I OSK 757/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Irena Kamińska Sędzia del. WSA Iwona Kosińska Protokolant starszy asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 16 września 2016r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 803/14 w sprawie ze skargi J.W. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 26 lutego 2014 r. nr [..] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia uprawniającego do podwyższenia emerytury oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 803/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi J.W. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 26 lutego 2014 r. nr [..] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia, uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że postanowieniem nr 1/2014 z dnia 7 stycznia 2014 r. wydanym na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) w związku z § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 239, poz. 2404 z późn. zm.) Komendant Centrum Szkolenia Policji w Legionowie odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby związanej z fizycznym zwalczaniem terroryzmu w Sekcji Wywiadowczej [..] II Komendy Rejonowej Policji w Warszawie w okresie od dnia 15 kwietnia 1997 r. do dnia 1 stycznia 1999 r. w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. W uzasadnieniu postanowienia organ podniósł, iż skarżący realizując zadania w okresie od dnia 15 kwietnia 1997 r. do dnia 1 stycznia 1999 r. w Sekcji Wywiadowczej [..] II Komendy Rejonowej Policji Warszawa Mokotów nie wykonywał zadań i czynności służbowych w warunkach określonych w § 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 z późn. zm.). W zażaleniu na powyższe postanowienie J.W. zarzucił, iż nie zostały sprawdzone wszystkie dowody w sprawie, brak jest przesłuchań jakichkolwiek świadków. Komendant Główny Policji, rozpoznając powyższe zażalenie, postanowieniem z dnia 26 lutego 2014 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kpa. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że problematykę związaną z pełnieniem służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej reguluje art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 z późn. zm.) oraz przepisy przywołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Zgodnie natomiast z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 239, poz. 2404 z późn. zm.) środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu lub Państwowej Straży Pożarnej. Powyższe zaświadczenie, w myśl § 14 ust. 2 wydaje się na żądanie funkcjonariusza. Stosownie do art. 217 § 2 Kpa organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o nie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Art. 218 § 2 Kpa stanowi natomiast, że organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Zakres postępowania wyjaśniającego zależy nie tylko od żądania osoby zainteresowanej uzyskaniem zaświadczenia, ale także od możliwości spełnienia tego żądania przez organ. Postępowanie to powinno zmierzać do ustalenia stanu faktycznego i prawnego wymagającego potwierdzenia zaświadczeniem. W toku postępowania można wykorzystać środki dowodowe, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu dowodowym zawarte w Kodeksie postępowania administracyjnego (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wydanie 7, Warszawa 2005 r., str. 812; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Łd 3105/95). Nie budzi więc wątpliwości, że w razie braku potwierdzenia w aktach osobowych okresów służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, organ właściwy do wydania, stosownego zaświadczenia powinien zwrócić się do podmiotu dysponującego brakującymi zasobami dokumentów, np. materiałami archiwalnymi, o ich udostępnienie, co też miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Z językowej wykładni tych przepisów wynika zatem, że organ uprawniony do prowadzenia ewidencji ma wyłącznie kompetencje do potwierdzenia w zaświadczeniu faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub innych danych będących w jego posiadaniu. W ocenie Komendanta Głównego Policji do uznania, że J.W. pełnił służbę w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury o 2% jej wymiaru, koniecznym jest spełnienie warunku przewidzianego w § 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 ze zm.) – pełnienie służby bezpośrednio przy zwalczaniu fizycznym terroryzmu, przy czym służba ta musiała być pełniona w jednostce realizującej zadania w zakresie zwalczania fizycznego terroryzmu a funkcjonariusz musiał wykonywać czynności