II SA/Wr 297/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia NSA Julia Szczygielska Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 listopada 2014r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. G. w K. na Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 czerwca 2012r., sygn. akt II SAB/Wr 4/12 I. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K. grzywnę w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych; II. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżących kwotę 457(czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w [...] w dniu 5 maja 2014 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., zarzucając mu niewykonanie wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 20 czerwca 2012 r. (sygn. akt II SAB/Wr 4/12), wydanego w sprawie robót budowlanych związanych z wykonaniem rampy i parkingu na posesji przy ul. [...] w [...] W skardze wniesiono o ukaranie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. grzywną w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszanego przez prezesa Głównego Urzędu Statystycznego oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z akt postępowania pod sygnaturą II SAB/Wr 4/12, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Jak podała strona skarżąca, w sprawie administracyjnej toczącej się już od 2000 roku D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wydał postanowienie nr [...] z dnia [...] roku, w którym nakazał Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K. w terminie 30-dniowym właściwe zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym załatwienie sprawy. Wspólnota Mieszkaniowa wniosła skargę na przewlekłość postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W dniu 20 czerwca 2012 r. został wydany wyrok w sprawie sygn. akt II SAB/Wr 4/12, zobowiązujący Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. do wydania aktu administracyjnego w sprawie wskazanych robót budowlanych. Zdaniem strony skarżącej nie istnieją żadne formalnoprawne przeszkody uniemożliwiające organowi wykonanie nałożonych na niego obowiązków. W szczególności postępowanie wszczęte w dniu 3 lipca 2012 r. przez M. K. przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Warszawie zakończone zostało decyzją prawomocną z dnia [...] r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...]. A na to właśnie postępowanie jako niedającą się usunąć przeszkodę w realizacji obowiązków powołuje się wciąż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K.. Dalej wskazano, że Wspólnota Mieszkaniowa w dniu 18 września 2013 r. wezwała Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. do wykonania postanowienia D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. nr [...]z dnia [...] r. oraz zobowiązania wynikającego z wyroku Sądu z dnia 20 czerwca 2012 r. Natomiast do chwili obecnej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nie wykonał ciążących na nim obowiązków. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi. W odpowiedzi na skargę podano, że w dniu 15 lutego 2000 r. M. K. zgłosiła do Starostwa Powiatowego w [...] zamiar wykonania robót budowlanych w pawilonie handlowym przy ul. [...] w [...] polegających na: wyburzeniu ścianek działowych, częściowym wyburzeniu tarasu, wykonaniu nawierzchni na parkingu, wykonaniu podjazdu dla osób niepełnosprawnych i rampy. Starosta Powiatowy w [...] pismem z dnia [...]r. uznał, iż zgłoszony zamiar wykonania robót nie wymagał uzyskania pozwolenia na budowę i tym samym poinformował, że nie wnosi zastrzeżeń do sposobu wykonania wymienionych robót budowlanych. Następnie członkowie Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w [...] wystąpili z wnioskiem do Wojewody D. o uchylenie przyjęcia zgłoszenia. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. nr [...] umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie. Decyzję tę wspólnota zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2003 r. uchylił zaskarżoną decyzję. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda D. decyzją nr [...] z dnia [...] r. stwierdził nieważność pisma z dnia [...] r. Starosty Powiatowego w [...] w sprawie wydania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych we wspomnianym pawilonie handlowym. W uzasadnieniu tej decyzji wojewoda stwierdził między innymi, że na część wymienionych robót budowlanych istnieje obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Następnie podano, że na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wszczął w dniu 15 marca 2010 r. postępowanie administracyjne w sprawie wydania nakazu rozbiórki rampy i parkingu na posesji przy ul. [...] w [...]