I SA/Gl 422/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej (spr.), Sędziowie WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Bożena Pindel, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2014 r. sprawy ze skargi B. P., W. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. 1. Małżonkowie B. i W. P., działający przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym, wnieśli skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...], którym uchylił on postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] nr [...] w części dotyczącej zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok, objętego tytułem wykonawczym z dnia 28 listopada 2012 r. nr [...] i z dnia 30 listopada 2012 r. nr [...] i umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone do tych tytułów wykonawczych oraz utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie w pozostałej części, tj. podatku dochodowego od osób fizycznych objętego tytułem wykonawczym z dnia 28 listopada 2012 r. nr [...]. Skargę wniesiono na część powyższego postanowienia, a mianowicie tę, w której organ utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego pierwszej instancji. 2. Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. 2.1. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w związku z tym, że wyrokiem z dnia 7 października 2013 r. o sygn. akt I SA/Gl 541/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił poprzednie postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]., którym - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 nr 98 poz. 1071 ze zm., dalej: K.p.a.) oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1 i art. 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2012r. poz. 1015, dalej: u.p.e.a.) - utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] o uznaniu zarzutów zobowiązanego W. P. na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], Nr [...] i Nr [...] za nieuzasadnione. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że w ocenie Sądu organy, rozpoznając zarzuty na postępowanie egzekucyjne, prowadzone wobec małżonków P. w zakresie zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 i 2004 r., nie wykazały w sposób należyty, że w sprawie nie doszło do przedawnienia obowiązku. W szczególności w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego może budzić wątpliwości skuteczność zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003, tym bardziej, że twierdzenie organu nadzoru, że do zawiadomienia podejrzanego w sprawie karnej skarbowej doszło przed 31 grudnia 2009 r.,, a więc przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania za 2003 r. nie znajdowało oparcia w aktach przedłożonych Sądowi. Nie pozwoliło to na zweryfikowanie tej okoliczności. Sąd szczegółowo przedstawił następnie treść i skutki wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012r. o sygn. akt P 30/11. Wyrokiem tym Trybunał stwierdził, że art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p., jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji. Dalej Sąd wskazał, że z twierdzeń organu wynika, iż w dniu [...] zostało wydane postanowienie nr [...] o wszczęciu postępowania karno skarbowego i postanowienie o przedstawieniu W. P. zarzutów popełnienia dwóch przestępstw skarbowych oraz, że zostało sporządzone wezwanie do osobistego stawienia się w organie w charakterze podejrzanego, które to jednak po dwóch próbach doręczenia za pomocą poczty i dwóch próbach poborcy podatkowego zostało rzekomo doręczone skarżącemu w dniu 7 stycznia 2010 r., przy czym wyznaczono nowy termin stawienia się na dzień 19 stycznia 2010 r. Mając powyższe na uwadze organ winien będzie ocenić, czy w świetle art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym w badanym okresie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącego w związku ze wszczętym postępowaniem karnoskarbowy. W rozpoznawanej sprawie, zgodnie z 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym za 2003 r. - jeśliby nie wystąpiły żadne zdarzenia powodujące przerwanie lub zawieszenie jego biegu - ulega przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2009 r. W ocenie Sądu samo wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo karnoskarbowe oraz postanowienia o przedstawieniu zarzutów podatnikowi, wbrew stanowisku Dyrektora Izby Skarbowej, nie