I FSK 357/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (spr.), Sędzia del. WSA Joanna Tarno, Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 8 września 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. Sp. z o. o. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Rz 844/14 w sprawie ze skargi A. Sp. z o. o. w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 4 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2013 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok, 2) uchyla zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 4 sierpnia 2014 r. nr [...] oraz decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 7 maja 2014 r. nr [...], 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w R. na rzecz A. Sp. z o. o. w L. kwotę 8.667 (słownie: osiem tysięcy sześćset sześćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi. 1.1. Wyrokiem z 20 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, w sprawie o sygn. akt I SA/Rz 844/14, oddalił skargę A. sp. z o.o. z siedzibą w L. – nazywanej dalej "Spółką", na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z 4 sierpnia 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2013 r. 1.2. Stan sprawy Sąd pierwszej instancji przedstawił następująco. W trakcie kontroli podatkowej organ ustalił, że Spółka nabyła telefony komórkowe od A. spol. s r.o. z siedzibą w Słowacji (faktura z 7 maja 2013 r.). Następnie 7 maja 2013 r. J. P., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą PW B. J. P., na podstawie zlecenia transportowego, przewiózł telefony z magazynu słowackiego dostawcy do Wiednia. W Wiedniu pozostawił je austriackiemu spedytorowi, który dostarczył je nabywcom z Dubaju. Przewóz telefonów z Bratysławy do Wiednia został udokumentowany fakturą wystawioną 13 maja 2013 r. Z wyjaśnień Spółki wynikało, że telefony te nie zostały przewiezione do Polski. Zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego, stosownie do art. 9 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054, ze zm.) – powoływanej dalej jako "u.p.t.u.", transakcja zawarta ze słowacką spółką stanowiła wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów. Ponieważ Spółka posiadała jedynie polski numer identyfikacji podatkowej i nie rozliczyła podatku od towarów i usług z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na terenie Austrii, Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. wydał 7 maja 2014 r. decyzję podatkową zgodnie z art. 25 ust. 2 u.p.t.u. W konsekwencji, zdaniem organu, w świetle art. 88 ust. 6 u.p.t.u., Spółce nie przysługuje prawo obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z nabyciem telefonów. 1.3. Po rozpoznaniu odwołania Spółki, wspomnianą na wstępie decyzją, Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W motywach decyzji organ drugiej instancji w pełni podzielił stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego. W jego ocenie, Naczelnik Urzędu Skarbowego zasadnie przyjął, że nabyty na Słowacji towar został przetransportowany przez Spółkę do Austrii (terytorium innego państwa członkowskiego) – a dopiero później został zbyty nabywcom spoza Unii Europejskiej. Równocześnie Spółka posiadała jedynie polski numer identyfikacji podatkowej, jak również nie rozliczyła podatku należnego na terenie Austrii. Tym samym, zgodnie z art. 25 ust. 2 u.p.t.u., należało przyjąć, że miejscem opodatkowania tej transakcji powinna być Polska. Równocześnie, z uwagi na wystąpienie przesłanek wymienionych w art. 88 ust. 6 u.p.t.u., Spółka utraciła prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z nabyciem telefonów w sposób przewidziany w art. 86 ust. 1 u.p.t.u. 2. Skarga do Sądu pierwszej instancji. 2.1. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Spółka podniosła zarzut naruszenia: - art. 122 oraz art. 