II OSK 758/15

Dnia 15 grudnia 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Teresa Zyglewska (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 2 października 2014 r. sygn. akt II SA/Lu 817/13 w sprawie ze skargi K. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od K. O. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej kwotę 80 (osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 2 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę K. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej, po rozpatrzeniu wniosku M. W., D. W., K. O., M. T. i H. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Międzyrzec Podlaski z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], ustalającej K. i A. małż. J. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie fermy drobiu wraz z infrastrukturą niezbędną do prawidłowego funkcjonowania, na działkach oznaczonych nr ewid. [...] i [...] w T., gmina M. – utrzymało tę decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że Wójt Gminy Międzyrzec Podlaski ustalając K. i A. małż. J. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację planowanego przez nich przedsięwzięcia wymienioną wyżej decyzją wskazał szczegółowo, jakie działania należy podjąć na etapie realizacji i użytkowania tego przedsięwzięcia oraz określił, jakie wymagania – z punktu widzenia wymogów ochrony środowiska – winna spełniać dokumentacja niezbędna do udzielenia pozwolenia na budowę przedsięwzięcia. Organ pierwszej instancji opisał przebieg prowadzonego postępowania administracyjnego, w tym postępowań wpadkowych, w ramach których uzgodnił realizację planowanej inwestycji na zasadach art. 77 ust. 4 i art. 78 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa o ochronie środowiska oraz o ocenie oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 149, poz. 1227 ze zm.) z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Lublinie oraz Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Białej Podlaskiej. Decyzja środowiskowa z dnia [...] maja 2012 r., jak wskazało Kolegium, została doręczona wymienionym w tej decyzji stronom postępowania, to jest: A. K., K. K., L. M., H. M., H. S. i G. I. Od decyzji tej żadna ze stron nie złożyła odwołania w ustawowym terminie i stała się ona ostateczna w dniu 20 czerwca 2012 r. Pismem z dnia 26 sierpnia 2012 r. D. W. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji Wójta Gminy Międzyrzec Podlaski z dnia [...] maja 2012 r. Wnioskodawca zarzucił, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa wskutek pominięcia udziału w postępowaniu właścicieli sąsiednich nieruchomości, niezapewnienia udziału społeczeństwa w tym postępowaniu oraz bez uzyskania opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Białej Podlaskiej odnoszącej się do ostatniej wersji raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy Międzyrzec Podlaski z dnia [...] maja 2012 r. z uwagi na tożsame w istocie uchybienia złożyli również w szeregu pism kierowanych do Kolegium: M. W., K. O., M. T. i H. M. Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Międzyrzec Podlaski z dnia [...] maja 2012 r. wskazując, iż decyzja ta nie narusza obowiązujących przepisów prawnych w sposób rażący, a zarzuty sformułowane przez wnioskodawców, nie mogą stanowić podstawy do wyeliminowania kwestionowanej decyzji z obrotu prawnego w trybie stwierdzenia nieważności. Kolegium podzieliło stanowisko wnioskodawców, iż przysługiwał im interes prawny przemawiający za uznaniem ich za strony postępowania administracyjnego zakończonego kwestionowaną decyzją. Fakt niebrania przez nich udziału – bez własnej winy – w tym postępowaniu nie stanowi jednak podstawy do stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji, gdyż okoliczność ta mogła być wyłącznie przesłanką do wznowienia opisanego postępowania z mocy art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem Kolegium, brak opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Białej Podlaskiej odnoszącej się do uzupełnionej – na wezwanie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Lublinie – wersji raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jakkolwiek stanowi naruszenie prawa, to nie może być ono uznane za rażące. Nadto, jak wskazało Kolegium, choć dokonane przez Wójta Gminy Międzyrzec Podlaski obwieszczenie z dnia [...] lutego 2012 r. nie spełnia wszystkich wymogów formalnych, ponieważ nie wymienia poszczególnych dokumentów zgromadzonych w sprawie, to niewątpliwie wskazuje na możliwość zapoznania się z niezbędną dokumentacją, w tym z raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Oznacza to, że również to uchybienie nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy D. W., M. W., K. O., M. T. i H. M. podtrzymali podniesione zarzuty i zażądali uchylenia decyzji Kolegium wydanej w pierwszej instancji w zakresie nie dotyczącym uznania ich za osoby posiadające interes prawny oraz wydania orzeczenia co do istoty sprawy, poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy Międzyrzec Podlaski. