I SA/Wa 3168/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Sędziowie: WSA Bożena Marciniak WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi: - uchylił własną decyzję dnia [...] listopada 2009 r., nr [...]; - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. decyzją z dnia [...] września 1968 r., nr [...] - wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958. r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego (Dz. U. Nr 17, poz. 71 ze zm.) - orzekło o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości rolnej wraz z budynkami, zapisanej w księdze wieczystej tom [...], karta [...], oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, położonej w S., powiat [...], stanowiącej byłą własność P. K. Pismem z dnia 19 października 1998 r. E. K., U. K. i E. W. wniosły o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. z dnia [...] września 1968 r. Wojewoda [...] - po rozpatrzeniu powyższego wniosku - decyzją z dnia [...] grudnia 1998 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. z dnia [...] września 1968 r. Po rozpoznaniu odwołania Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] maja 1999 r., nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1998 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Następnie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2001 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. z dnia [...] września 1968 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2001 r. Minister podzielił pogląd Wojewody [...] o władaniu gospodarstwem P. K. przez Państwo "zarówno w dniu [...] kwietnia 1958 r., jak również w dacie przejęcia". Wskazał, że w latach 1945 -1968 w wymienionym gospodarstwie mieszkali W. i S. Z., którzy zawarli z nią umowę dzierżawy "na część gruntów", a także na dzierżawę budynków. S. Z. wkrótce wyprowadził się, natomiast W. Z. pozostał i użytkował dzierżawione gospodarstwo, lecz nigdy nie nabył go na własność. Z zachowanej mapy z 1955 r. z regulacji gruntów wynika użytkowanie działki nr [...] przez [...] Zespół Spółdzielczy S. (ok. 1/3 powierzchni), a także (co do pozostałej części) przez kilkanaście osób prywatnych (w tym także przez W. i S. Z.). Oznacza to, że P. K. od 1945 r. część gospodarstwa wydzierżawiła i pobierała za to czynsz dzierżawny oraz, iż nie mieszkała w swoim gospodarstwie w S. Po śmierci właścicielki w 1953 r. gruntami dysponował Skarb Państwa. W latach 1960 - 1971 grunty były dzierżawione przez Gromadzką Radę Narodową okolicznym rolnikom - aby zapobiec ich odłogowaniu oraz w celu właściwego ich zagospodarowania. W związku z powyższym Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. decyzją z dnia [...] sierpnia 1968 r. przekazało przedmiotową nieruchomość "na rzecz" Państwowego Gospodarstwa Rolnego w S., a następnie decyzją z dnia [...] września 1968 r. przejęto ją na własność Państwa. Minister zaznaczył także, że decyzja Prezydium wywieszona była w siedzibie Gromadzkiej Rady Narodowej w D. przez okres 14 dni i stała się prawomocna. Po śmierci zaś właścicielki przez 15 lat spadkobiercy nie poczynili żadnych starań w celu uregulowania stanu prawnego nieruchomości. Na powyższą decyzję została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 10 września 2004 r. wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA 3240/03 uchylił decyzję z dnia [...] lipca 2003 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] czerwca 2001 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organy nadzoru pominęły rozważenie, czy nieprawidłowości samego procesowego ukształtowania aktu wydanego przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. z dnia [...] września 1968 r. zezwalały na przyjęcie, iż spełniał on minimalne warunki decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jako kwalifikowany, indywidualny akt zewnętrzny o charakterze władczym skierowany musi być do indywidualnie określonej osoby (jej zakomunikowany). Z tego względu wymagane jest wprost przez przepisy procedury administracyjnej oznaczenie w decyzji strony lub stron (art. 99 k. p. a. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji w postępowaniu zwykłym). W ramach przesłanki wymienionej w art. 156 § 1 pkt 2 k. p. a. ("rażące naruszenie prawa") należy brać pod uwagę także poważne wady procesowe, które prowadzą do podważenia istoty decyzji administracyjnej. Tymczasem z treści aktu wydanego przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. z dnia [...] września 1968 r. wynika, że P. K. zmarła w 1953 r. Z całą pewnością zatem nie była ona stroną (adresatem) analizowanego aktu. Nie można też przyjąć, aby skierowano go do innych osób, skoro Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. zaznaczyło, iż nie są znane osoby dziedziczące po P. K. Drogą do ustalenia spadkobierców jest złożenie wniosku do sądu powszechnego o stwierdzenie nabycia spadku. Z akt sprawy (pismo Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. z dnia [...] czerwca 1968 r.) wynika jednak, że wniosek w tym zakresie, złożony przez Wydział Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowego w C. do Sądu Powiatowego w C. został cofnięty z informacją, iż wnioskodawca postanowił przejąć wchodzące w skład spadku po P. K. gospodarstwo rolne na drodze postępowania administracyjnego w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961 r. w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 39, poz. 198). Sąd zaznaczył, że oceny aktu wydanego przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. nie może zmienić fakt, iż był on wywieszony publicznie przez okres 14 dni. W myśl bowiem art. 45 k. p. a. (w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym) taki sposób mógł mieć zastosowanie do osób nieznanych z miejsca pobytu, dla których sąd nie wyznaczył przedstawiciela, nie zaś do osób w ogóle nieoznaczonych. Zaś z ukształtowanego orzecznictwa wynika pogląd o braku załatwienia sprawy administracyjnej przez akt nie doręczony stronie. Ponadto, w ocenie Sądu, organy nadzoru nie wyjaśniły dostatecznie także kwestii materialno-prawnych występujących w sprawie. Interpretując art. 9 ust. 1 ustawy z 1958 r. nie można ograniczać się bowiem do badania jedynie kwestii objęcia nieruchomości we władanie Państwa do dnia wejścia w życie ustawy (15 kwietnia 1958 r.) i pozostawania tych nieruchomości nadal we władaniu Państwa lub przekazania ich w użytkowanie innym osobom fizycznym lub prawnym. Wprawdzie na te jedynie przesłanki zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 20 lutego 1991 r., sygn. akt W/90 (OTK 1991, poz. 19), ale uchwały Trybunału Konstytucyjnego utraciły już moc powszechnie obowiązującej wykładni prawa, a przy interpretacji każdego aktu prawnego nie można poprzestawać tylko na wykładni językowej, lecz sięgać też do wykładni systemowej i celowościowej – zwłaszcza, jeżeli wniosek wynikający z wykładni językowej nie daje się pogodzić z konstrukcją "racjonalnego ustawodawcy". Z tego względu odwołać się należy również do tytułu ustawy z 1958 r., a zwłaszcza sformułowania "uporządkowanie niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego". Dopiero sięgnięcie do brzmienia tytułu ustawy pozwala właściwie ustalić treść normy prawnej, zawartej w art. 9 ust. 1 ustawy z 1958 r. i w pełni odróżnić ten przypadek przejmowania nieruchomości przez Państwo od innych uregulowań ustawodawstwa powojennego, przewidujących pozbawianie prawa własności oraz sytuacji wejścia Państwa we władanie nieruchomości w sposób oczywiście niepraworządny. Sąd uznał, że decyzje organów nadzoru obu instancji nie wzięły pod uwagę takiej wykładni art. 9 ust. 1 ustawy z 1958 r. i dlatego również z tego względu sprawa nie mogła być uznana za dostatecznie wyjaśnioną. W dalszej części uzasadnienia Sąd podniósł, iż zastrzeżenie wzbudzić musi nawet sposób dokonywania ustaleń organów obu instancji w zakresie samego objęcia i pozostawania nieruchomości we władaniu Państwa (przekazania w użytkowanie innym osobom). Z decyzji organów nie wynika bowiem np. wskazanie wprost na podstawy ilustrujące jednoznacznie okoliczności obejmowania nieruchomości po śmierci P. K. (rozpoczęcie "dysponowania" nią). Sąd uznał również, że wadliwie dokonywano ustaleń w oparciu o tzw. "protokoły badania sprawy" - zawierające wypowiedzi różnych osób na tematy istotne w sprawie. Dodał, iż Kodeks postępowania administracyjnego w zakresie osobowych środków dowodowych, przewiduje dowód ze świadków, a nie "protokoły z badania sprawy". Dowód zaś ze świadków spełniać musi - aby mógł być brany pod uwagę przy dokonywaniu ustaleń przez organ administracji publicznej - wymagania określone przez procedurę administracyjną. Należą do nich w szczególności uprzedzenie świadka o prawie odmowy zeznań i odpowiedzi na pytania oraz odpowiedzialność za fałszywe zeznania (art. 83 § 3 kpa), a także zapewnienie stronie prawa zawiadomienia o terminie przeprowadzenia dowodu i czynnego w nim uczestnictwa (art. 79 § 1 i2 k.p.a.). Warunki te nie zostały zachowane w niniejszej sprawie - co dyskwalifikuje ustalenia dokonane na podstawie wypowiedzi osób wymienionych w tzw. "protokołach badania sprawy". Rozpoznając ponownie sprawę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...] stwierdził