. Dalej podano, że organ postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] nałożył na stronę obowiązek dostarczenia do dnia 31 sierpnia 2010 r. orzeczenia o stanie technicznym wymienionych robót wraz z inwentaryzacją. Postanowienie to Wspólnota Mieszkaniowa zaskarżyła do D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Organ II instancji po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] zaskarżone postanowienie uchylił w całości. Następnie M. K. przy piśmie z dnia 28 lipca 2010 r. dostarczyła inwentaryzację i orzeczenie opracowane przez inż. budownictwa J. M.. W orzeczeniu tym opisano między innymi parametry i sposób wykonania omawianych robót budowlanych. Następnie organ stwierdził, że M. K. wykonała przedmiot zgłoszenia w czasie gdy z obiegu prawnego nie zostało jeszcze wyeliminowane pismo Starosty K. z dnia [...] r. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem sądowoadministracyjnym inwestor, który w momencie rozpoczęcia budowy legitymował się prawomocnym pozwoleniem na budowę lub zgłoszeniem do organu architektoniczno-budowlanego wykonania robót, nie może być traktowany jako osoba dopuszczająca się samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 prawa budowlanego. Jak wcześniej stwierdzono rozpoczynając budowę M. K. posiadała pismo Starosty K. zezwalające na wykonanie robót budowlanych. W postępowaniu dowodowym poprzedzającym wydanie decyzji Nr [...] z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. ustalił, że inwestorka wykonała roboty zmierzające do ograniczenia uciążliwości sygnalizowanych przez Wspólnotę Mieszkaniową, i tak zmieniono nawierzchnię rampy rozładunkowej na nawierzchnię z betonu o lepszych parametrach akustycznych, strefa parkowania dla samochodów osobowych została przesunięta na odległość powyżej 10 m, wydzielono i oznakowano strefę dostaw, w której nie mogą być parkowane samochody osobowe klientów. Organ II instancji w postępowaniu odwoławczym uchylił do ponownego rozpatrzenia decyzję nr [...] z dnia [...] r. W ponownie podjętym postępowaniu przeprowadzonym przez PINB w [...] ustalono, że stan faktyczny w zakresie zagospodarowania zewnętrznego przy pawilonie handlowym nie uległ zmianie, jednocześnie stronę, tj. Wspólnotę Mieszkaniowa poinformowano o zaistnieniu nowej sytuacji prawnej w sprawie. Otóż M. K. skierowała do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego w Warszawie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...]. Następnie podano, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. "utrzymał w mocy" decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. O toczącym się postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie Wspólnota Mieszkaniowa wiedziała, ponieważ otrzymywała korespondencję w sprawie toczącego się postępowania administracyjnego. W związku z brakiem działań ze strony właściciela w kierunku rozwiązania problemu istniejącej rampy, PINB w [...] podjął decyzję o wydaniu nakazu rozbiórki rampy, ponieważ w sytuacji kiedy zapadło ostateczne rozstrzygnięcie w tej sprawie nie można było tolerować istniejącego stanu. Tak jak zwracano uwagę w toku prowadzonego postępowania, ze strony działalności handlowej pawilonu wynika mała uciążliwość dla mieszkańców budynku przyległego do pawilonu. Niemniej organ powiatowy będzie egzekwował rozebranie rampy. Dodano, że właściciel pawilonu złożył odwołanie do organu II instancji od wydanego nakazu z wnioskiem o wstrzymanie jego wykonania do czasu rozpatrzenia odwołania. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 5 listopada 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymała skargę i wnioski w niej zawarte. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organu administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, sąd sprawę rozstrzyga wyrokiem (art. 132 p.p.s.a.). Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże sąd i strony, a więc przede wszystkim organ administracji publicznej, którego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania skarżono przed sądem. Uprawomocnienie się wyroku rozpoczyna etap jego wykonywania, o czym stanowi art. 286 § 1 p.p.s.a., w myśl którego po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu pierwszej instancji akta administracyjne sprawy zwraca się organowi administracji publicznej załączając odpis orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności. Termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi (§ 2). Szczególnym środkiem, który przysługuje stronie w powyższych sprawach jest możliwość żądania wymierzenia grzywny organowi, który nie wykonuje wyroku sądu administracyjnego. Na mocy