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2013 r. podzielając w całości argumentację wyrażoną przez skład orzekający Kolegium rozpoznający sprawę w pierwszej instancji. Dodatkowo organ odwoławczy podkreślił, że organ sanitarny wydając opinię sanitarną z dnia [...] października 2011 r. pozytywnie zaopiniował realizację zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "rozbudowa fermy drobiu wraz z infrastrukturą niezbędną do prawidłowego funkcjonowania w miejscowości T.", w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych. W opinii tej organ sanitarny dostrzegł wprawdzie braki w przedstawionym raporcie, jednakże dla potrzeb wydania opinii sanitarnej, dołączony raport okazał się wystarczającym i pełnym dowodem w sprawie. Uzupełnienie raportu o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zostało wykonane na potrzeby postępowania wpadkowego, prowadzonego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Lublinie, zakończonego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. W ocenie Kolegium, zakres i treść uzupełnienia raportu nie miałyby wpływu na zmianę stanowiska zawartego w opinii sanitarnej. Niezależnie od tego organ stwierdził, że ewentualne istotne naruszenie procedur określonych w art. 77 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa o ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.)w związku z art. 106 k.p.a., to jest w zakresie współdziałania organu, może stanowić wyłącznie przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., a nie podstawę do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Brak było także podstaw do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji organu jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, przez zaniechanie ustawowego obowiązku prawidłowego powiadomienia społeczeństwa o toczącym się postępowaniu. Kolegium stwierdziło, że Wójt Gminy Międzyrzec Podlaski uruchomił w toczącym się postępowaniu administracyjnym procedurę "powiadomienia społeczeństwa", a ewentualne nieprawidłowości w tym postępowaniu dotyczące udziału społeczeństwa, nie noszą cech rażącego naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności kwestionowanej decyzji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożyła K. O., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy Międzyrzec Podlaski z dnia [...] maja 2012 r. bądź ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Kolegium. W skardze oraz w piśmie procesowym z dnia 2 czerwca 2014 r. skarżąca podkreśliła, że postępowanie zakończone wydaniem kwestionowanej decyzji środowiskowej od początku prowadzone było tak, by pozbawić najbliższych sąsiadów możliwości wypowiedzenia się co do zasadności przedmiotowego przedsięwzięcia, które w sposób znaczący wpłynie na ich codzienne życie. Zdaniem strony, Wójt Gminy Międzyrzec Podlaski nie poinformował mieszkańców T. w prasie lokalnej i w Biuletynie Informacji Publicznej o planowanym przedsięwzięciu. Nie zostało także wykazane, by społeczeństwo zostało zawiadomione o toczącym się postępowaniu w sposób zwyczajowo przyjęty. Brak konsultacji prowadził więc do rażącego naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. c in fine ustawy o udostępnienie informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa o ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W ocenie strony skarżącej pomimo niezwiązania Wójta Gminy Międzyrzec Podlaski treścią opinii organu sanitarnego, jej nieuzyskanie stanowiło rażące naruszenie art. 77 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy. Nadto, przedłożony raport, który był podstawą wydania decyzji środowiskowej, nie spełnia wymogów art. 66 omawianej ustawy, gdyż nie zawiera uzasadnienia proponowanego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko. Raport ten zawiera również nieprawdziwe stwierdzenie, iż teren projektowanej inwestycji ma charakter typowo rolniczy, podczas gdy w ostatnich 10 latach pobudowało się na tym obszarze wiele młodych małżeństw, które nie prowadzą działalności rolniczej. W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, omawiany teren jest przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową z funkcją rekreacyjną. Wójt Gminy nie przeprowadził również analizy konfliktów społecznych, zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 17 wymienionej ustawy. Ponadto inwestycja wymagała pozwolenia zintegrowanego jako zawsze mogąca negatywnie oddziaływać na środowisko. Z tego powodu Wójt Gminy nie był właściwy do wydania decyzji w pierwszej instancji, a całe postępowanie dotknięte jest nieważnością. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 2 października 2014 r. oddalił skargę. Sąd I instancji zauważył, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie może być traktowane jako alternatywna, równorzędna droga weryfikacji prawidłowości decyzji administracyjnej w stosunku do postępowania odwoławczego. To w postępowaniu, wszczętym złożeniem odwołania od nieostatecznej decyzji administracyjnej, organ drugiej instancji jest zarazem uprawniony i obowiązany do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której zapadła decyzja pierwszoinstancyjna. Sąd I instancji wywiódł, że w toku postępowania skarżąca zarzucała, że kwestionowana decyzja Wójta Gminy Międzyrzec Podlaski dnia [...] maja 2012 r. rażąco narusza prawo w wyniku: wydania decyzji środowiskowej bez uzyskania opinii społeczeństwa (pominięcia społeczeństwa w tym postępowaniu), nieuzyskania ponownej opinii Państwowego Powiatowego Inspektoratu Sanitarnego w Białej Podlaskiej po dokonaniu uzupełnienia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a także niezapewnienia prawa do czynnego udziału w postępowaniu wszystkim stronom. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za prawidłowe stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej, iż kwestionowana decyzja nie narusza prawa w sposób rażący w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Naruszenia prawa mają charakter "rażący", gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona "stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części". Rażące naruszenie prawa zachodzi więc, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Sąd I instancji zauważył, że udział społeczeństwa w postępowaniu dotyczącym oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko określa art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa o ochronie środowiska oraz o ocenie oddziaływania na środowisko. Zgodnie z tym przepisem obowiązkiem organu administracji jest między innymi podanie do publicznej wiadomości informacji o: wszczęciu postępowania, przystąpienia do prowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w przedmiocie decyzji która ma być wydana rzez organ właściwy, możliwości zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu, możliwości składania uwag i wniosków oraz sposobie i miejscu składania uwag i wniosków wskazując jednocześnie 21-dniowy termin o ich składania. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Wójt Gminy Międzyrzec Podlaski sporządził obwieszczenie z dnia [...] lutego 2012 r., które wymieniało niezbędne informacje do publicznej wiadomości, z wyjątkiem oznaczenia końcowego terminu do składania uwag i wniosków. Obwieszczenie to było wywieszone na tablicy ogłoszeń w siedzibie Urzędu Gminy Międzyrzec Podlaski w dniach od [...] lutego 2013 r. do [...] marca 2013 r. W aktach tych brak jest jednak dowodów powiadomienia społeczeństwa o planowanym przedsięwzięciu w innych formach, w tym, co zarzuca skarżący, nie ma potwierdzenia wywieszenia opisanego wyżej obwieszczenia na tablicy ogłoszeń w miejscowości T. Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że w myśl art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji, przez podanie informacji do publicznej wiadomości rozumie się: a. udostępnianie informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, organu właściwego w sprawie, b. ogłoszenie informacji w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie, c. ogłoszenie informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty, w miejscu planowanego przedsięwzięcia, a w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa - w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu, d. w przypadku, gdy siedziba organu właściwego w sprawie mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot postępowania - także przez ogłoszenie w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot postępowania. Sąd I instancji podzielił stanowisko Kolegium, iż w powyższym przepisie wymieniony został zamknięty katalog form powiadomienia społeczeństwa o prowadzonym postępowaniu w zakresie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, z tym że wypełnienie choćby jednej z tych form powiadomienia, przykładowo, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, poprzez ogłoszenie informacji w sposób zwyczajowo przyjęty w siedzibie organu właściwego w sprawie, świadczy o podaniu informacji do publicznej wiadomości w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji. W ocenie Sądu I instancji, wywieszenie w siedzibie Urzędu Gminy Międzyrzec Podlaski w dniach od [...] lutego 2013 r. do [...] marca 2013 r. obwieszczenia Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2012 r. wypełnia więc obowiązek podania informacji do publicznej wiadomości o planowanym zamierzeniu inwestycyjnym. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie można uznać, że pominięcie w tym obwieszczeniu określenia końcowego terminu do składania uwag i wniosków (21 dni) czyniło bezskutecznym tę czynność, skoro – jak słusznie zauważyło Kolegium – termin ten wynikał wprost z powszechnie obowiązującego przepisu prawa, to jest art. 33 ust. 1 pkt 7 ustawy o udostępnianiu informacji. Uchybienie to nie mogło być zatem zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa. Sąd I instancji wywiódł, że trafnie wskazał organ nadzorczy, że Wójt Gminy Międzyrzec Podlaski prowadził w toczącym się postępowaniu administracyjnym procedurę "powiadomienia społeczeństwa", a dokonane przezeń naruszenie powołanych przepisów nie nosiło cech rażącego naruszenia prawa powodujących stwierdzenie nieważności decyzji tego organu z dnia [...] maja 2012 r. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie można również uznać, że zasadnym był zarzut skarżącej, iż kwestionowana decyzja narusza prawo w sposób rażący, z powodu nieuzyskania ponownej opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Białej Podlaskiej po dokonaniu uzupełnienia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W rozpoznawanej sprawie jest bezspornym, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarnego w Białej Podlaskiej w opinii sanitarnej z dnia [...] października 2011 r., wydanej na podstawie art. 78 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnieniu informacji, pozytywnie zaopiniował realizację zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "rozbudowa fermy drobiu wraz z infrastrukturą niezbędną do prawidłowego funkcjonowania w miejscowości T.", w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych. W opinii tej organ sanitarny wskazał inwestorowi między innymi na konieczność uwzględnienia w rozwiązaniach projektowych, a w konsekwencji w realizacji inwestycji, wszystkich zabezpieczeń zalecanych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, ze szczególnym uwzględnieniem zabezpieczeń mających na celu ochronę środowiska wodno-gruntowego przed ewentualnymi zagrożeniami, właściwego zagospodarowania gnojowicy i obornika oraz emisji odorów zwłaszcza amoniaku oraz pyłu, a także emisji hałasu nocą. Jednocześnie organ ten zwrócił uwagę na pewne uchybienia w przedłożonym raporcie, uznał jednak, iż dla potrzeb oceny przedsięwzięcia w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest wystarczający. Uzupełnienie raportu o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, którego dokonali inwestorzy pismem z dnia 16 lutego 2012 r., niewątpliwie zostało wykonane w związku z uwagami zgłoszonymi przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Lublinie. Organ ten zresztą, po dokonaniu analizy uzupełnionego raportu, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. [...], uzgodnił pozytywnie wspomnianą inwestycję. W tej sytuacji Sąd I instancji uznał, że uchybienie organu wydającego decyzję środowiskową polegające na nieprzedstawieniu uzupełnionego raportu Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Białej Podlaskiej celem sporządzenia ponownej opinii, nie może być oceniane jako rażące. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że słusznie podniosło przy tym Kolegium, iż naruszenie procedur określonych w art. 77 ustawy o udostępnienie informacji o środowisku w związku z art. 106 § 1 i 2 k.p.a. dotyczących współdziałania organu sanitarnego przy wydawaniu decyzji środowiskowej, może stanowić wyłącznie przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., a nie podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd I instancji podkreślił, że zasadnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej wskazało, że fakt niebrania udziału przez skarżącą oraz pozostałych wnioskodawców (M. W., D. W., M. T. i H. M.), bez własnej winy, w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem kwestionowanej przez nich decyzji Wójta Gminy Międzyrzec Podlaski z dnia [...] maja 2012 r. nie mógł stanowić podstawy stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., skoro tego rodzaju okoliczność jest niewątpliwie przesłanką wznowienia postępowania, w świetle art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny wywiódł, że niezasadne są również pozostałe zarzuty skarżącej. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej brak jest miejsca na merytoryczną ocenę raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Ocena ta przekracza bowiem ramy kontroli nadzorczej wyznaczonej w tym przypadku art. 156 § 1 pkt 2 in fine w związku z art. 80 k.p.a. Wymagałoby ona bowiem przeprowadzenia postępowania dowodowego właściwego dla postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań, co przeczyłoby zarówno funkcji stosowanego w postępowaniu nadzwyczajnym art. 156 k.p.a., jak i naruszało zasadę dwuinstancyjności postępowania nadzorczego (art. 15 k.p.a.). Tym bardziej niedopuszczalne byłoby oparcie ewentualnego rozstrzygnięcia stwierdzającego nieważność ostatecznej decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania na kryteriach ściśle ocennych stanowiących w istocie polemikę z ustaleniami raportu. Zastosowania sankcji nieważności nie można wyprowadzić z odmiennej oceny mocy dowodowej, na której organy orzekające w sprawie oparły ustalenie stanu faktycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał na nietrafność zarzutów uczestnika postępowania D. W. Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia w zaskarżonej decyzji powołanych przez uczestnika przepisów ustawy o udostępnianiu informacji oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych norm hałasu w środowisku. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła K. O. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub błędne zastosowanie, to jest: a. art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. a – d ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez przyjęcie, że czynności w nim zawarte mają charakter rozłączny i dokonanie chociażby jednej z nich powoduje uznanie, że informacja została skutecznie podana do publicznej wiadomości, a dyspozycja normy wypełniona, b. art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez przyjęcie, że zmiana (uzupełnienie) raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko po uprzednio wydanej opinii przez organ inspekcji sanitarnej nie wymaga ponownego jej zaopiniowania, c. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez uznanie, że "obwieszczenie wójta wywieszone w siedzibie Urzędu Gminy Międzyrzec Podlaski" stanowi "ogłoszenie informacji w sposób zwyczajowo przyjęty w siedzibie organu właściwego w sprawie" w sytuacji, w której sposób ten nie występuje w katalogu zawartym w ust. 1 pkt 11 ustawy, co powoduje wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, d. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie uchybień poczynionych przez Wójta Gminy Międzyrzec Podlaski, a wytkniętych w trakcie sprawy administracyjnej przed organem I i II instancji, i wskazanych w skardze do WSA w Lublinie za niestanowiące rażącego naruszenia prawa, 2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zawierającego wewnętrznie sprzeczne ustalenia stanu faktycznego, to jest wskazanie, że "z akt sprawy wynika, że wójt sporządził obwieszczenie z dnia [...] lutego 2012 r." oraz tego, że "obwieszczenie wójta z dnia [...] lutego 2012 r. wypełnia obowiązek", a przez to brak możliwości weryfikacji prawidłowości orzeczenia z uwagi na oparcie rozstrzygnięcia na dokumencie z akt postępowania, który w rzeczywistości nie istnieje jako, że nie istnieją dwa obwieszczenia Wójta Gminy Międzyrzec Podlaski, na co wskazuje treść uzasadnienia wyroku, b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.ps.a w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 oraz § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niewłaściwą kontrolę legalności zaskarżonej decyzji sprowadzającą się do tego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zwrócił uwagi na to, czy powiadomienie społeczeństwa przez Wójta Gminy Międzyrzec Podlaski w trybie art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko nastąpiło w sposób zwyczajowo przyjęty, to jest czy w toku postępowania administracyjnego organy administracji publicznej objęły ustaleniami faktycznymi wyjaśnienia zwyczaju panującego w gminie, c. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 oraz § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwą kontrolę legalności zaskarżonej decyzji sprowadzającą się do tego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny za SKO w Białej Podlaskiej stwierdza, że z "akt sprawy nie wynika, że obwieszczenie to faktycznie nie zostało wywieszone w siedzibie organu" w sytuacji, w której nie jest możliwym wykazanie faktu negatywnego, a ponadto przez to, że Sąd bezkrytycznie i w sposób odbiegający od zasad logiki i doświadczenia życiowego podchodzi do oświadczenia organu, że obwieszczenie znajdowało się na tablicy ogłoszeń pomimo tego, że Wójt Gminy Międzyrzec Podlaski nie wykazał, w sposób przekonywujący faktu wywieszenia obwieszczenia oraz tego, że skarżąca oświadczyła, iż będąc dwukrotnie w Urzędzie Gminy w okresie pomiędzy [...] lutego 2012 r. a [...] marca 2012 r. takiego obwieszczenia nie widziała na tablicy ogłoszeń, a przy założeniu o dużej skali posfaktycznego sprzeciwu społeczeństwa i wielości działań podjętych przez mieszkańców T. nie sposób przyjąć, ze żaden członek tego społeczeństwa nie zapoznał się z obwieszczeniem w Urzędzie Gminy Międzyrzec Podlaski i nie podjął w terminie 21 dni działań mających na celu ochronę interesu, d. art. 145 § 1 plt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo istnienia przesłanek do stwierdzenia, że decyzja Wójta Gminy Międzyrzec Podlaski z dnia [...] maja 2012 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazywano na nieprawidłową wykładnię art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, jakiej dokonał Wojewódzki Sąd Administracyjny. W ocenie skarżącej kasacyjnie przepis ten nie zawiera alternatywy rozłącznej. Skarżąca kasacyjnie wskazywała na prawidłowy sposób wykładni normy prawnej zawartej w tym przepisie. Wywodziła, że celem takiego ogłoszenia jest dotarcie informacji o wydaniu decyzji (czy dokonanej czynności) i o jej treści do adresatów oraz przyjęcie przez prawodawcę w zakresie doręczeń fikcji ustawowej dokonania tej czynności. Wywodzono, że czym innym jest ogłoszenie w sposób zwyczajowo przyjęty od ogłoszenia przez obwieszczenie. Skarżąca kasacyjnie nie kwestionowała, że brak uzgodnienia przewidzianego przepisami stanowi przesłankę wznowienia postępowania, wywodząc jednocześnie, że nie dokonanie ponownego uzgodnienia po uzupełnieniu raportu odziaływania przedsięwzięcia na środowisko stanowi naruszenia art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. K. O. argumentowała, że twierdzenia Sądu I instancji wskazują na sporządzenie przez Wójta Gminy Międzyrzec Podlaski dwóch obwieszczeń, jednego z [...] lutego 2012 r., a drugiego z [...] lutego 2012 r., co świadczy o wadliwym ustaleniu przez Sąd stanu faktycznego przyjętego za postawę rozstrzygnięcia. W ocenie skarżącej kasacyjnie nieprawidłowość kontroli decyzji dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny polega także na braku ustalenia, czy ogłoszenie jest formą zwyczajowo przyjętą. Zdaniem K. O. nie wiadomo bowiem czy "ogłoszenie" jest tym samym co "ogłoszenie przez obwieszczenie". Wskazano, że Sąd I instancji bezkrytycznie i w sposób odbiegający od zasad logiki i doświadczenia życiowego podszedł do oświadczenia organu o wywieszeniu obwieszczenia na tablicy ogłoszeń. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej wniosło o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami wniesionej skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty skargi kasacyjnej koncentrują się na nieprawidłowości zastosowania art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016r., poz. 353 ze zm., zwana dalej ustawą o udostępnianiu informacji). Skarżąca kasacyjnie zarzuca nieprawidłową wykładnię powyższego artykułu poprzez wadliwe przyjęcie przez Sąd I instancji, iż czynności w tym przepisie wymienione mogą być dokonane rozłącznie, co skutkuje wypełnianiem normy prawnej zawartej w tym przepisie. Kwestionuje, iż obwieszczenie Wójta Gminy Międzyrzec Podlaski stanowi ogłoszenie informacji w sposób zwyczajowo przyjęty w siedzibie organu właściwego w sprawie. Skarżąca kasacyjnie kwestionuje także fakt wywieszenia tego ogłoszenia. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu dotyczącego nieprawidłowości w ustaleniach stanu faktycznego sprawy, stwierdzić należy, że w aktach administracyjnych (k. 23) znajduje się obwieszczenie Wójta Gminy Międzyrzec Podlaski z dnia [...] lutego o 2012 r., a na nim adnotacja o wywieszeniu na tablicy ogłoszeń w dniu [...] lutego 2012 r. i zdjęciu z tablicy ogłoszeń w dniu [...] marca 2012 r. Zasadnie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za prawidłowe ustalenie faktyczne organu, co do wywieszenia powyższego ogłoszenia i słusznie stwierdził, że brak jest jakichkolwiek dowodów, w tym dowodów przedłożonych przez K. O., że powyższa okoliczność nie miała w sprawie miejsca. Niezasadny więc jest zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. Nie posiada usprawiedliwionych podstaw także zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na przyjęciu wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia Sądu I instancji poprzez powołaniem się w uzasadnieniu na obwieszczenie z dnia Wójta Gminy Międzyrzec Podlaski z dnia [...] lutego 2012 r., jak i z dnia [...] lutego 2012r., co zdaniem skarżącej kasacyjnie sugeruje, że Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął istnienie dwóch obwieszczeń w rozpoznawanej sprawie. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W powołanym przepisie zostały określone obligatoryjne składniki uzasadnienia wyroku. Może on być samodzielną podstawą kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera któregoś ze wskazanych w nim elementów. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawiono stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowisko organu administracji, a także podano i wyjaśniono, podstawę prawną rozstrzygnięcia. Uzasadnienie nie pozostawia wątpliwości, co do tego, jaki stan faktyczny Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia. Zawarto w nim szczegółową, wszechstronną ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, w tym analizę postawionych w skardze zarzutów. Treść uzasadnienia odzwierciedla tok rozumowania Sądu i wskazuje przyczyny, z których Sąd doszedł do wniosku, że w rozpoznanej sprawie nie miały miejsca naruszenia przepisów wskazanych przez skarżącą. Z uzasadnienia wynika jednoznacznie, że w sprawie dokonano wywieszenia tylko jednego obwieszczenia z daty [...] lutego 2012 r. Przywołanie przez Sąd w toku rozważań daty obwieszczenia, jako [...] lutego 2012 r., nie świadczy o wewnętrznej sprzeczności tego uzasadnienia, a jedynie wskazuje na omyłkę jaka znalazła się w jego treści. Także zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego, to jest art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez przyjęcie, że czynności w nim zawarte mają charakter rozłączny i dokonanie chociażby jednej z nich powoduje uznanie, że informacja została skutecznie podana do publicznej wiadomości, a dyspozycja normy wypełniona nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku przez podanie informacji do publicznej wiadomości rozumie się: a) udostępnienie informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, organu właściwego w sprawie, b) ogłoszenie informacji, w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie, c) ogłoszenie informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, a w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa - w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu, d) w przypadku, gdy siedziba organu właściwego w sprawie mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot postępowania - także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot postępowania. W przedmiotowej sprawie w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organ zaniechał umieszczenia informacji w miejscu planowanego przedsięwzięcia oraz nie udostępnił tej informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej czym naruszył przepis art. 3 pkt 11 lit a i c ustawy o udostępnaniu informacji o środowisku to jednak uchybienie to nie wykazuje cech rażącego naruszenia prawa. Miejscowa społeczność uzyskała bowiem wymagane informacje dotyczące spornej inwestycji. Zostały one zawarte w obwieszczeniu wywieszonym na tablicy ogłoszeń w siedzibie organu w takim czasie, który umożliwiał podjęcie stosownych działań przez osoby, które wyrażały wolę zgłoszenia jakichkolwiek zastrzeżeń bądź uwag (por. wyrok NSA z 18 listopada 2014 r., II OSK 1060/13). W świetle poczynionych rozważań nie zasługuje na uwzględnienie powyższy zarzut skargi kasacyjnej postawiony w powiązaniu z zarzutem naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zauważyć należy, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Podkreślić też należy, że z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa. Nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że do takiego naruszenia przepisów prawa w niniejszej sprawie nie doszło. W sprawie nie dokonano podania do informacji publicznej w zakresie określonym także w art. 3 ust. 1 pkt 11 a i c, jednakże dokonano ogłoszenia informacji w sposób zwyczajowo przyjęty w siedzibie organu właściwego w sprawie. Zarzuty dotyczące nieprawidłowości w zapewnieniu społeczeństwu czynnego udziału w postępowaniu nie miały charakteru rażącego i nie uzasadniały w związku z tym wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Skarżąca kasacyjnie nie wykazała argumentacyjnie ani rażącego naruszenie wymagań praworządności przez Sąd pierwszej