nieważność decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. z dnia [...] września 1968 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w wyniku ponownej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie przyjął jako wiążące ustalenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 10 września 2004 r. wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA 3240/03. Miał na uwadze fakt, że decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. stanowiąc kwalifikowany, indywidualny akt zewnętrzny o charakterze władczym nie została skierowania do indywidualnej, określonej osoby. Za osobę taką nie może być uznana P. K. zmarła w 1953 r., która nie była stroną (adresatem) analizowanego aktu administracyjnego. Ponadto, nie dokonano właściwej wykładni art. 9 ust. 1 ustawy z 1958 r., który to przepis nie mógł stanowić podstawy wydania decyzji przez Prezydium, gdyż nieruchomość rolna w S. nie była zajęta na potrzeby reformy rolnej i osadnictwa rolnego. Nadto P. K. zarządzała nią poprzez m.in. wydzierżawienie gruntów innym osobom. Prokurator Okręgowy w S. wniósł sprzeciw od powyższej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. żądając stwierdzenia jej nieważności. Po rozpoznaniu tego sprzeciwu Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 stycznia 2009 r., wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1781/08, uchylił powyższe decyzje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2008 r. oraz z dnia [...] lipca 2008 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że rolą Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi było przeprowadzenie postępowania nadzorczego wobec decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. polegającego na ocenie, czy decyzja ta pozostaje w oczywistej sprzeczności z art. 156 §1 pkt 2 k. p. a., jako przepisem, na podstawie którego decyzja ta została wydana. O ile zatem Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., o tyle nie wskazał, który przepis prawa został rażąco naruszony powołaną decyzją i dlaczego stwierdzone naruszenie zostało uznane za naruszenie o charakterze rażącym. Brak tych ustaleń i ocen oznacza, iż organ nadzoru nie wykazał w sposób wystarczający - wymagany art. 156 1 pkt 2 k. p. a. - aby decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. była dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa. Ponadto Sąd zaznaczył, że obowiązkiem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi było dokonanie oceny legalności decyzji Wojewody [...] także w kontekście okoliczności określonych w wyroku z dnia 10 września 2004 r. wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA 3240/03 - w szczególności, czy organ orzekający zastosował się do zawartych w tym wyroku ocen i wytycznych w ramach art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.". Zdaniem Sądu organ dokonał pobieżnej oceny legalności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. - odnosząc się jedynie do niektórych okoliczności prawnych wydania decyzji przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. z dnia [...] września 1968 r., nie uwzględniając jednak powołanych wyżej okoliczności wynikających z art. 156 §1 pkt 2 k. p. a. oraz z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2004 r. Dodatkowo Sąd wskazał na błędne powoływanie się przez organ na art. 49 k. p. a. - wobec decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. z dnia [...] września 1968 r. - skoro w czasie wydania tej decyzji treść art. 49 k. p. a. była zupełnie inna. Okoliczność dotycząca publicznego ogłoszenia wskazanej decyzji była jednak przedmiotem oceny zawartej w powołanym wyroku z dnia 10 września 2004 r., w którym Sąd stwierdził m.in., że w myśl art. 49 k. p. a. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji z dnia [...] września 1968 r. publiczny sposób ogłoszenia decyzji mógł mieć zastosowanie do osób nieznanych z miejsca pobytu, dla których sąd nie wyznaczył przedstawiciela, nie zaś do osób w ogóle nieoznaczonych. Rozpoznając po raz kolejny niniejszą sprawę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. Po rozpoznaniu wniosków S. K., P. K., B. Z., J. K., E. H., E. W., E. S. i J. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy - Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] uchylił swoją decyzję z dnia [...] listopada 2009 r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. W uzasadnieniu wskazał, że badając - czy Wojewoda [...] zastosował się do wytycznych wskazanych w wyroku Sądu z dnia 10 września 2004 r. - zauważyć należy, iż Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. uznał za trafne i zasadne ustalenia sądu administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 10 września 2004 r. - z którego wynika, że decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. nie została skierowana do indywidualnej, określonej osoby. Jeżeli natomiast chodzi o wytyczne Sądu dotyczące sposobu wykładni art. 9 ust. 1 ustawy z 1958 r. - to Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. uznał za trafne i zasadne ustalenia sądu administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 10 września 2004 r., z którego wynika, że w decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. nie dokonano właściwej wykładni art. 9 ust. ustawy z 1958 r., który to przepis nie mógł stanowić podstawy wydania decyzji przez Prezydium, skoro nieruchomość rolna w S. nie była zajęta na potrzeby reformy rolnej. Zdaniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi oznacza to, iż Wojewoda [...] zastosował się do obu wytycznych Sądu zawartych w wyroku z dnia 10 września 2004 r. - poprzez przyjęcie jako własnej oceny prawnej wyrażonej w tym wyroku. Zatem - pomimo lakonicznego uzasadnienia decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. - brak jest podstaw, aby uznać tą decyzję za rażąco naruszającą prawo z powodu niezastosowania się do wytycznych zawartych w wyroku z dnia 10 września 2004 r. Podsumowując Minister uznał, że kontrolowana decyzja z dnia [...] stycznia 2006 r. nie narusza rażąco prawa. Skargę na ww. decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł Prokurator Okręgowy w S. zarzucając m. in. pominięcie prokuratora w postępowaniu odwoławczym oraz niezastosowanie się do oceny prawnej i wskazań wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2004 r. i z dnia 29 stycznia 2009 r. - co poskutkowało błędnym uznaniem, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. nie narusza rażąco prawa. W uzasadnieniu skargi wskazał, że decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. z dnia [...] września 1968 r. została wprowadzona do obrotu prawnego, gdyż została doręczona przedstawicielowi Państwa (Prezydium Powiatowej rady Narodowej w C.). Nie ustalenie spadkobierców byłej właścicielki nieruchomości nie czyni więc tej decyzji aktem nieistniejącym, nie funkcjonującym w obrocie prawnym. Ponadto podniósł, iż w wyroku z dnia 10 września 2004 r. Sąd nie zawarł jednoznacznej oceny prawnej dotyczącej prawidłowej wykładni art. 9 ust. 1 ustawy z 1958 r. Sąd wskazał jedynie na brak dostatecznego wyjaśnienia sprawy w tym zakresie, nie przesądzając jednakże wyniku wykładni powyższego przepisu. Należy zatem podzielić pogląd wyrażony w uchwale Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 lutego 1991 r., że o przejęciu nieruchomości na własność Państwa na podstawie tego przepisu decydują jedynie dwie przesłanki: objęcie nieruchomości we władanie Państwa do dnia wejścia w życie ustawy z 1958 r. (5 kwietnia 1958 r.) oraz ich pozostawanie we władaniu Państwa lub przekazanie ich w użytkowanie innym osobom fizycznym lub prawnym i to - co istotne – bez względu na okoliczności, w jakich doszło do objęcia nieruchomości przez Państwo. Nawet, jeśli Sąd w wyroku z dnia 10 września 2004 r. poddał w wątpliwość prawidłowość wykładni dokonanej przez Trybunał Konstytucyjny w powyższej uchwale, to nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. w 1968 r. W niniejszej sprawie zaś przesłanki te zostały spełnione, gdyż nieruchomości zostały przejęte we władanie przez Państwo po śmierci P. K. w 1953 r. i pozostawały w tym władaniu do dnia wejścia w życie ustawy z 1958 r. Ponadto zaprzeczył, jakoby nieruchomość została w 1950 r. bezprawnie włączona do Rolniczego Zespołu Produkcyjnego S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 147/11 uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2010 r. Zdaniem Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi rozpoznając w trybie przepisu art. 127 § 3 k.p.a. wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. polegającego na wydaniu zaskarżonej decyzji przez tę samą osobę, która brała udział w wydaniu decyzji wcześniejszej. Zgodnie z przepisem art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. W świetle poglądów doktryny przyjmuje się, iż reguła określona we wspomnianym przepisie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. ma zastosowanie także do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, o którym mowa w przepisie art. 127 § 3 k.p.a., a więc do sytuacji, w której pracownik naczelnego organu administracji publicznej lub samorządowego kolegium odwoławczego