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.) – powoływanej dalej jako "O.p.", poprzez ustalenie stanu faktycznego sprawy w sposób sprzeczny z zebranym materiałem dowodowym; - art. 2 ust. 1 lit. b), art. 20 i art. 40 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L 2006.347.1.) – powoływanej dalej jako "Dyrektywa 2006/112/WE" oraz art. 5 ust. 1 pkt 4, art. 9 ust. 1 i art. 25 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u. W motywach skargi Spółka wyjaśniła, że Austria nie była miejscem dostawy, a jedynie punktem pośrednim w transporcie towaru poza Unię Europejską. Ponadto, jej zdaniem, organ niezasadnie potraktował jeden przewóz, jako dwa odrębne przewozy. Pierwszy miał zostać zrealizowany na potrzeby własne, drugi zaś na potrzeby nabywców towaru. Tymczasem w Wiedniu towar został przekazany przez jednego przewoźnika innemu przewoźnikowi w ramach tego samego przewozu, którego odbiorcą był kontrahent Spółki z Dubaju. 2.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, utrzymując przy tym swoje dotychczasowe stanowisko. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. 3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.". 3.2. Wskazując na art. 5 ust. 1 pkt 4 oraz art. 9 ust. 2 u.p.t.u., Sąd pierwszej instancji stwierdził, że warunkiem uznania transakcji za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów jest: - nabycie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel; - przemieszczenie towarów będących przedmiotem transakcji dostawy z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego; - państwem członkowskim, z którego towar jest wysyłany lub transportowany, musi być państwo, na którego terytorium następuje rozpoczęcie wysyłki lub transportu tego towaru; - towar jest transportowany przez dostawcę, nabywcę lub podmiot trzeci na rzecz dostawcy lub nabywcy. Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy, przesłanki te zostały spełnione. Skarżąca nabyła towar od słowackiej spółki, a następnie przetransportowała go ze Słowacji do Austrii. Sąd nie zgodził się przy tym ze Spółką, że Austria była jedynie miejscem tranzytowym, pośredniczącym w przemieszczeniu towaru poza granice Unii Europejskiej. Z akt sprawy wynika bowiem, że na podstawie zlecenia transportowego, J. P. odebrał towar od dostawcy, a następnie przewiózł go do Wiednia. Tytułem tej usługi wystawił Spółce 15 maja 2013 r. fakturę. Nie budzi zatem wątpliwości, że miejscem, w którym towar znalazł się w momencie zakończenia wysyłki w ramach transakcji pomiędzy Spółką a jej słowackim kontrahentem była Austria. Dalsza wysyłka towaru do Dubaju miała charakter wtórny względem tej czynności i pozostaje bez znaczenia dla kwalifikacji dostawy jako wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Kwalifikacja spornej transakcji powinna być bowiem rozpatrywana w ramach zdarzenia gospodarczego, które miało miejsce pomiędzy Spółką a słowackim dostawcą, a nie pomiędzy Spółką a jej odbiorcą z Dubaju. Sąd zwrócił także uwagę, że słowacka spółka dla potrzeb podatkowych wykazała tę transakcję jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. 3.3. Odnosząc się do zastosowania przez organy art. 25 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u., Sąd wyjaśnił, że przy wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów Spółka podała polski numer identyfikacji podatkowej, czyli numer nadany w innym państwie członkowskim niż państwo, w którym towar znajdował się w momencie zakończenia transportu towaru. Równocześnie Spółka nie udowodniła, że wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów zostało opodatkowane w Austrii. Stąd też, organy zasadnie stwierdziły, że miejscem opodatkowania tej transakcji powinna być Polska, chociaż towar znajdował się poza jej granicami. 