spowodowało zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Skutek taki mogło wywołać dopiero poinformowanie skarżącego o prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu i postawionych zarzutach, o ile miało ono miejsce przed upływem terminu przedawnienia. Jak już wskazano, przedłożone Sądowi akta nie pozwalają na jednoznaczne zweryfikowanie tej okoliczności, a zatem sprawa wymyka się spod kontroli Sądu, co najmniej w zakresie roku 2003 i przy uwzględnieniu tego, że na skutek zwrotu depozytu w sprawie wystawiono w dniach 28 i 30 listopada 2012 r. nowe tytuły wykonawcze. Przesądzenie kwestii przedawnienia jest warunkiem koniecznym dla oceny zasadności zgłoszonego w tym zakresie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym. Sąd podkreślił, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy winien uwzględnić zaprezentowaną powyżej argumentację. Wskazał też, że zbadania wymaga również kwestia odsetek, w tym także w kontekście złożonego, a następnie zwróconego skarżącym depozytu skarbowego oraz kwestia umowy o rozdzielności majątkowej małżeńskiej, jaką skarżący zawarli, według przedłożonej kopii, w dniu 2 czerwca 1998 r. Mając to na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) uchylił zaskarżone postanowienie, a na podstawie art. 152 tej ustawy orzekł, że nie podlega ono wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. 2.2. Powyższy wyrok stał się prawomocny i wraz z aktami sprawy został przekazany organowi nadzoru w dniu 27 stycznia 2014 r. Organ dokonał ponownego rozpoznaniu zażalenia pełnomocnika skarżącego z dnia 4 lutego 2013 r. i wydał postanowienie, którym uchylił postanowienie organu pierwszej instancji w zakresie zobowiązania podatkowego za rok 2003 i umorzył postępowanie oraz utrzymał w mocy postanowienie w pozostałej części tj. zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. Jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia powołał art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 K.p.a. oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 i art. 34 § 5 u.p.e.a. W uzasadnieniu organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania egzekucyjnego oraz postępowań je poprzedzających i prowadzonych równocześnie (w tym dotyczącego wymiaru podatku, postępowania z depozytem, odpowiedzialności karnej skarbowej). Ponownie wskazał, że postępowaniem zażaleniowym objął nie tylko zarzuty sformułowane w zażaleniu zobowiązanego na postanowienie o uznaniu zarzutów na postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione, ale także zarzuty sformułowane w piśmie pełnomocnika obojga małżonków, wniesionym w trybie skargowym do Ministra Finansów w dniu 27 grudnia 2012 r. Następnie przedstawił powody, dla których poprzednie jego postanowienie, utrzymujące w mocy postanowienie organu egzekucyjnego pierwszej instancji o uznaniu zarzutów za nieuzasadnione, zostało uchylone powołanym wyżej wyrokiem Sądu. Odnosząc się kolejno do wskazań Sądu organ w pierwszym rzędzie dokonał oceny, czy w świetle art. 70 § 6 pkt 1 O.p. doszło skutecznie do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżących w związku ze wszczęciem postępowania karnoskarbowego. W tym zakresie uznał, że nie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania za rok 2003, gdyż podatnika nie zawiadomiono o wszczęciu postępowania karnoskarbowego przed upływem terminu przedawnienia. Odmiennie natomiast ocenił kwestię przedawnienia zobowiązania za rok 2004, objętego tytułem wykonawczym z dnia 28 listopada 2012 r. nr [...]. Podkreślił, że tytuł ten został wystawiony w oparciu o decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...], która miała przymiot ostateczności. Prawidłowość zarówno tej decyzji, jak i utrzymującej ją w mocy decyzji organu odwoławczego została potwierdzona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o sygn. akt I SA/Gl 123/10, od którego skargę kasacyjną podatników oddalił Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013 r. Sam tytuł opiewa na kwotę, która stanowi różnicę pomiędzy kwotami złożonymi przez podatników do depozytu, a następnie zwróconymi im w odrębnym postępowaniu, a kwotami wyegzekwowanymi w oparciu o tytuły wykonawcze z 2009 r. Tytuł wykonawczy z 2012 r. nie oznacza zatem prowadzenia ponownego postępowania egzekucyjnego do tych samych kwot, lecz do drugiej