II OSK 296/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie: sędzia NSA Zdzisław Kostka sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Protokolant: asystent sędziego Małgorzata Mańkowska po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rady Miejskiej w Nowogrodźcu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 650/14 w sprawie ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Nowogrodźcu z dnia 6 czerwca 2014 r. nr XLIX/368/14 w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Godzieszów 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Gminy i Miasta Nowogrodziec na rzecz Wojewody Dolnośląskiego kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. II OSK 296/15 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 18 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu skargi Wojewody Dolnośląskiego, stwierdził nieważność części uchwały Rady Miejskiej w Nowogrodźcu z dnia 6 czerwca 2014 r. nr XLIX/368/14 w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Godzieszów. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne: Rada Miejska w Nowogrodźcu w dniu 6 czerwca 2014 r. podjęła uchwałę Nr XLIX/368/14 z w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Godzieszów. Wojewoda Dolnośląski, na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 594, dalej u.s.g.), wniósł skargę na powyższą uchwałę planistyczną, domagając się stwierdzenia jej nieważności w części dotyczącej: - § 4 ust. 3 oraz załącznika graficznego nr 3 do tejże uchwały w zakresie terenu oznaczonego symbolem 03RM, zarzucając naruszenie art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 647, ze zm. - u.p.z.p.); - § 13 ust. 5 uchwały we fragmencie: "na warunkach określonych przez gestora sieci", zarzucając naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1587 - rozporządzenie). W uzasadnieniu organ nadzoru podniósł, iż Rada Miejska uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego naruszyła zasady jego sporządzania, co w myśl art. 28 ust. 1 u.p.z.p. skutkować winno stwierdzeniem nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W zakresie postanowień dotyczących obszaru 03RM w części tekstowej oraz graficznej uchwały dopuszczono się naruszenia ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Nowogrodziec w ramach przeznaczenia terenu. W § 4 ust. 3 uchwały określone zostało przeznaczenie i zagospodarowanie trenów oznaczonych symbolem 03 RM, odzwierciedlonych na rysunku w załączniku graficznym nr 3. W uchwale zdecydowano, że obszar ten zostanie przeznaczony w zakresie podstawowym na zabudowę zagrodową - kompleks złożony z budynków mieszkalnych, gospodarczych i inwentarskich w gospodarstwie rolnym, służący produkcji rolnej i przetwórstwu rolno - spożywczemu. W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego - przyjętego w aktualnie obowiązującym kształcie Uchwałą nr XLVIII/360/14 Rady Miejskiej w Nowogrodźcu z dnia 22 kwietnia 2014 r. - teren ten przeznaczono na działalność komercyjną produkcyjną i/lub usługową. Powyższe przeznaczenie terenu wynika również z wyrysu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Nowogrodziec umieszczonego w załączniku graficznym nr 3. Organ nadzoru wskazał, że tereny położone we wsi Godzieszów oznaczone w Studium jako tereny zainwestowania produkcyjno - usługowego przeznaczone pod lokalizację funkcji komercyjnych: usługowych i produkcyjnych, z możliwością trwałej adaptacji istniejących obiektów i zespołów inwentarsko - gospodarczych dawnego rolnictwa uspołecznionego na nieuciążliwe funkcje usługowo - produkcyjno - składowe, zostały w uchwale o zmianie m.p.z.p. przeznaczone pod zabudowę zagrodową z przeznaczeniem uzupełniającym - obiekty produkcyjne, agroturystykę, garaże, zieleń urządzoną i izolacyjną, drogi dojazdowe, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej. Odnosząc się natomiast do drugiego z zarzutów wskazano, że mocą § 13 ust. 5 uchwały przyjęto, że: "W zakresie gazyfikacji dopuszcza się zaopatrzenie