3.4. Sąd podzielił również stanowisko organu, zgodnie z którym, kwota podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o jakim jest mowa w art. 9 ust. 1 u.p.t.u., nie stanowi podstawy do obniżenia kwoty podatku naliczonego, ponieważ spełnione zostały przesłanki wymienione w art. 88 ust. 6 tej ustawy. W świetle powyższego, zdaniem Sądu, zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 lit. b), art. 20 i art. 40 Dyrektywy 2006/112/WE należało uznać za chybiony. Przepisy te znajdują bowiem odzwierciedlenie w art. 5 ust. 1 pkt 4, art. 9 ust. 1 i art. 25 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u. Sąd nie doszukał się również sprzeczności pomiędzy zebranym materiałem dowodowym a ustaleniami faktycznymi, które mogłyby świadczyć o naruszeniu art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p. 4. Skarga kasacyjna. 4.1. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik Spółki podniósł zarzuty naruszenia: – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., poprzez oddalenie skargi, chociaż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 187 § 1 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. w związku z błędnym ustaleniem końcowego miejsca transportu towaru; – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a., poprzez oddalenie skargi, chociaż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 9 ust. 1 u.p.t.u. oraz art. 20 Dyrektywy 2006/112/WE, art. 5 ust. 1 pkt 4 u.p.t.u. oraz art. 2 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 2006/112/WE, jak również art. 25 ust. 1, art. 25 ust. 2 pkt 1 i art. 88 ust. 6 u.p.t.u. Ponadto, wskazując na art. 174 pkt 1 P.p.s.a., pełnomocnik Spółki sformułował zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: – art. 9 ust. 1 u.p.t.u. oraz art. 20 Dyrektywy 2006/112/WE, poprzez niewłaściwe zastosowanie; zdaniem Spółki, towar nie został bowiem przetransportowany na terytorium któregokolwiek z krajów Unii Europejskiej; – art. 5 ust. 1 pkt 4 u.p.t.u. oraz art. 2 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 2006/112/WE, poprzez uznanie, że przepis ten ma zastosowanie, chociaż nie doszło do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów; – art. 25 ust. 1 u.p.t.u., poprzez niewłaściwe zastosowanie w związku z uznaniem, że towar objęty fakturą wystawioną przez słowackiego kontrahenta został na podstawie tej faktury dostarczony na terytorium kraju członkowskiego innego niż kraj wywozu, a co za tym idzie doszło do wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów; – art. 25 ust. 2 u.p.t.u., poprzez niewłaściwe zastosowanie w związku z uznaniem, że za miejsce wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów uznaje się Rzeczpospolitą Polskę, chociaż podatnik posiadający polski numer identyfikacji podatkowej nie przemieścił towaru na terytorium któregokolwiek z krajów Unii Europejskiej; – art. 88 ust. 6 u.p.t.u. w brzmieniu obowiązującym w maju 2013 r., poprzez niewłaściwe zastosowanie w związku z uznaniem, że nie było podstaw od obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów w sytuacji, gdy w momencie zakończenia wysyłki towar ten nie znajdował się na terytorium kraju członkowskiego Wspólnoty. 4.2. Pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, jak również zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. 4.3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. 5.1. Przede wszystkim za trafny uznać należy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., poprzez oddalenie skargi, chociaż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 187 § 1 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. w związku z błędnym ustaleniem końcowego miejsca transportu towaru. Sąd pierwszej instancji wadliwie bowiem zaakceptował zaskarżonym wyrokiem błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego sprawy, dokonaną przez organy podatkowe, skutkującą wadliwym ustaleniem stanu faktycznego, a w konsekwencji błędnym zastosowaniem przepisów prawa materialnego. Tym samym zasadne są także zarzuty skargi kasacyjnej podnoszące naruszenie wskazanych w nich norm materialnoprawnych. 5.2. Ustalenia faktyczne rozpatrywanej sprawy nie są sporne, lecz sporna jest ich ocena na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Skarżąca nabyła od słowackiej firmy A. spoi. s r.o. [...], 2100 szt. telefonów komórkowych Nokia (1200 szt. Black i 900 szt. White), na podstawie faktury nr 0101010213 z 7 maja 2013 r., o wartości 71.400 EUR, zawierającej numery identyfikacyjne VAT UE dostawcy: [...] oraz A. Sp. z o.o. - jako nabywcy: PL-[...]