II SA/Wa 759/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung (spraw.), Sędziowie WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Stanisław Marek Pietras, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2014 r. sprawy ze skargi H. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych – oddala skargę – H. C. w dniu [...] lutego 2013 r. została zarejestrowana w Urzędzie Pracy [...] jako osoba bezrobotna. Prezydent [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. orzekł o uznaniu H. C. z dniem [...] lutego 2013 r. za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku od dnia [...] lutego 2013 r. w wysokości 635,40 zł brutto miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku oraz w wysokości 498,90 zł brutto miesięcznie w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku, a następnie decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. orzekł o utracie przez ww. prawa do zasiłku od dnia [...] sierpnia 2013 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2013 r. Prezydent [...] orzekł o przyznaniu H. C. prawa do stypendium w okresie odbywania szkolenia, od dnia [...] października 2013 r. w wysokości 120% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy miesięcznie, pod warunkiem, że miesięczny wymiar godzin szkolenia wynosi co najmniej 150 godzin; w przypadku niższego miesięcznego wymiaru godzin szkolenia wysokość stypendium ustala się proporcjonalnie, z tym że stypendium nie może być niższe niż 20% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1. Prezydent [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. orzekł o utracie przez H. C. prawa do stypendium z dniem [...] października 2013 r. H. C. w dniu [...] grudnia 2013 r. przesłała do Urzędu Pracy [...] za pośrednictwem poczty elektronicznej postanowienie z dnia [...] kwietnia 2013 r. Sądu Rejonowego dla [...], dotyczące sprawy z wniosku [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością o zmianie danych w Krajowym Rejestrze Sądowym dla podmiotu [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością o numerze KRS [...], z treści którego wynika, że H. C. od dnia [...] lutego 2013 r. jest likwidatorem spółki. W związku z powyższym, Prezydent [...] postanowieniem znak [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w części dotyczącej prawa do zasiłku od dnia [...] lutego 2013 r. w wysokości 635,40 zł brutto miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku oraz w wysokości 498,90 zł brutto miesięcznie w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku, zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], orzekającą o utracie prawa do zasiłku od dnia [...] sierpnia 2013 r., zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] października 2013 r. nr [...], orzekającą o przyznaniu prawa do stypendium w okresie odbywania szkolenia, od dnia [...] października 2013 r. w wysokości 120% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust 1 pkt 1 ustawy miesięcznie, pod warunkiem, że miesięczny wymiar godzin szkolenia wynosi co najmniej 150 godzin; w przypadku niższego miesięcznego wymiaru godzin szkolenia wysokość stypendium ustala się proporcjonalnie, z tym że stypendium nie może być niższe niż 20% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 oraz decyzją ostateczną z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], orzekającą o utracie prawa do stypendium z dniem [...] października 2013 r. Następnie Prezydent [...] decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. uchylił decyzję z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], orzekającą o utracie przez ww. prawa do stypendium z dniem [...] października 2013 r., uchylił decyzję z dnia [...] października 2013 r. nr [...], orzekającą o przyznaniu ww. prawa do stypendium w okresie odbywania szkolenia, od dnia [...] października 2013 r. w wysokości 120% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy miesięcznie, pod warunkiem, że miesięczny wymiar godzin szkolenia wynosi co najmniej 150 godzin; w przypadku niższego wymiaru godzin szkolenia stypendium ustala się proporcjonalnie, z tym że stypendium nie może być niższe niż 20% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1; uchylił decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], orzekającą o utracie przez ww. prawa do zasiłku od dnia [...] sierpnia 2013 r.; uchylił decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] - w części dotyczącej prawa do zasiłku od dnia [...] lutego 2013 r. w wysokości 635,40 zł brutto miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku oraz w wysokości 498,90 zł brutto miesięcznie w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku oraz orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lutego 