instancji, ani konkretnych skutków gospodarczych lub społecznych zaistniałych uchybień. Nadto zauważyć należy, że w sprawie nie zachodziła konieczność podania do publicznej wiadomości przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot postępowania, albowiem siedziba organu właściwego mieści się na terenie tej samej gminy. Powyższe wskazuje, że naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 11 lit d ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku nie miało w sprawie miejsca. Także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 3 ust 1 pkt 11 poprzez uznanie, że "obwieszczenie wójta wywieszone w siedzibie Urzędu Międzyrzec Podlaski" stanowi "ogłoszenie informacji w sposób zwyczajowo przyjęty w siedzibie organu właściwego w sprawie" nie jest zasadny. Skarżąca kasacyjnie dokonując wykładni treści powyższego przepisów próbowała wykazać na odmienność rozumienia powyższych pojęć. Podkreślić ponownie należy, że postępowanie w niniejszej sprawie toczy się w trybie nadzwyczajnym, to jest w trybie postępowania o stwierdzenie nieważności. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ustalenie istnienia wady określonej w art. 156 § 1 k.p.a., a nie ponowne rozpatrzenie sprawy, w której dana decyzja została wydana. Tym samym, organ kontrolujący musi skupić się jedynie na rozważeniu, czy zaistniały przesłanki stwierdzenia nieważności. Nie zajmuje się zatem samą kwestią zgodności z prawem kontrolowanej decyzji – o ile nie ma miejsca "rażące" naruszenie prawa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można traktować rozstrzygnięcia, które wynika z odmiennej interpretacji danej normy jako rażąco naruszającego prawo. Błędy w wykładni nie stanowią same w sobie rażącego naruszenia prawa. Innymi słowy, rażące naruszenie prawa zachodzi, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości, zaś organ narusza ten przepis w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. Samo już wskazywanie w skardze kasacyjnej na odmienną możliwość interpretacji tego przepisu, przemawia za niezasadnością zarzutu dotyczącego rażącego naruszenia prawa. Nadmienić jednak należy, że dotychczas nie było kwestionowane, iż wywieszenie ogłoszenia na tablicy ogłoszeń urzędu gminy stanowi ogłoszenie informacji w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie. Powyższy sposób ogłaszania informacji, był powszechnie przyjęty w gminach na terenie całego kraju. Argumentacja ta wskazuje na brak zasadności tego zarzutu, jak i zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 u.p.p.s.a. w zw. z art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. poprzez niezwrócenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny uwagi czy organy administracji publicznej objęły ustaleniami faktycznymi zwyczaj panujący w Gminie Międzyrzec Podlaski w odniesieniu do ogłoszenia informacji o toczącym się postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez przyjęcie, że uzupełnienie raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie wymaga ponownego zaopiniowania przez organy inspekcji sanitarnej. Podzielić należy zapatrywanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż powyższa okoliczność nie może stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności, albowiem zgodnie z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. wydanie decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu stanowi przesłankę wznowienia postępowania, a nie stwierdzenia jego nieważności (por. wyrok NSA z 29 czerwca 20006 r., sygn. akt II OSK 843/05). Podkreślić należy, że pomiędzy tymi dwoma odmiennymi trybami weryfikacji decyzji ostatecznych nie występuje konkurencyjność pojmowana jako możliwość wyboru drogi weryfikacji decyzji przez stronę albo przez działający z urzędu organ administracyjny. Zastosowanie zaś niewłaściwego trybu weryfikacji decyzji stanowi rażące naruszenie prawa, które zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji (por. np. wyroki NSA: z dnia 23 marca 1998, IV SA 1005/96 - Lex nr 45675; z dnia 17 listopada 1998 r., I SA 758/98 - Lex nr 45120; z dnia 18 stycznia 1999 r., IV SA 116/97 - Lex nr 46651; z dnia 17 sierpnia 1999 r., II SA/Gd 1704/97 - Lex nr 44092; z dnia 14 sierpnia 2001 r., I SA 343/01 - Lex nr 55741). Przedstawiona przez K. O. okoliczność nie mogła więc stanowić przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, w postaci rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 2 k.p.a. Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zakresie obejmującym zwrot kosztów dojazdu, to jest według ceny biletów autobusowych na trasie [...] w łącznej wysokości 80 zł.