art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Grzywnę tę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (§ 6). Omawiając kwestię niewykonania wyroku sądu administracyjnego w kontekście przepisu art. 154 § 1 p.p.s.a. przyjąć należy, że przez niewykonanie wyroku trzeba rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. np. wyroki NSA z dnia 30 maja 2001 r., II SA 2015/00, i z dnia 17 stycznia 2012 r., I OSK 2109/11, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd administracyjny, oceniając zasadność skargi na niewykonanie wyroku, bierze pod uwagę stan istniejący w czasie jej wnoszenia. Załatwienie sprawy przez organ (w zakresie istniejącej bezczynności) po wniesieniu skargi, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., nie jest istotne z punktu widzenia dalszego prowadzenia sprawy sądowoadministracyjnej w granicach złożonej skargi na podstawie komentowanego przepisu. Jak wskazuje się w literaturze prawniczej z bezczynnością organu w warunkach niewykonania wyroku mamy do czynienia w dwóch przypadkach: 1) organ nie wydał w terminie stosownego aktu albo 2) organ nie dokonał w terminie stosownej czynności w powtórnym postępowaniu prowadzonym w wykonaniu wyroku (zob. T. Woś [w:] tenże (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 480). Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba w pierwszej kolejności powiedzieć, iż warunkiem dopuszczalności skargi w przedmiocie wymierzenia organowi administracji grzywny za niewykonanie wyroku sądu jest uprzednie wezwanie tego organu do wykonania wyroku. W niniejszej sprawie strona skarżąca wezwanie do wykonania wyroku skierowała do organu w dniu 18 września 2013 r., a zatem przed wniesieniem skargi do WSA we Wrocławiu. Wobec tego należy uznać, iż skarga jest dopuszczalna i może być merytorycznie rozpoznana. Z akt sądowych sprawy o sygnaturze akt II SAB/Wr 4/12 wynika, że odpis wyroku z dnia 20 czerwca 2012 r. wraz ze wzmianką o jego prawomocności doręczono organowi w dniu 28 sierpnia 2012 r. (k. 96 akt sądowych II SAB/Wr 4/12, jak również akta administracyjne organu). Zgodnie z pkt I tego wyroku zobowiązano Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. do wydania aktu administracyjnego w sprawie robót budowlanych związanych z wykonaniem rampy i parkingu w terminie 30 dni liczony od dnia doręczenia prawomocnego wyroku. W tym stanie rzeczy termin, w którym miało być wydane orzeczenie upłynął z dniem 27 września 2012 r. Podstawą dokonania oceny tego, czy wyrok sądu administracyjnego został wykonany są akta administracyjne doręczone sądowi przez organ (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Jak zatem wynika z owych akt, w terminie 30 dni po doręczeniu odpisu prawomocnego wyroku z dnia 20 czerwca 2012 r., to jest do dnia 27 września 2012 r., organ powiatowy nie podjął żadnych czynności procesowych zmierzających do wydania aktu administracyjnego w sprawie robót budowlanych związanych z wykonaniem rampy i parkingu. W tym stanie rzeczy, sąd rozpoznający skargę w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nie wykonał wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 czerwca 2012 r. (sygn. akt II SAB/Wr 4/12). Jeżeli bowiem wyrok sądu administracyjnego zobowiązuje organ do wydania aktu administracyjnego w oznaczonym terminie, to wydanie decyzji/postanowienia/zaświadczenia po tym terminie oznacza, że organ nie wykonał wyroku w całości. Niewykonanie wyroku ma więc miejsce zarówno wtedy, gdy organ nie wykonał orzeczenia w ogóle, jak i wtedy, gdy organ wykonał orzeczenie, ale z przekroczeniem wyznaczonego terminu (por. postanowienie NSA z dnia 28 listopada 2000 r., IV SA 2001/98, Orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie termin do wydania aktu administracyjnego biegł dla organu do dnia 27 września 2012 r., lecz w tym terminie żaden akt administracyjny nie został wydany. W aktach administracyjnych znajdują się wprawdzie: zawiadomienie z dnia 13 sierpnia 2012 r. o przeprowadzeniu oględzin, protokół oględzin przeprowadzonych w dniu 27 sierpnia 2012 r. oraz zawiadomienie z dnia 13 sierpnia 2012 r. o tym, że z powodu braku akt sprawy organ przedłuża załatwienie sprawy do dnia 5 września 2012 r., jednak żaden z tych dokumentów nie świadczy o wydaniu aktu administracyjnego w sprawie robót budowlanych związanych z wykonaniem rampy i parkingu. Za terminowe i należyte wykonanie wyroku z dnia 20 czerwca 2012 r. nie można też uznać tego, że w dniu [...] października 2012 r. organ wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania (rozstrzygnięcie to zostało zresztą uchylone przez organ II instancji postanowieniem z dnia [...] r.). Kolejnym działaniem organu mającym bezpośredni związek ze sprawą administracyjną, które znajduje potwierdzenie w aktach administracyjnych, jest decyzja z dnia [...]2014 r. nr [...] o nakazie rozbiórki rampy do rozładunku towarów przylegającej do pawilonu handlowego przy ul. [...] w [...]