wsi w gaz i realizacją sieci rozdzielczej, na warunkach określonych przez gestora sieci". W kwestionowanym postanowieniu uchwały wprowadzono konstrukcję, zgodnie z którą zaopatrzenie wsi w gaz, jak również realizacja sieci rozdzielczej będzie miała miejsce na warunkach określonych przez gestora sieci. Ułomność przywołanego rozwiązania sprowadza się do tego, że normą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uzależniono możliwość dokonania wskazanych czynności od określenia warunków przez gestorów sieci, co narusza art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 9 rozporządzenia W odpowiedzi na skargę organ gminny wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż ani wyznaczenie w planie terenu 03 RM nie naruszało ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, ani też użycie w § 13 ust. 5 uchwały zwrotu "na warunkach określonych przez gestora sieci" nie stanowiło naruszenia prawa. W kontekście pierwszego z zarzutów podniesiono, że wyznaczenie w planie terenu 03 RM nie naruszało ustaleń studium, bowiem tekst studium Część II Kierunki zagospodarowania przestrzennego w pkt 1 Kierunki zmian... stanowi, iż: "na terenach proj. zainwestowania - mieszkaniowego i produkcyjno-usługowego: - rozwój nowych, niewielkich zespołów zabudowy mieszkaniowej z dopuszczeniem towarzyszących nieuciążliwych usług, - rozwijanie działalności gospodarczej na wydzielonych terenach - funkcji produkcyjno-usługowych i pokrewnych, - wyposażanie nowych terenów w podstawowe urządzenia komunikacji i infrastruktury technicznej..." (str. 47), zaś w pkt 2.3 Tereny zainwestowania produkcyjno-usługowego następuje uszczegółowienie: "Lokalizowanie projektowanych obiektów i urządzeń usługowych oraz produkcyjnych winno odbywać się wg następujących zasad: na wyznaczonych terenach lokalizuje się obiekty i urządzenia produkcyjno-usługowe z dopuszczeniem funkcji uzupełniających oraz niezbędnych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej..." (str. 51). Zdaniem tego organu cały teren objęty planem pozostaje w obrębie terenów istniejącego i projektowanego zainwestowania wiejskiego, w obrębie którego dopuszczono wiele funkcji, zaś na terenie objętym planem na rys. planu nr 3 funkcja zabudowy zagrodowej jest funkcją uzupełniającą. Wskazano także, iż teren 03 RM jest obecnie w użytkowaniu rolniczym i mimo że w studium jest on wraz z terenami sąsiednimi przeznaczony pod funkcje produkcyjno-usługowe, w omawianej zmianie planu nie musi być przeznaczany na cele nierolnicze. Dodano również, że zabudowa zagrodowa jest funkcją dopuszczalną w ustaleniach studium. Jednocześnie dotychczas obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszczał na tym terenie możliwość lokalizacji zabudowy zagrodowej, więc zapis niniejszego planu jedynie honorował ustalenia poprzedniego planu, aby nie pogarszać warunków zagospodarowania tego rolniczego terenu. Odnośnie natomiast drugiego z zarzutów podniesiono m.in., że zapis art. 13 ust. 5 uchwały nie jest ustaleniem planu, gdyż regulacja w nim zawarta nie ma charakteru dyrektywnego. W piśmie z dnia 8 października 2014 r. Wojewoda Dolnośląski podtrzymał w całości swoje wnioski zawarte w skardze, podkreślając, że błędną jest praktyka deprecjonowania roli studium w aktywności planistycznej gminy, przejawiająca się w swobodnym i nieuzasadnionym odstępowaniu od wyrażonych w nim rozwiązań w zakresie przeznaczenia terenów. Taką właśnie praktykę jednoznacznie należy zakwalifikować, jako naruszenie zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.), wymagające stwierdzenia nieważności aktu rady gminy w stosownym zakresie. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu podzielił w całości zarzuty i argumentację skargi złożonej przez organ nadzoru. Sąd I instancji wskazał w pierwszej kolejności, że zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. przy uchwalaniu m.p.z.p. organy gminy zobowiązane są do zachowania zgodności postanowień miejscowego planu z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Zgodność między treścią studium a treścią planu miejscowego, to kontynuacja identyczności zasad zagospodarowania terenu ustalanych ogólnie w studium i podlegających sprecyzowaniu (doprecyzowaniu) w planie miejscowym. Plan miejscowy nie może wprowadzić zmian w zakresie kierunków zagospodarowania i zasad zagospodarowania, a jedynie doprecyzować te zasady i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji. Studium z założenia ma być aktem elastycznym, który jednak zawiera nieprzekraczalne ramy dla swobody planowania przestrzennego. Studium nie ma, co prawda, mocy aktu powszechnie obowiązującego (nie jest aktem prawa miejscowego), lecz jako akt planistyczny określa politykę przestrzenną gminy i wiąże organy gminy przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z prostego porównania ustaleń w zakresie przeznaczanie tego samego obszaru zawartych w m.p.z.p. oraz w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, które zostało uchwalone w trakcie prac planistycznych nad zaskarżoną uchwałą zmieniającą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi Godzieszów, dotyczącą części obszaru zainwestowania wsi, jasno wynika, iż ustalenia obu aktów są ze sobą sprzeczne. W tej sytuacji stwierdzić należało, że oznaczenie w uchwale planistycznej przeznaczenia podstawowego terenu 03 RM jest nie do pogodzenia z unormowaniami studium, które dla tego obszaru w wariancie podstawowym nie przewiduje zabudowy zagrodowej, a jedynie obiekty i urządzenia usługowe oraz produkcyjne. Na terenie zainwestowania produkcyjno - usługowego jedynie w ramach funkcji uzupełniającej możliwym byłaby realizacja zabudowy zagrodowej, która dla odmiany na terenach zainwestowania wiejskiego jest jedną z funkcji podstawowych. W konsekwencji dostrzeżonego naruszenia ustaleń studium należało stwierdzić nieważności części tekstowej planu co do § 4 ust. 3 tejże uchwały oraz załącznika graficznego nr 3 w zakresie terenu 03 RM. Odnosząc się natomiast do drugiego z zarzutów skargi Sąd wskazał, że brak jest podstawy prawnej dla sytuowania w m.p.z.p. regulacji, która uzależnia możliwość dokonania określonych czynności (zaopatrzenie w gaz i realizacja sieci rozdzielczej gazu) od wypełnienia przez adresatów planu miejscowego warunków właściciela sieci. Nie ulega wątpliwości, że zapisy wskazujące na konieczność spełnienia warunków ustalonych przez właściciela sieci - wobec braku wyraźnego upoważnienia ustawowego - są nieprawidłowe, zaś ich regulowanie w akcie prawa miejscowego nie jest dopuszczalne. Wobec braku wyraźnego upoważnienia ustawowego uznać zatem należało regulację § 13 ust. 5 zaskarżonej uchwały we fragmencie: "na warunkach określonych przez gestora sieci" za wydaną z przekroczeniem przyznanej Radzie delegacji ustawowej. W skardze kasacyjnej skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Rada Miejska w Nowogrodźcu podniosła zarzut naruszenia art. 28 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię, co skutkowało uznaniem, że ustalenia m.p.z.p. zawarte w § 4 ust. 3 uchwały są sprzeczne w sposób istotny z treścią obowiązującego dla obszaru objętego planem studium zagospodarowania, mimo że występująca sprzeczność nie ma charakteru istotnego i nie może być uznana za naruszającą w/w normy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że pogląd Sądu I instancji o "nienaruszalności ustaleń studium przez uchwalany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego" jest oparty o błędną wykładnię art. 28 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Powołując się na poglądy doktryny i judykatury skarżąca kasacyjnie wskazała, że pojęcie zgodności planu miejscowego ze studium jest pojęciem niedookreślonym i ma w dużym stopniu oceniający charakter, a przyjęcie kryteriów i zakresu wymaganej zgodności planu ze studium ustawodawca pozostawił uznaniu rady gminy, która jako twórca polityki przestrzennej dokonuje autointerpretacji uchwalonego studium w zakresie