II SAB/Gl 74/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie : Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Pismem z dnia 3 grudnia 2013 r. M. K. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 września 2014 r. skarżący został wezwany do wykazania w terminie 7 dni, że wystąpił z zażaleniem na niezałatwienia sprawy w terminie przez Prezydenta Miasta B. do organu wyższego stopnia w trybie określonym w art. 37 k.p.a. pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący nadesłał do Sądu kopię zażalenia z 20 kwietnia 2012 r., jednak na podstawie akt sprawy o sygn. II SAB/Gl 32/13 ustalono, że jest to kopia zażalenia, które poprzedziło wniesienie skargi w sprawie II SAB/Gl 32/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Jak wynika z treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.",. warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, to na mocy art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Powołany przepis wprowadza zatem zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego. Zgodnie zaś z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Podkreślić należy, że zgodnie z regulacją dotycząca bezczynności określoną w art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie Sądu nie można uznać, że nadesłane na wezwanie Sądu przez skarżącego zażalenie z 20 kwietnia 2012 r. stanowiło wyczerpanie środków zaskarżenia poprzedzające wniesienie niniejszej skargi. Podkreślić trzeba, że wniesienie skargi na bezczynność organu administracji nie jest obwarowane terminem. Zatem po złożeniu zażalenia w trybie art. 37 kpa skarżący nie ma określonego terminu do wniesienia skargi na bezczynność. Jednakże skarżący nie może powoływać się wielokrotnie na to samo zażalenie przy wnoszeniu kolejnych skarg na bezczynność. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Nadesłane przez skarżącego zażalenie stanowiło wyczerpanie środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi na bezczynność rozpoznanej przez WSA w Gliwicach pod sygn. akt II SAB/Gl 32/13. Jeśli skarżący uważał, że po rozpoznaniu sprawy przez Sąd Prezydent Miasta B. nadal pozostaje w bezczynności, to przed wniesieniem kolejnej skargi na bezczynność powinien ponownie złożyć zażalenie w trybie art. 37 kpa. Z akt administracyjnych oraz okoliczności przedstawionych przez skarżącego wynika, że takie zażalenie nie zostało przez skarżącego złożone. W oparciu o powyższe, tak złożona skarga jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. związku z art. 52 § 3 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a.