I SA/Bk 463/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 listopada 2014 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 oddala skargę. Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], wydaną w sprawie przyznania W. S. (dalej jako Skarżący) płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 w pomniejszonej wysokości. Z zaskarżonej decyzji wynika, że Skarżący złożył w dniu 13 maja 2013 r. wniosek w sprawie przyznanie płatności na rok 2013, w którym ubiegał się o przyznanie: jednolitej płatności obszarowej (JPO) do działek rolnych o łącznej powierzchni równej 48,57 ha; uzupełniającej płatności podstawowej (UPO) do działek rolnych o łącznej powierzchni równej 11,90 ha; specjalnej płatności obszarowej do powierzchni upraw roślin strączkowych motylkowatych drobnonasiennych d o działek rolnych o łącznej powierzchni równej 2,40 ha. Skarżący uznał, że organ I instancji błędnie nie uwzględnił powierzchni działek nr 1 i nr 2 oraz nie zgodził się z uzasadnieniem, że nieprawidłowości wynikają z jego winy. Dyrektor Oddziału ARiMR przytoczył treść art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1164 ze zm.) oraz art. 124 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE. L 30 z dnia 31 stycznia 2009 r., s. 16 ze zm.) i wskazał, że systemami wsparcia bezpośredniego objęte są tylko użytki rolne utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. W ocenie organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie prawidłowo przeprowadzono kontrolę przy użyciu dostępnych organowi I instancji narzędzi informatycznych, takich jak ortofotomapa oraz dane z LPIS/GIS. W przypadku działki nr 1 (powstałej z podziału działki ewidencyjnej nr 3) organ stwierdził, że z ortofotomapy wynika, że na dzień 29 maja 2003 r. (data wykonania zdjęcia lotniczego), dane zawarte w ewidencji gruntów, dotyczące sposobu zagospodarowania tego obszaru zdezaktualizowały się, ze względu na powiększenie się obszaru zalesionego. Powierzchnia obszaru nieuprawnionego do płatności zmierzona za pomocą narzędzi informatycznych przy użyciu ortofotomapy wykonanej na podstawie zdjęcia lotniczego z dnia 29 maja 2003 r. użytkowanych obecnie rolniczo, jest równa 7,07 ha. Powierzchnia maksymalnego kwalifikowanego obszaru uprawnionego do przyznania płatności, po wykluczeniu obszaru nieużytkowanego na dzień 30 czerwca 2003 r. wynosi zatem 13,82 ha Analogicznie zdaniem organu przedstawia się sytuacja w przypadku działki nr 2. Powierzchnia obszaru nieuprawnionego do płatności na tej działce zmierzona za pomocą narzędzi informatycznych przy użyciu ww. ortofotomapy użytkowanych obecnie rolniczo, jest równa 0,32 ha. Powierzchnia maksymalnego kwalifikowanego obszaru uprawnionego do przyznania płatności, po wykluczeniu obszaru nieużytkowanego na dzień 30 czerwca 2003 r. wynosi zatem 8,61 ha. Uwzględniając powyższe ustalenia stwierdzono, że różnica między obszarem zadeklarowanym (48,57 ha) a zatwierdzonym (40,60 ha) wynosi 7,97 ha. Zawyżenie powierzchni JPO o 7,97 ha sprawiło, że organy zastosowały sankcję z art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z dnia 2 grudnia 2009 r. str. 65, ze zm.). W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie nie ma podstaw do zastosowania art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Wniosek nie był bowiem prawidłowy pod względem faktycznym, a Skarżący nie wykazał skutecznie, że nie ponosi winy za zadeklarowanie nieprawidłowych danych. Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem pełnomocnik Skarżącego złożył skargę do tut. Sądu i wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji w części dotyczącej pomniejszenia płatności wraz z sankcjami oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: (-) art. 7 kpa, tj. zasady obiektywizmu oraz art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, poprzez niezałatwienie sprawy po myśli strony, na skutek zinterpretowania wszelkich wątpliwości na niekorzyść strony oraz brak wyjaśnienia, czy rzekome zadrzewienia na działkach ewidencyjnych oznaczonych obecnie numerami 1 i 4, stanowiły zagajniki o krótkiej rotacji; (-) art. 9 kpa oraz art. 3 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy, poprzez