. Nie budzi zatem wątpliwości sądu w składzie rozpoznającym skargę, że organ nie wykonał wyroku z dnia 20 czerwca 2012 r. Termin do wykonania wskazanego wyroku minął z upływem terminu wyznaczonego przez sąd na wydanie aktu administracyjnego. Co więcej termin ów był terminem dodatkowym w stosunku do terminu, w jakim sprawa powinna być załatwiona, i nie mógł ulec przedłużeniu w trybie art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast wydanie decyzji administracyjnej w dniu 6 sierpnia 2014 r. świadczy jedynie o tym, że wyrok sądu administracyjnego wykonano z rażącym opóźnieniem i okoliczność ta nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (art. 154 § 3 p.p.s.a.). Przechodząc zatem do omówienia kwestii wymierzenia organowi grzywny należy powiedzieć, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z treści art. 154 § 3 p.p.s.a. wynika, iż grzywna stanowi w istocie karę za ignorowanie przez organy administracji publicznej wyroków sądowych. W razie spełnienia warunków określonych w art. 154 § 1 p.p.s.a. – jak w niniejszej sprawie – sąd obowiązany jest wymierzyć organowi grzywnę. Ustawodawca nie wprowadził jednak normatywnych zasad określania wymiaru grzywny przez sąd. Zgodnie z treścią art. 154 § 6 p.p.s.a. ustalona została jedynie maksymalna wysokość grzywny, która nie może przekroczyć dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Aktualnie zgodnie komunikatem Prezesa GUS z dnia 11 lutego 2014 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2013 r. przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2013 r. wyniosło 3.650,06 zł (Monitor Polski z 2014 r. poz. 146). Zdaniem sądu, rozpoznając sprawę z wniosku o wymierzenie organowi grzywny za niewykonanie wyroku z art. 154 § 1 p.p.s.a., trzeba wziąć pod uwagę wszystkie jej okoliczności, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązku, a także okoliczność, czy organ ten obowiązek w istocie wypełnił oraz czy należycie wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Pamiętać jednak należy, że grzywna ma w stosunku do organu administracji publicznej, czy ściślej: piastuna tego organu, spełniać cel dyscyplinujący (gdy wyroku nie wykonano) lub represyjny (gdy wyrok wykonano po terminie). W ocenie sądu rozpoznającego skargę w niniejszej sprawie organ w żaden sposób nie wyjaśnił w istocie przyczyn niedotrzymania terminu wykonania wyroku sądu administracyjnego. Z odpowiedzi na skargę, ani akt administracyjnych nie sposób wywnioskować, z jakich powodów organ nie podejmował żadnych czynności w sprawie w okresie od przeprowadzenia oględzin w dniu 27 sierpnia 2012 r. do upływu terminu 30-dniowego na wykonanie wyroku z dnia 20 czerwca 2012 r. W ocenie sądu rozpoznającego skargę wymierzenie organowi powiatowemu grzywny w wysokości 2.000 zł (słownie: dwa tysiące złotych) stanowi należytą realizację funkcji represyjnej, jaką grzywna ma spełniać w tym wypadku. Jako niemogące się spotkać z aprobatą należy bowiem uznać tak opieszałe prowadzenie postępowania, które nie prowadzi do wnikliwego i szybkiego załatwienia sprawy przy użyciu najprostszych środków. Wymierzając grzywnę sąd wziął jednak pod uwagę, że w chwili wydawania wyroku jest w obrocie decyzja organu I instancji z dnia [...]2014 r. Z tych względów grzywna w wymierzonej wysokości winna odnieść właściwy skutek w postaci napiętnowania stwierdzonego zlekceważenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 czerwca 2012 r. (sygn. akt II SAB/Wr 4/12). Nadto z całą mocą należy podkreślić – choć nie jest to częścią rozważań dotyczących meritum sprawy – że z dezaprobatą sąd ocenia również okoliczność, że w niniejszej sprawie sąd i strona skarżąca czekali prawie 4 miesiące na udzielenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. odpowiedzi na skargę i przesłanie akt administracyjnych sprawy. Tymczasem zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. odpowiedzi na skargę należało udzielić w terminie 30 dni, co jest organowi doskonale wiadome. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego zapadło po myśli art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a., a na zasądzoną kwotę 457 zł składa się kwota 200 zł z tytułu zwrotu wpisu sądowego od skargi oraz kwota 240 zł z tytułu kosztów zastępstwa procesowego i kwota 17 zł z tytułu zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (pkt II sentencji wyroku).