. Na zlecenie Skarżącej nr 07/05/2013, J. P., prowadzący firmę transportową PW B., odebrał 7 maja 2013 r. towar w magazynie słowackiego dostawcy oraz przetransportował go z Bratysławy do Wiednia, a tam rozładował w firmie spedycyjnej C. Gmbh, [...]. Następnie telefony nabyte u kontrahenta słowackiego zostały – za pośrednictwem ww. firmy spedycyjnej C. GmbH z Wiednia – dostarczone do odbiorców wyszczególnionych na fakturach i dokumentach przewozowych, tzn. do Dubaju. Potwierdzają to dokumenty celne wywozu towarów poza obszar Unii Europejskiej o numerach [...] i [...] oraz list przewozowy CMR z 13 maja 2013 r., z których wynika, że telefony, przewiezione w wyniku dostawy dokonanej przez podatnika słowackiego ze Słowacji do Austrii, były przedmiotem dostawy dokonanej przez Spółkę A. na rzecz niżej wymienionych podmiotów: 1) firmy T. LLC [...], N. Sq, P., UAE; według faktury z 13 maja 2013 r. o numerze 2/05/2013 (ujętej w ewidencji dostaw eksportu za maj 2013 r. pod poz. 6) Spółka dokonała sprzedaży 1000 szt. telefonów o wartości 41.000 EURO (po przeliczeniu na złote w kwocie 169.809,70 zł), 2) firmy U. FZE [...], P., [...]; według faktury z 21 maja 2013 r. o numerze 7/05/2013 (ujętej w ewidencji dostaw eksportu za czerwiec 2013 r. pod poz. 3) Spółka dokonała sprzedaży 1100 szt. telefonów o wartości 41.800 EURO (po przeliczeniu na złote w kwocie 174.234,94 zł). 5.3. Z zestawienia powyższych okoliczności wynika, że towar, po jego odebraniu – w oparciu o zlecenia Skarżącej – z magazynu słowackiej firmy 7 maja 2013 r. i dostarczeniu w tym samym dniu do firmy spedycyjnej C. GmbH z Wiednia, 13 maja 2013 r. został przez tę firmę – działającą także na zlecenia Skarżącej – wyekspediowany poza obszar Unii Europejskiej. Powyższe wskazuje także jednoznacznie, że telefony odebrane od słowackiego podatnika zostały przez Skarżącą nabyte w celu dostarczenia ich do podmiotów pozaunijnych, co też zostało zrealizowane, w ramach transportu wykonanego przez dwie firmy. W sprawie tej, wbrew zatem stanowisku organów podatkowych, zaakceptowanemu przez Sąd pierwszej instancji, nie ma zastosowania art. 25 ust. 1 i 2 u.p.t.u., który określa miejsce świadczenia przy wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów, gdyż w niniejszej sprawie przesłanki wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów nie zostały spełnione. Trafnie w tym zakresie Skarżąca wskazuje na art. 20 Dyrektywy 2006/112/WE stanowiący, że "wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów" oznacza nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel rzeczowym majątkiem ruchomym wysyłanym lub transportowanym do nabywcy przez sprzedawcę, przez nabywcę lub na ich rzecz, do miejsca przeznaczenia w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów. W świetle powyżej wskazanych okoliczności, przedmiotowe telefony nie były ze Słowacji transportowane do Austrii, jako kraju miejsca ich przeznaczenia, w rozumieniu art. 20 Dyrektywy 2006/112/WE, gdyż miejscem ich przeznaczenia (konsumpcji lub wykorzystania w celach gospodarczych) był Dubaj, a do Austrii trafiły jedynie w celu wyekspediowania ich poza obszar Unii Europejskiej przez firmę spedycyjną. W Austrii nie nastąpiło też zakończenie ich transportu, w rozumieniu art. 25 ust. 1 i 2 u.p.t.u., gdyż okoliczności faktyczne także jednoznacznie wskazują, że skoro miejscem przeznaczenia telefonów nabytych przez Skarżącą od podatnika słowackiego był Dubaj, to transport, który rozpoczął się w Słowacji, nie mógł zakończyć się w Austrii poprzez dostarczenie tych telefonów do firmy spedycyjnej, skoro zostały one u niej złożone jedynie w celu dokonania przez nią – na zlecenie Skarżącej – dostawy do Dubaju. Błędne jest zatem stanowisko Sądu pierwszej instancji, że "realizacja