części kwoty dotyczącej tej samej należności. Organ wskazał, że z powodu uchylenia wyrokiem WSA w Gliwicach o sygn. akt I SA/GL 615/10 postanowienia o zarachowaniu kwot depozytów na poczet zaległości podatkowych, kwoty depozytów zostały podatnikom zwrócone, a z kolei zobowiązanie nie zostało spełnione dobrowolnie, zatem organ miał obowiązek wystawienia tytułów wykonawczych. Dalej organ stwierdził, że termin przedawnienia zobowiązania za rok 2004 upływał dopiero z dniem 31 grudnia 2010 r. W 2010 r. zastosowano zaś skuteczne środku egzekucyjne w postaci egzekucji z rachunku bankowego i świadczeń z ZUS, co w świetle art. 70 § 4 O.p. spowodowało przerwanie biegu terminu przedawnienia. Zawiadomienie o zajęciu świadczeń emerytalno rentowych zostało doręczone zobowiązanemu w dniu 7 stycznia 2010 r., a więc niemal rok przed upływem terminu przedawnienia. Odnosząc się do kwestii prawidłowości naliczenia odsetek organ podkreślił, że na podstawie art. 54 § 1 pkt 1 O.p. nie nalicza się odsetek za zwłokę za okres zabezpieczenia, od zabezpieczonej kwoty, ale pod warunkiem, że kwoty te zostały zaliczone na poczet zaległości podatkowych. W niniejszej sprawie kwoty depozytu zostały podatnikom zwrócone, a nie zaliczone na poczet zaległości, co wyklucza pominięcie okresu trwania depozytu z okresu naliczania odsetek. Za nieuzasadniony organ uznał też zarzut, że przedawnieniu uległo zobowiązanie B. P.. Podkreślił, że decyzja podatkowa określała zobowiązanie obojga małżonków, którzy zadeklarowali wspólne opodatkowanie za lata 2003 i 2004, niemożliwe jest zatem odrębne ocenianie przesłanek przedawnienia dla każdego z małżonków. Zawieszenie lub przerwanie biegu terminu przedawnienia skutkuje zatem do obojga małżonków, dotyczy bowiem ich wspólnego zobowiązania, za które ponoszą solidarną odpowiedzialność. Wreszcie odnośnie kwestii umowy o rozdzielności majątkowej małżeńskiej, organ stwierdził, że nie rzutuje ona na wymagalność zobowiązania i możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Z uwagi na złożenie wspólnego zeznania podatkowego nie ma znaczenia ustrój majątkowy małżeństwa. Potwierdził to wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 marca 2011 r. o sygn. akt I SA/Gl 123/10, utrzymany w mocy wyrokiem NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r. o sygn. akt II FSK 1807/11. W wyrokach tych przesądzono, że określenie zobowiązania skarżącym małżonkom w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. zostało dokonane prawidłowo, a ustalenia tego nie sposób podważyć w postępowaniu egzekucyjnym. 3. W skardze na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżących zarzucił, że organ nie wykonał prawidłowo wyroku z dnia 7 października 2013 r. o sygn. I SA/Gl 541/13, gdyż – w jego ocenie – wadliwość tytułów wykonawczych obejmujących należność w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. winna skutkować analogiczną oceną tytułu wykonawczego obejmującego rok 2004. Pełnomocnik zarzucił, że "nie było ponownego rozpatrzenia zażalenia z dnia 04.02.2013. Było zażalenie na bezczynność organu skarbowego – Izby Skarbowej w K. z dnia 10.02.2014, po wcześniejszej interwencji telefonicznej pełnomocnika i posiadanej wiedzy, że pełnomocnik Izby Skarbowej w K. odebrał przedmiotowy wyrok wraz z uzasadnieniem w dniu 22.11.2013 roku". Zdaniem pełnomocnika organ dopuścił się nieuzasadnionej przewlekłości, co narusza zasadę zaufania, wynikającą z art. 125 O.p. Dalej zarzucił, że skoro "podejmowane czynności egzekucyjne (...) w kontekście zapadłych wyroków w obrębie zobowiązania podatkowego za 2003 były niedopuszczalne (....) Mowa tu o wyroku z dnia 07.03.2011, sygn. akt I SA/Gl 615/10 i wyroku z dnia 07.10.2013, sygn. akt I SA/Gl 514/13, to trudno zgodzić się z prezentowanym stanowiskiem w obrębie zaskarżonego postanowienia w kwestii zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r." Przyczyną tego stanowiska jest to, że tytuły wykonawcze za 2003 i za 2004 rok noszą datę 28 listopada 2012 r. i były podstawą wszczęcia egzekucji, w której roszczenia Skarbu Państwa zostały ujęte w jednym zawiadomieniu o zajęciu praw majątkowych. Organ nie pokusił się ponadto o wykazanie w jakiej wysokości zostały wyegzekwowane kwoty na poszczególne zobowiązania za lata 2003 i 2004, w tym na należność główną i odsetki, które wadliwie są naliczane bez uwzględnienia okresu depozytu od 14 kwietnia 2006 r. do 25 kwietnia 2012 r., kiedy depozyt został zwrócony na konto podatników. Zdaniem pełnomocnika organ nie wykonał zaleceń Sądu w odniesieniu do zbadania tej ostatniej kwestii jak i umowy o rozdzielności majątkowej skarżących. Wreszcie zarzucił, że B. P. nigdy nie była informowana o przebiegu postępowania podatkowego, związanego z działalnością gospodarcza jej męża, a mimo to organ nadal uważa, że postępowanie egzekucyjne jest zasadnie wobec niej prowadzone. Powołał się w tym zakresie na stanowisko Sądu wyrażone w wyrokach o sygn. I SA/Gl 615/10 i I SA/Gl 541/13. 4. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że nie może być mowy o przewlekłości ponownego rozpoznania zażalenia, gdyż prawomocny wyrok z dnia 7 października 2013 r. wpłynął do organu wraz z aktami sprawy w dniu 27 stycznia 2014 r., a nie 22 listopada 2013 r., gdyż wówczas organ otrzymał jedynie nieprawomocny wyrok z uzasadnieniem. W dalszej części ponowił wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i podtrzymał je w całości. 5. Na rozprawie pełnomocnik skarżących podtrzymał skargę, powołał się na kolejny wyrok tut. Sądu z dnia 5 sierpnia 2014 r., korzystny dla strony, a ponadto zarzucił, że mimo wstrzymania wykonania postanowienia do czasu uprawomocnienia się wyroku, o czym orzekł Sad w wyroku z dnia 7 października 2013 r., czynności egzekucyjne była nadal prowadzone w styczniu 2014 r. Z kolei pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi, podkreślając, że zaskarżone postanowienie w pełni wykonało wskazania zawarte w poprzednim wyroku tut. Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż – wbrew jej wywodom – zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Z uwagi na ponowne poddanie sądowej kontroli postanowienia wydanego w niniejszej sprawie w związku z rozpoznawaniem zarzutów na postępowanie egzekucyjne szczególne znaczenie ma treść art. 153 P.p.s.a, który stanowi, że "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działania, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia". Pod kątem realizacji tego unormowania Sąd dokonał oceny zaskarżonego postanowienia i stwierdził, że organ nadzoru, rozpoznający ponownie zażalenie wskutek wyroku Sądu z dnia 7 października 2013 r. o sygn. akt I SA/Gl 541/13, w pełni się do jego wskazań zastosował. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zgodnie z treścią wyroku organ uznał zasadność zarzutu z art. 33 pkt 1 u.p.e.a. wskutek przedawnienie zobowiązania za 2003 r., w związku z czym uchylił postanowienie organu egzekucyjnego pierwszej instancji w tej części i umorzył postępowanie egzekucyjne. Rozstrzygnięcie powyższe nie zostało zakwestionowane skargą do Sądu. Nie można jednak absolutnie podzielić wywodów skargi, którą objęto pozostałą część postanowienia, że przesądzenie o przedawnieniu zobowiązania w podatku dochodowym za rok 2003 musi skutkować analogicznym potraktowaniem zobowiązania za 2004 r. Po pierwsze – zasadnicze znaczenie ma termin przedawnienia, różny dla obu zobowiązań, zatem upływ wcześniejszego terminu tj. dotyczącego zobowiązania za rok 2003 nie ma żadnego wpływu na termin przedawnienia zobowiązania za rok 2004. Po drugie – bez znaczenia jest fakt, że tytuł wykonawczy nr [...] (obejmujący należność rok 2003) i tytuł wykonawczy nr [...] wystawione zostały w tym samym dniu tj. 28 listopada 2012 r. Każdy z tych tytułów dotyczy innej należności podatkowej i możliwość jej egzekwowania oceniana musi być odrębnie, w zależności od sytuacji faktycznej i prawnej. Nie zmienia tego okoliczność, że wszystkie trzy tytuły wykonawcze (dwa dotyczące należności za 2003 r. i jeden dotyczący należności za 2004 r.) zostały ujęte w jednym zawiadomieniu o zajęciu prawa majątkowego. Wbrew wywodowi skargi ani wyrok tut. Sądu z dnia 7 marca 2011 r. o sygn. akt I SA/Gl 615/10 ani wyrok z dnia 7 października 2013 r. o sygn. akt I SA/Gl 541/13 nie rozstrzygały kwestii dopuszczalności egzekucji należności z tytułu podatku dochodowego za rok 2004. Trzeba nadmienić, że pierwszy z wymienionych wyroków dotyczył uchylenia postanowienia o zarachowaniu kwot złożonych do depozytu na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 i 2004 rok, lecz powodem uchylenia były względy proceduralne, uniemożliwiające wydanie takiego rozstrzygnięcia, natomiast treść drugiego