brał udział w wydaniu przez ten organ decyzji w pierwszej instancji, następnie zaskarżonej do tego samego organu wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy. W niniejszej sprawie zarówno pierwsza decyzja z dnia [...] listopada 2009 r. jaki i kolejna wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy (decyzja z [...] listopada 2010 r.) wydane i podpisane zostały przez tą samą osobę - działającego z upoważnienia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Sekretarza Stanu K. P. W tej sytuacji Sąd uznał, że wydanie zaskarżonej decyzji przez tą samą osobę, która brała udział w wydaniu wcześniejszej decyzji stanowi istotne naruszenie przepisu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Jest to podstawa do wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Naruszenie zaś prawa dające podstawę do wznowienia postępowania - zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji bez względu na to, czy naruszenie to miało, czy też nie miało wpływu na wynik sprawy. Dodał, że w zaistniałej sytuacji - dostrzegając w zaskarżonej decyzji podstawę do wznowienia postępowania - nie badał sprawy merytorycznie pod kątem zaistnienia lub braku przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr [...]: - uchylił własną decyzję dnia [...] listopada 2009 r., nr [...]; - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Minister podniósł, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy związany jest zapadłymi w tej sprawie wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 4 kwietnia 2011 r. sygn. akt IV SA/WA 147/11, z dnia 29 stycznia 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 1781/08 oraz z dnia 10 września 2004 r., sygn. akt IV SA 3240/03. Wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2011 r. odnosił się do naruszenia przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi - w wydanej decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. - przepisów postępowania administracyjnego w zakresie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. polegającego na wydaniu zaskarżonej decyzji przez tę samą osobę, która brała udział w wydaniu wcześniejszej decyzji. W wyroku z dnia 29 stycznia 2009 r. WSA w Warszawie zobowiązał Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do zbadania legalności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. - w szczególności w kontekście zastosowania się przez Wojewodę [...] do ocen i wytycznych zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 września 2004 r. W ww. wyroku Sąd wskazał, że rozpatrując niniejszą sprawę należy odnieść się do reguł wykładni systemowej i celowościowej, a nie tylko językowej - w kontekście stosowania art. 9. ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz o uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego. Ponadto Sąd wskazał, że należy rozważyć, czy rozstrzygnięcie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. z dnia [...] września 1968 r. - wydane na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych - stanowi w ogóle decyzję administracyjną, wobec tego, iż adresatem nie była P. K., ani jej spadkobiercy. Następnie Minister stwierdził, że Wojewoda [...] rozpatrując niniejszą sprawę wskazał, iż: "wiążące stały się trafne i zasadne ustalenia sądu administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 10 września 2004 r.". Następnie Wojewoda przytoczył za ww. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. stanowiąc kwalifikowany, indywidualny akt zewnętrzny o charakterze władczym, nie została skierowana do indywidualnej, określonej osoby. Za taką osobę nie jest możliwe uznanie P. K., zmarłej w 1953 r. – czyli na 15 lat przed wydaniem ww. aktu przez Prezydium. Wojewoda przytoczył ponadto stanowisko WSA w Warszawie z wyroku z dnia 10 września 2004 r. - przyjmując jako własne stanowisko przedstawioną tam ocenę, że Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. wydając decyzję z dnia [...] września 1968 r. nie dokonało właściwej wykładni art. 9 ust. 1. ustawy o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych. Przepis ten nie mógł stanowić podstawy wydania decyzji przez Prezydium - skoro nieruchomość rolna w S. nie była zajęta na potrzeby reformy rolnej i osadnictwa rolnego, a ponadto P. K. zarządzała nią poprzez m. in. wydzierżawienie gruntów innym osobom. W związku z powyższym Minister stwierdził, iż powyższe argumenty wskazują, że Wojewoda [...] zastosował się do wytycznych wskazanych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2004 r. Dlatego też nie można uznać - jak zostało to wskazane w decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2009 r. - że ww. decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. rażąco narusza prawo. Dodał, iż nie można również uznać zarzutów Prokuratora Okręgowego w S. odnoszących się do wydania przez Wojewodę [...] ww. decyzji z rażącym naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C., którą przejęto nieruchomość na rzecz Skarbu Państwa, rażąco narusza przepis art. 9 ust. 1 ustawy o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych – podczas, gdy decyzja ta nie narusza prawa, a tym bardziej nie narusza go w stopniu rażącym. Następnie zauważył, iż w ramach przesłanki wymienionej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. odnoszącej się do rażącego naruszenia prawa, bada się zarówno kwalifikowane uchybienia prawa materialnego, jak i poważne wady procesowe, które prowadzą do podważenia istoty decyzji administracyjnej. Jak powszechnie przyjmuje się w doktrynie i judykaturze, rażącym naruszeniem prawa byłaby oczywista sprzeczność z przepisem prawa, nie do pogodzenia z założeniami działania organu praworządnego państwa, z zasadą demokratycznego państwa prawnego i wymaganiami praworządności. Stwierdzone wady musiałyby mieć obiektywnie charakter rażący, co nie zachodzi w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. Jednocześnie zaznaczył, że choć Wojewoda [...] nie odniósł się do wszystkich wskazań WSA w Warszawie z wyroku z dnia 10 września 2004 r. - pomijając analizę kwestii braku doręczenia stronom postępowania decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. z dnia [...] września 1968 r. - o czym jednoznacznie przesądził Sąd, to kwestie te nie mają większego znaczenia, gdyż nie wpływają na ostateczną osnowę decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. z dnia [...] września 1968 r. Podsumowując stwierdził, że mając powyższe na uwadze, nie można uznać - jak to zostało wskazane w decyzji I instancyjnej z dnia [...] listopada 2009 r. - że ww. decyzja Wojewody [...] rażąco narusza prawo. Skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2013 r. wniósł Prokurator Okręgowy w S. zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3 k.p.a., poprzez wydanie decyzji reformatoryjnej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy bez jednoczesnego wskazania, które przepisy zostały naruszone w toku postępowania przez organ I instancji oraz nie wyjaśnienie - wbrew powołanym przepisom - w sposób wszechstronny wszystkich istotnych okoliczności sprawy, - art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.), poprzez niezastosowanie się przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do oceny prawnej i wskazań zawartych w wydanych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa1781/08 oraz z dnia 10 września 2004 r., sygn. akt IV SA 3247/03, - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez błędne uznanie, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia. 2006 r., stwierdzająca nieważność decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. z dnia [...] września 1968 r., którą przejęto nieruchomość na rzecz Skarbu Państwa - nie narusza w sposób rażący przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. podczas, gdy poddana kontroli w postępowaniu nieważnościowym decyzja z dnia [...] września 1968 r. nie narusza będącego podstawą jej podjęcia przepisu art. 9 ust 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz uporządkowaniu niektórych spraw. związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego (Dz. U. Nr 17, poz. 71 ze zm.), a tym bardziej nie narusza go w stopniu rażącym. Wobec powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej ppsa. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2013 r., która w pkt 1 uchyliła decyzję tegoż organu dnia [...] listopada 2009 r. stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., a następnie w pkt 2 odmówiła stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. stwierdzającej nieważność decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. z dnia [...] września 1968 r. orzekającej o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości rolnej stanowiącej byłą własność P. K. Postępowanie prowadzone w trybie nieważnościowym na podstawie art. 156 § 1 kpa jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 ww. ustawy, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia - a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 kpa. Z powyższego wynika też, że postępowanie to stanowi wyjątek od ww. zasady trwałości decyzji - zatem niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek określonych w tym przepisie. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest zatem kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum, lecz ma obowiązek rozpatrzyć sprawę w granicach określonych przez art. 156 § 1 kpa (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 1985 r., sygn. akt I SA 89/85, ONSA 1985, Nr 1, poz. 30). Organ orzeka wyłączenie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek takiego orzeczenia - odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Wśród ww. przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 kpa - ustawodawca wskazał także "rażące naruszenie prawa" (pkt 2 ww. § 1). W doktrynie i orzecznictwie utrwalił się pogląd, że naruszenie może być uznane za rażące, gdy jest ono oczywiste i koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. W wyniku, tego naruszenia powstają zatem skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony, przy czym nie wystarczy samo tylko stwierdzenie o tym, że doszło do takiego naruszenia prawa. Organ zobowiązany jest do wykazania, że uchybienie jakim dotknięta jest kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja, ma charakter kwalifikowany i stanowi rażące naruszenie prawa. Stwierdzenie nieważności decyzji możliwe jest wtedy, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu. Przy czym nie chodzi o błędy w wykładni prawa, ale o jego przekroczenie w sposób jasny i niedwuznaczny. Tylko wówczas treść wadliwej decyzji i czynności ją poprzedzające stanowią zaprzeczenie stanu prawnego. Reasumując z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde naruszenie prawa, a jedynie dyskwalifikujące decyzję w takim stopniu, iż niezbędne jest zniweczenie wszelkich jej następstw, w taki sposób, jakby gdyby od początku nie została wydana. W postępowaniu nieważnościowym organ ogranicza się do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego, poczynionych w toku i na gruncie zwykłego postępowania. Oznacza to badanie ostatecznie zakończonej sprawy, na gruncie wyłącznie zgromadzonego tam materiału dowodowego, pod kątem naruszenia norm materialnych oraz procedury uregulowanej w k.p.a., a także przepisów o charakterze procesowym zawartych w regulacjach obejmujących prawo materialne. Niniejsza sprawa była już przedmiotem trzykrotnego orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Pierwszy wyrok z dnia 10 września 2004 r. uchylał decyzje organów obu instancji, które odmawiały stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. z dnia [...] września 1968 r. W wyroku tym Sąd wskazał, że rozpatrując niniejszą sprawę należy odnieść się do reguł wykładni systemowej i celowościowej, a nie tylko językowej - w kontekście stosowania art. 9. ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz o uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego. Ponadto Sąd wskazał, że należy rozważyć, czy rozstrzygnięcie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. z dnia [...] września 1968 r. - wydane na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych - stanowi w ogóle decyzję administracyjną wobec tego, iż jego adresatem nie była P. K. ani jej spadkobiercy. Zaznaczył przy tym, że oceny tego aktu nie może zmienić fakt, iż był on wywieszony publicznie przez okres 14 dni - bowiem zgodnie z art. 45 k. p. a. taki sposób mógł mieć zastosowanie do osób nieznanych z miejsca pobytu, dla których sąd nie wyznaczył przedstawiciela, nie zaś do osób w ogóle nieoznaczonych. Dodał też, że z ukształtowanego orzecznictwa wynika pogląd o braku załatwienia sprawy administracyjnej przez akt nie doręczony stronie. Sąd uznał również, iż organy wadliwie dokonywały ustaleń w oparciu o tzw. "protokoły badania sprawy" zawierające wypowiedzi różnych osób na tematy istotne w sprawie. Podniósł, że Kodeks postępowania administracyjnego w zakresie osobowych środków dowodowych przewiduje dowód ze świadków, a nie "protokoły z badania sprawy" - co w rezultacie dyskwalifikuje ustalenia dokonane na podstawie wypowiedzi osób wymienionych w tzw. "protokołach badania sprawy". Wojewoda [...] - rozpoznając ponownie sprawę w następstwie ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - był związany oceną prawną zawartą w tym wyrokach. W szczególności przy ponownym rozpoznawaniu sprawy miał w sprawie zastosowanie przepis art. 153 ppsa. W świetle tego przepisu ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przy czym ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie zarówno, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego. Wobec powyższego organ administracji zastosował się do zaleceń wskazanych w wyroku Sądu i decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. stwierdził nieważność decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. z dnia [...] września 1968 r. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] wskazał, iż w wyniku ponownej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie przyjął jako wiążące ustalenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 10 września 2004 r. Miał na uwadze fakt, że decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. stanowiąc kwalifikowany, indywidualny akt zewnętrzny o charakterze władczym nie została skierowania do indywidualnej, określonej osoby. Za osobę taką nie może być uznana P. K. zmarła w 1953 r., która nie była stroną (adresatem) analizowanego aktu administracyjnego. Ponadto nie dokonano właściwej wykładni art. 9 ust. 1 ustawy z 1958 r., który to przepis nie mógł stanowić podstawy wydania decyzji przez Prezydium, gdyż nieruchomość rolna w S. nie była zajęta na potrzeby reformy rolnej i osadnictwa rolnego. Nadto P. K. zarządzała nią poprzez m.in. wydzierżawienie gruntów innym osobom. Po rozpoznaniu sprzeciwu Prokuratora Okręgowego w S, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 stycznia 2009 r. uchylił powyższe decyzje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że rolą Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi było przeprowadzenie postępowania nadzorczego wobec decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. polegającego na ocenie, czy decyzja ta pozostaje w oczywistej sprzeczności z art. 156 §1 pkt 2 k. p. a. - jako przepisem, na podstawie którego decyzja ta została wydana. O ile zatem Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r., o tyle nie wskazał, który przepis prawa został rażąco naruszony powołaną decyzją i dlaczego stwierdzone naruszenie zostało uznane za naruszenie o charakterze rażącym. Brak tych ustaleń i ocen oznacza, iż organ nadzoru nie wykazał w sposób wystarczający - wymagany art. 156 1 pkt 2 k. p. a. - aby decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. była dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa. Rozpoznając po raz kolejny niniejszą sprawę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. ponownie stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. Następnie zaś decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. uchylił swoją decyzję z dnia [...] listopada 2009 r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2010 r. - z powodu naruszenia przepisu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] października 2013 r. uchylił własną decyzję dnia [...] listopada 2009 r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. W uzasadnieniu wskazał, że Wojewoda [...] uznał za trafne i zasadne ustalenia sądu administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 10 września 2004 r. - z których wynika, że decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. nie została skierowana do indywidualnej, określonej osoby oraz, iż w decyzji tej nie dokonano właściwej wykładni art. 9 ust. ustawy z 1958 r., który to przepis nie mógł stanowić podstawy wydania decyzji, skoro nieruchomość rolna w S. nie była zajęta na potrzeby reformy rolnej. W związku z tym Minister stwierdził, że Wojewoda [...] zastosował się do wytycznych Sądu zawartych w ww. wyroku - poprzez przyjęcie jako własnej oceny prawnej wyrażonej w tym wyroku. Zatem - pomimo lakonicznego uzasadnienia decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. - brak jest podstaw, aby uznać tą decyzję za rażąco naruszającą prawo z powodu niezastosowania się do wytycznych zawartych w wyroku Sądu z dnia 10 września 2004 r. – jak podnosił Prokurator. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości podzielił stanowisko i argumentację Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w tym zakresie uznając, że prawidłowo uchylił on własną decyzję dnia [...] listopada 2009 r. i słusznie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. Skoro ta decyzja realizuje wytyczne Sądu - to jest ona prawidłowa i nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) - wobec czego nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia jej nieważności. Podsumowując Sąd uznał, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzył stan faktyczny sprawy oraz szczegółowo wyjaśnił motywy, jakimi się kierował przy jej rozstrzyganiu. Uzasadnił przy tym przekonująco swoje stanowisko - zyskując całkowitą aprobatę Sądu - zaś wydana decyzja zawiera niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 107 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.