VI SA/Wa 1009/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2014 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę W toku kontroli przeprowadzonej w dniach [...] lutego - [...] marca 2013 r. przez inspektorów [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej (dalej WIIH) w hurtowni zlokalizowanej w L., przy ul. T. [...], należącej do l. Spółka z o.o. z siedzibą w L. (dalej: skarżąca) pobrano do badań laboratoryjnych m.in. próbkę filetów bez skóry pangi sum głęboko mrożonych, glazurowanych bez opakowań w ilości 1,12 kg, oznaczonych datą minimalnej trwałości: "18/07/2014" i numerem partii "[...]", importowanych przez A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej określanej jako próbka podstawowa lub wyjściowa). Jednocześnie z tej samej partii produktu pobrano, zabezpieczono i przekazano skarżącej w celu przechowania, próbkę kontrolną w ilości 1,04 kg (protokół kontroli z dnia [...] lutego 2013 r. nr akt kontroli [...], protokół pobrania próbki produktu nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. oraz protokół pobrania próbki kontrolnej nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. w aktach administracyjnych sprawy). Badania pobranej próbki produktu (wyjściowej/podstawowej), przeprowadzone przez Laboratorium Kontrolno-Analityczne Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w K. toku kontroli przeprowadzonej w dniach [...] lutego - [...] marca 2013 r. przez inspektorów L. Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w hurtowni zlokalizowanej w L., przy ul. T. [...], należącej do l. Spółka z o.o. z siedzibą w L. (dalej: skarżąca) pobrano do badań laboratoryjnych m.in. próbkę filetów bez skóry pangi sum głęboko mrożonych, glazurowanych bez opakowań w ilości 1,12 kg, oznaczonych datą minimalnej trwałości: "18/07/2014" i numerem partii "[...]", importowanych przez A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej określanej jako próbka podstawowa lub wyjściowa). Jednocześnie z tej samej partii produktu pobrano, zabezpieczono i przekazano skarżącej w celu przechowania, próbkę kontrolną w ilości 1,04 kg (protokół kontroli z dnia [...] lutego 2013 r. nr akt kontroli [...], protokół pobrania próbki produktu nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. oraz protokół pobrania próbki kontrolnej nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. w aktach administracyjnych sprawy). Badania pobranej próbki produktu (wyjściowej/podstawowej), przeprowadzone przez Laboratorium Kontrolno-Analityczne Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) w [...], wykazały, że glazurowane filety pangi sum zawierały zawyżoną zawartość glazury, tj. 27,8% ± 1,7%, w stosunku do zadeklarowanej przez producenta na opakowaniach zbiorczych produktu, tj. 20% (sprawozdanie z badań nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. w aktach administracyjnych sprawy). Wyniki powyższych badań wraz z pouczeniem o prawie do złożenia wniosku o przebadanie próbki kontrolnej zostały przekazane skarżącej podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] marca 2013 r. (protokół kontroli z dnia [...] marca 2013 r. nr akt kontroli: [...] w aktach administracyjnych sprawy). W dniu [...] marca 2013 r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie badań pobranej próbki kontrolnej w niezależnym akredytowanym laboratorium (w B. lub w okolicach B.) w obecności przedstawiciela A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. WIIH wyjaśnił, że nie mógł uwzględnić wniosku skarżącej o przeprowadzenie badań w niezależnym laboratorium w B. lub okolicach w obecności przedstawiciela A. Sp. z o.o. z siedzibą w B., ponieważ zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej - tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219 ze zm. (dalej uih), badania pobranych próbek produktów i próbek kontrolnych przeprowadzają z zastrzeżeniem ust. 2, laboratoria kontrolno-analityczne Inspekcji, a firma A. nie jest stroną postępowania. Do powyższego pisma załączono sprawozdanie z badań nr [...] z dnia [...] marca 2013 r., przeprowadzonych w Laboratorium Kontrolno-Analitycznym Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) w [...], z którego wynika, iż badana próbka kontrolna zawiera zawyżoną (w stosunku do deklarowanej wartości, tj. 20%) - zawartość glazury, a mianowicie 30% przy niepewności pomiaru ± 1% (sprawozdanie z badań nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. w aktach administracyjnych sprawy). Ino- Analityczne Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) w K., wykazały, że glazurowane filety pangi sum zawierały zawyżoną zawartość glazury, tj. 27,8% ± 1,7%, w stosunku do zadeklarowanej przez producenta na opakowaniach zbiorczych produktu, tj. 20% (sprawozdanie z badań nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. w aktach administracyjnych sprawy). Wyniki powyższych badań wraz z pouczeniem o prawie do złożenia wniosku o przebadanie próbki kontrolnej zostały przekazane skarżącej podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] marca 2013 r. (protokół kontroli z dnia [...] marca 2013 r. nr akt kontroli: [...] w aktach administracyjnych sprawy). W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, [...] WIIH pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r., poinformował skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. 