wyroku została przedstawiona we wstępnej części niniejszego uzasadnienia i z pewnością nie obejmuje ona stanowczego zakwestionowania prowadzenia postępowania egzekucyjnego w odniesieniu do zobowiązania za rok 2004. Tak więc organ rozpoznając zażalenie miał podstawy do dokonania odmiennej oceny kwestii przedawnienia zobowiązania za rok 2004. Stwierdzono, że w 2010 r. doszło do zastosowania skutecznych środków egzekucyjnych w postaci zajęcia rachunku bankowego oraz świadczeń emerytalno rentowych, o czym zobowiązanego poinformowano w dniu 7 stycznia 2010 r. Nastąpiło to zatem znacznie przed terminem przedawnienia, który dla zobowiązania za rok 2004 r. upływał dopiero w dniu 31 grudnia 2010 r. Stosownie więc do regulacji zawartej w art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia w stosunku do tego zobowiązania uległ przerwaniu. Z tego względu zarzut przedawnienia zobowiązania objętego tytułem wykonawczym nr [...] okazał się nieuzasadniony. Za zgodne z prawem uznał też Sąd rozstrzygnięcie kwestii odsetek od zaległości podatkowej, a mianowicie stanowisko organu, że zwrot depozytu na konto podatników nie uprawnia do zaniechania naliczania odsetek od zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2004 za okres pozostawiania środków pieniężnych w depozycie. Art. 54 § 1 pkt 1 O.p. przewiduje bowiem, że nie nalicza się odsetek za zwłokę za okres zabezpieczenia, od zabezpieczonej kwoty, jeżeli zabezpieczone środki zostały zaliczone na poczet zaległości podatkowej. W niniejszej sprawie nie doszło do takiego zaliczenia, gdyż na skutek zażalenia podatników a następnie – ich skargi do Sądu, postanowienie o zarachowaniu kwot depozytu na zaległości podatkowe za rok 2003 i 2004 zostało uchylone (wyrok z dnia 7 marca 2011 r. sygn. akt I SA/Gl 615/10), a w konsekwencji depozyt zwrócono podatnikom. Powołana regulacja prawna stoi zatem na przeszkodzie uwzględnieniu zarzutu skarżących w tej kwestii. Trzeba przypomnieć, że zasadność odpowiedzialności obojga małżonków za zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003 i 2004 została przesądzona ostatecznymi decyzjami podatkowymi, które ponadto były przedmiotem kontroli sądów administracyjnych obu instancji. Nie ma zatem żadnych podstaw do ponownego badania dopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec małżonki, gdyż kwestia skierowania decyzji podatkowej do obojga małżonków zostałam już rozstrzygnięta w postępowaniu wymiarowym. Jak zasadnie podkreślił organ, bez znaczenia pozostaje w tej sytuacji rozdzielność majątkowa małżonków, którzy zadeklarowali wspólne opodatkowanie i na których ciąży wspólne zobowiązanie podatkowe, określone ostateczną decyzją podatkową. Odnosząc się do twierdzenia, że organ nie podjął żadnych działań po wydaniu wyroku z dnia 7 października 2013 r. i trwał w bezczynności, a zaskarżone postanowienie wydał wyłącznie w wyniku interwencji skarżących, Sąd stwierdził, że jest to zarzut nieuzasadniony. Termin do wykonania wskazanego wyroku zaczął biec dopiero od dnia zwrócenia akt postępowania organowi wraz z odpisem wyroku, po stwierdzeniu jego prawomocności, co w niniejszej sprawie nastąpiło w dniu 27 stycznia 2014 r. (k.20 II tomu akt administracyjnych). Kwestię tę organ wyjaśnił zresztą stronie skarżącej jeszcze przed wydaniem postanowienia, pismem z dnia 17 lutego 2014 r. Wreszcie, odnosząc się do zgłoszonego na rozprawie zarzutu, że organ nie zastosował się do wyroku z dnia 7 października 2013 r. gdyż kontynuowane było postępowanie egzekucyjne mimo orzeczenia przez Sąd, że uchylone postanowienie nie może podlegać wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, należy wskazać, że orzeczenie zawarte w pkt. 2 sentencji wyroku, nie oznaczało wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Na mocy art. 152 P.p.s.a. Sąd jedynie orzekł o tym, że postanowienie o uznaniu zarzutów na prowadzenie postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione nie może wywoływać skutków prawnych do czasu uprawomocnienia się wyroku. Ze względu jednak na fakt, że – stosownie do art. 35 § 1 u.p.e.a. - samo zgłoszenie zarzutów nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego, a organ egzekucyjny ani organ nadzoru także nie wstrzymał jego prowadzenia, orzeczenie Sądu nie mogło skutkować wstrzymaniem tego postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.