służbowe polegające na rozpoznawaniu i likwidowaniu zamachów terrorystycznych. Zdaniem organu J.W. nie nabył uprawnień i kwalifikacji do udziału w działaniach bojowych, realizowanych przez jednostkę lub komórkę antyterrorystyczną Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Straży Granicznej, a także w zakresie antyterrorysty minera-pirotechnika i nie posiada on również kwalifikacji zbliżonych. Z akt osobowych wynika bowiem jedynie, iż nadkom. w stanie spoczynku J.W. w okresie od dnia 1 września 1996 r. do dnia 10 kwietnia 1997 r. odbył przeszkolenie na kursie podstawowym w Ośrodku Szkolenia Policji w Warszawie (zaświadczenie nr ew. 402/97 z dnia 10 kwietnia 1997 r.), w tym okresie odbył również przeszkolenie i zdał egzamin z zakresu technik interwencji i umiejętności w posługiwaniu się pałką typu "Tonfa", a także w okresie od dnia 28 stycznia 1998 r. do dnia 28 lutego 1998 r. odbył przeszkolenie na kursie doskonalącym o specjalności rozpoznawczo-przeszukiwawczej. Tym samym zdaniem organu wskazane wyżej kwalifikacje nabyte przez skarżącego w toku służby we wnioskowanym przez niego okresie są innymi kwalifikacjami, niż uprawnienia i kwalifikacje, o których mowa w § 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Organ wskazał również, iż nie odnaleziono dokumentacji potwierdzającej pełnienie przez zainteresowanego służby od dnia 15 kwietnia 1997 r. do dnia 1 stycznia 1999 r. w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, o których mowa w § 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. W okresie objętym wnioskiem skarżący pełnił bowiem służbę w II Komendzie Rejonowej Policji w Warszawie na stanowisku starszego aplikanta [..] (od dnia 11 kwietnia 1997 r. do dnia 31 maja 1997 r.) i na stanowisku starszego aplikanta [..] (od dnia 1 czerwca 1997 r. do dnia 31 marca 1999 r.). Nadto z akt osobowych skarżącego wynika, że nigdy nie pełnił służby w komórkach lub jednostkach antyterrorystycznych. Za taką nie może być uznana powołana przez Komendanta Rejonowego Policji Warszawa II nieetatowa grupa operacyjno-interwencyjna [..]. W skardze na powyższe postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J.W. przedstawił stan sprawy, zarzucając organowi bezzasadne przyjęcie, iż nie wykonywał w trakcie służby czynności związanych ze zwalczaniem fizycznym terroryzmu. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji wskazał, iż organy prowadzące postępowanie w niniejszej sprawie jako podstawę prawną wskazały § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służy Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 ze zm.), gdy tymczasem okresy służby wnioskodawcy, co do których domaga się on uznania, iż wykonywał czynności związane ze zwalczaniem terroryzmu dotyczą okresu sprzed wejścia w życie ww. rozporządzenia. Wymienione rozporządzenie weszło w życie 1 czerwca 2005 r. (§ 7) i ma zastosowanie do okresu służby funkcjonariuszy po jego wejściu w życie, nie reguluje kwestii jego stosowania do wcześniejszych okresów służby i nabycia uprawnień, o których mowa w § 2 rozporządzenia. Wcześniejszym rozporządzeniem regulującym kwestie szczegółowych warunków podwyższania emerytur było rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 167, poz. 1373), które obowiązywało do dnia 31 maja 2005 r. Jeszcze wcześniejszym rozporządzeniem regulującym te kwestie i które będzie miało zastosowanie do oceny okresu służby wnioskodawcy w przeważającym zakresie było rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 21, poz. 114 ze zm.), które miało zastosowanie do funkcjonariuszy, którzy nabyli prawo do emerytury po dniu 25 maja 1994 r. (§ 7), powyższe rozporządzenie obowiązywało do dnia 23 października 2002 r. W ocenie Sądu I instancji, Komendant Główny Policji powinien więc wniosek złożony w niniejszej sprawie o wydanie zaświadczenia odnieść do przepisów obowiązujących w odpowiednich okresach służby wnioskodawcy, a nie do przepisów aktualnie obowiązujących. Ponadto Sąd podkreślił, iż organ winien się również odnieść do decyzji nr [..] Komendanta Rejonowego Policji Warszawa Mokotów z dnia 1 kwietnia 1995 r. o powołaniu grupy operacyjno-interwencyjnej [..] Sąd zaznaczył, że rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy dokona prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod odpowiednie (wyżej wskazane) przepisy prawa materialnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Komendant Główny Policji, zaskarżając go w całości zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. 1) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez nieprawdiłowe sporządzenie uzasadnienia polegające na ogólnikowym wskazaniu czynności jakie musi podjąć organ ponownie rozpoznając sprawę, niedoprecyzowaniu powodów uznania za zasadne konieczności zastosowania przepisów prawnych już nieobowiązujących, niewskazania argumentów przemawiających za koniecznością zastosowania przepisów uchylonych, co utrudnia kontrolę instancyjną, a także uzasadnia twierdzenie, że na skutek niedostatecznego rozpoznania sprawy, na co wskazuje wadliwa treść uzasadnienia, zarzucone uchybienie mogło mieć wpływ na treść wyroku. Ponadto skarżący kasacyjnie organ zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, iż w rozpoznawanej sprawie do ustalonych stanów faktycznych, zastosowanie winny znaleźć przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz.U. nr 21. Poz. 114 z zm) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. nr 167, poz. 1373), a nie jak przyjął organ przepis § 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Straży Pożarnej i Służby Więziennej, co w efekcie doprowadziło do stwierdzenia przez sąd I instancji, iż organ dokonał nieprawidłowej subsumcji stanu faktycznego. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadna z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. Analiza zarzutów skargi kasacyjnej pozwala wyprowadzić wniosek, że w zasadzie dotyczą one jednej kwestii prawnej, a mianowicie jakie przepisy prawa materialnego należało zastosować w postępowaniu o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez skarżącego służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. Niezasadny jest przede wszystkim zarzut naruszenia § 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Straży Pożarnej i Służby Więziennej. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż w niniejszej sprawie nie jest okolicznością sporną, że okres służby wnioskodawcy, co do którego domaga się on uznania, iż wykonywał czynności w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, dotyczy okresu sprzed wejścia w życie w/w rozporządzenia, czyli sprzed 1 czerwca 2005 r. (§ 7). Rozporządzenie to ma zastosowanie do okresu służby funkcjonariuszy po jego wejściu w życie i nie reguluje (poza jednym, nieistotnym w niniejszej sprawie, wyjątkiem zawartym w § 6) kwestii jego stosowania do wcześniejszych okresów służby i nabycia uprawnień o których mowa w § 2 rozporządzenia. Wcześniejszym rozporządzeniem regulującym kwestie szczegółowych warunków podwyższania emerytur było zaś rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego , Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 167 poz. 1373), które obowiązywało do dnia 31 maja 2005 r. Jeszcze wcześniejszym rozporządzeniem regulującym te kwestie było rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz.U. Nr 21, poz. 114 ze zm.), które miało zastosowanie do funkcjonariuszy, którzy nabyli prawo do emerytury po dniu 25 maja 1994 r. Rozporządzenie to obowiązywało do dnia 23 października 2002 r. Rozporządzenie z dnia 4 maja 2005 r. nie zawiera przepisów przejściowych, które rozstrzygałyby jakie przepisy (starego czy nowego rozporządzenia) należy stosować w sprawie. Rozstrzygnięcie kwestii intertemporalnych przez ustawodawcę lub w przypadku braku takiego rozstrzygnięcia - w procesie stosowania prawa, polegać może na przyjęciu jednej z trzech zasad: po pierwsze - zasady bezpośredniego działania nowego prawa (nowe prawo od momentu wejścia w życie reguluje wtedy także wszelkie zdarzenia z przeszłości); po drugie - zasady dalszego obowiązywania dawnego prawa, zgodnie z którą prawo to, mimo wejścia w życie nowych regulacji, ma zastosowanie do zdarzeń, które wystąpiły w przeszłości; po trzecie - zasady wyboru prawa, zgodnie którą wybór reżimu prawnego, mającego zastosowanie do zdarzeń sprzed wejścia w życie nowego prawa pozostawia się zainteresowanym podmiotom (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 stycznia 2005 r. sygn. akt P 9/04, OTK 2005, nr 1/A, poz. 9,). W sytuacji gdy sam ustawodawca wyraźnie nie rozstrzyga w ustawie problemów intertemporalnych, nie ma jednoznacznej reguły, mającej uniwersalne zastosowanie we wszystkich przypadkach. To jednak, czy dać pierwszeństwo zasadzie dalszego działania przepisów dotychczasowych, czy też zasadzie bezpośredniego działania ustawy nowej, musi każdorazowo wynikać z konkretnej sprawy i charakteru przepisów podlegających zmianie, przy czym jednocześnie należy brać pod uwagę skutki, jakie może wywołać przyjęcie jednej lub drugiej zasady. Na bezpośrednie działanie ustawy nowej do zdarzeń mających miejsce przed jej wejściem