2005 r. Nr 187, poz. 1577 ze zm.), zwanej dalej ustawą o jakości handlowej, za wprowadzenie do obrotu zafałszowanego artykułu rolno-spożywczego. Jednocześnie Skarżąca została poinformowana o prawie do zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów. Skarżąca pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. podniosła, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, iż wprowadziła ona do obrotu zafałszowany artykuł rolno-spożywczy z uwagi na naruszenie przez organ pierwszej instancji terminu dostarczenia próbki kontrolnej do badań, wykonanie badań poza zakresem akredytacji laboratorium w [...] oraz brak znamion zafałszowania produktu w świetle definicji wynikającej z art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej. [...] WIIH decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej, wymierzył przedsiębiorcy I. Sp. z o.o. z siedzibą w L., karę pieniężną w wysokości 3.000 zł (słownie: trzy tysiące złotych) za wprowadzenie do obrotu ww. zafałszowanego artykułu rolno-spożywczego. Pismem z dnia [...] października 2013 r., Skarżąca złożyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej "Prezesem UOKiK" odwołanie od ww. decyzji wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości albo ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie przepisów: - art. 80, 76, 77 § 1 oraz art. 7 Kpa w związku z art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 627 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o swobodzie działalności gospodarczej", art. 17 ust. 3 ustawy o jakości handlowej, art. 3 pkt 7 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i. wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. L 31 z 01.02.2002 r. s. 1 z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem 178/2002", oraz w związku z art. 12 ust. 1 - 3 rozporządzenia nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. U. L 165 s. 1 z 30.4.2004, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem 882/2004" i art. 78 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 z późn. zm.) - zwanej dalej "ustawą o bezpieczeństwie żywności i żywienia", poprzez: • uznanie za udowodnione, na podstawie sprawozdań z badań nr: [...] z dnia [...] marca 2013 r. oraz [...] z dnia [...] marca 2013 r., że rzeczywista zawartość glazury w zakwestionowanym produkcie była większa aniżeli deklarowana w oznakowaniu na opakowaniu zbiorczym, • niewyjaśnienie innych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, tj. tego czy w zakwestionowanym produkcie zostały wprowadzone zmiany mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu, naruszające w sposób istotny interesy konsumentów, czy strona ponosi winę we wprowadzeniu do obrotu zafałszowanego produktu, - art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej' poprzez zaniechanie miarkowania kary pieniężnej, w tym zaniechanie ustalenia jaki jest stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia i zakres naruszenia, jakich dopuściła się strona, - art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej poprzez jego błędną i rozszerzającą wykładnię, polegającą na przyjęciu, że sam fakt niezgodności pomiędzy składem podanym w oznakowaniu produktu, a jego składem rzeczywistym stanowi o zafałszowaniu takiego produktu, - art. 40a ust. 1 pkt 4 w związku z art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej poprzez ich bezpodstawne zastosowanie, tj. niezasadne przyjęcie, że strona wprowadziła do obrotu zafałszowany artykuł rolno-spożywczy oraz niezasadne nałożenie na stronę kary pieniężnej z tego tytułu. Pismem z dnia [...] listopada 2013 r., Prezes UOKiK poinformował skarżącą, iż przysługuje jej na podstawie art. 10 Kpa prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skarżąca skorzystała z przysługujących jej uprawnień, przekazując Prezesowi UOKiK pismo z dnia [...] grudnia 2013 r., przy którym przekazała dodatkowe dokumenty mające na celu potwierdzenie, iż laboratorium w W. nie posiada akredytacji w zakresie badania zawartości glazury w rybach. Rozpoznając odwołanie skarżącej, Prezes UOKiK decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w L. nr [...] z dnia [...] października 2013 r., wyrażając pogląd, iż ponad wszelką wątpliwość Skarżąca wprowadziła do obrotu zafałszowaną partię ww. artykułu rolno - spożywczego. Pismem z dnia 17 lutego 2014 r., przedsiębiorca I. Sp. z o.o. z siedzibą w L. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Prezesa UOKiK. W skardze skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji [...] WIIH oraz zwrot kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych. Skarżąca powtórzyła część zarzutów przedstawionych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, wskazując naruszenie: - art. 80, 76, 77 § 1 i art. 7 Kpa w związku z art. 140 Kpa oraz w związku z art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, art. 17 ust. 3 ustawy o jakości handlowej, art. 3 pkt 7 rozporządzenia 178/2002 oraz w związku z art. 12 ust. 1-3 rozporządzenia 882/2004 i art. 78 ust. 1 pkt 3 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, poprzez: • uznanie za udowodnione na podstawie sprawozdania z badań nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. oraz sprawozdania z badań nr [...] z dnia [...] marca 2013 r., że rzeczywista zawartość glazury była większa aniżeli deklarowana w oznakowaniu na opakowaniu zbiorczym, • niewyjaśnienie innych istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych, tj. tego czy w pandze sum zostały wprowadzone zmiany mające na celu ukrycie jej rzeczywistego składu, naruszające w sposób istotny interesy konsumentów, czy Skarżąca ponosi winę we wprowadzeniu do obrotu zafałszowanej pangi sum, - art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej poprzez zaniechanie miarkowania kary pieniężnej, w tym zaniechanie ustalenia jaki jest stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia oraz wysokość obrotów skarżącej za rok rozliczeniowy poprzedzający rok nałożenia kary, - art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej poprzez jego błędną i rozszerzającą wykładnię, polegającą na przyjęciu, że sam fakt niezgodności pomiędzy składem podanym w oznakowaniu produktu, a jego składem rzeczywistym stanowi (przesądza) o zafałszowaniu takiego produktu, - art. 40a ust. 1 pkt 4 w związku z art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej poprzez ich bezpodstawne zastosowanie, tj. niezasadne przyjęcie, że Skarżąca wprowadziła do obrotu zafałszowany artykuł rolno-spożywczy oraz niezasadne nałożenie na Skarżącą kary pieniężnej z tego tytułu, - art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej poprzez wymierzenie Skarżącej kary pieniężnej bez poczynienia w uzasadnieniu decyzji ustaleń odnośnie wysokości jej przychodów za rok rozliczeniowy poprzedzający rok nałożenia kary; - art. 107 § 1 i 3 Kpa w związku z art. 140 Kpa w związku z art. 11 Kpa oraz w związku z art. 15 Kpa poprzez nienależyte uzasadnienie (częściowy brak uzasadnienia) decyzji, w stopniu usprawiedliwiającym zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, w tym w szczególności nieustosunkowanie się do zarzutów Skarżącej dotyczących błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 3 pkt 10 lit. c ustawy o jakości handlowej. W dniu [...] marca 2014 r., w siedzibie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, stawił się pełnomocnik Skarżącej celem zapoznania się z aktami niniejszej sprawy. Do zgromadzonego materiału dowodowego wniósł uwagi poprzez stwierdzenie, iż w aktach administracyjnych obu instancji brak jest dokumentu w postaci procedury badawczej nr [...] Laboratorium Kontrolno-Analitycznego w [...]. Organ w odpowiedzi na skargę uzupełnionej pismem z dnia [...] października 2014 r. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe poglądy i argumentację. Pismami procesowymi z dni: [...] oraz z dnia [...] października 2014 r. skarżąca podtrzymała dotychczasową argumentację. Nadto wniosła o dopuszczenie dowodów uzupełniających w postaci załączonych do skargi bądź wymienionych w skardze dokumentów: wydruku skanu notatki pełnomocnika z [...].03.2012 z przeglądania akt sprawy, wydruku odpowiedzi organu na skargę kasacyjną w sprawie VI SA/Wa 2863/13, wydruku fragmentu raportu UOKiK pn. Produkty Żywnościowe oferowane pod własną marką sieci handlowych (...),wydruków fragmentów Zakresów Akredytacji, wydruku fragmentu dokumentu Wytyczne dotyczące zakresów akredytacji dla laboratoriów. Na rozprawie w dniu 30 października 2014 r. pełnomocnik skarżącej nie podtrzymał składanych wniosków dowodowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. Zdaniem skarżącej, [...] WIIH przeprowadził kontrolę z przekroczeniem swoich ustawowych kompetencji, w związku z czym tryb podjętej u niej kontroli naruszał przepisy prawa. W szczególności- jej zdaniem - organy Inspekcji Handlowej mogą kontrolować jakość handlową artykułów rolno-spożywczych u przedsiębiorców sektora żywnościowego wyłącznie w obrocie detalicznym, podczas, gdy przedmiot jej działalności stanowiła sprzedaż hurtowa żywności. Ponadto wskazała, że zakwestionowane glazurowane filety pangi sum nie były przeznaczone bezpośrednio dla konsumenta finalnego, czego dowodem jest brak opakowań jednostkowych oraz zakres oznakowania opakowania zbiorczego tego produktu. Podzielając poglądy wyrażone w wyroku z dnia 10 stycznia 2014 r. (sygn. akt: VI SA/Wa 2836/13) oddalającym skargę w sprawie kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych w kontrolowanej sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że podnoszone w skardze zarzuty odnośnie braku kompetencji organów Inspekcji Handlowej w zakresie kontroli działalności hurtowej Skarżącej, a także zarzut przeprowadzenia przez laboratorium w [...] badań próbki kontrolnej poza zakresem jego akredytacji, były przedmiotem rozważań Sądu i znalazły rozstrzygnięcie w powołanym wyżej wyroku. Sąd nie podzielił argumentów skarżącej, potwierdzając prawidłowość postępowania organów obu instancji. W szczególności – brak podstaw do skutecznego podważania - w okolicznościach stanu faktycznego tej sprawy – uprawnień Inspekcji Handlowej do podejmowania czynności kontrolnych wobec skarżącej spółki nawet w sytuacji, gdy - jak szeroko spółka w sprawie wywodzi - prowadzi ona na rynku działalność