II OSK 2471/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant asystent sędziego Anna Górska po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Po 1033/14 w sprawie ze skargi A. K. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Po 1033/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A. W. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P., działając w oparciu o przepis art. 61a K.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie legalności robót budowlanych związanych z powstaniem urządzenia reklamowego, zlokalizowanego na nieruchomości przy ul. L. [...] w P. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wyjaśniono, że w dniu 07 sierpnia 2013 r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. wpłynęło pismo D. K., w którym wniosła o przeprowadzenie kontroli w sprawie nielegalnego nośnika reklamowego zlokalizowanego na nieruchomości przy ulicy L. [...]. W związku z powyższym, w dniu 20 grudnia 2013 r. pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. przeprowadzili czynności kontrolne na terenie nieruchomości. W trakcie jej trwania stwierdzono istnienie nośnika reklamowego usytuowanego na powyższej nieruchomości składającego się z tablicy reklamowej o wymiarach: szerokość 5,44 m i wysokości 2,72 m oraz słupa stalowego o wysokości 1,81 m. Dokonano również pomiaru odległości opisywanego nośnika do krawędzi jezdni przy ul. [...] w P. Powyższa odległość wynosi 10,40 m od słupa oraz 7,70 m od tablicy reklamowej. Ponadto w toku kontroli ustalono, że inwestorem powyższego urządzenia reklamowego jest [...] Sp. z o. o. W toku postępowania wyjaśniającego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. stwierdził, że powstanie opisywanego nośnika reklamowego nastąpiło legalnie i brak było podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego w tej sprawie. Organ wyjaśnił, że podjęcie czynności kontrolnych przez organ nadzoru budowlanego nie jest równoznaczne z wszczęciem postępowania administracyjnego, co w jego ocenie przesądzało o konieczności wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu zażalenia D. K., uchylił zaskarżone postanowienie z dnia [...] czerwca 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że D. K. w dniu 13 maja 2014 r. przedłożyła decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] grudnia 2001 r., wyrażającą sprzeciw wobec zamiaru posadowienia nośnika reklamowego o wym. 238 x 505 cm w P. przy ul. L. [...], z uwagi na fakt, że zamierzona realizacja jest sprzeczna z zapisem obowiązującego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta P. Zauważono, że organ I instancji w zaskarżonym postanowieniu nie wyjaśnił jakie przesłanki określone w art. 61a K.p.a. zaistniały w niniejszej sprawie. Domniemywać można jedynie, iż podstawą zastosowania art. 61a K.p.a. były inne uzasadnione przyczyny. Stąd w przedmiotowej sprawie konieczne stało się dokonanie prawidłowości oceny Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P., dotyczącej określenia, czy na wykonanie robót budowlanych związanych z wykonaniem urządzenia reklamowego, wymagane było jedynie dokonanie zgłoszenia. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił uwagę, że przedmiotowe, wolno stojące urządzenie reklamowe o wymiarach 5,44 m x 2,72 m składa się ze świetlnej tablicy informacyjnej zamontowanej na słupie stalowym o wys. 1,81 m na fundamencie. Odwołując się do orzeczeń sądów administracyjnych podniesiono, że roboty budowlane związane z wykonaniem takich wolno stojących trwale związanych z gruntem urządzeń reklamowych w określonym miejscu są budową, o jakiej mowa w art. 3 pkt 6 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, a co za tym idzie, wymagają uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę, a nie tylko dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Pomimo, że budowa "reklamy świetlnej" w tym przypadku stanowiła przedmiot skutecznego zgłoszenia dokonanego przez inwestora Prezydentowi Miasta P., to jednak w ocenie organu odwoławczego w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego, w oparciu o przepis art. 51 ustawy - Prawo budowlane. Skargę na powyższe postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu A. K., wskazując, że po upływie ponad 10 lat, od dnia skutecznego wniesienia zgłoszenia, brak jest podstaw do wszczęcia postępowania legalizacyjnego. W odpowiedzi na skargę Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Również o oddalenie skargi wniosła uczestniczka postępowania D. K. podnosząc podczas trwania rozprawy sądowej, że przedmiotowe