IV SA/Wa 1656/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Groński, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2014 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] czerwca 2014 r. - zaskarżoną skargą przez J. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy W. z [...] maja 2014 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego oraz szamba szczelnego na terenie działki ew. nr [...] z obrębu [...], położonej w rejonie ul. [...] w W. Stan sprawy przedstawia się następująco: Zarząd Dzielnicy W. decyzją z [...] maja 2014 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy - na terenie działki ew. nr [...] z obrębu [...], położonej w rejonie ul. [...] w W. - dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego oraz szamba szczelnego. Organ uznał, że w sprawie nie są spełnione dwa warunki dające możliwość pozytywnego ustalenia warunków zabudowy, mianowicie warunek z art. 61 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (teren inwestycji nie posiada bezpośredniego dostępu do drogi publicznej i wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia, albowiem jest gruntem leśnym). Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] czerwca 2014 r. - wydaną w wyniku rozpoznania środka zaskarżenia J. K. - utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z [...] maja 2014 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podało, że stosownie do art. 64 ust. 1 w zw. z art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Następnie organ przytoczył treść art. 61 ust. 1 ww ustawy i wskazał, że Zarząd Dzielnicy W. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, przede wszystkim ze względu na niespełnienie warunków określonych w pkt 4 ww przepisu. Zgodnie z tym przepisem, decyzja o warunkach zabudowy może być wydana w odniesieniu do terenu, który nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy (tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym). Przepis ten oznacza, że aby można było wydać decyzję o warunkach zabudowy musi zostać spełniony przynajmniej jeden z podanych w tym punkcie warunków. W sytuacji, gdy teren potencjalnego zainwestowania nie jest objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne w miejscowym pianie zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, należy rozważyć czy wymaga, czy też nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nieleśne, o której mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. A jeżeli teren taki zgody nie wymaga, warunek z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy należy uznać za spełniony. Z akt mniejszej sprawy wynika, że planowana pod inwestycję działka nr ew. [...] posiada użytek gruntu Ls V i LsVI i znajduje się w [...] Parku Krajobrazowym. Zamierzona inwestycja ma być zlokalizowana na gruncie, który jest gruntem leśnym, objętym ochroną ustaloną przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, wymaga zatem zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne (art. 7 ust. 2 pkt 5 ww ustawy), zaś w Miejscowym Planie Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego W., w obszarze oznaczonym symbolem [...], brak było zgody na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne. W tym miejscu organ wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 27 listopada 2010 r. (sygn. akt II O PS 1/10) stwierdził, że: "Warunek wydania decyzji o warunkach zabudowy, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [...], nie jest spełniony, jeżeli dla danego terenu jest tylko zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśnej wyrażona przez właściwy organ na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów leśnych i rolnych [...]. W świetle przywołanej uchwały, samo istnienie decyzji wyrażającej zgodę na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne, wydanej przez właściwy organ na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ustawy o ochronie gruntów leśnych i rolnych, nie czyni zadość wymogowi art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Należy zatem stwierdzić, że na działce nr ew. [...] znajdują się tereny leśne, które nie zostały objęte zgodą, o której mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne nie została bowiem dokonana przed sporządzeniem planu zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc z dniem [...] grudnia 2003 r. i już z tego powodu nie mogła zostać "skonsumowana" w ustaleniach tego planu. Brak zgody na przeznaczenie w nieobowiązującym Miejscowym Planie Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego W. gruntów leśnych, znajdujących się na działce nr ew. [...], na cele nieleśne, świadczy o niespełnieniu warunku określonego w przepisie art. 61 ust. 1 pkt4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powyższe ustalenie przesądza dokonane rozstrzygnięcie tej sprawy. W tej sytuacji bez znaczenia pozostaje - czy organ pierwszej instancji