III SA/Gl 822/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska – Kyć, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Specjalista Beata Mahlhofer, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2014 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w C. na postanowienie Naczelnika Drugiego [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Naczelnika Drugiego [...] Urzędu Skarbowego w B. na rzecz strony skarżącej kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. znak: [...] Naczelnik [...] S. Urzędu Skarbowego w B. odmówił skarżącej Spółce z o.o. "A", przywrócenia terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa dotyczącego postanowienia tegoż organu z [...] r. znak [...], o przedłużeniu terminu do zwrotu różnicy podatku wykazanej w deklaracji VAT-7 za grudzień 2013 r. na rachunek bankowy podatnika do czasu zakończenia weryfikacji jego rozliczenia. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. W dniu [...] r. "A " Sp. z o.o. złożyła deklarację VAT-7 za grudzień 2013 r. wykazując do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 25 dni kwotę [...] zł. Termin zwrotu podatku przypadał na [...]r. W dniu [...]r. wszczęto postępowanie kontrolne za ww. okres, które na dzień przypadającego terminu zwrotu, tj. [...]r. nie zostało zakończone. W związku z powyższym Naczelnik [...] S. Urzędu Skarbowego w B. działając na podstawie art. 216 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z póz. zm.) – dalej powoływana jako O.p. oraz art. 87 ust. 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.) wydał [...] r. postanowienie znak [...] w którym przedłużył termin zwrotu różnicy podatku wykazanego w w/w deklaracji do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika. Postanowienie zostało doręczone w siedzibie Spółki oraz jej pełnomocnikowi [...]r. zatem ostateczny termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w stosunku do tego postanowienia upłynął [...]r. W dniu [...] r. wpłynął do organu wniosek Spółki z o.o. "A" z tej samej daty o przywrócenie terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa wraz z tym wezwaniem, dot. postanowienia z [...] r. o przedłużeniu terminu do zwrotu wykazanej w deklaracji różnicy podatku. We wniosku tym skarżąca podniosła, że w zaskarżonym postanowieniu podatnik nie został pouczony o możliwości jego zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ani o treści art. 52 § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego niezbędne jest wezwanie w terminie 14 dni organu do usunięcia naruszenia prawa, co było naruszeniem art. 121 oraz 124 Ordynacji podatkowej. Co więcej podatnik został wprowadzony w błąd, gdyż został pouczony, wbrew treści obowiązujących przepisów, że na postanowienie nie służy środek odwoławczy. Podatnik powziął wiedzę o takiej możliwości, przypadkiem w dniu [...] r. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że brak lub błędne pouczenie stanowi samoistną podstawę do przywrócenie terminu na dokonanie czynności. Zdaniem strony okoliczności te wskazują, że nie dochowała terminu do złożenia wezwania bez swojej winy i na skutek dwóch zasadniczych czynników: działania organów państwowych oraz błędnego pouczenia zawartego w treści postanowienia. Dnia [...] r. Naczelnik [...] S. Urzędu Skarbowego w B. wydał postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu podniósł, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Natomiast w ocenie organu strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia wezwania, gdyż postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku zostało zabrane przez CBŚ [...] dni po jego otrzymaniu przez stronę, a postanowienie zostało także doręczone pełnomocnikowi Spółki. Zatem strona mogła zapoznać się z treścią przedmiotowego postanowienia, w którym zawarto pouczenie o braku możliwości zaskarżenia postanowienia. Natomiast przepisy nie nakładają na organ podatkowy obowiązku informowania strony o możliwości złożenia takiej skargi. Ponadto organ wydał postanowienie, w którym stwierdził, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia, przewidzianego w art. 52 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z powyższym wezwanie to pozostawiono bez rozpatrzenia. Pismem z [...] r. skarżąca Spółka wniosła skargę łączną na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu, jak i na postanowienie stwierdzające wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa z uchybieniem