VI SA/Wa 2126/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Z. i Z. Z. o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt VISA/Wa 691/11, zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 lutego 2013 r. w sprawie ze skargi M. Z. i Z. Z. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wprowadzenia do obrotu partii nawozu niezgodnie z warunkami ustawy; określenia terminu wycofania tej partii nawozu oraz nałożenia opłaty sankcyjnej postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania. W lutym 2011 r. M. Z. i Z. Z., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z [...] lutego 2011 r., którą stwierdzono, że wprowadzili do obrotu partię nawozu niezgodnie z warunkami ustawy o nawozach i nawożeniu; którą określono termin wycofania tej partii i nałożono opłatę sankcyjną. Powyższa skarga została zarejestrowana pod sygn. akt VI SA/Wa 691/11 i postanowieniem z 18 lutego 2013 r. odrzucona. Orzeczenie to stało się prawomocne od 11 czerwca 2014 r. Pismem z [...] czerwca 2014 r. M. Z. i Z. Z. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie ww. postępowania, tj. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 691/11. Następnie w piśmie z [...] października 2014 r. (karta nr 24 akt) Sąd otrzymał od skarżących informację, że złożyli oni dwa wnioski o wznowienie postępowania datowane na dzień [...] czerwca 2014 r. oraz [...] lipca 2014 r. Skarżący zwrócili się z prośbą o potraktowanie wniosku drugiego jako uzupełnienie pierwszego, jeśli pierwszy nie został rozpoznany, natomiast, jeśli pierwszy wniosek został rozpoznany, poprosili o potraktowanie drugiego wniosku osobno. Wyjaśnili, że drugi wniosek zawiera pomyłkę wskazującą jako jego podstawę art. 243 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdy w rzeczywistości chodzi o art. 273 § 2 ww. ustawy. Skarżący we wniosku o wznowienie podali, że Sąd Apelacyjny w [...] dnia [...] lutego 2013 r. wydał w sprawie o sygn. akt [...] wyrok, którym orzekł o braku zdolności skarżących do bycie stroną postępowania administracyjnego. Skarżący w wyroku tym upatrują możliwość wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem z [...] lutego 2013 r., gdyż dotyczyło ono decyzji Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wydanej na skutek postępowania administracyjnego gdzie jako stronę tego postępowania potraktowano właśnie spółkę cywilną skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem, w przypadkach przewidzianych w dziale VII p.p.s.a. Zatem możliwość żądania wznowienia postępowania, dotyczy tylko tych postępowań, które zakończone zostały wydaniem orzeczeń (wyroków, postanowień), które stały się prawomocne, tj. nie przysługuje od nich żaden środek odwoławczy ani nie ma możliwości ich uchylenia, tudzież zmiany w trybie art. 165 p.p.s.a., ponieważ są orzeczeniami kończącymi postępowanie w sprawie. Nadto, aby żądanie wznowienia postępowania było skuteczne, musi być oparte na ustawowych podstawach wznowieniowych, określonych w przepisach art. 271-273 p.p.s.a., a tryb rozpoznania takich spraw określa art. 280 p.p.s.a., który stanowi, iż Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań Sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Stwierdzić zatem należy, że jednoczesne spełnienie powyżej wymienionych warunków, daje dopiero skuteczną podstawę do żądania wznowienia postępowania. Jak wynika z akt sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 691/11, o wznowienie której skarżący wnieśli, zakończyła się ona prawomocnym od dnia 11 czerwca 2014 r. postanowieniem, którym Sąd odrzucił skargę. Zatem, skoro orzeczenie kończące postępowanie, o którego wznowienie skarżący wnieśli jest prawomocne, Sąd uznał, że skarżący mieli prawo złożenia skargi o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 691/11, bowiem został spełniony jeden z warunków skutecznego złożenia ww. skargi. Wobec powyższego kolejną czynnością Sądu jest wstępne badanie samej skargi o wznowienie postępowania, na posiedzeniu niejawnym, pod względem formalnym. Na tym etapie Sąd bada czy skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia i czy jest wniesiona w terminie, przy czym powyższej oceny dokonuje na podstawie twierdzeń przytoczonych w skardze o wznowienie lub zawartych w uzupełnieniu owej skargi. Sąd z urzędu nie ma bowiem obowiązku prowadzić postępowania wznowieniowego w zakresie istnienia podstaw wznowienia (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 446/04, podobnie Sąd Najwyższy w postanowieniu z 24 maja 1982 r., sygn. akt II CO 1/82). Odnosząc się do przywołanego przez skarżących jako podstawy wznowienia art. 273 § 2 p.p.s.a., stwierdzić należy, że zgodnie z tym