brak należytego i wyczerpującego poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie zakresu praw i obowiązków strony. Skarżący zarzuca brak poinformowania przez kontrolerów ARiMR o tym, że nie będzie mógł deklarować we wnioskach o przyznanie płatności w latach następnych powierzchni większej od powierzchni stwierdzonej podczas kontroli na miejscu przeprowadzonej w 2005 r.; (-) art. 77 kpa oraz art. 3 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w szczególności brak wyjaśnienia, czy zadrzewienia na działkach ewidencyjnych oznaczonych obecnie numerami 1 i 4, stanowiły zagajniki o krótkiej rotacji; (-) art. 80 kpa przejawiające się w dokonaniu wybiórczej analizy materiału dowodowego; (-) art. 85 § 1 kpa w związku z art. 68 § 1 kpa poprzez brak wskazania w protokole przesłuchań podstawy prawnej przeprowadzonego dowodu z oględzin i okazania dokumentów; (-) art. 107 § 1 i § 3 kpa, poprzez pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych mogących mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie czy zadrzewienia na działkach ewidencyjnych nr 1 i 4, stanowiły zagajniki o krótkiej rotacji; (-) art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, poprzez zastosowanie obniżki płatności, w sytuacji gdy rolnik nie ponosi odpowiedzialności za popełnione nieprawidłowości, ze względu na fakt, iż wypełniając wniosek o przyznanie płatności na 2013 r. opierał się na decyzji Starosty Powiatowego w S. z dnia [...] października 2006 r. znak [...], spersonalizowanym wzorcu wniosku otrzymanym od ARiMR, wykazie zmian danych ewidencyjnych, umowy dzierżawy nieruchomości rolnej zawartej w dniu [...] maja 2004 r. z Agencją Nieruchomości Rolnych; (-) art. 124 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009, poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż zadrzewienia nie stanowiły zagajników o krótkiej rotacji. Autor skargi zwrócił również uwagę na sprzeczność istotnych ustaleń ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, polegającą na przyjęciu, iż Skarżący zadeklarował powierzchnię gruntów rozbieżną z powierzchnią stwierdzoną, w sytuacji gdy wskazał ją w wysokości stwierdzonej ww. decyzją Starosty Powiatowego w S. z dnia [...] października 2006 r., wykazie zmian danych ewidencyjnych odnośnie powierzchni działek obecnie 1 i 4 uprzednio oznaczonych nr 3, umowy dzierżawy nieruchomości rolnej zawartej w dniu [...] maja 2004 r. z Agencją Nieruchomości Rolnych jak również wskazaną w treści oświadczeń świadków, skutkującą poczynieniem nieuzasadnionego ustalenia, iż przysługuje mu płatność do gruntów rolnych na rok 2013 w wymiarze pomniejszonym, z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zasady przyznawania rolnikom płatności obszarowych zostały określone w ustawie z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zgodnie z art. 7 ust. 1 tej ustawy, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Stosownie do art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, do celów przyznania pomocy w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej kwalifikują się wszystkie działki rolne spełniające kryteria przewidziane w ust. 1 oraz działki rolne obsadzone zagajnikami o krótkiej rotacji (kod CN ex 0602 90 41), które były utrzymane w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r. Jednocześnie w art. 7 ust. 1a ustawy wskazano, że jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Z powyższego wynika, że płatność można przyznać rolnikowi, który spełnia ww. warunki, do powierzchni nie większej niż maksymalny kwalifikowany obszar, tj. do obszaru, który był utrzymany w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r. System identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest natomiast na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się przy tym z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000 (zob. art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009). System identyfikacji działek rolnych stosowany jest na poziomie działek referencyjnych takich jak działka katastralna lub na poziomie bloku produkcyjnego, co gwarantuje jednoznaczną identyfikację każdej działki referencyjnej. Na potrzeby systemu płatności jednolitej lub systemu jednolitej płatności obszarowej odnośnie do każdej działki referencyjnej określa się maksymalny kwalifikowalny obszar. GIS funkcjonuje na podstawie krajowego systemu odniesienia za pomocą współrzędnych. W przypadku gdy stosuje się różne systemy współrzędnych, w obrębie każdego z państw członkowskich są one kompatybilne (art. 