terminu, przy czym Sąd dokonał rozdzielenia tych spraw, a to ostatnie postanowienie stało się przedmiotem odrębnego postępowania sądowoadministracyjnego, zawisłego pod sygn. akt III SA/Gl 823/14. W skardze strona zarzuciła: 1. Naruszenie art. 162 § 1 i 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa poprzez odmowę przywrócenia terminu mimo, że skarżący uprawdopodobnił, że nie dochował terminu bez swojej winy. 2. Naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, a tym samym niedokładne jego wyjaśnienie przejawiające się w uznaniu, że skarżący mógł się zapoznać z treścią postanowienia z [...] r. doręczonego pełnomocnikowi skarżącego (biuro rachunkowe), podczas, gdy CBS zajął również wszelkie dokumenty i dane dotyczące skarżącego pełnomocnikowi skarżącej (biuro rachunkowe) w tym samym czasie. Skarżąca w oparciu o ww. zarzuty na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W dalszej części skargi przedstawiła argumentację analogiczną jak we wniosku o przywrócenie terminu akcentując brak winy w jego uchybieniu, które było wynikiem błędnego pouczenia w postanowieniu o przedłużeniu terminu zwrotu co do służących jej środków prawnych i podkreślając fakt zatrzymania postanowienia przez CBS, co uniemożliwiło stronie merytoryczne ustosunkowanie się do niego. Za chybioną uznała skarżąca argumentację organu podatkowego, że miała możliwość zapoznać się z treścią postanowienia przez okres 9 dni od do [...] r., i podniosła, że ma prawo dokonać czynności nawet w ostatnim dniu terminu i nie można jej czynić zarzutu, że mogła lub powinna dokonać jej wcześniej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Podniósł, że jako przyczynę niezłożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w ustawowym terminie Spółka wskazała, że w postanowieniu o przedłużeniu terminu zwrotu podatnik nie został pouczony o możliwości jego zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ani o treści art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także o wprowadzeniu podatnika w błąd, gdyż został pouczony, wbrew treści obowiązujących przepisów, że na postanowienie nie służy środek odwoławczy. Wiedzę o takiej możliwości podatnik powziął przypadkiem podczas konsultacji swojej sytuacji prawnej z prawnikiem [...]r. Zdaniem podatnika brak lub błędne pouczenie stanowi samoistną podstawę do przywrócenie terminu na dokonanie czynności. Powyższe okoliczności zdaniem skarżącej wskazują że nie dochowanie terminu na złożenie wezwania powstało bez jego winy, a na skutek działania organów państwowych oraz błędnego pouczenia zawartego w treści postanowienia. Odnosząc się do powyższego organ podatkowy podtrzymał stanowisko, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Zauważył, że przepisy prawa podatkowego nie przyznają podatnikom prawa do wniesienia zażalenia na postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Dlatego też nie zgodził się z zarzutem skarżącej, że została ona wprowadzona w błąd, gdyż została pouczona, wbrew treści obowiązujących przepisów, że na postanowienie nie służy środek odwoławczy, bowiem w pouczeniu zawartym w postanowieniu o przedłużeniu terminu zwrotu poinformowano stronę o braku możliwości zażalenia. Dlatego zarzut strony, o braku pouczenia w postanowieniu o możliwości złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zdaniem organu podatkowego jest niezasadny, bowiem zarówno przepisy Ordynacji podatkowej jak i ustawy o VAT nie nakładają na organ podatkowy obowiązku informowania strony o możliwości złożenia takiej skargi. Ponadto tut. organ podatkowy wskazał, że postanowienie w sprawie przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku za grudzień 2013 r. jest indywidualnym aktem spełniającym kryteria niezbędne dla uznania, że może ono stanowić przedmiot zaskarżenia do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nadto w ocenie organu Spółka nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia wezwania. Jak wynika z wyjaśnień strony postanowienie o przedłużeniu terminu zostało zabrane przez Centralne Biuro Śledcze [...][...] dni po jego otrzymaniu. Ponadto zostało ono doręczone także pełnomocnikowi Spółki. W związku z tym Spółka mogła zapoznać się z treścią przedmiotowego postanowienia, w którym zawarto pouczenie o braku możliwości zaskarżenia postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 2 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego rozstrzygnięcia (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy). Istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest odmowa przywrócenia stronie terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, które to naruszenie miało nastąpić przez przedłużenie terminu zadeklarowanego zwrotu różnicy podatku VAT. Stosownie do art. 87 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.), w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. W myśl ust. 2 zd. 2 jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Jak wynika z treści postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu, termin ten został przedłużony w związku z wszczętym [...] r. postępowaniem kontrolnym, które na dzień wydania tego postanowienia nie zostało zakończone. W rozstrzygnięciu tym organ zawarł pouczenie, że nie służy na nie zażalenie. Zgodnie z art. 236 § 1 O.p. na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Stosownie zaś do art. 274 b § 1 i § 2 O.p. jeżeli przeprowadzenie czynności sprawdzających zasadność zwrotu podatku wymaga przedłużenia terminu zwrotu podatku wynikającego z odrębnych przepisów, organ podatkowy może postanowić o przedłużeniu tego terminu do czasu zakończenia czynności sprawdzających, a na postanowienie to służy zażalenie. Z powyższego a contrario wynika, że jeśli przeprowadzenie weryfikacji zasadności zwrotu odbywa się w ramach kontroli podatkowej, to zażalenie na nie nie służy. W tym zakresie pouczenie organu było prawdziwe, ale nie było prawidłowe. Obligatoryjną treść postanowienia wskazuje art. 217 § 1 O.p. Stanowi on, że postanowienie zawiera: 1) oznaczenie organu podatkowego; 2) datę jego wydania; 3) oznaczenie strony albo innych osób biorących udział w postępowaniu; 4) powołanie podstawy prawnej; 5) rozstrzygnięcie; 6) pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego; 7) podpis osoby upoważnionej, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego, a jeżeli postanowienie zostało wydane w formie dokumentu elektronicznego - bezpieczny podpis elektroniczny weryfikowany za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Tak więc stwierdzenie organu, że na postanowienie w przedmiocie przedłużenia terminu do dokonania zwrotu nie służy zażalenie – jakkolwiek prawdziwe – jest jednak wadliwe i nieprawidłowe, jako że niepełne. Nie odnosi się bowiem do aspektu skargi do sądu administracyjnego. Ponadto zdaniem Sądu organ winien stronie udzielać informacji w aspekcie pozytywnym – jakie uprawnienia mu przysługują, a nie jakie nie przysługują. Gdyby zaakceptować stanowisko organu, należałoby przyjąć założenie, że organ winien poinformować stronę, że nie służy jej także prawo wniesienia odwołania, sprzeciwu etc., co byłoby oczywiście nieracjonalne. Należy zatem zbadać kwestię dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z powyższego wynika, że przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. mogą być akty lub czynności, które spełniają następujące warunki: 1) nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, wydanych w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym i zaskarżalnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a. 2) akt lub czynność muszą mieć charakter zewnętrzny, 3) muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu, 4) muszą mieć charakter publicznoprawny, 5) akt lub czynność musi "dotyczyć" uprawnień lub obowiązków, wynikających z przepisów prawa. W rozpatrywanej sprawie przedłużenie terminu do zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług nie ma charakteru rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3, ma charakter zewnętrzny w stosunku do wydającego go organu i jest skierowany do podmiotu indywidualnego, którym jest określony podmiot niepowiązany organizacyjne z organem administracji, mieści się w zakresie działania administracji publicznej. Nadto zarówno samo prawo do zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług, jak też termin zwrotu i możliwość jego przedłużenia wynika z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, a konkretnie z art. 87 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT. Zatem indywidualny akt naczelnika urzędu skarbowego w sprawie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług spełnia wszystkie kryteria wynikające z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., co oznacza, że przysługuje nań skarga do sądu administracyjnego. Jednak na mocy art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (...), zaś przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Oznacza to, że pouczenie zawarte w postanowieniu z [...] r. o przedłużeniu terminu zwrotu było wadliwe. Odnosząc się już bezpośrednio do przedmiotu zaskarżenia, tj. postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przed dokonaniem jego oceny merytorycznej, należy zbadać jego poprawność formalną. W tym celu przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 163 O.p.: § 1. W sprawie przywrócenia terminu postanawia właściwy w sprawie organ podatkowy. § 2. W sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ podatkowy właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. § 3. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie. Z powyższego wynika, że zasadą jest, iż w sprawie przywrócenia terminu postanawia właściwy w sprawie organ podatkowy. Organ "właściwy w sprawie", to organ, który aktualnie, w danej instancji, prowadzi postępowanie, w toku którego nastąpiło uchybienie terminowi do dokonania określonej czynności. Odmienna regulacja dotyczy postanowienia w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia na postanowienie, które rozpatruje organ właściwy w sprawach ich rozpatrzenia. Przedstawiona reguła odnosi się, co do zasady, do wszelkich czynności procesowych, dla których przewidziano terminy. Środek zaskarżenia w postaci zażalenia przysługuje zatem na wszystkie postanowienia wydane w trybie art. 163 § 1 O.p., tj. w sprawie przywrócenia każdego innego terminu niż termin do wniesienia odwołania lub zażalenia. Tym samym odnosi się także do terminu do wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Nadto o ile zgodnie art. 163 § 1 O.p. używa określenia, że organ podatkowy "postanawia", to w myśl art. 163 § 2 O.p. organ podatkowy "postanawia ostatecznie". Zatem postanowienie organu odwoławczego odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia ma charakter ostateczny i przysługuje nań skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., gdyż postanowienie to zamyka tok postępowania. Inaczej jest w przypadku postanowień dotyczących przywracania wszelkich innych terminów procesowych, co do których zastosowanie znajduje cytowany już przepis art. 163 § 3, z którego wynika, że na postanowienia inne, niż dotyczące przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia przysługuje zażalenie, a nie jak wskazał organ w zaskarżonym rozstrzygnięciu – skarga do sądu administracyjnego. Podkreślić bowiem należy, że postanowienie w sprawie przywrócenia terminu "odrywa się" od meritum sprawy i przechodzi na grunt procesowy. Innymi słowy nie jest to już rozstrzygnięcie dotyczące sprawy przedłużenia terminu do dokonania zwrotu, zaskarżalne w trybie dla niego właściwym, lecz orzeczenie odrębne, o charakterze procesowym, do którego odnoszą się własne regulacje, zawarte w Rozdziale 7 "Przywrócenie terminu" Działu IV "Postępowanie podatkowe" Ordynacji podaktowej. Z tej przyczyny Sąd nie może odnieść się do zarzutów dotyczących meritum sprawy, tj. okoliczności i przyczyn uchybienia terminowi do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i analizy stopnia ewentualnego zawinienia strony w tym uchybieniu, albowiem przed wniesieniem skargi nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia, jakich wykorzystanie warunkuje prawo do wniesienia tej skargi stosownie do powołanego już art. art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. Nadto wyrażenie poglądu Sądu w tej kwestii na obecnym etapie sprawy pozbawiłoby stronę prawa do rozstrzygnięcia sprawy w dwóch instancjach administracyjnych. Mimo niewyczerpania przez stronę trybu zaskarżenia postanowienia o odmowie przywrócenia terminu Sąd nie odrzucił skargi, albowiem zawarte w nim pouczenie również okazało się błędne, a to nie może szkodzić stronie, która działała zgodnie z takim pouczeniem i w zaufaniu do organu. Rozpatrując po raz kolejny wniosek strony o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ weźmie pod uwagę powyższe rozważania Sądu, w szczególności okoliczność błędnego pouczenia strony co do środków prawnych służących jej w celu weryfikacji postanowienia wydanego w przedmiocie przedłużenia terminu do dokonania zwrotu nadwyżki podatku VAT. Ponieważ zaskarżone postanowienie z [...] r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa narusza przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Sąd uchylił to rozstrzygnięcie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a.