przepisem wznowienia można żądać w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Zdaniem Sądu, z przepisu art. 273 § 2 p.p.s.a. wynika, że chodzi o późniejsze wykrycie okoliczności, tj. dowiedzenie się o ich istnieniu w czasie, w którym powołanie ich w zakończonym postępowaniu było niemożliwe. Wykrycie, o którym mowa w tym przepisie, odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i wówczas nie zgłaszanych, bowiem nie były one znane stronom. Sytuacja taka nie odnosi się jednak do okoliczności i dowodów jawnych, wynikających z materiału poprzedniego postępowania, a tylko niedostrzeżonych przez stronę, czy też nawet orzekający w sprawie Sąd. Okoliczności te muszą przy tym istnieć w trakcie zakończonego postępowania, ale nie były nim objęte. Muszą być też tego rodzaju, aby powołanie ich mogło mieć wpływ na wynik sprawy (tak m.in. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1557/11). W przeciwnym bowiem razie skarga o wznowienie postępowania służyłaby naprawianiu błędów strony popełnionych przy prowadzeniu poprzedniej sprawy (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2010, str. 624). 1. W pierwszej kolejności Sąd zajmie się sytuacją M. Z., w związku ze złożeniem przez niego ww. skargi o wznowienie. Jak już wcześniej wskazano obaj skarżący w skardze o wznowienie powołują się na wyrok Sądu Apelacyjnego w [...] I Wydział Cywilny z [...] lutego 2013 r. W ocenie Sądu, wyroku tego w żadnym razie nie sposób uznać za nową okoliczność w rozumieniu cytowanego wyżej przepisu, bowiem był on znany M. Z. przed wydaniem, a tym bardziej uprawomocnieniem się ww. postanowienia o odrzuceniu skargi na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z [...] lutego 2011 r. Jak wynika z akt sądowych oznaczonych sygn. [...] i [...] (karta nr 339 akt przesłanych do sprawy prowadzonej pod sygn. akt VI SA/Wa 1049/14) M. Z. wyrok sądu powszechnego z [...] lutego 2013 r. odebrał osobiście dnia 4 marca 2013 r. Natomiast postanowienie sądu administracyjnego, w sprawie której wznowienia obecnie się domaga, zapadło dnia 18 lutego 2013 r. i zostało mu doręczone dnia 25 lutego 2013 r. (karta nr 393 akt VI SA/Wa 691/11). Zatem M. Z. miał możliwość posłużenia się w postępowaniu, którego wznowienia teraz żąda, ww. wyrokiem Sądu Apelacyjnego w [...] I Wydział Cywilny z [...] lutego 2013 r., składając go np. jako załącznik do skargi kasacyjnej od postanowienia z 18 lutego 2013 r., czego nie uczynił. Stąd też Sąd uznał, że w niniejszej sprawie w stosunku do M. Z. zaszła przesłanka odrzucenia skargi o wznowienie postępowania, określona w art. 280 § 1 p.p.s.a. Warto w tym miejscu podnieść, że brak ustawowej postawy wznowienia postępowania powoduje, że nie ma potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu wniesienia samej skargi (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 3 czerwca 2004 r., sygn. akt OW 87/04). 2. Odnośnie do skargi o wznowienie postępowania złożonej przez Z. Z., Sąd ustalił, że skarżący nie był wprawdzie stroną postępowania zakończonego ww. wyrokiem sądu powszechnego z [...] lutego 2013 r., ale jak wynika z akt sądowych tamtej sprawy (karta nr 237 akt przesłanych do sprawy prowadzonej pod sygn. akt VI SA/Wa 1049/14), dnia [...] maja 2012 r. odebrał korespondencję kierowaną do M. Z.. Okoliczność ta dowodzi, że Z. Z. mógł mieć wiedzę o toczącym się przed sądem powszechnym postępowaniu z powództwa M. Z.. W ocenie Sądu, z twierdzeń i oświadczeń złożonych przez samego skarżącego wypływają wątpliwości. Zdaniem Sądu, Z. Z. nie wykazał w sposób jednoznaczny, a tym samym przekonujący, kiedy rzeczywiście powziął informację/wiedzę o ww. wyroku sądu powszechnego z [...] lutego 2013 r. Wątpliwości Sądu w tej kwestii zrodziły się w związku z faktem, że w niniejszej sprawie skarżący w piśmie z [...] czerwca 2014 r. (karta nr 2 akt) oświadczył, że o wyroku tym dowiedział się dnia [...] maja 2014 r., natomiast, jak wiadomo Sądowi z urzędu, w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 2803/14 podał, że nastąpiło to dnia [...] sierpnia 2014 r. Powyższe powoduje, że Sąd nie ma możliwości rzetelnego zbadania, czy w przypadku Z. Z. wyrok z 18 lutego 2013 r. można potraktować jako nową okoliczność w rozumieniu art. 273 § 2 p.p.s.a., a także ocenić terminowość wniesienia samej skargi o wznowienia postępowania. Mając na uwadze, że to na skarżącym ciążył obowiązek wykazania powyższych okoliczności oraz fakt, że postępowanie o wznowienie postępowania ma charakter wyjątkowy, Sąd uznał, że także w stosunku do Z. Z. ziściła się przesłanka odrzucenia skargi o wznowienie postępowania określona w art. 280 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.