urządzenie reklamowej jest dla niej uciążliwe – sięga okien jej sypialni, oraz jest niestabilne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, rozpoznając sprawę, wskazał, że okolicznością bezsporną jest, że przedmiotowe urządzenie było przedmiotem zgłoszenia właściwemu organowi, dokonanego w lutym 2003 r. oraz iż organ ten nie wniósł sprzeciwu. Bezspornym jest również, że wykonano wolno stojące urządzenie reklamowe o wymiarach tablicy świetlnej 5,44 m x 2,72 m zamontowanej na osadzonym na fundamencie słupie metalowym o wysokości 1,81 m. Z akt sprawy wynika, że urządzenie znajduje się na terenie zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), zagadnienia dotyczące urządzeń reklamowych regulują w art. 3 pkt 3 i w art. 29 ust. 2 pkt 6. Na podstawie powołanych przepisów wyróżnia się dwa rodzaje urządzeń reklamowych. Do pierwszego należy zaliczyć wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, na które wymagane jest pozwolenie na budowę, gdyż ich budowa nie została wymieniona w art. 29 ust. 1 powołanej ustawy. Drugi rodzaj stanowią natomiast tablice i urządzenia reklamowe, na instalowanie których wymagane jest, w myśl art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego ma zastosowanie wyłącznie do urządzeń reklamowych innych niż te, które są budowlami w świetle art. 3 pkt 3 tj. wolno stojącymi, trwale związanymi z gruntem, urządzeniami reklamowymi. Orzecznictwo sądowe dotyczące urządzeń reklamowych odwołuje się również do definicji budowy zamieszczonej w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Zgodnie z powołanym przepisem przez budowę należy rozumieć wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Sąd w niniejszej sprawie podzielił stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 8.V.2014 r. sygn. akt II OSK 2900/12, że "instalowanie urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego dotyczy zatem jedynie tych robót budowlanych, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, a zatem budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego". W rozpoznawanej sprawie prawidłowo organ odwoławczy uznał, że przedmiotowe urządzenie reklamowe o konstrukcji i rozmiarach opisanych w zaskarżonej decyzji stanowi budowlę, o której mowa art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Należy podkreślić, że omawiane urządzenie jest trwale związane z gruntem, co obrazuje dokumentacja fotograficzna. Słup stalowy jest bowiem osadzony i przytwierdzony do dwóch ław fundamentowych. Wielkość urządzenia i jego konstrukcja – ze względów bezpieczeństwa – wymagają przy tym takiego trwałego powiązania z gruntem. W świetle powyższego, nie może budzić wątpliwości, że w momencie dokonania zgłoszenia przedmiotowe urządzenie reklamowe nie spełniało warunków z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego (art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego wg stanu prawnego z daty zgłoszenia), a zatem zostało ono zrealizowane z naruszeniem art. 30 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy. Akcentowany przez skarżącą fakt skutecznego zgłoszenia przez inwestora zamiaru realizacji inwestycji w postaci posadowienia urządzenia reklamowego nie może wpływać na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. W przypadku, gdy inwestor dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, dla inwestycji, która wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a organ wadliwie nie wniósł sprzeciwu, obowiązkiem organu jest wszczęcie postępowania legalizacyjnego. Organ nadzoru budowlanego powinien bowiem podjąć w takiej sytuacji postępowanie w celu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, gdyż brak sprzeciwu nie legalizuje inwestycji, która w sposób oczywisty narusza przepisy prawa budowlanego. Dopuszczalność prowadzenia postępowania naprawczego w omawianej sytuacji wynika wprost z przepisu art. 50 ust. 1 pkt 3 i art. 51 Prawa budowlanego. Niezależnie od prawidłowego przyjęcia przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że obowiązkiem organu I instancji było wszczęcie postępowania legalizacyjnego, zauważyć należy, ze Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wadliwie uznał, że w sprawie mógł mieć zastosowanie art. 61a § 1 K.p.a. Jak prawidłowo zwrócił uwagę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, pomimo lakoniczności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego przyjąć należało, że w przedmiotowej sprawie podstawą odmowy wszczęcia postępowania było stwierdzenie wystąpienia innych uzasadnionych przyczyn, uniemożliwiających