zasadnie uznał, że nie jest również spełniony warunek dostępu do drogi publicznej. Na zakończenie organ odwoławczy zwrócił uwagę na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2013 r., (sygn. akt IV SA/Wa 2160/13), który w sprawie podobnej inwestycji na przedmiotowej działce, oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2013 r. (znak: [...]), utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy W. (nr [...]) z dnia [...] stycznia 2013 r. (znak: [...]) odmawiającą ustalenia warunków zabudowy ze względu na niespełnienie warunku wskazanego w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. J. K. w skardze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] czerwca 2014 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji z [...] maja 2014 r. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja narusza: - art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez niewłaściwe uznanie przez organ, że teren działki nr [...] wymagał w procedurze uchwalenia Miejscowego Ogólnego Planu Zagospodarowania Przestrzennego W. z dnia [...] września 1992 r. uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia terenu leśnego na cele nieleśne, w związku z czym brak spełnienia warunku z ww przepisu wymaganego do ustalenia warunków zabudowy, - art. 74 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. wobec żądania wbrew temu przepisowi zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne w procedurze uchwalania miejscowego ogólnego planu zagospodarowania obowiązującego do 2003 r., uchwalonego w czasie obowiązywania ww ustawy, - art. 6, art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 § 1 i 4 K.p.a. wobec pominięcia milczeniem istotnych argumentów wskazanych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, niewyjaśnienia czy dopuszczenie zabudowy w Miejscowym Ogólnym Planie dla terenu działki było możliwe w obowiązującym stanie prawnym, w czasie jego uchwalenia, bez uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne, w sytuacji, gdy plan o takim przeznaczeniu został uchwalony i obowiązywał do końca 2003 r. i automatyczne przyjęcie, że w trakcie procedury planistycznej dla tego terenu był ustawowy wymóg posiadania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne. Skarżący w uzasadnieniu skargi rozszerzył argumentację, na poparcie postawionych zarzutów. Ostatecznie wskazał fakty mające istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie że: - na terenie działki nr ew [...] nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, - w poprzednim planie uchwalonym w czasie obowiązywania ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. działka była przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową, jednorodzinną, - ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. w art. 74 uchyliła ustawę o planowaniu przestrzennym z 1984 r. oraz zniosła założenia i uwarunkowania wymagane powyższą ustawą, - wobec takiej sytuacji prawnej zgoda na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne z woli prawodawcy została zniesiona, - ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych z 1995 r. w art. 7 ust. 1 stanowi, że przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania sporządzonym w trybie określonym w przepisach o zagospodarowaniu przestrzennym, - teren działki zgodnie z obowiązującym prawem zmienił przeznaczenie na cele nieleśne w związku z uchwalonym miejscowym ogólnym planem zagospodarowana przestrzennego obowiązującym na terenie działki do końca 2003r. bez zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne, gdyż prawnie wymóg ten został zniesiony, - źródłem realizacji zabudowy na terenie działki są ustalenia Miejscowego Ogólnego Planu Zagospodarowania Przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady W., - Miejscowy Ogólny Plan zagospodarowania Przestrzennego, który w sprawie jest istotny, uchwalony został w trybie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r,, która zniosła wymaganą wcześniej w procedurze planistycznej zgodę na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze - w odpowiedzi na skargę - wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując tym samym stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze.) - dalej w skrócie: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] czerwca 2014 r. nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Decyzja o warunkach zabudowy - stosownie do art. 54 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [(Dz. U. z 2012 r., poz. 647) - dalej w skrócie: u.p.z.p.] - określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 do 5 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z przedstawionego stanu sprawy wynika, że organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą skarżącemu ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji wyżej opisanej, albowiem stwierdził brak spełnienia warunku z pkt 4 zacytowanego