to w takiej sytuacji uznać należy, że przedmiotem planowanych dostaw będą grunty stanowiące składnik majątkowy przedsiębiorstwa służący prowadzeniu działalności gospodarczej, którą - w rozumieniu ustawy – jest działalność rolnicza. W podsumowaniu stwierdzono, że dla wydanej interpretacji przesądzające znaczenie miały dwa elementy: status skarżącej jako podatnika VAT czynnego w zakresie prowadzonej działalności ogrodniczej oraz fakt, że zbywana nieruchomość nie stanowi majątku prywatnego skarżącej ale majątek przedsiębiorstwa ogrodniczego. W końcowej części uzasadnienia skargi kasacyjnej podniesiono, że niedopuszczalne było w świetle art. 14b § 1 O.p. odwoływanie się przez Sąd pierwszej instancji do innej interpretacji (wydanej dla brata skarżącej), bowiem wbrew twierdzeniom Sądu, pomiędzy niniejszą sprawą, a sprawą brata skarżącej było więcej różnic niż tylko ilość działek oferowanych do sprzedaży. Dla organu interpretacyjnego najistotniejszymi przesłankami przemawiającymi za opodatkowaniem planowanych przez skarżącą transakcji było to, że jest ona czynnym, zarejestrowanym podatnikiem VAT, prowadzącym gospodarstwo ogrodnicze, a zbywane nieruchomości stanowią majątek tego przedsiębiorstwa. 5.2. Odnosząc się do powyższej argumentacji, przede wszystkim zauważyć trzeba, że dokonując oceny indywidualnej interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w P. upoważnionego przez Ministra Finansów do wydania interpretacji indywidualnej z dnia 28 lutego 2014 r. Sąd pierwszej instancji zasadnie odwołał się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej TSUE) z dnia 15 września 2011 r. w połączonych sprawach C-180/10 i C-181/10. Niestety przywołany wyrok zastosowano w niniejszej sprawie w sposób szablonowy, nieuwzględniający okoliczności, że wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej są aktami indywidualnego stosowania prawa, bowiem zapadają na gruncie konkretnego stanu faktycznego. Zatem wykładnia prawa unijnego, przeprowadzana przez ten Trybunał ma zawsze odniesienie do stanu faktycznego przedstawionego w pytaniu prejudycjalnym. Stąd też Trybunał Sprawiedliwości w swych orzeczeniach nie artykułuje tez, które mają zastosowanie w każdej sprawie, bez względu na istniejący stan faktyczny. Zresztą o tym wielokrotnie przypomina Trybunał Sprawiedliwości używając określenia, że do sądu krajowego należeć będzie ustalenie pewnych okoliczności (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1414/12, opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOS). 5.2.1. W związku z powyższym podkreślić należy, że wskazany wyrok TSUE zapadł w sprawach w których J. Słaby i małżonkowie Kuć byli co prawda właścicielami gospodarstw rolnych, ale nie byli czynnymi zarejestrowanymi podatnikami VAT prowadzącymi działalność gospodarczą z tytułu działalności rolniczej. Ze stanu faktycznego niniejszej sprawy wynika natomiast, że planowana dostawa gruntów stanowiła majątek przedsiębiorstwa rolnego. Stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga jednak, jak wskazano w wyroku NSA z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07 (CBOS) oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. 5.3. Analizując okoliczności wynikające ze wskazanego we wniosku stanu przyszłego sprawy uznać należy, że ocena wypowiedzi udzielonej w interpretacji na tle opisanych we wniosku działań skarżącej, jaką dokonał Sąd pierwszej instancji była nieprawidłowa. 5.3.1. W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną, wskazaną zresztą przez wnioskodawczynię było to, że skarżąca przedmiotową działkę gruntu wykorzystywała dla prowadzenia działalności gospodarczej. We wniosku o udzielenie interpretacji podano bowiem, że skarżąca jest czynnym podatnikiem VAT i prowadzi działalność gospodarczą sklasyfikowaną wg PKD jako "pozostałe uprawy rolne inne niż wieloletnie" (kod PKD 0119Z). W dniu 16 czerwca 1995 r. nabyła od swoich rodziców, w drodze umowy darowizny, niezabudowaną działkę gruntu nr [...], stanowiącą nieruchomość rolną niezabudowaną, która zgodnie z wypisem z rejestru gruntów została opisana jako grunty orne. Ponadto 27 sierpnia 2002 r. nabyła od swoich