I SA/Wa 2721/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk Sędziowie: WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz WSA Piotr Przybysz (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2014 r. sprawy ze skargi K. P. na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku oddala skargę. I SA/WA 2721/14 UZASADNIENIE Pismem z dnia 6 sierpnia 2014 r. K. P., reprezentowany przez adw. P. J., zwany dalej Skarżącym, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2014 r., sygn. akt [...], odmawiające przywrócenia terminu na złożenie wniosku. Prezydent W. pismem z dnia [...] listopada 2006 r., znak [...], adresowanym do obojga małżonków J. P. oraz K. P., wypowiedział ze skutkiem na dzień 31 grudnia 2006 r. K. P. i J. P. dotychczasową wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego udziału wynoszącego ½ części gruntu położonego w W. przy ul. [...], stanowiącego działkę ewidencyjną nr [...] oraz ustalił nową wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości na kwotę [...] zł. Jednocześnie Prezydent W. pouczył użytkowników wieczystych K. P. i J. P., iż mogą w terminie 30 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia złożyć do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości. Pismo to, zaadresowane do obojga małżonków, zostało wysłane pod adres stałego zameldowania K. P. i J. P. i zostało odebrane przez J. P. w dniu 9 grudnia 2009 r. Skarżący w dniu 27 listopada 2013r. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej jako "SKO") wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości, jak również złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia powyższego wniosku. W uzasadnieniu wniosku stwierdzono, że pismo o dokonaniu wypowiedzenia wysokości opłaty powinno zostać doręczone odrębnie obojgu małżonkom. Skarżący nie ponosi zatem winy w uchybieniu terminowi do złożenia wniosku kwestionującego wypowiedzenie dotychczasowej wysokości opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste. Skarżący po raz pierwszy dowiedział się o wypowiedzeniu dotychczasowej wysokości opłaty rocznej dopiero w dniu 20 listopada 2013 r. – po otrzymaniu przezeń zawiadomienia komornika sądowego z dnia 14 listopada 2013 r. o zajęciu rachunku bankowego w związku z wydaniem prawomocnego nakazu zapłaty obejmującego roszczenie W. o zapłatę z tytułu opłat za użytkowanie wieczyste ww. udziału. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2014 r., sygn. akt [...], orzekając na podstawie art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.) oraz na podstawie art. 59 § 1 k.p.a. odmówiło przywrócenia terminu w niniejszej sprawie uznając, że skoro małżonkowie w przedmiotowej sprawie działali razem, co wynika z aktu notarialnego z dnia [...] maja 2006 r. oraz zamieszkiwali pod tym samym adresem, to odebranie pisma przez J. P. wywiera skutek prawny również wobec Skarżącego. W tym stanie rzeczy Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało wniosek Skarżącego za niezasadny. Pismem z dnia 6 sierpnia 2014 r. Skarżący wniósł wymienioną na wstępie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie przepisów: a) art. 58 § 1, art. 59 § 1 k.p.a. w związku z art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami – poprzez przyjęcie, że Skarżący ze swej winy uchybił terminowi do złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości; b) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. – poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie stwierdzając brak podstaw do uwzględnienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Skarga rozpoznana w świetle przywołanych wyżej kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma zagadnienie skuteczności doręczenia jednemu z małżonków pisma zaadresowanego do obojga małżonków. Skarżący w uzasadnieniu skargi przywołuje orzecznictwo sądów administracyjnych wskazujące na konieczność odrębnego doręczenia pisma obojgu małżonkom. Uwadze Skarżącego uszło jednak, że przywoływane przezeń orzeczenia sądów administracyjnych dotyczą spraw innych, niż sprawy o przywrócenie terminu do zakwestionowania przez użytkownika wieczystego wypowiedzenia dotychczasowej opłaty rocznej. Sprawy o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości, są sprawami cywilnymi i zasady składania oświadczeń woli w sprawach tego rodzaju są unormowane przez przepisy prawa cywilnego. Wprawdzie do doręczenia użytkownikowi wieczystemu wypowiedzenia dotychczasowej wysokości rocznej opłaty stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o doręczeniach, jednakże skutek doręczenia wypowiedzenia musi być oceniany przez pryzmat przepisów prawa cywilnego. Sąd podziela pogląd zawarty w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego w [...] (zamieszczony na stronie http://orzeczenia.ms.gov.pl), że odebranie przez jednego z małżonków pisma skierowanego do obojga małżonków, wypowiadającego wysokość dotychczasowej opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste, odniosło skutek również wobec drugiego małżonka w sytuacji, gdy adresaci są małżeństwem, zamieszkują pod tym samym adresem i wiąże ich wspólność majątkowa małżeńska. Należy w tym miejscu podkreślić, że Skarżący nie informował organu o zmianie miejsca zamieszkania ani nie wskazał innego adresu do przesyłania korespondencji, dlatego doręczenie dokonane pod ostatnim znanym adresem wywiera skutek prawny prawidłowego doręczenia (art. 41 k.p.a.). Do uiszczania opłaty za wieczyste użytkowanie są zobowiązani oboje małżonkowie w pełnej wysokości, ponieważ wspólność majątkowa małżeńska jest współwłasnością łączną. Wypowiedzenie opłaty odebrane tylko przez żonę Skarżącego, nawet gdyby było tylko do niej skierowane, powodowałoby powstanie obowiązku zapłaty również przez Skarżącego, gdyż zobowiązanie do ponoszenia opłat z tytułu wieczystego użytkowania nieruchomości jest zobowiązaniem wspólnym małżonków zaciągniętym w dacie zawarcia umowy o ustanowieniu użytkowania wieczystego. W ocenie Sądu należy zatem uznać za prawidłowe ustalenie SKO, że skarżący nie uprawdopodobnił, że bez swej winy uchybił terminowi do złożenia wniosku. Odnosząc się do podniesionego w skardze do sądu administracyjnego zarzutu nieprzeprowadzenia przez organ koniecznego postępowania wyjaśniającego należy wskazać, że skoro SKO ustaliło w prawidłowy sposób, że pismo wypowiadające dotychczasową wysokość opłaty rocznej zostało prawidłowo doręczone żonie Skarżącego oraz że doręczenie to wywarło skutek prawny również wobec Skarżącego, to brak było podstaw do dokonywania ustaleń w celu określenia, kiedy treść tego pisma dotarła do wiadomości Skarżącego. Tym samym nie jest zasadny postawiony przez Skarżącego zarzut naruszenia przez SKO przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.