2013 r. Jako podstawę prawną wskazał przepis art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. i art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 33 ust. 4 pkt 1ustawy o Promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.). W uzasadnieniu podał, że skarżąca od dnia [...] lutego 2013 r. pełniła funkcję likwidatora w spółce z o.o. Powołując się na art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o Promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy organ wskazał, iż osobą bezrobotną nie może być osoba niezdolna i niegotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej albo jest osobą niepełnosprawną, niezdolną i niegotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy. Zdaniem organu pełnienie funkcji likwidatora spółki wiąże się z obowiązkami, które mogą ograniczyć gotowość do pracy w pełnym wymiarze czasu pracy. Od powyższej decyzji H. C. złożyła odwołanie, w którym zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz naruszenie art. 7, 9, 10 §1, 77 § 1 i art. 80 i 81 kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. wydaną na podstawie art. 138 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż bezspornym jest, że H. C. od dnia [...] lutego 2013 r. pełniła funkcję likwidatora [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji, czego dowodem jest przesłane za pośrednictwem poczty elektronicznej (e-mail) do Urzędu Pracy [...] przez skarżącą postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., dotyczące sprawy z wniosku [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością o zmianie danych w Krajowym Rejestrze Sądowym dla podmiotu [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością o numerze KRS [...]. Tym samym od dnia [...] lutego 2013 r. skarżąca przestała spełniać ściśle określone warunki do posiadania statusu osoby bezrobotnej z uwagi na brak gotowości do podjęcia pracy w pełnym wymiarze. Ponadto skarżąca, jak ustalił organ odwoławczy nadal figuruje w Krajowym Rejestrze Sądowym jako likwidator [...] Sp. Z o.o. w likwidacji (KRS [...]). Zdaniem organu pełnienie przez skarżącą takiej funkcji, wiąże się z obowiązkami, które mogą ograniczać gotowość do pracy w pełnym wymiarze czasu i stanowią wystarczający warunek do pozbawienia jej statusu osoby bezrobotnej. Fakt pełnienia funkcji likwidatora spółki i zakres obowiązków przypisanych przez ustawodawcę do tej funkcji oznacza, że taka osoba nie może być uznana za gotową do podjęcia zatrudnienia w omawianym znaczeniu. Jednocześnie organ wskazał, iż H. C. z funkcji likwidatora spółki nie została odwołana na podstawie uchwały wspólników, jak również nie złożyła rezygnacji z pełnienia tejże funkcji. Tym samym, zdaniem organu, zarzut dotyczący naruszenia art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy jest bezzasadny. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H. C. zarzuciła: - naruszenie art. 7, 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), poprzez niewyjaśnienie przez organ wszystkich elementów stanu faktycznego sprawy i oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na domniemaniu faktycznym, zgodnie z którym pełnienie funkcji likwidatora w spółce oznacza brak gotowości do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy; - naruszenie art. 80 k.p.a., poprzez pominięcie przez organ materiału dowodowego świadczącego o gotowości skarżącej do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy; - naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez uznanie, że skarżąca nie spełnia definicji osoby bezrobotnej, tj. przesłanki zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy w związku z pełnieniem funkcji likwidatora w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów procesu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przede wszystkim wskazać należy, iż ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.) adresowana jest do dwóch grup osób, tj. poszukujących pracy i bezrobotnych. Pojęcie poszukującego pracy jest bardzo szerokie. Obejmuje wszystkich zainteresowanych (osoby, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1-3 lub cudzoziemców - członków rodziny obywatela polskiego) poszukujących zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub innej formy pomocy określonej w ustawie, zarejestrowanych w powiatowym urzędzie pracy. Ze statusem osoby poszukującej pracy wiążą się ograniczone uprawnienia i obowiązki. W związku z tym ustawa nie przypisuje takiej osobie identycznych wymogów, jak w przypadku bezrobotnego. Nie ma zatem znaczenia, czy osoby te w dacie rejestracji w charakterze poszukującego pracy pozostają w jakimkolwiek zatrudnieniu, czy prowadzą inną działalność zawodową, a także na