w życie, powinien zdecydować się ustawodawca tylko w sytuacji, gdy za tym przemawia ważny interes publiczny, którego nie można wyważyć z interesem jednostki (orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 marca 1993 r. sygn. akt K 9/92, OTK 1993, cz. I, s. 69 i nast., z dnia 19 października 1993 r. K 14/92, OTK 1993, cz. II, s. 328 i nast.). Poza tym bezpośrednie działanie prawa nowego, chociaż wygodne dla ustawodawcy z punktu widzenia porządku prawnego, w praktyce niesie liczne zagrożenia w postaci naruszenia zasady zaufania obywatela do państwa, zasady ochrony praw nabytych, czy też zasady nieretroakcji prawa, które to zasady wynikają z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji). Przyjęte przez ustawodawcę ustalenia w zakresie przepisów intertemporalnych, czy też przyjęte przez organ w drodze wykładni reguły intertemporalne (w przypadku braku regulacji ustawowych) nie mogą naruszać podstawowych zasad konstytucyjnych". Z uwagi na to, że wniosek skarżącego dotyczył okresu, w którym obowiązywał akt prawny w odmienny sposób regulujące materię podwyższania emerytur funkcjonariuszom Policji (lata 1997 – 1999), powinien on zostać rozpoznany z uwzględnieniem przepisów obowiązujących w okresie służby wnioskodawcy, a nie tylko w oparciu o obecnie obowiązujące uregulowania prawne (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2011r. sygn. akt I OSK 376/11 i z dnia 20 lutego 2014r. sygn.. akt I OSK 2724/12 orzeczenia.nsa.gov.pl). W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro zaświadczenie ma potwierdzać konkretne fakty, to należy odnosić je do przepisów prawa istniejących w czasie, w którym one wystąpiły, zwłaszcza gdy dotyczy to faktów zamykających się w pewnym okresie. Podkreślenia wymaga to, że powołany w skardze kasacyjnej, wadliwie zastosowany przez rozstrzygające sprawę organy § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. ma treść znacząco odmienną niż przepisy wcześniejsze, regulujące podobną, istotną z punktu widzenia oceny żądań skarżącego kwestię, a mianowicie służby związanej ze zwalczaniem terroryzmu. Tym samym Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny niewłaściwego zastosowania przez organy prawa materialnego, czym nie naruszył § 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. Należy natomiast przyznać rację organowi, iż Sąd I instancji naruszył w istocie art. 141 § 4 P.p.s.a., jednak uchybienie to nie mogło odnieść zamierzonego skutku w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku Sądu I instancji. Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać w szczególności podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, czyli wskazanie zastosowanych przepisów oraz wyjaśnienie sposobu ich wykładni. Treść uzasadnienia wyroku powinna odzwierciedlać proces badania przez Sąd zgodności z prawem zaskarżonego do Sądu rozstrzygnięcia organu. Przedstawienie w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej wydanego wyroku oraz jej wyjaśnienie polega między innymi na wyjaśnieniu dlaczego w konkretnej sytuacji prawnej mają zastosowanie dane przepisy. Jeżeli skarżący dowodząc swoich racji wspiera je określonym rodzajem wykładni przepisów prawa, to Sąd I instancji powinien uczynić ją przedmiotem weryfikacji, dając temu stosowny wyraz w dostatecznie szczegółowym uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien tak wytłumaczyć motywy rozstrzygnięcia, by w wyższej instancji mogła zostać oceniona jego prawidłowość. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę skarżącego organu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Prawdą jest, że fragment uzasadnienia skarżonego kasacyjnie wyroku, odnoszący się do naruszenia norm prawa materialnego, jest sformułowany w sposób lakoniczny. Przede wszystkim Sąd I instancji, nie uzasadnił w sposób wystarczający powodów dla których uznał, że zasadna jest konieczność w niniejszej sprawie zastosowania przez organ przepisów nieobowiązującego już rozporządzenia. Nie ma jednak podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zgodnie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnia skargę kasacyjną, jeśli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazane uchybienie Sądu I instancji nie miało wpływu na wynik sprawy. Zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia 7 stycznia 2014 r. było bowiem obarczone takim naruszeniem przepisu prawa materialnego (§ 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r.), które uprawniało Sąd do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. ----------------------- 10