I SA/Rz 777/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Grzegorz Panek / spr./ Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 listopada 2014r. spraw ze skarg "A" sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2014r. - nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 rok, - nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 rok, - nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 rok 1) uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2014r. nrnr [...], [...], [...], 2) określa, że decyzje wymienione w pkt. 1) nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej "A" sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 6.000 (słownie: sześć tysięcy ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., po rozpatrzeniu odwołań A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej zwanej spółką/skarżącą) wydało w dniu [...] lipca 2014 r. decyzje: - nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. (organ I instancji) z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], określającą wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 r. w wysokości 7.051 zł, - nr SKO 4140.113.2014 utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], określającą wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 r. w wysokości 7.051 zł, - nr SKO 4140.114.2014 utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], określającą wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r. w wysokości 19.433 zł. Jako podstawę prawną przedmiotowych decyzji organ I instancji przytoczył art. 21 § 3, art. 207 i 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - określanej dalej jako Ordynacja podatkowa), a jako materialnoprawną podstawę - przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm. - określanej dalej także jako u.p.o.l.), tj. art. 1a pkt 3, art. 2 ust. 1 , art. 3 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 5 i art. 6 ust. 9. Natomiast organ II instancji utrzymując w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji powołał art. 233 § 1pkt 1 Ordynacji podatkowej. Jak wynika z akt sprawy spółka 31 stycznia 2014 r. złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości wraz z korektami (druki DN-1) za lata 2011, 2012, 2013 w kwocie odpowiednio 4.193 zł, 4.193 zł, 4.444 zł, deklarując równocześnie podatek od nieruchomości w kwocie 0 zł w korekcie każdego roku. W uzasadnieniach wniosków spółka podała, że bezpodstawnie opodatkowała posiadaną stację bazową do bezprzewodowego przesyłu danych (BTS). Spółka wyjaśniła, że konstrukcyjnie, poza elementami stricte technicznymi, stacja bazowa składa się z dwóch elementów: wieży na której ulokowane są maszty antenowe oraz części adaptacyjnej - kontenerów, w których znajdują się pozostałe elementy techniczne. BTS spółki zlokalizowana była na obiekcie budowlanym należącym do innego podmiotu, tj. na wieży będącej własnością innego operatora, natomiast kontener z umieszczonymi w nim pozostałymi elementami technicznymi - w zaadoptowanym pomieszczeniu technicznym. Zatem jak podniosła spółka, skoro maszty antenowe zlokalizowane na wieży będącej własnością innego operatora nie mają charakteru wolnostojącego, to nie są budowlą jak również urządzeniami budowlanymi w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. - dalej: prawo budowlane) ponieważ nie spełniają cech budowli wymienionych w przepisach tej ustawy, a w konsekwencji nie są też budowlą w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co sprawia tym samym, że maszty antenowe nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ podatkowy I instancji na skutek wniosku i wniesionej korekty wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości i ww. decyzjami określił takie zobowiązanie przyjmując, że jako sieć telekomunikacyjną należy rozumieć oznaczone systemy transmisyjne oraz urządzenia komunikacyjne lub przekierowujące oraz inne zasoby umożliwiające nadanie, odbiór lub transmisję sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych i innych środków wykorzystujących energię elekromagnetyczną, niezależnie od ich rodzaju. Sama sieć telekomunikacyjna, jak podkreślił organ I instancji, niewątpliwie jest obiektem budowlanym, będącym zbiorem węzłów oraz linii telekomunikacyjnych i nie może być traktowana jako urządzenie techniczne służące do prawidłowego użytkowania obiektu budowlanego, tj. masztu lub kanału służącego do ułożenia kabli telekomunikacyjnych. Maszt lub kanał umożliwiają korzystanie z sieci telekomunikacyjnej, która jest odrębnym obiektem budowlanym, a montaż przedmiotowych systemów na masztach spełnia jedynie zadanie polepszenia przekazywanych sygnałów. W przypadku spółki przedmiotem opodatkowania jest stacja transmisji danych i stacja bazowa, zaś - co podkreślił organ podatkowy - próba rozbicia przez spółkę poszczególnych obiektów opodatkowania jako pojedynczych anten albo samego kontenera, jest bezpodstawna. Do obiektów budowlanych należy bowiem zaliczyć przede wszystkim budowle stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z poszczególnymi instalacjami i urządzeniami, dlatego w sprawie, jako że przedmiotowe stacje według organu są budowlami, podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest wartość tychże budowli, stosownie do przepisu art. 4 ust 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Według przywołanego przepisu podstawę opodatkowania dla budowli lub jej części stanowi wartość o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalana na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne. Zatem wartość sieci telekomunikacyjnej należy ustalać w oparciu o przepisy ustaw o podatkach dochodowych, regulujących amortyzację środków trwałych, które z kolei odsyłają do wykazu stawek amortyzacyjnych, będących załącznikiem do ustawy. Jak wyjaśnił organ I instancji skoro przedmiotowe stacje bazowe są budowlami w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - co zdaniem organu podatkowego jest oczywiste - to powinien być za nie płacony roczny podatek od nieruchomości w wysokości 2% wartości budowli, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i na tej podstawie organ określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011, 2012 i 2013 rok. w kwotach odpowiednio: 7.051,00 zł, 7.051,00 zł i 19.433 zł. W odwołaniach spółka zakwestionowała rozstrzygnięcia organu I instancji, podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane we wniosku o stwierdzenie nadpłaty, że skoro maszty antenowe zlokalizowane na wieży będącej własnością innego operatora nie mają charakteru wolnostojącego, to nie są budowlą jak również urządzeniami budowlanymi w rozumieniu prawa budowlanego, co z kolei implikuje, że nie są budowlą w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Według spółki istotne w sprawie jest ustalenie, czy BTS mógł zostać uznany za budowlę w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, a tego - jak zarzuciła spółka - organ nie analizował. Spółka podkreśliła, że konstrukcja definicji obiektu budowlanego zawarta w Prawie budowlanym (art. 3 pkt 1 ) wymusza analizę definicji budowli zawartej w tych samych przepisach (art. 3 pkt 3) i bezsprzecznie prowadzi do wniosków, że budowlami w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych są te wszystkie obiekty budowlane, które zostały wprost wymienione w art. 3 ust. 3 prawa budowlanego, a zatem budowlą są wyłącznie wolnostojące maszty antenowe. W takiej sytuacji, jak podniosła spółka, opodatkowanie rzeczy, które nie są objęte wyliczeniem art. 3 ust. 3 prawa budowlanego naruszałoby zasadę określoności i zasadę ustawowego określenia przedmiotu danin publicznych, wynikające z art. 2 i art. 217 Konstytucji RP. Utrzymując w mocy decyzje organu pierwszej instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło ustalenia co do tego, że definicja budowli zawarta w art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego zawiera przykładowe wyliczenie obiektów stanowiących budowle i powinna być stosowana "pomocniczo" w kontekście ustalania zakresu przedmiotowego, łącznie z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Według organu II instancji każda budowla w rozumieniu prawa budowlanego mieści się w definicji budowli zawartej w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Jeżeli zatem dany obiekt budowlany jest budowlą w rozumieniu prawa budowlanego, to powinien być też klasyfikowany jako budowla na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W konkluzji organ II instancji eksponując pomocniczą rolę definicji budowli zawartej w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego i stosowanie jej łącznie z art. 3 pkt 1 lit b prawa budowlanego podkreślił, że do obiektów budowlanych zaliczane są również budowle stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, a takim w sprawie jest system sieci należącej do spółki i że postępowanie dowodowe jednoznacznie wykazało, że w rozstrzyganej sprawie przedmiotem opodatkowania są stacja transmisji danych oraz stacja bazowa, a nie jak twierdzi spółka pojedyncze kontenery i anteny. W jednobrzmiących skargach skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, na powyższe decyzje, skarżąca spółka zarzuciła: naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1 a ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 pkt 1 lit. b oraz pkt 3 ustawy prawo budowlane poprzez bezpodstawne przyjęcie, że stacja bazowa do bezprzewodowego przesyłu danych (BTS) zainstalowana na innym obiekcie budowlanym, tj. wieży będącej własnością innego operatora podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, podczas gdy opodatkowaniu takiemu nie podlega; naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania materiału dowodowego prowadzące do wadliwego ustalenia, że BTS skarżącej stanowi budowlę w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz prawa budowlanego, a także poprzez pominięcie przy rozstrzyganiu sprawy okoliczności, że BTS skarżącej nie składa się z wolnostojących masztów antenowych, a także nie