rodziców, w drodze umowy darowizny, działkę gruntu nr [...], zabudowaną budynkami cieplarni i budynkami gospodarczymi, stanowiącą nieruchomość rolną zabudowaną. W umowie darowizny skarżąca oświadczyła, że budynki, wchodzące w skład darowizny, będą przez nią wykorzystywane w stanie niepogorszonym zgodnie z ich przeznaczeniem w ramach gospodarstwa rolnego przez okres co najmniej 5 lat od dnia zawarcia umowy. Na przedmiotowych gruntach rodzice skarżącej prowadzili gospodarstwo ogrodnicze. Po przekazaniu ww. gruntów zainteresowana kontynuowała i dalej kontynuuje działalność rodziców w pełnym zakresie. Ww. grunty przez cały okres prowadzenia działalności były przeznaczone i wykorzystywane do prowadzenia działalności rolnej. Skarżąca nigdy nie prowadziła działalności w zakresie sprzedaży nieruchomości. W 2004 r. dla obszaru, na którym są położone ww. grunty został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w którym zmieniono charakter działek będących własnością Skarżącej z działek rolnych na działki przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową. W chwili obecnej z powodu rozwoju urbanizacyjnego oraz budowy nowych osiedli otaczających teren, na którym skarżąca prowadzi działalność ogrodniczą, jest ona zmuszona do przeniesienia miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Taka potrzeba wynika m.in. z uskarżających się sąsiadów niezadowolonych z powodu hałasu, jaki panuje na terenie gospodarstwa oraz z dymu wydzielanego przez czynne kotłownie węglowe, z których korzysta skarżąca. W związku z tym skarżąca planuje sprzedaż opisanych powyżej nieruchomości. Przedmiotowe grunty zostaną podzielone na 5 działek (został złożony wniosek o ich podział działek), z czego 4 zostaną przeznaczone do sprzedaży. 5.3.2. Mając na uwadze tak przedstawiony stan faktyczny należy przyznać rację organowi interpretacyjnemu, że z opisu zdarzenia przedstawionego we wniosku nie wynika, by grunty będące przedmiotem transakcji były w jakikolwiek sposób wykorzystywane w celach prywatnych, osobistych wnioskodawczyni. W badanej sprawie wskazano natomiast, że przy nabyciu (w formie darowizny) grunty te stanowiły gospodarstwo rolne (prowadzone przez rodziców skarżącej), a strona po otrzymaniu darowizny kontynuowała i dalej kontynuuje działalność rolną prowadzoną uprzednio przez rodziców. Okoliczności te wskazują na ścisłe związanie ww. gruntów z prowadzoną działalnością rolniczą skarżącej, która działalność tę prowadzi jako czynny podatnik VAT. W takiej sytuacji uznać należy, że przedmiotem planowanych dostaw będą grunty stanowiące faktycznie składnik majątkowy przedsiębiorstwa służący prowadzeniu działalności gospodarczej, którą – w rozumieniu ustawy - jest działalność rolnicza. Tym samym w niniejszej sprawie spełniony jest zarówno zakres przedmiotowy jaki podmiotowy opodatkowania. 5.4. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie w przypadku, gdy strona zamierza dokonać dostawy gruntu, przy pomocy którego prowadziła działalność gospodarczą taką jak prowadzenie działalności rolnej (ogrodniczej), czyni to nie w ramach zarządu majątkiem osobistym. Są to bowiem działania charakterystyczne dla przedsiębiorcy w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Stąd też należy zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni powyższych przepisów prawa materialnego, całkowicie pomijając okoliczność prowadzenia przez podatnika na przedmiotowej działce działalności gospodarczej. 5.5. Odnośnie do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, należy zauważyć, że w skardze kasacyjnej są one sformułowane bardzo lakonicznie i w istocie nie zostały w treści skargi uzasadnione, co uniemożliwia Sądowi odniesienie się do nich i uznanie, że nastąpiło takie uchybienie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. 5.6. Przyznając rację stanowisku zajmowanemu przez pełnomocnika organu odnośnie do naruszeń prawa materialnego, uznając jednocześnie że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 w zw. z art. 193 i art. 188 P.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do treści art. 203 pkt 2 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a.