I SA/Gd 1302/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do zgłoszenia zarzutów w postępowaniu zabezpieczającym postanawia odmówić wstrzymania zaskarżonego postanowienia. "A" Sp. z o.o. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 września 2014 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do zgłoszenia zarzutów w postępowaniu zabezpieczającym. W skardze spółka sformułowała wniosek o wstrzymanie wykonania ww. postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje : W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Wymaga wyjaśnienia, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu wyżej wskazanego art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z, Kmieciak, glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, opubl. OSP 1998/3/54, postanowienie NSA z dnia 22 października 2010 r., sygn. akt II OZ 1065/10, postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 27 października 2014 r., sygn. akt III SA/Wr 640/14, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Zdaniem Sądu, skutków takich nie wywołuje zaskarżone postanowienie, którym organ II instancji utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w postępowaniu zabezpieczającym. Podkreślić należy, że wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej postanowienie ze względu na swą treść nie wywołuje skutków materialnoprawnych, nie rozstrzyga o jakichkolwiek prawach lub obowiązkach, nadających się do wyegzekwowania przez organy administracji. Nie należy więc do tej grupy aktów, które są wykonalne i w stosunku do których zasadnym byłoby orzekanie w zakresie wstrzymania ich wykonania. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.