zgodności z zapisami planu miejscowego. Obowiązek zapewnienia zgodności projektu planu ze studium oznacza konieczność wykazania, że ustalenia planu nie są sprzeczne z ustaleniami studium, czyli chodzi o jednoznaczne wykazanie, że przeznaczenie terenów oraz sposób ich zabudowy mieści się ogólnie w kierunkach zmian struktury przestrzennej danej gminy. Wyznaczenie w planie terenu 03 RM nie naruszało ustaleń studium. Cały teren objęty planem pozostaje w obrębie terenów istniejącego i projektowanego zainwestowania wiejskiego, w obrębie którego dopuszczono wiele funkcji, zaś na terenie objętym planem na rys. 3 funkcja zabudowy zagrodowej jest funkcją uzupełniającą. Teren 03 RM jest obecnie w użytkowaniu rolniczym i mimo że w studium jest on wraz z terenami sąsiednimi przeznaczony pod funkcje produkcyjno-usługowe, w omawianej zmianie planu nie musi być przeznaczony na cele rolnicze. Dotychczasowy plan dopuszczał na tym terenie możliwość lokalizacji zabudowy zagrodowej, więc nowy plan jedynie honorował zapisy poprzedniego planu, aby nie pogarszać warunków zagospodarowania tego rolniczego terenu. Sąd I instancji bez szczegółowej oceny faktycznej i prawnej uznał, że występuje oczywista i istotna sprzeczność w podjętych przez Radę Miejską ustaleniach, podczas gdy taka sprzeczność nie występuje. Powołując takie argumenty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt I w części dotyczącej stwierdzenia nieważności § 4 ust. 3 uchwały oraz w zakresie pkt II i III, a także orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Podzielając pogląd o elastyczności studium organ wskazał, że plan miejscowy ma stanowić jego uszczegółowienie, a nie dowolną interpretację, czy wręcz całkowitą zmianę. Dlatego też należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że oznaczenie w spornej uchwale przeznaczenia podstawowego terenu 03 RM jest nie do pogodzenia ze studium, które dla tego obszaru w wariancie podstawowym nie przewiduje zabudowy zagrodowej, lecz jedynie obiekty i urządzenia usługowe oraz produkcyjne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przedmiotem kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu była uchwała Rady Miejskiej w Nowogrodźcu z dnia 6 czerwca 2014 r. Nr XLIX/368/14 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Godzieszów. Zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji stwierdził nieważność części uchwały Rady Miejskiej w Nowogrodźcu – w zakresie dotyczącym § 4 ust. 3 wraz z załącznikiem graficznym nr 3 w zakresie terenu 03 RM oraz § 13 ust. 5 we fragmencie "na warunkach określonych przez gestora sieci". Skarga kasacyjna wniesiona przez Radę Miejską w Nowogrodźcu zaskarża wyrok w części odnoszącej się do § 4 ust. 3 i oparta została na zarzucie naruszenia art. 28 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię, co skutkowało uznaniem, że ustalenia m.p.z.p. zawarte w § 4 ust. 3 uchwały są sprzeczne w sposób istotny z treścią obowiązującego dla obszaru objętego planem studium zagospodarowania, mimo że występująca sprzeczność nie ma charakteru istotnego i nie może być uznana za naruszającą w/w normy. Tak sformułowany zarzut nie może być uznany za uzasadniony. Punkt wyjścia do rozważań w rozpoznawanej sprawie stanowi art. 9 u.p.z.p., z którego wynika, że w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Wójt (burmistrz albo prezydent miasta) sporządza studium zawierające część tekstową i graficzną, uwzględniając zasady określone w koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, ustalenia strategii rozwoju i planu zagospodarowania przestrzennego województwa oraz strategii rozwoju gminy, o ile gmina dysponuje takim opracowaniem. Studium sporządza się dla obszaru w granicach administracyjnych gminy. Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, chociaż studium nie jest aktem prawa miejscowego. Natomiast jak wynika z art. 14 u.p.z.p. w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przed podjęciem uchwały wójt (burmistrz albo prezydent miasta) wykonuje analizy dotyczące m.in. stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium. W myśl art. 20 ust. 1 u.p.z.p. rada gminy uchwala plan miejscowy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Chociaż studium nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego, nie jest aktem prawa miejscowego, to jako akt planistyczny określa politykę przestrzenną gminy i bezwzględnie wiąże organy gminy przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Określone obszary gminy mogą mieć zatem określone przeznaczenie w planie miejscowym, jeśli wcześniej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmina wskaże taki rodzaj przeznaczenia dla tych obszarów. Uprawnione jest zatem twierdzenie, że ustalenia planu miejscowego są konsekwencją zapisów przyjętych w studium. Plan zagospodarowania przestrzennego ma stanowić uszczegółowienie zapisów zawartych w studium, nie może prowadzić do zmiany kierunków zagospodarowania objętych studium. Zmiana przeznaczenia terenów w planie miejscowym, jeżeli nie była przewidziana w studium, może być dokonana przez gminę wyłącznie po uprzedniej zmianie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, z zachowaniem trybu, w jakim studium jest uchwalane. Na obszarze 03 RM objętym zaskarżoną zmianą planu - § 4 ust. 3 – stanowiącym teren projektowanej zabudowy zagrodowej plan miejscowy ustala: przeznaczenie podstawowe terenu: zabudowa zagrodowa – kompleks złożony z budynków mieszkalnych, gospodarczych i inwentarskich w gospodarstwie rolnym, służący produkcji rolnej i przetwórstwu rolno-spożywczemu; przeznaczenie uzupełniające terenu: obiekty produkcyjne, agroturystyka, garaże, zieleń urządzona i izolacyjna, drogi dojazdowe, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej. Tymczasem na stronie 47 Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Nowogrodziec, stanowiącej załącznik nr 4 do uchwały Rady Miejskiej w Nowogrodźcu z dnia 22 kwietnia 2014 r. wskazano w Części I, pkt 1 – "w odniesieniu do poszczególnych obszarów gminy (rys. 2) ustala się utrzymanie charakteru i rozwoju przestrzennego wsi Czerna, Godzieszów (nasza wieś), Gościszów, Gierałtów poprzez intensyfikację zagospodarowania obszarów zainwestowania wiejskiego, z dopuszczeniem drobnych form nierolniczych aktywności gospodarczych, możliwość sytuowania nowych niewielkich zespołów zabudowy mieszkaniowej, możliwość trwałej adaptacji dawnych ośrodków produkcji i obsługi rolnictwa na cele działalności usługowo-produkcyjnej, możliwość wykorzystania wybranych terenów na cele turystyki i rekreacji, na cele agroturystyki i cele letniskowe (w Nowej Wsi, Kierżnie, Wykrotach, Zagajniku i Gościszowie)". Natomiast w pkt 2.2. wskazuje się w studium tereny zainwestowania produkcyjno-usługowego: "tereny zorganizowanej działalności inwestycyjnej przeznaczone pod lokalizację funkcji komercyjnych: usługowych i produkcyjnych; należą do nich zespoły położone m.in. we wsi Godzieszów". Z zapisów studium wynika zatem, że co do zasady wieś Godzieszów jest obszarem zainwestowania wiejskiego z dopuszczeniem form nierolniczych. W ramach wsi zostały natomiast wyznaczone zespoły przeznaczone pod komercyjną działalność produkcyjno-usługową. Poza sporem pozostaje fakt, że obszar 03 RM według ustaleń studium miał zyskać przeznaczenie produkcyjno-usługowe, a plan miejscowy nadał mu odmienne przeznaczenie podstawowe - zabudowa zagrodowa z dopuszczeniem obiektów produkcyjnych w ramach przeznaczenia uzupełniającego. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą naruszać ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, co oznacza, że zapisy planu nie mogą doprowadzić do modyfikacji kierunków zagospodarowania przewidzianego dla konkretnego obszaru w studium lub też tego zagospodarowania wykluczyć a uchybienie zasadzie, iż ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych musi prowadzić do eliminacji z obrotu prawnego uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.