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009). Zdaniem Sądu, ustalenia organów w rozpatrywanej sprawie oparte zostały na dostępnych narzędziach informatycznych, takich jak ortofotomapa oraz dane LPIS/GIS oraz wynikach kontroli na miejscu. Zadeklarowane przez skarżącego działki, wykraczające poza maksymalny kwalifikowany obszar nie mogą więc być kwalifikowane do JPO. W skardze strona kwestionuje nie uwzględnienie powierzchni działek nr 1 i 4 wskazując, że zadrzewienia znajdujące się na tych działkach stanowią zagajniki o krótkiej rotacji. Przede wszystkim należy zauważyć, że Skarżący na żadnym etapie postępowania administracyjnego nie podnosił okoliczności uprawy zagajników o krótkiej rotacji. Organy nie miały zatem obowiązku prowadzenia ustaleń w tym kierunku, zwłaszcza, że porównując dane zadeklarowane we wniosku ze stanem faktycznym zastanym na gruncie, stwierdzone zostało zalesienie, co wyklucza możliwość użytkowania działki rolniczo. Również w skardze Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o rzekomej uprawie zagajników o krótkiej rotacji na spornych działkach. Trafnie natomiast wskazuje organ w odpowiedzi na skargę, że zgodnie z art. 2 lit. n rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE z dnia 2 grudnia 2009 4. L 316, s. 1 ze zm.) - zagajnik o krótkiej rotacji oznacza obszar obsadzony gatunkami drzew objętych kodem CN 0602 90 41, na których prowadzona jest uprawa drzewiastych roślin wieloletnich, o korzeniu lub łodydze pozostających w ziemi po zbiorze, które wypuszczają pędy w następnym sezonie i które wyszczególnione są w wykazie gatunków odpowiednich do wykorzystania w zagajnikach o krótkiej rotacji wraz z ich maksymalnym cyklem zbioru, który ma zostać sporządzony przez państwa członkowskie do 2010 r. Odnosząc się do twierdzeń, że Skarżący zadeklarował powierzchnię gruntów zgodnie z: decyzją Starosty Powiatowego w S. z dnia [...] października 2006 r., wykazem zmian danych ewidencyjnych powierzchni działek 1 i 4 uprzednio oznaczonych nr 3, umową dzierżawy nieruchomości rolnej – Sąd zauważa, że relacje pomiędzy działką rolną zgłoszoną przez rolnika do płatności a działką ewidencyjną, w obrębie której usytuowana jest działka rolna były już wielokrotnie analizowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Pojęcie działki ewidencyjnej różni się zasadniczo od pojęcia działki rolnej, z tego głównie powodu, że jest ona wyznaczana i rejestrowana wyłącznie dla celów ewidencji gruntów i budynków, a więc dla celów rejestrowych i obejmuje różnego rodzaju użytki gruntowe, w tym rolne. Wyznaczony obszar gruntu nie pokrywa się znaczeniowo z decydującą dla celów płatności powierzchnią działki rolnej, rozumianej jako zwarty obszar gruntu, na którym jeden rolnik prowadzi jedną grupę upraw. Podstawową różnicą pomiędzy działką ewidencyjną a rolną jest, iż ta pierwsza służy celom ewidencyjnym i informacyjnym, zaś działka rolna istotna jest dla celów zidentyfikowania konkretnych upraw i przyznawania płatności. Nie można skutecznie wywodzić z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej w oparciu o przepisy prawa geodezyjnego i kartograficznego, powierzchni działek rolnych, które jako zupełnie inna kategoria pojęciowa, nie są odnotowywane w takiej dokumentacji ewidencyjnej. Z przepisów ustawy o płatnościach wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że powierzchnię działki rolnej ustala się w sposób autonomiczny wobec powierzchni ustalonej na potrzeby ewidencji gruntów, która to ewidencja służy odmiennym celom. W konsekwencji przyjmuje się, że nie można uznać braku wiedzy rolnika w sytuacji, gdy zadeklarowana przez niego powierzchnia działki rolnej jest niezgodna z rzeczywistością (zob. wyroki NSA z dnia 18 listopada 2010 r. sygn. II GSK 990/09 i z dnia 24 lipca 2012 