jako przedsiębiorca hurtownik (sprzedaż hurtową) a nie detalista (sprzedaż detaliczną, gdzie ostatnim ogniwem tej sprzedaży jest tzw. konsument finalny). Inspekcja Handlowa jest wyspecjalizowanym organem powołanym do ochrony interesów i praw konsumentów oraz interesów gospodarczych państwa. Do zadań Inspekcji należy m.in. kontrola produktów znajdujących się w obrocie handlowym lub przeznaczonych do wprowadzenia do takiego obrotu, z zastrzeżeniem ust. 2, w tym w zakresie oznakowania i zafałszowań, oraz kontrola usług (art. 3 ust. 1 pkt 2 uih). Hurtownia to miejsce działalności przedsiębiorcy, w którym są produkty przeznaczone do wprowadzenia do obrotu handlowego, zatem mieszczą się w obszarze zadań kontrolnych Inspekcji. Skarżąca spółka nie jest ich producentem (okoliczność bezsporna, produkty importuje inna spółka). Definicja obrotu detalicznego obejmuje sprzedaż hurtową (sprzedaż hurtowa i detaliczna, to końcowe etapy dystrybucji towarów niewymagających przetworzenia), co skutkuje uprawnieniami Inspekcji Handlowej do nadzoru nad jakością pozostających w hurtowni produktów, stosownie do art. 17 ust. 3 ujh w zw. z art. 3 ust. 2 uih. Wynika to z art. 3 pkt 7 ww. rozporządzenia nr 178/2002, który to przepis definiuje handel detaliczny jako obsługę i/lub przetwarzanie żywności i jej przechowywanie w punkcie sprzedaży lub w punkcie dostaw dla konsumenta finalnego, wskazując przy tym, że określenie to (handel detaliczny) obejmuje m.in. "(...) centra dystrybucji w supermarketach i hurtownie". Są to bowiem jednostki, które działają na rzecz konsumenta finalnego. Podkreślenia w tym miejscu wymaga zatem, w kontekście sporu prawnego w sprawie, komplementarny charakter regulacji krajowej i unijnej odnośnie istoty i celu prowadzonego postępowania oraz kontroli jakościowej produktów. Komplementarność ta odnosi się nie tylko do ww. rozporządzenia nr 178/2002, ale również do przepisów znajdującego zastosowanie w sprawie ww. rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. (rozporządzenie nr 882/2004), w świetle którego kontrole urzędowe przeprowadza się na każdym etapie produkcji, przetwarzania i dystrybucji pasz i żywności (por. przepisy art. 3 ust. 1 – 3 rozporządzenia); nadto rozporządzenie ustanawia ogólne zasady wykonywania kontroli urzędowych mających na celu sprawdzenie zgodności z regułami ukierunkowanymi m.in. na gwarantowanie uczciwych praktyk w handlu paszami i żywnością oraz ochronę interesów konsumenta łącznie z etykietowaniem pasz i żywności oraz innymi formami przekazywania informacji konsumentom (por. art. 1 rozporządzenia). Interpretacja przepisów w powyższym zakresie dokonana przez skarżącą nie znajduje oparcia w przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Należy zaznaczyć, że istotą przepisów o urzędowej kontroli żywności w Unii Europejskiej jest to, aby wszystkie obszary prawa żywnościowego oraz szczeble produkcji i obrotu żywnością, począwszy od produkcji pierwotnej, przetwarzania, pakowania, przechowywania, aż do oferowania konsumentowi finalnemu były objęte nadzorem właściwych organów inspekcji. W Polsce nadzór nad jakością handlową artykułów rolno-spożywczych został powierzony Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (IJHARS) oraz Inspekcji Handlowej. Zakres kompetencji oraz podział zadań tych organów został ustanowiony w ustawie o jakości handlowej oraz ustawie o Inspekcji Handlowej. Jak to już zostało wskazane w zaskarżonej decyzji, do zadań Inspekcji Handlowej, jak to wynika z jej nazwy, a przede wszystkim z art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej należy m.in. kontrola produktów znajdujących się w obrocie handlowym lub przeznaczonych do wprowadzenia do obrotu (w tym w zakresie oznakowania i zafałszowań). Kontrola ta nie obejmuje jedynie kontroli artykułów rolno-spożywczych u producentów. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżąca producentem zakwestionowanego produktu nie jest. Jak sama to podkreśla, jej działalność polega na hurtowej sprzedaży żywności. Nie jest też wątpliwym fakt, iż hurtownia jest miejscem składowania towarów przeznaczonych do wprowadzania do obrotu handlowego, a więc już z tego wynika upoważnienie organów Inspekcji Handlowej do kontroli hurtowni. Należy mieć też na uwadze wynikającą z art. 3 pkt 7 rozporządzenia 178/2002, definicję "handlu detalicznego". Zgodnie bowiem z tym przepisem, "handel detaliczny" to pojęcie zbiorcze obejmujące obsługę i/lub przetwarzanie żywności i jej przechowywanie w punkcie sprzedaży lub w punkcie dostaw dla konsumenta finalnego; określenie to obejmuje terminale dystrybucyjne, działalność cateringową, stołówki zakładowe, catering instytucjonalny, restauracje i podobne działania związane z usługami żywnościowymi, sklepy, centra dystrybucji w supermarketach i hurtownie. Z definicji tej wynika, że działalność handlowa hurtowni, polegająca na sprzedaży gotowego wyrobu przeznaczonego dla konsumenta finalnego nie wyklucza sprzedaży do sklepu lub dalszego ogniwa obrotu. W przeciwnym wypadku hurtownia sama byłaby sklepem. Tak więc w rozumieniu omawianego przepisu, hurtownie należy traktować jako również punkty dostaw żywności z przeznaczeniem dla konsumenta finalnego. Powyższa definicja