przepisu. Stanowisko organu zaprezentowane w zaskarżonej decyzji odpowiada prawu. Ze znajdującej się w aktach sprawy informacji z rejestru gruntów wynika, że teren planowanej przez skarżącego inwestycji (działka nr [...]) jest użytkiem leśnym oznaczonym symbolem "Ls" klasy V i VI. Mając taki status bez wątpienia jest gruntem objętym ochroną ustaloną przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych [(Dz. U. z 2013 r., poz. 1205, ze zm.) - dalej w skrócie: o.g.r.l.], co oznacza, że wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia z gruntu leśnego na cele nieleśne (art. 7 ust. 2 pkt 5 o.g.r.l.). Nie jest objęty aktualnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Niemniej objęty był poprzednio obowiązującym Miejscowym Planem Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego W. zatwierdzonym Uchwałą Rady Miasta W. Nr [...] z dnia [...] września 1992 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 1992 r., Nr [...], poz. [...]) - zwanym dalej" Planem z 1992r. W tym miejscu należy powtórzyć za Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie (wyrok z 4 grudnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 2160/13, publ. cbosa), że "Plan z 1992 r. został uchwalony w czasie obowiązywania ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1989 r., Nr 17, poz. 99, ze zm.). Ustawa ta przewidywała sporządzanie założeń do planu oraz planów miejscowych sporządzanych jako plany ogólne i szczegółowe (art. 26 ust. 1). Plan z 1992 r. był planem ogólnym. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 139, ze zm.) uchyliła ustawę o planowaniu przestrzennym z 1984 r. i w miejsce planów ogólnych i szczegółowych, wprowadziła jeden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Tym samym odpadła możliwość sporządzenia obok miejscowego planu ogólnego, planu szczegółowego. W tak powstałej sytuacji w orzecznictwie ukształtował się pogląd, że nie można było zawartych w nadal obowiązujących planach ogólnych, traktowanych obecnie jako miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, postanowień wskazujących na to, że będzie jeszcze dla danego terenu sporządzony plan szczegółowy, traktować jako norm prawnych tworzących rezerwy terenu pod ewentualną przyszłą regulację nowego planu (por. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2004r., sygn. akt OSK 714/04, publ. Lex nr 164525). Również w wyroku z dnia 20 października 2000r. (sygn. akt 1VSA146/98, niepubl.) Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wprowadzony w życie przed uchwaleniem ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 roku nie może być tak interpretowany, aby umożliwiał istnienie "rezerwy terenu" pod realizację w odległej przyszłości zabudowy nie dopuszczając aktualnie zabudowy, pod którą teren w planie jest przeznaczony. Uchwała Nr [...] Rady W. z dnia [...] września 1992 r. w sprawie Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego W. w § 2 zaleciła [...] sporządzenie i uchwalenie miejscowych planów szczegółowych dla obszarów ustalonych planem lub miejscowych planów ogólnych zagospodarowania przestrzennego [...]. Dla obszaru objętego w Planie Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego W. z dnia [...] września 1992 r. strefą [...], w której to strefie znajduje się działka inwestycyjna, miejscowy plan szczegółowy nie został uchwalony. Z dniem 1 stycznia 1995 r., kiedy weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego W. z dnia [...] września 1992 r. dla obszaru strefy [...] z mocy prawa stał się miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. Dla obszaru [...] w ramach ustaleń podstawowych przewidziano, że w obszarze tym dopuszcza się utrzymanie funkcji mieszkaniowej w obrębie terenów leśnych nie będących własnością państwową bądź komunalną. Jest to zapis ogólny planu. Jednocześnie w uwarunkowaniach i ograniczeniach wynikających ze specyfiki obszaru przewidziano, że plan dopuszcza pozbawienie statusu ochronnego lasów prywatnych na terenach W. i Z. w granicach wskazanych do objęcia planami miejscowymi ([...]). Plan dopuszcza realizację nowej zabudowy na wyżej wymienionych terenach na warunkach jak poniżej: - pozbawienia statusu lasów ochronnych, - sporządzenie uszczegółowionych planów miejscowych dla całości wskazanych terenów, - dopuszczenie realizacji jedynie budynków jednorodzinnych, wolnostojących na działkach nie mniejszych niż 1500 m2, - utrzymanie terenów biologicznie czynnych na powierzchni nie mniejszej niż 75% powierzchni poszczególnych działek. W dacie uchwalania Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego W. z dnia [...] września 1992 r. obowiązywała ustawa z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 11, poz. 79, ze zm.), która w art. 7 ust. 1 pkt 1 stanowiła, że przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne można dokonać jedynie w ramach planów zagospodarowania przestrzennego gmin, miast oraz miast i gmin. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 czerwca 1994 r., sygn. akt IIIARN 38/94 (OSNP 1994/10/155) wyraził pogląd, że z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że wymagana zgoda właściwych organów na przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze powinna być wyrażona w toku przygotowania planu zagospodarowania przestrzennego". W świetle powyższego organ w toku postępowania administracyjnego prawidłowo ustalił, że: - po pierwsze - w Planie z 1992 r. brak było wymaganej zgody na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne. Zgoda taka mogła być ewentualnie udzielona w toku procedury uchwalania szczegółowego planu miejscowego, ale do uchwalenia takiego planu nie doszło; - po drugie - teren inwestycyjny wymaga zgody na zmianę przeznaczenia z gruntu leśnego na cele nieleśne. Skarżący w tym aspekcie sprawy powołał się na decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2002 r., w której wyrażono zgodę na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego (obejmującego działkę nr [...]) na cele nieleśne. Niemniej zgodnie z uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 listopada 2010 r. (sygn. akt II OPS 1/10, publ. Lex nr 621577) "warunek wydania decyzji o warunkach zabudowy, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [...] nie jest spełniony, jeżeli dla danego terenu jest tylko zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne wyrażona przez właściwy organ na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych [...]". Wobec niezaistnienia żadnej z przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy nie było możliwe. Powyższe przemawia za stwierdzeniem, że organ nie naruszył stosowanych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Prawidłowo bowiem wywiódł, że wnioskowana pod inwestycję działka nr [...] nie była objęta zgodą w Planie z 1992 r. i zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 5 o.g.r.l. wymaga zgody na zmianę przeznaczenia z gruntu leśnego na cele nieleśne. Odnosząc się jeszcze do treści skargi wskazać należy, że: 1) dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji nie ma znaczenia podniesiony w skardze argument, że teren inwestycji znajduje się na obszarze objętym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i jego ustalenia - w ocenie skarżącego - pozwalają na realizację zamierzonej inwestycji. Ustalenia studium mają znaczenie przy opracowywaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia te nie są natomiast brane pod uwagę przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. Wymóg taki nie wynika bowiem z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (wyrok NSA z 5.09.2014 r., sygn. akt II OSK604/13, publ. cbosa); 2) przeprowadzony wywód przeczy twierdzeniu skarżącego jakoby ze względu na brzmienie uprzednio obowiązujących przepisów była możliwa zabudowa spornego terenu bez żadnych ograniczeń, w tym braku wymogu uzyskania zgody; 3) organ prawidłowo rozpatrzył sprawę co do istoty, zatem nieodniesienie się w sposób wyczerpujący do treści odwołania, nie było naruszeniem, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 4) dla odmowy ustalenia warunków zabudowy wystarczy stwierdzenie niespełnienia chociażby jednej z przesłanek ust. 1 art. 61 u.p.z.p., tak jak to uczynił organ odwoławczy, tym samym argumenty skarżącego dowodzące, że teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej pozostały poza sferą rozważań Sądu; 5) ustalając jaki charakter ma teren inwestycji - wbrew twierdzeniom skarżącego prawidłowo organ oparł się na zapisach widniejących w ewidencji gruntów. W tym kontekście również należy powtórzyć stanowisko zawarte w wyżej już cytowanym wyroku z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 grudnia 2013 r. Sąd ten zwrócił uwagę, że "zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 w związku z art. 64 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzje o warunkach zabudowy, w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami, wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych. Za grunty wykorzystywane na cele rolne i leśne, stosownie do art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami [...] uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Grunt jest wtedy gruntem leśnym, gdy figuruje jako taki w ewidencji gruntów. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków [...], grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione dzielą się na: lasy, oznaczone symbolem - Ls [...]-§ 68 ust. 2 pkt 1 i 2 ww rozporządzenia". Działka inwestycyjna zgodnie z ewidencją gruntów jest działką leśną, wykorzystywaną na cele leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Mając za podstawę stan sprawy, przytoczone regulacje prawnej i poczynione wywody, Sąd stwierdził zgodność z prawem zaskarżonej decyzji i na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.