r. sygn. II GSK 958/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W tym miejscu Sąd pragnie podkreślić, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 3 ust. 2 tej ustawy, w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. W myśl zaś ustępu trzeciego analizowanej regulacji, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Porównanie tej regulacji z zasadami ogólnymi wymienionymi w Kodeksie postępowania administracyjnego wskazuje, że w art. 3 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, obowiązek organu został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego wskazanego przez stronę. Na organach nie ciąży natomiast obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wskazać trzeba, że treść art. 3 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy o płatnościach, w istotnym stopniu modyfikuje zasadę czynnego udziału strony w sprowadzonym postępowaniu administracyjnym, albowiem udzielanie pouczeń, co okoliczności faktycznych i prawnych jak również zapewnienia czynnego udziału stron w prowadzonym postępowaniu, zostało ograniczone do sytuacji zgłoszenia takiego żądania przez stronę. Z akt sprawy wynika, że Skarżący na żadnym etapie postępowania takich żądań nie składał, nie może zatem skutecznie zarzucać organom, że nie informowały go wyczerpująco o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na wynik sprawy. Zaznaczyć przy tym należy, że Skarżący składając wniosek o przyznanie płatności oświadczył, że znane są mu zasady ich przyznawania, nie może zatem na obecnym etapie postępowania, wskazywać, że nie posiadał wiedzy jakie muszą być spełnione przesłanki, aby uzyskać płatności do posiadanych użytków rolnych. W ocenie Sądu, Dyrektor Oddziału ARiMR trafnie uznał, że brak jest podstaw do odstąpienia od sankcji zgodnie z art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, gdyż w kontekście poczynionych ustaleń nie budzi wątpliwości, że wniosek złożony przez Skarżącego nie był prawidłowy pod względem faktycznym zaś Skarżący istotnie nie wykazał, że nie ponosi winy za zadeklarowanie danych nieprawidłowych. Poczynione ustalenia wskazują, że Skarżący posiadał wiedzę, że znaczna część działki o nr 3 była lasem, a zatem nie była użytkowana rolniczo. Świadczy o tym chociażby fakt, że ubiegając się o płatności w roku 2005 r. wykazał do płatności jedynie powierzchnię 30 ha, a tym samym nieprzekraczającą powierzchni maksymalnego obszaru kwalifikowalnego (PEG) ustalonego na dzień kontroli administracyjnej wniosku o przyznanie płatności na rok 2013 w odniesieniu do działek nr 1 i 4 położonych w granicach dawnej działki nr 3. O braku winy Skarżącego w prawidłowym złożeniu wniosku nie mogą świadczyć także przedłożone do akt dokumenty w postaci decyzji Starosty Powiatowego w S. z dnia [...] października 2006 r., spersonalizowanego wzorca wniosku otrzymanego od ARiMR, czy umowy dzierżawy nieruchomości. Powyższe dokumenty wskazują jedynie na sposób sklasyfikowania spornej działki w ewidencji gruntów i budynków przed 2006 r., a Skarżący posiadał wiedzę, że dane uwidocznione w ewidencji są niezgodne z rzeczywistością i systematycznie karczował zadrzewienia i zalesienia, przeznaczając je na tereny rolnicze. Niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 85 § 1 w związku z art. 68 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W gruncie rzeczy nie wiadomo jakiego protokołu i jakich czynności procesowych organu zarzut ów dotyczy. Z lektura akt tej sprawy nie wynika, że organy przeprowadzała oględziny i dokonały przesłuchań. W sprawie przeprowadzone zostały natomiast kontrole na miejscu, które zostały udokumentowane protokołami zawierającymi podstawę prawną przeprowadzenia czynności kontrolnych. W czynnościach tych uczestniczył Skarżący i właściwie pouczony nie skorzystał z prawa do złożenia umotywowanych zastrzeżeń. Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Organy w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Ocena dowodów oraz podjęte wnioski odpowiadają zasadom logiki i doświadczenia życiowego. O prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia przekonuje uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270).