handlu detalicznego nie stawia wymogu, aby objęty nią "punkt dostaw" dla konsumenta finalnego" (art. 3 pkt 7 rozporządzenia 178/2002) odnosił się wyłącznie do bezpośredniej sprzedaży produktu konsumentowi finalnemu (art. 3 pkt 18 rozporządzenia 178/2002). W świetle powyższych wyjaśnień, bezspornym jest, że handel detaliczny obejmuje również hurtownie, które podlegają nadzorowi (w tym kontroli) organów Inspekcji Handlowej. Prezes UOKiK nie neguje twierdzenia skarżącej, iż mogła ona nie prowadzić sprzedaży glazurowanych filetów pangi sum bezpośrednio konsumentom, nie ma jednakże wątpliwości co do tego, że były one przeznaczone dla konsumentów finalnych i znajdowały się na końcowym etapie dystrybucji. Powoływanie się skarżącej na rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 27 maja 2009 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobu znakowanie nieprzeznaczonych bezpośrednio dla konsumenta finalnego niektórych grup i rodzajów opakowanych artykułów rolno-spożywczych lub artykułów rolno-spożywczych bez opakowań (Dz. U. z 2009 r. Nr 92, poz. 758 z późn. zm.) mające świadczyć, że produkt oznakowany zgodnie z tym rozporządzeniem nie był przeznaczony bezpośrednio dla konsumentów wobec czego nie podlegał kontroli Inspekcji Handlowej, nie wnosi nic istotnego do sprawy, gdyż określa ono wymagania w zakresie znakowania produktów gotowych na etapach przemieszczania się żywności poprzedzających bezpośrednią sprzedaż produktów konsumentom, a jego celem jest między innymi ograniczenie pod tym względem obciążeń dla podmiotów uczestniczących w łańcuchu dostaw żywności. Podkreślenia wymaga, że skarżąca twierdząc, iż glazurowane filety pangi sum nie były przeznaczone bezpośrednio dla konsumenta finalnego nie przedstawiła przy tym żadnego dowodu na to, jakie było inne przeznaczenie tych produktów. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że zastana w dniu kontroli ilość produktów była mniejsza niż dostarczona, zatem skarżąca mogła jako dowód w przedmiotowym postępowaniu przedstawić odbiorcę tej brakującej części partii. Zatem twierdzenia skarżącej w tym zakresie nie są poparte żadnymi dowodami. W ocenie Sądu przedstawiona przez skarżącą interpretacja przepisu art. 3 pkt 7 rozporządzenia 178/2002, opierająca się na przekonaniu, że hurtowa sprzedaż produktów nieprzeznaczonych bezpośrednio dla konsumenta finalnego nie mieści się ww. definicji handlu detalicznego, czego konsekwencją jest brak kompetencji organów Inspekcji Handlowej w zakresie kontroli jej działalności, jest niewłaściwa. Przedmiotem sprawy jest nałożenie kary pieniężnej na podmiot, który był objęty kontrolą urzędową. Podstawę prawną nałożenia tej kary stanowił art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej. Art. 17 ust. 3 tej ustawy stanowi, że Inspekcja Handlowa sprawuje nadzór w obrocie detalicznym. Przepis ten stanowi poszerzenie wynikających z ustawy o Inspekcji Handlowej kompetencji o sprawowanie przez nią nadzoru w obrocie detalicznym. Wynikające z powołanego art. 40a ust. 1 pkt 4 uprawnienie do nakładania kar pieniężnych na przedsiębiorców służy skuteczniejszej ochronie interesów konsumentów. Możliwość sprawowania kontroli hurtowni, a jednocześnie pozbawienie organu sprawującego kontrolę (i nadzór) stosowania kary pieniężnej za naruszenie przepisu byłoby regulacją ułomną. W tej sytuacji bezpodstawne jest też twierdzenie strony, że wyniki kontroli nie mogą stanowić dowodu w postępowaniu administracyjnym w rozumieniu przepisu art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 20103 r., poz. 672 ze zm.). Nie ulega wątpliwości, że produkt stanowiący przedmiot kontroli był przeznaczony dla konsumenta finalnego. Należy podkreślić, iż skarżąca w toku postępowania nie wskazała innego przeznaczenia produktu, niż przyjęte przez organ. W dalszej kolejności skarżąca kwestionuje wynik badania próbki kontrolnej, przeprowadzonego przez laboratorium w [...]. Skarżąca podnosi, że zostały one przeprowadzone poza zakresem akredytacji tego laboratorium, gdyż grupa ryby mrożone nie została uwzględniona w jego zakresie akredytacji, a zatem nie mogą służyć weryfikacji i potwierdzeniu wyników badań próbki podstawowej. Skarżąca niezasadnie kwestionuje uprawnienia laboratorium w [...] do badania zawartości glazury w zakwestionowanym produkcie. Niewątpliwie w niniejszej sprawie laboratorium w [...] posiada stosowną akredytację przyznaną przez Polskie Centrum Akredytacji i zgodnie z prawem było uprawnione do dokonywania badań próbek ww. produktu. Tym samym, wyniki badań ujawnione w sprawozdaniu z badań nr [...] są w pełni prawidłowe i wiarygodne. Sąd doszedł do przekonania o zasadności stanowiska organu, zgodnie z którym integralną częścią Zakresu akredytacji laboratorium badawczego nr [...] (data wydania: [...] lutego 2013 r.) laboratorium w [...], jest także wskazanie procedury badawczej. Przy pozycji Przetwory rybne (kol. 1) Zakresu, w jego kol. 2 mówi się o rybach, a w kol. 3 wskazuje się na procedurę badawczą PB-34. Procedura badawcza PB-34 nosi tytuł: Ryby mrożone pokryte glazurą. Oznaczanie masy netto ryb i krewetek bez glazury oraz obliczanie zawartości glazury. Według tej regulacji, pojęcie przetwory rybne obejmuje również