wszczęcia postępowania. Zauważyć jednak należy, że przyczyna powyższa musi być oczywista, dostrzegalna prima facie, obiektywna, a zatem stanowić okoliczność, której ustalenie i podanie nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego ze strony organu. Tymczasem w przedmiotowej sprawie wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania było poprzedzone czynnościami wyjaśniającymi (procesowymi), łącznie z przeprowadzeniem kontroli nieruchomości oraz zwróceniem się do stron i do organów administracji publicznej z wnioskiem o przesłanie dokumentacji. W tych okolicznościach faktycznych, w przypadku stwierdzenia, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania organ I instancji powinien był umorzyć postępowanie (art. 105 K.p.a.), nie zaś odmówić jego wszczęcia w oparciu o przepis art. 61a § 1 K.p.a. W oparciu o stanowisko, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo przyjął, iż w sprawie zaistniały przesłanki do prowadzenia postępowania w przedmiocie legalności robót budowlanych związanych z powstaniem urządzenia reklamowego, zlokalizowanego na nieruchomości przy ul. L. [...] w P., Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. K., zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów naruszenia przez Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego: art. 138 § 2, art. 138 § 1 pkt 1, art. 7, 75, 77, 80 oraz 107 § 3 K.p.a. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ administracyjny następujących przepisów: a. art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie organu I instancji nie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, b. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy zaskarżone postanowienie odpowiadało prawu, c. art. 7, art. 75, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z przedmiotową sprawą, co znajduje swój wyraz w lakonicznej, niejasnej treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, w tym braku wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego 2. naruszenie prawa materialnego, tj. - art. 3 § 3 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w okolicznościach niniejszej sprawy przedmiotowe urządzenie reklamowe jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, albowiem jest ono trwale związane z gruntem w związku z czym jego usytuowanie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę - art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w ustalonym stanie faktycznym, w momencie dokonania zgłoszenia przedmiotowe urządzenie reklamowe nie spełniało warunków, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane. Odpowiedź na skargę kasacyjną wniosła D. K., domagając się jej oddalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotowy zarzut został powiązany w skardze kasacyjnej z uchybieniem Sądu I instancji uwzględnienia w zaskarżonym wyroku argumentacji skarżącej w zakresie naruszenia przepisów regulujących postępowanie dowodowe przed organem II instancji, co doprowadziło do pominięcia przez Sąd wadliwego zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. Zarzucana wadliwość w działaniu Sądu I instancji sprowadza się w istocie do zaakceptowania w oparciu o zebrany materiał dowodowy zawartej w zaskarżonej decyzji kwalifikacji nośnika reklamowego posadowionego w P. przy ul. L. [...] jako urządzenia wolnostojącego trwale związanego z gruntem, co skutkowało uznaniem, że budowa takiego urządzenia wymagała pozwolenia na budowę. Kwalifikacja taka opierała się na rozróżnieniu w oparciu o art. 3 pkt 3 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane wykonania robót, objętych obowiązkiem zgłoszenia, polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym od budowy wolno stojącego trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego, które w myśl przepisów ustawy jest budowlą. Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie jest, że na terenie zabudowanym wykonano wolno stojące urządzenie reklamowe o wymiarach tablicy świetlnej 5,44 m x 2,72 m zamontowanej na osadzonym na fundamencie słupie metalowym o wysokości 1,81 m. W ocenie skarżącej, możliwość poddania urządzenia reklamowego procesowi rozinstalowania poprzez rozłączenie części, z których ono powstało, bez ich uszkodzenia a następnie ponownego zainstalowania w innym miejscu wyczerpuje treść art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane i wskazuje, że wykonanie robót polegających na zainstalowaniu takiego urządzenia podlega wyłącznie obowiązkowi zgłoszenia organowi nadzoru budowlanego. Takiej