jakiej podstawie i w jakim wymiarze wykonują takie czynności oraz w jakiej wysokości osiągają z tego tytułu dochody. Pozwala to zainteresowanym zmianą pracy, ewentualnie podjęciem dodatkowej pracy, na zarejestrowanie się w urzędzie pracy w charakterze poszukującego pracy w czasie jeszcze trwającego na przykład stosunku pracy czy przed zakończeniem innej działalności zarobkowej. Odmienne uregulowania dotyczą natomiast bezrobotnych. Pojęcie bezrobotnego ustawa łączy ze znacznie szerszymi uprawnieniami, stosując je w przepisach regulujących prawa podmiotowe do określonych świadczeń o charakterze roszczeniowym z tytułu pozostawania bez pracy. W związku z tym konieczne było bardziej rygorystyczne i precyzyjne zdefiniowanie tego pojęcia. Przyjęta przez ustawodawcę konwencja terminologiczna musiała przy tym uwzględniać niewątpliwie zarówno cele polityki rynku pracy, jak i ograniczoną ilość środków finansowych, które na realizację takich zadań mogą być przeznaczone, a także fakt, iż przeciwdziałanie bezrobociu i łagodzenie ich skutków stanowi najpoważniejsze oraz stale rosnące obciążenie finansowe Funduszu Pracy, skąd wydatki na świadczenia dla omawianej grupy beneficjentów są pokrywane. Niezbędne zatem było objęcie ochroną socjalną maksymalnie dużej grupy rzeczywistych ofiar bezrobocia przymusowego, a jednocześnie wyeliminowanie z kręgu uprawnionych tych, którzy zainteresowani są nie tyle podjęciem pracy, ile otrzymywaniem raczej świadczeń z Funduszu Pracy i zdobyciem w ten sposób pewnych środków umożliwiających realizację innych planów osobistych i zawodowych. Definicję osoby bezrobotnej zawiera art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Definicja ta skonstruowana jest w istocie z dwóch części. W pierwszej z nich wskazuje się na swego rodzaju przesłanki pozytywne, a więc na warunki, które muszą być spełnione, by można było uzyskać (zachować) status bezrobotnego. Druga część zawiera zespół przesłanek negatywnych, w więc okoliczności, które uniemożliwiają nabycie (zachowanie) tego statusu. Z ich zestawienia jednoznacznie wynika, że nie każda osoba rejestrująca się w urzędzie pracy może być uznana za bezrobotnego. Wszystkie niezbędne wymogi muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak któregokolwiek z nich wyklucza nabycia czy zachowania omawianego statusu. Nie jest możliwe odstąpienie od nich nawet ze względu na szczególne uwarunkowania konkretnej sprawy. Kwestie statusu bezrobotnego nie zależą od uznania organów orzekających. Brzmienie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy jest kategoryczne. Żadne inne okoliczności poza wymienionymi w ustawie nie mogą mieć zatem w przedmiotowych sprawach istotnego znaczenia. Bezrobotnym może być jedynie osoba niepozostającą w stosunku pracy czy stosunku służbowym oraz niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, nieucząca się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły, lub w szkole wyższej, gdzie studiuje się w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy). Ponadto okolicznością wyłączającą uzyskanie statusu bezrobotnego jest między innymi własność lub posiadanie nieruchomości rolnej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.), o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe. Istotne znaczenie ma więc samo dysponowanie nieruchomością rolną i potencjalna możliwość uzyskiwania z niej źródeł utrzymania, a nie faktyczne prowadzenie gospodarstwa rolnego i wysokość uzyskiwanych z tego tytułu dochodów (art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy). Celem rejestracji w charakterze bezrobotnego z założenia ustawodawcy jest nie tylko uzyskanie określonych świadczeń z Funduszu Pracy, ale przede wszystkim znalezienie dla zainteresowanego pracy. Nie ulega zatem wątpliwości, że status bezrobotnego może otrzymać tylko osoba wykazująca określone cechy, zarówno psychiczne, fizyczne, jak i biologiczne. Koniecznym zatem jest, aby ta osoba była pełnoletnia i nie przekroczyła ustalonego limitu wieku oraz posiadała zdolność do czynności prawnych (pełną bądź ograniczoną), a także, by stan jej zdrowia pozwalał na podjęcie zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, a w przypadku niepełnosprawności - na podjęcie zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy (art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. a i lit. b ustawy). Z postanowień art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy wynika jeszcze przesłanka stanowiąca istotny element definicji bezrobotnego, a mianowicie "gotowość do podjęcia pracy". Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 338/12 (CBOSA), iż warunek ten musi być przy tym spełniony zarówno w dniu rejestracji w charakterze bezrobotnego, jak i przez cały czas korzystania z omawianego statusu. Chodzi tu przy tym o możliwość podjęcia nie jakiejkolwiek działalności zarobkowej, lecz gotowość - co do zasady (z wyjątkiem osób niepełnosprawnych) - do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Ustawa nie wyjaśnia wprost pojęcia "gotowości do pracy". Jednakże kierując się zasadami wykładni funkcjonalnej, celowościowej i systemowej, nie można takiego zapisu utożsamiać wyłącznie z samą potencjalną chęcią podjęcia przez zainteresowanego pracy. Niewątpliwie taka deklaracja także jest niezbędna. Nie ulega bowiem wątpliwości, że osoba dążąca do uzyskania statusu bezrobotnego w chwili rejestracji musi wprost (a nie w sposób tylko dorozumiany) i w konkretnej formie (podpisanie w obecności urzędnika formuły oświadczenia znajdującego się na karcie rejestracyjnej) uzewnętrznić wolę świadczenia pracy. Jednakże gotowości do pracy nie można sprowadzać wyłącznie do czynników subiektywnych istniejących po stronie zainteresowanego. Gotowość do podjęcia pracy musi być oceniana również w kategoriach obiektywnych. Jeszcze raz podkreślić należy, że powyższa przesłanka jest istotnym elementem definicji bezrobotnego, a z definicją tą związane jest nabycie określonych praw podmiotowych do świadczeń publicznoprawnych. Dlatego gotowość do podjęcia pracy musi oznaczać rzeczywistą, faktyczną i aktualną możliwość podjęcia pracy. Z brakiem gotowości do podjęcia pracy związana jest między innymi przesłanka uczenia się w szkole w systemie dziennym. Ustawodawca wyszedł z założenia, że uczniowie nie są w stanie podejmować pracy w pełnym wymiarze czasu pracy. W związku z tym pozbawienie ich możliwości i uzyskania statusu bezrobotnego jest uzasadnione i nigdy nie budziło wątpliwości. W podobny sposób należy podchodzić do osób pełniących funkcję w zarządach spółek prawa handlowego czy też funkcję likwidatora spółki lub innej osoby prawnej. Sam fakt pełnienia funkcji likwidatora spółki i zakres obowiązków przypisanych przez ustawodawcę do tej funkcji (odnośnie do spółki z o.o. vide przepisy rozdziału 6 Kodeksu spółek handlowych) oznaczają, że taka osoba nie może być uznana za gotową do podjęcia zatrudnienia w omawianym znaczeniu. O możliwości uzyskania statusu bezrobotnego przesądzają powyższe kwestie formalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w cyt. wyroku NSA z 28 czerwca 2011 r., I OSK 338/11, że domniemanie, iż osoba pełniąca funkcję likwidatora spółki nie może być uznana za gotową do podjęcia zatrudnienia i tym samym nie kwalifikuje się do grona bezrobotnych może, być obalone tylko przez złożenie rezygnacji z przedmiotowej funkcji. Nie można natomiast oczekiwać od organów administracji, orzekających w sprawach objętych zakresem ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przeprowadzania postępowania dowodowego i ustalania na przykład, na jakim etapie prowadzone jest postępowanie likwidacyjne danej spółki. Do obowiązków takich organów nie należy zatem badanie zakresu dyspozycyjności osoby ubiegającej się na przyznanie jej statusu bezrobotnego ani też badanie przyczyn, dla których nie zrzekła się ona funkcji likwidatora, zwłaszcza w sytuacji, gdy jest to prawnie dopuszczalne i obiektywnie możliwe (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2010 r., sygn. III CSK 176/09, Lex nr 677761; z dnia 27 stycznia 2010 r., II CSK 301/09, Lex nr 570126 i postanowienie z dnia 19 sierpnia 2004 r., sygn. V CK 600/03, Lex nr 359340). Należy też zwrócić uwagę, iż podstawą pełnienia funkcji likwidatora jest stosunek organizacyjny, który powstaje z chwilą jego ustanowienia (por. Andrzej Kidyba, "Komentarz zaktualizowany do art. 276 Kodeksu spółek handlowych", Lex/el. 2012 r., teza 1). Stosunek ten trwa aż do momentu odwołania likwidatorów uchwałą wspólników, rezygnacji z funkcji likwidatora oraz odwołania likwidatorów przez sąd. Czym innym jest natomiast stosunek obligacyjny, łączący likwidatora ze spółką. Stosunek ten powstaje na skutek zawarcia na przykład umowy o pracę, czy też umowy o świadczenie usług. Stosunek obligacyjny z kolei nie ustaje wskutek odwołania likwidatorów (por. A. Kidyba, "Ibidem", teza 4). W rozpoznawanej sprawie z ustaleń faktycznych, których zresztą skarżąca nie kwestionowała, bezspornie wynika, że H. C. od dnia [...] lutego 2013 r. pełniła funkcję likwidatora Spółki [...] Spółka z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. W tych okolicznościach prawidłowe jest stanowisko organu, że pełnienie przez stronę takiej funkcji wiążącej się z obowiązkami, które mogą ograniczać gotowość do pracy w pełnym wymiarze czasu stanowiło wystarczający warunek do odmowy przyznania jej statusu osoby bezrobotnej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.