ryby mrożone (tak również wg towaroznawstwa). W świetle powyższego należy stwierdzić, że wyniki badań próbki do badań i próbki kontrolnej, zostały przeprowadzone przez dwa akredytowane, niezależne laboratoria, przy zastosowaniu dwóch akredytowanych metod badania i potwierdzają że przedmiotowe glazurowane filety pangi sum niespełniają wymagań zadeklarowanych na opakowaniu zbiorczym. Tym samym zarzut skarżącej, iż badania przeprowadzone przez Iaboratorium w [...] zostały wykonane poza zakresem akredytacji nie znajduje potwierdzenia. Niezależnie od powyższego, wbrew twierdzeniu skarżącej, zakwestionowany produkt był przetworem rybnym. O powyższym świadczy chociażby skład produktu podany na jego opakowaniu, gdzie podano "panga sum filet 80%, woda stanowiąca glazurę 20%, E330 - regulator kwasowości, sól, E451(i), E452(i) - stabilizatory". Jako przetwór rybny był objęty zakresem akredytacji laboratorium w [...]. Faktyczną podstawą decyzji wydanej przez [...] WIIH były wyniki badań produktu zawarte w sprawozdaniu z badań nr [...], a wyniki badań próbki kontrolnej zawarte w sprawozdaniu z badań nr [...] jedynie potwierdziły, że produkt był zafałszowany. Z obu sprawozdań wynika, iż przekroczenie zawartości glazury było na tyle duże, że uznanie glazurowanych filetów pangi sum za zafałszowane nie budziło żadnych wątpliwości. Zarzut skarżącej, oparty na nieuprawnionych przypuszczeniach, iż próbka kontrolna produktu mogła być dostarczona do badań w niewłaściwej temperaturze, został w sposób należyty omówiony w zaskarżonej decyzji Prezesa UOKiK, gdzie wskazano, iż próbkę dostarczono do laboratorium w [...] w temperaturze -18°C, gdyż taka właśnie została wskazana przez producenta na opakowaniu produktu jako jego zalecana temperatura przechowywania (k. 8 akt). Protokół przyjęcia do badań nr [...] (k. 28 akt) potwierdza zgodność temperatury dostarczenia próbki (-18°C) z temperaturą zalecaną na opakowaniu (-18°C). Odwoływanie się do innych dokumentów (do pisma przedsiębiorcy "A." Sp. z o.o. z dnia [...] kwietnia 2013 r.) nie ma żadnego znaczenia w sprawie. Prawidłowo organ stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z okoliczności wskazanych przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 lipca 2012 r. (sygn. II GSK 916/11), na który powołuje się Skarżąca, a przemawiających za dopuszczalnością korzystania z innych środków dowodowych niż próbka kontrolna produktu pobrana przez organ. Co zostało już dostatecznie wyjaśnione, badanie zawartości glazury w zakwestionowanym produkcie mieściło się w zakresie akredytacji laboratorium w [...], wobec czego wyniki badań próbki kontrolnej są w pełni prawidłowe i zgodne z prawem. Skarżąca zarzuca również organom, iż zastosowały rozszerzającą wykładnię art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej poprzez przyjęcie, że sam fakt niezgodności pomiędzy składem podanym w oznakowaniu produktu, a jego składem rzeczywistym stanowi o zafałszowaniu produktu, a tym samym niezasadne przyjęcie przez organ, że Skarżąca w niniejszej sprawie wprowadziła do obrotu produkt zafałszowany i wobec tego wymierzenie z tego tytułu kary pieniężnej jest zasadne. Odnosząc się do powyższego zarzutu należy przede wszystkim mieć na uwadze podstawową zasadę, że artykuły rolno-spożywcze wprowadzane do obrotu powinny spełniać wymagania nie tylko określone w przepisach, ale również zadeklarowane przez producenta (art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej). Badania laboratoryjne w niniejszej sprawie wykazały, iż parametr wody stanowiącej glazurę przedstawiony w deklaracji producenta (etykieta na opakowaniu produktu panga sum filet bez skóry głęboko mrożony, glazurowany), nie został dotrzymany. Skarżąca przedstawiła własną interpretację odnośnie definicji artykułu rolno- spożywczego zafałszowanego, wynikającej z art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej. Należy wskazać, że w myśl tego przepisu, za artykuł rolno-spożywczy zafałszowany uważa się produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów, w szczególności jeżeli: - dokonano zabiegów, które zmieniły lub ukryły jego rzeczywisty skład lub nadały mu wygląd produktu zgodnego z przepisami dotyczącymi jakości handlowej, - w oznakowaniu podano nazwę niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych albo niezgodną z prawdą, - w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej. W myśl obowiązującego prawa mamy zatem do czynienia z produktem zafałszowanym w każdym przypadku, gdy do produktu dodano substancje zmieniające jego skład lub obniżające jego wartość odżywczą lub dokonano zabiegów, które ukryły jego rzeczywisty skład lub nadały mu wygląd środka spożywczego o właściwej jakości lub też niezgodnie z prawda podano jego nazwę, skład, datę lub miejsce produkcji, termin przydatności do spożycia lub datę minimalnej trwałości albo w inny sposób nieprawidłowo go oznakowano, wpływając przez te działania na interes konsumentów. Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej do znakowania środków spożywczych stosuje się odpowiednio wymagania określone w art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Z treści powyższych przepisów wynika obowiązek znakowania wprowadzanych do obrotu środków spożywczych informacjami, które nie mogą wprowadzać nabywcy w błąd m.in. co do ich składu. Oznacza to, że oznakowanie środka spożywczego powinno dokładnie odzwierciedlać skład produktu, a ocena czy doszło do zafałszowania powinna być dokonywana z punktu widzenia potencjalnego klienta i tego czy oznakowanie produktu mogło wprowadzić go w błąd oraz naruszało jego interesy. W kontrolowanej sprawie badania pobranej w toku kontroli przez inspektorów [...] WIIH próbki glazurowanych filetów pangi sum wykazały zawyżoną w stosunku do deklaracji producenta zawartość glazury. Konsument wybierając ten produkt został wprowadzony w błąd co do rzeczywistej zawartości mięsa ryby. Skarżącej wskazano już w uzasadnieniu decyzji, iż zawyżenie zawartości glazury stanowi w efekcie zaniżenie faktycznej masy netto ryby bez glazury, co należy rozpatrywać pod kątem działania, które w istotny sposób narusza ekonomiczne interesy konsumentów, gdyż zamiast mięsa ryby otrzymują oni wodę. Wskazać należy również, że przyjęte przez ustawodawcę brzmienie art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej wprowadza mechanizm polegający na tym, że każdy w stosunku do kogo zostanie spełniona przesłanka wprowadzenia do obrotu artykułu rolno- spożywczego zafałszowanego, podlega karze określonej w tym przepisie. Zatem, samo stwierdzenie faktu wprowadzenia do obrotu artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, niezależnie od tego czy było to działanie celowe, zamierzone, czy też nie. Jak wynika z orzecznictwa sadowego, sam fakt wymierzenia i kary nie jest uzależniony od stwierdzenia winy przedsiębiorcy wprowadzającego produkt do obrotu. Wskazuje się, że cechą charakterystyczną sankcji administracyjnej jest założenie stosowania jej automatycznie względem podmiotu ponoszącego odpowiedzialność obiektywną za naruszenie przepisów. Odpowiedzialność podmiotu wprowadzającego zafałszowany artykuł rolno-spożywczy do obrotu porównywana jest w orzecznictwie do odpowiedzialności sprzedawcy z tytułu rękojmi (art. 556 Kodeksu cywilnego), która to ma charakter absolutny, tzn. sprzedawca nie może się z niej zwolnić i obciąża go ona niezależnie od tego, czy to on spowodował wadliwość rzeczy, czy ponosi w tym zakresie jakąkolwiek winę, a nawet czy w ogóle wiedział lub mógł wiedzieć o tym, że sprzedawana rzecz jest wadliwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. II GSK 917/11). Słuszność powyższego stanowiska potwierdza wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-315/05 wydanego w trybie prejudycjalnym. Z treści uzasadnienia tego wyroku w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że za jakość oferowanego produktu odpowiada nawet przedsiębiorca, który jako zwykły dystrybutor ogranicza się jedynie do wprowadzenia tego produktu w postaci, w jakiej został mu dostarczony przez producenta. Wskazać należy również, że skarżąca odwołując się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2011 r. (sygn. VI SA/Wa 2292/10), mającego potwierdzić jej stanowisko, nie dostrzega, że wydany on został w stanie faktycznym dotyczącym innego produktu i innego rodzaju stwierdzonej nieprawidłowości, wobec czego nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Błędny jest też pogląd skarżącej odnośnie naruszenia art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, co miałoby skutkować zaniechaniem miarkowania kary pieniężnej, tj. ustalenia stopnia szkodliwości czynu, stopnia zawinienia, zakresu naruszenia oraz wysokości obrotów Skarżącej. Należy podkreślić, że z art. 17 ust. 2 rozporządzenia 178/2002 wynika, że kary mające zastosowanie w przypadku naruszenia prawa żywnościowego powinny być nie tylko proporcjonalne, ale i skuteczne oraz odstraszające. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 28 lipca 2010 r. (sygn. VI SA/Wa 769/10), ze względu na cel ustawy o jakości handlowej jakim jest ochrona konsumentów przed nieuczciwymi praktykami handlowymi, kary wymierzane w tego rodzaju sprawach, po uwzględnieniu kryteriów ich wymierzania określonych w art. 40a ust. 5 ww. ustawy, nie mogą być symboliczne. Jak wyjaśnił organ odwoławczy, Skarżącej wymierzono karę w wysokości 3.000 zł, co stanowiło 0,009% możliwej do nałożenia w przedmiotowym stanie faktycznym, która wyniosłaby 3.173.943,31 zł. Wymierzona kara nie wykracza poza maksymalną ustawową granicę i jest stosunkowo niska, spełniając równocześnie wszystkie wskazane w ww. przepisie kryteria, tj. zarówno kary proporcjonalnej, jak i skutecznej oraz odstraszającej. Wyjaśnienie w powyższym zakresie Sąd uznał również za wystarczające. Prezes UOKiK w odniesieniu do stopnia szkodliwości czynu wskazał, że w sprawie zostało naruszone jedno z podstawowych praw konsumentów, tj. prawo do bezpieczeństwa ekonomicznego oraz zdrowotnego. Wprowadzenie do obrotu artykułu rolno-spożywczego, w którym zwiększono zawartość wody kosztem mięsa ryby, uniemożliwiło konsumentom dokonanie świadomego, opartego na rzetelnych informacjach wyboru. Prezes UOKiK zauważył, że znajdująca się w aktach sprawy faktura VAT z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], która potwierdza, iż Skarżąca nabyła 600 kg zakwestionowanego produktu, natomiast w toku kontroli na stanie