może zostać uznany za element telekomunikacyjnej sieci technicznej; naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 210 § 4 oraz art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez uzasadnienie decyzji w sposób, który nie pozwala na ocenę przesłanek, którymi organ kierował się przy rozstrzyganiu sprawy oraz nie odniesienie się w żadnym zakresie do argumentacji prezentowanej przez Skarżącą we treści odwołania, a także brak wyjaśnienia w zaskarżonej decyzji podstawy prawnej rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa, wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji organu I instancji. Skarżąca konsekwentnie podkreśliła, że pozostaje na stanowisku zaprezentowanym w odwołaniu od decyzji organu I Instancji motywując, że decyzja organu odwoławczego stanowi powielenie tegoż stanowiska i nie posługuje się żadną dodatkową argumentacją w tym zakresie. Spółka wskazała, że organy podatkowe ograniczyły się głównie do definicji obiektu budowlanego rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b prawa budowlanego, co w stanie faktycznym sprawy jest niewystarczające. Kluczowym jest natomiast, ustalenie - co zostało podkreślone w odwołaniu - czy BTS spółki mógł zostać uznany za budowlę w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 3 pkt 3 prawa budowlanego. Spółka kategorycznie nie zgodziła się z interpretacją organów, że odwołanie do przepisów prawa budowlanego zawarte w art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ma ograniczony zakres i dotyczy jedynie rozumienia pojęcia "obiekt budowlany", szeroko argumentując w skardze swoje stanowisko w tym zakresie, wyartykułowane także w odwołaniu. Podkreśliła również, że organy nie ustosunkowały się do wniosków wypływających z powołanych przez skarżącą orzeczeń sądów administracyjnych, traktujących o sytuacji analogicznej jak spółki. Na koniec skarżąca zarzuciła organom podatkowym, że w sposób wadliwy zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy w sprawie, pomijając fakt, że BTS składa się z masztu antenowego oraz kontenera, w którym znajdują się pozostałe elementy techniczne, tj. elementów przesądzających o zakwalifikowaniu obiektu jako budowli opodatkowanej podatkiem od nieruchomości, ograniczając się do argumentacji dotyczącej kwalifikacji kabli światłowodowych. Tym samym uzasadnienia decyzji, zdaniem skarżącej, nie spełniają wymogów stawianych przez przepisy prawa tym aktom administracyjnym, ponieważ ograniczając się do powielenia (skopiowania) treści rozstrzygnięć I instancji, naruszają zasadę przekonywania do trafności rozstrzygnięcia podjętego przez organ, szczególnie w odniesieniu do kwestii o znaczeniu kluczowym w sprawie, na którą skarżąca zwracała uwagę w odwołaniu. W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach. Rozpoznając wniesione skargi - po połączeniu spraw do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skargi są zasadne. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem legalności, a więc zgodności działań administracji z obowiązującym prawem. W sytuacji, gdy sąd administracyjny stwierdzi, iż wydana decyzja narusza prawo, to zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm., dalej p.p.s.a.) uchyla decyzję w części lub całości. Uchylenie decyzji następuje w przypadku gdy doszło do naruszenia prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiot sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy stacja bazowa do bezprzewodowego przesyłu danych (BTS) stanowi budowlę w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych a co za tym idzie czy może stanowić przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zgodnie z art. 217 Konstytucji nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Ta konstytucyjna zasada określoności oznacza nie tylko obowiązek uregulowania tych kwestii w ustawie ale również obowiązek uregulowania ich w sposób jasny i precyzyjny. Obowiązek podatkowy powinien ściśle wynikać z ustawy, nie można domniemywać podmiotu zobowiązanego przedmiotu ani sytuacji rodzącej obowiązek podatkowy. Odnosząc powyższe uwagi do ustawy o podatku od nieruchomości, której dotyczy przedmiot sporu, trudno nie pokusić się o stwierdzenie, że ustawodawca nie do końca sprostał temu zadaniu. Wprawdzie art. 2 ust. 1 u.p.o.l. nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Unormowanie to stanowi, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jednakże już ustawowe zdefiniowanie pojęcia budowli wywołuje szereg sporów interpretacyjnych. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. użyte w ustawie określenie budowla oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Przepisy ustawy prawo budowlane także nie są precyzyjne. Ustawodawca definiuje bowiem w art. 3 pkt 1 prawa budowlanego obiekt budowlany w ten sposób, że jest to: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury. Z kolei przez budowle, zgodnie z art. 3 pkt 3 prawa budowlanego należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Zatem ustawowa definicja budowli odsyła do pojęcia obiektu budowlanego. Definiując z kolei obiekt budowlany ustawodawca odsyła do pojęcia budowli. Taki sposób określenia przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości w zakresie budowli niewątpliwie, w kontekście wcześniej wspomnianej zasady określoności i wyłączności ustawowej przy określaniu danin publicznych, budzi duże zastrzeżenia. Niewątpliwie musi to wpłynąć na wykładnię tych przepisów, która nie może być w żadnym stopniu wykładnią rozszerzającą. Dokonując interpretacji przepisów dotyczących podatku od nieruchomości istotne będzie całościowe ujęcie zakresu przedmiotu opodatkowania tym podatkiem. Określając zakres przedmiotu opodatkowania ustawodawca odniósł się do pewnego obiektu w sensie fizycznym, wskazując na nieruchomości bądź obiekty budowlane, o czym nie można zapominać dokonując tej interpretacji. Zgodnie z art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Jako przykład budowli wskazano: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Wyliczenie to, przy braku jednoznacznej definicji pozytywnej, ma bardzo ważne znaczenie normatywne. Oddaje ono bowiem intencje ustawodawcy. Zatem niewątpliwie budowlami w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.o.p.l. są te wszystkie obiekty budowlane, które zostały przykładowo wymienione w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego oraz te obiekty budowlane, które są podobne do nich. Stacji transmisji danych czy stacji bazowej trudno przypisać budowlany charakter tak w potocznym rozumieniu jak też w oparciu o cechy jakimi musi charakteryzować się dany obiekt by mógł zostać uznany za budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Trzeba tutaj wskazać, że ustawodawca określając przedmiot podatku od nieruchomości odniósł się do skonkretyzowanego obiektu fizycznego. O ile można mówić, że na przykład instalacja kablowa zamknięta we właściwe do tego urządzenia techniczne stanowi pewien wycinek otaczającej przestrzeni (powierzchni) i daje podstawy do opodatkowania, to trudno byłoby ten sam mechanizm odnieść do punktowo umiejscowionych stacji. Taka interpretacja sprzeciwiałaby się również treści przepisu. Ustawodawca bowiem, wprost, jako przedmiot opodatkowania określa maszty antenowe, nic nie wspominając o stacjach (antenach), którym trudno z resztą przypisać budowlany charakter. Ten kierunek wykładni, prezentowany jest również w literaturze przedmiotu (por. B. Brzeziński, W. Morawski, Glosa do wyroku WSA w Lublinie z dnia 7 czerwca 2006 r., sygn. akt I SA/Lu 158/06, "Przegląd Podatkowy" 2007 z. 10, 38; K. Radzikowski, Glosa do wyroku NSA z dnia 2 grudnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 2342/05, "Finanse Komunalne" 2008, z.1-2, poz. 123) i w orzecznictwie sądowym (por. np. wyrok NSA z dnia 31 maja 2006 r., w sprawie sygn. akt II FSK 812/05). W orzecznictwie tym nakazuje się traktować jako budowle stacje bazowe telefonii komórkowej ale jedynie w zakresie elementów o ściśle budowlanym charakterze, wyłączając z niego natomiast urządzenia, które takiego charakteru nie mają. Z powyższego wynika tym samym, że opodatkowaniu tym podatkiem nie podlega, jako pozbawione stricte "budowlanego" charakteru, właściwe urządzenie nadawcze instalowane z wykorzystaniem elementów budowlanych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 124/10). Stacje nie spełniają również kryteriów urządzenia technicznego o jakim mowa w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego. Z treści tego przepisu wyraźnie wynika, że urządzenie techniczne stanowi budowle tylko wówczas, gdy jest urządzeniem wolnostojącym, podczas gdy przedmiotowe systemy zamontowane są na istniejących obiektach. Systemy te nie są również urządzeniami budowlanymi. Zgodnie z art. 3 pkt 9 prawa budowlanego przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Niewątpliwie stacje umieszczone na istniejących masztach, nie mają nic wspólnego z zapewnieniem możliwości użytkowania tych obiektów budowlanych zgodnie z jego przeznaczeniem. Reasumując przedmiotowe stacje nie są budowlami w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.o.p.l. w związku z art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, gdyż nie zostały w sposób wyraźny wymienione w ostatnim ze wspomnianych przepisów, ani nie są podobne do żadnej z wskazanych w tej normie prawnej budowli. Nie są również urządzeniami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 9 prawa budowlanego. W związku z tym urządzenia te nie mogą być przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Z tych względów Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonych decyzji i poprzedzających je decyzji organu I instancji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Pozostałe rozstrzygnięcia znajdują uzasadnienie w przepisach art. 152 i art. 200 p.p.s.a. Wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 4.800,00 zł - ustalono stosownie do treści § 6 pkt 4 i pkt 5 w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).