argumentacji Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela. O tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie, decyduje nie tyle sposób i metoda związania z gruntem, technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. W przedmiotowej sprawie zebrany materiał dowodowy, w tym dokumentacja fotograficzna, obrazująca sposób osadzenia obiektu na gruncie, świadczy o jego trwałym związaniu z gruntem. Stalowy słup, na którym zamontowano tablicę świetlną, osadzony jest bowiem na ławach fundamentowych, zaś ze względu na wielkość i konstrukcję urządzenia za trwałym jego związaniem z gruntem przemawiają wymogi bezpieczeństwa. Parametry techniczne tego obiektu, a zwłaszcza wielkość tego urządzenia, jego masa i sposób związania z gruntem za pomocą betonowego fundamentu powierzchniowego nie pozwala na odmienną jego kwalifikację i uznanie, że postawienie tej tablicy stanowić będzie roboty budowlane w postaci instalacji, o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane. Bezpieczeństwo konstrukcji przedmiotowej tablicy reklamowej zapewnia m. in. betonowy fundament powodujący trwałe związanie jej z gruntem. Za oczywisty uznać należy zatem fakt powstania obiektu w efekcie budowy. W jego skład wchodzą bowiem części typowo budowlane, jak fundament czy konstrukcja nośna. Ich połączenie w całość, w konkretnym miejscu jest budową, o której mowa w art. 3 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane. Materiał dowodowy, w oparciu o który organ dokonał kwalifikacji prawnej urządzenia reklamowego, został zebrany w sposób wyczerpujący, z uwzględnieniem zawartych w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego standardów prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Zarzuty dotyczące wadliwości prowadzonego przez organ odwoławczy postępowania administracyjnego nie zostały powiązane ze wskazaniem okoliczności faktycznych i dowodów, które nie zostały uwzględnione w toku tego postępowania, a mogłyby wpłynąć na ocenę charakteru urządzenia reklamowego. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7, 75, 77, 80 i 107 § 3 K.p.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Wobec prawidłowej kwalifikacji prawnej urządzenia reklamowego jako budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, objętej wymogiem uzyskania pozwolenia na budowę, zarzuty naruszenia art. 3 pkt 3 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane nie mogą odnieść skutku. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i 138 § 2 K.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji zasadnie wskazał na wydanie postanowienia organu I instancji z naruszeniem przepisów postępowania, które w warunkach zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. uprawniało Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W okolicznościach faktycznych sprawy, wobec przeprowadzenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. czynności wyjaśniających, w szczególności kontroli nieruchomości oraz zwrócenia się do stron i innych organów o nadesłanie wymaganej dokumentacji, organ ten, stwierdzając bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, zobowiązany był je umorzyć na podstawie art. 105 K.p.a., nie zaś odmówić wszczęcia postępowania w toku. Równocześnie organ odwoławczy zasadnie przyjął, że mimo tego, że budowa urządzenia reklamowego stanowiła przedmiot skutecznego zgłoszenia dokonanego przez inwestora, w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające prowadzenie postępowania legalizacyjnego na podstawie art. 51 ustawy - Prawo budowlane. Brak sprzeciwu właściwego organu po zgłoszeniu wykonania robót budowlanych wyłącza co do zasady uznanie, że roboty takie wykonane zostały bez wymaganego zgłoszenia, należy jednak zwrócić uwagę na przewidziany ustawą - Prawo budowlane obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę dla realizacji zamierzenia budowlanego. Pomimo zgłoszenia obiekt budowlany może zostać wybudowany w warunkach samowoli budowlanej. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem mimo milczenia organu w przedmiocie wyrażenia sprzeciwu wobec budowy urządzenia reklamowego, realizacja zamierzenia budowlanego nastąpiła z naruszeniem przepisów ustawy - Prawo budowlane ze względu na pominięcie ustawowego wymogu uzyskania pozwolenia na budowę. Błędne stanowisko organu I instancji co do legalności wykonanych robót budowlanych i braku podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego w tej sprawie stanowiło podstawę do uchylenia rozstrzygnięcia i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną oddalił.