placówki stwierdzono 495 kg, a więc ponad 100 kg produktu zostało już sprzedane. Wobec powyższego, tłumaczenie skarżącej, że była to niewielka partia, a co za tym idzie niewielki krąg wprowadzonych w błąd konsumentów, nie zasługuje na uwzględnienie. Odnośnie oceny stopnia zawinienia, Prezes UOKiK wziął pod uwagę, że Skarżąca jako profesjonalista obciążony jest obowiązkiem wprowadzania do obrotu środków spożywczych właściwej jakości handlowej. Przeciwnie do twierdzenia Skarżącej, Prezes UOKiK nie sugeruje, iż powinna przeprowadzać badania każdej dostarczonej jej partii produktu, gdyż byłoby dla niej nadmiernym obciążeniem. Prezes UOKiK podtrzymał stanowisko, iż skarżąca nie dołożyła należytej staranności przy wprowadzaniu zakwestionowanego produktu do obrotu, a tym samym naruszyła reguły ostrożności polegając wyłącznie na informacjach przekazanych jej przez dystrybutora. Winę strony należy rozpatrywać w niedołożeniu wystarczających starań, mających na celu zapobiegnięcie wprowadzeniu do obrotu produktu o niewłaściwej jakości handlowej. Wskazał, że glazurowanie filetów rybnych ponad wartości mające uzasadnienie technologiczne stało się metodą na obniżanie cen ryb i wprowadzanie w błąd konsumentów, którzy zamiast ryby kupują wodę. Trudno sobie wyobrazić, aby strona będąc profesjonalistą na rynku artykułów spożywczych nie wiedziała, że tego typu działania generują zyski przedsiębiorcom kosztem konsumentów, dla których cena nierzadko stanowi podstawowe kryterium wyboru. Z treści decyzji, zarówno organu pierwszej instancji, jak i odwoławczego, jednoznacznie wynika także, że został wzięty pod uwagę okres funkcjonowania skarżącej na rynku spożywczym i fakt stwierdzenia pierwszego naruszenia przez nią przepisów o jakości handlowej, co stanowiło przesłankę niezaostrzającą wymiar kary. Zdaniem Sądu, nie ma znaczenia fakt, iż wymierzona kara stanowi ponad połowę wartości zakwestionowanego produktu, gdyż art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej, na podstawie którego kara została wymierzona, nie uzależnia jej wysokości od tego właśnie kryterium. Prezes UOKiK podkreśla również, że jak wynika z art. 17 ust. 2 rozporządzenia kary za naruszenie prawa żywnościowego powinny być nie tylko proporcjonalne, ale i skuteczne oraz odstraszające. Wymierzona skarżącej kara stanowi 0,009% osiągniętego przez nią obrotu, a tymi samym spełnia wszystkie z ww. kryteriów. W zakresie wielkości obrotów, Sąd zauważa, że w aktach niniejszej sprawy znajduje się przekazana przez samą Skarżącą deklaracja CIT-8, na podstawie której ustalona została wielkość jej obrotów w roku poprzedzającym rok nałożenia kary. Fakt ten został odnotowany w decyzjach obu organów. Kontrola sądowoadministracyjna przebiegu postępowania nie potwierdziła zarzutu skarżącej odnośnie naruszenia przez niego art. 107 § 3 Kpa w związku z art. 140 Kpa w związku z art. 11 Kpa oraz art. 15 Kpa poprzez bezkrytyczne powielenie stanowiska organu pierwszej instancji, a także nieustosunkowanie się do zarzutów Skarżącej lub tylko lakoniczne odniesienie się do nich, co mogło skutkować naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania. W ocenie organu nie ulega wątpliwości, że jako organ II instancji ponownie rozpatrzył sprawę w pełnym zakresie i ocenił decyzję organu I instancji, odnoszą się do faktów w sprawie istotnych. Kierował się przy tym bogatym już orzecznictwem sądowym w zakresie stosowania przepisów ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych i ustawy o Inspekcji Handlowej. Odnośnie wskazanego przez skarżącą braku w aktach sprawy procedury badawczej laboratorium w [...] nr [...], należy wskazać, że laboratorium to jest akredytowane i podlega niezależnemu audytowi Polskiego Centrum Akredytacji. Należy zauważyć, że żaden obecnie obowiązujący przepis prawa nie ustanawia obowiązku udostępniania procedury badawczej osobom trzecim, w tym organom Inspekcji Handlowej, które są klientami laboratoriów. Zgodnie z § 7 ust. 6 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów przez organy Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2012 r., poz. 496) kontrolowany ma prawo otrzymać egzemplarz sprawozdania z badań, a także wskazanie zastosowanej przez laboratorium metody badania. Zdaniem Sądu, brak w aktach sprawy procedury badawczej nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, gdyż z przepisów rozporządzenia 882/2004 wynika jedynie obowiązek przeprowadzania badań na potrzeby urzędowej kontroli żywności przez akredytowane laboratoria. Sama zaś akredytacja nie należy do oceny organów urzędowej kontroli żywności, a tym samym i do skarżącej w postępowaniu administracyjnym, prowadzonym po zakończeniu postępowania kontrolnego. Sąd doszedł do przekonania, iż prawidłowe jest stanowisko organu, że stwierdzone w przedmiotowej sprawie wprowadzenie do obrotu zafałszowanego artykułu rolno-spożywczego, daje podstawę do wymierzenia Skarżącej kary pieniężnej na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej w wysokości ustalonej przez organ pierwszej instancji, co pozwala stwierdzić, że wydanie skarżonej decyzji było prawidłowe i zgodne z prawem. Z uwagi na powyższe, w myśl art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.