spornej transakcji – wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów – nastąpiła z chwilą przemieszczenia towarów na terytorium Austrii i dalsze okoliczności przemieszczenia towaru poza obszar Unii Europejskiej pozostają dla tej kwalifikacji bez znaczenia", gdyż pomija fakt, że przemieszczenie nabytego w Słowacji towaru do firmy spedycyjnej w Austrii, w celu przetransportowania telefonów do Dubaju, nie spełnia przesłanek wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w rozumieniu art. 20 Dyrektywy 2006/112/WE oraz art. 9 ust. 1 u.p.t.u. przy uwzględnieniu art. 25 ust. 1 i 2 u.p.t.u. 5.4. W ustalonych okolicznościach sprawy sporna transakcja: 1) nie ma charakteru wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, gdyż: - Austria nie była miejscem przeznaczenia telefonów transportowanych do niej ze Słowacji, bedąc jedynie krajem tranzytowym do takiego miejsca poza obszarem UE, tzn. Dubaju (brak warunku uznania przemieszczenia za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w rozumieniu art. 20 Dyrektywy 2006/112/WE, a tym samym, art. 9 ust. 1 u.p.t.u.), - Austria nie była krajem zakończenia transportu towarów do niej przetransportowanych, w rozumieniu art. 25 ust. 1 i 2 u.p.t.u., gdyż dostarczenie ich do firmy spedycyjnej C. GmbH z Wiednia kończyło jedynie pierwszy etap transportu, który sfinalizowany został z chwilą zrealizowania drugiego etapu, tzn. dostarczenia ich przez tę firmę odbiorcom telefonów w Dubaju, jako miejscu ich przeznaczenia; - w sytuacji braku spełnienia warunków z art. 20 Dyrektywy 2006/112/WE w zw. z art. 9 ust. 1 u.p.t.u. oraz art. 25 ust. 1 i 2 u.p.t.u. przywoływane przez organy podatkowe i Sąd pierwszej instancji argumenty, że Skarżąca w transakcji ze słowackim podatnikiem posłużyła się krajowym numerem VAT-UE, a tenże dostawca rozpoznał tę transakcję jako wewnątrzwspólnotową dostawę, są bez znaczenia do kwalifikacji spornej transakcji jako wewnątrzwspólnotowego nabycia, aby bowiem uznać ją za takową transakcja ta musiałaby spełniać wszystkie przesłanki warunkujące uznanie danej dostawy za wewnątrzwspólnotową; 2) nie ma charakteru eksportu w ujęciu art. 2 pkt 8 u.p.t.u., gdyż przedmiotowe telefony nie były wysyłane lub transportowane z terytorium kraju (Polski) poza terytorium Unii Europejskiej, co nie oznacza, że nie spełnia warunków dostawy eksportowej w rozumieniu art. 146 ust. 1 pkt a) Dyrektywy 2006/112/WE, zgodnie z którym Państwa członkowskie zwalniają transakcje dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych przez sprzedawcę lub na jego rzecz poza terytorium Wspólnoty, co w niniejszej sprawie miało miejsce, lecz z terytorium Austrii. 5.5. Konkludując, przemieszczenie – z pominięciem terytorium Polski – towaru nabytego w jednym kraju unijnym przez krajowego podatnika, posługującego się krajowym numerem VAT-UE, do firmy spedycyjnej zlokalizowanej na terytorium innego kraju unijnego, w celu jego przetransportowania poza obszar Unii Europejskiej, jako miejsce przeznaczenia: - nie spełnia przesłanek wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, w rozumieniu art. 20 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L 2006.347.1.) oraz art. 9 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054, ze zm.) i uznania, że ma ono – na podstawie art. 25 ust. 1 i 2 u.p.t.u. – miejsce opodatkowania w Polsce; - nie ma charakteru eksportu, w ujęciu art. 2 pkt 8 u.p.t.u., gdyż brak przesłanki realizacji wysyłki lub transportu towaru z terytorium kraju (Polski) poza terytorium Unii Europejskiej. 5.6. Wskazana konkluzja oznacza, że sporna transakcja nie podlega opodatkowaniu VAT w Polsce, ani jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, ani jako transakcja eksportowa z terytorium kraju. 5.7. Stwierdzając zatem w tych okolicznościach zasadność sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz w zw. z art. 135 P.p.s.a., a także w oparciu o art. 200 i art. 203 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.