II SA/Ke 854/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 listopada 2014 r. sprawy ze skargi W. W. i J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania W. i J. W., utrzymało w mocy decyzję nr Prezydenta Miasta z dnia [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia [...], organ I instancji, po rozpatrzeniu wniosku M. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym dla zamierzenia polegającego na budowie wodociągu zasilającego ø 225mm (długości ok. 90 mb), ø 160 mm (długości ok. 410 mb) oraz tłocznego ø 160 mm w rejonie [...], budynku hydroforni wraz z zestawem hydroforowym na działce nr ewid. [...] oraz zjazdu z drogi gminnej. W podstawie prawnej powołano art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1 i 4, art. 51 ust. 1 pkt 2, ust. 3, art. 52 ust. 1, art. 53 ust. 4, art. 54, art. 56 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r., poz. 647 ze zm.), zwanej dalej u.p.z.p. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wskazano m. in. na brak obowiązującego na przedmiotowym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uznając jednocześnie, że wniosek inwestora z dnia 18.02.2014r. spełnia wymogi określone w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. W odwołaniu od ww. decyzji organu I instancji W. i J. W., wskazali na naruszenie przepisów : - art. 7 i art. 77 K.p.a., art. 50 ust. 1 w związku z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. – poprzez brak przeprowadzenia analizy, czy teren wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo czy jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p.; - art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. poprzez brak przeprowadzenia analizy stanu faktycznego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, w tym brak analizy skutków, jakie inwestycja przyniesie dla skarżących oraz brak analizy możliwości zaplanowania inwestycji w innym miejscu bez potrzeby naruszania i obciążania własności prywatnej skarżących; - art. 107 K.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego i prawnego, tj. powołanie się w decyzji na rzekome wyrażenie zgody przez skarżącego na lokalizację inwestycji, jak również pominięcie istotnych elementów uzasadnienia, brak dokonania wszechstronnej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz niespełnienie przesłanek ustawowych niezbędnych do wydania decyzji. Mając na względzie powyższe strony wniosły o uchylenie decyzji organu I instancji i orzeczenie o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub uchylenie tego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Kolegium, utrzymując w mocy ww. decyzję, podzieliło w całości ustalenia faktyczne i argumentację prawną przedstawioną przez organ I instancji. W tym zakresie wskazano, że zakwestionowane rozstrzygnięcie zawiera wszystkie elementy, określone w art. 54 u.p.z.p. Ponadto do sporządzonego w niniejszej sprawie projektu ww. decyzji uzyskano wszystkie wymagane przez u.p.z.p. uzgodnienia, jak również dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Spełnienie tej ostatniej przesłanki potwierdza uzyskanie przez organ I instancji pisemnych wyjaśnień inwestora z dnia 19.03.2014r., w których w wystarczający sposób uzasadniono przebieg wnioskowanej trasy wodociągu. Analizując całokształt sprawy Kolegium stwierdziło, że organ I instancji przeprowadził postępowanie zgodnie z prawem materialnym oraz zasadami postępowania administracyjnego, nie naruszając przepisów i norm procesowych, w tym również wskazanych w odwołaniu. Jeśli chodzi zaś o uzasadnienie zakwestionowanej decyzji to nie narusza ono wymogów określonych w art. 107 § 3 K.p.a., odnosząc się do tej konkretnej sprawy oraz do zarzutów podniesionych przez strony w trakcie postępowania. Końcowo wskazano, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi jedynie promesę uprawniającą do uzyskania pozwolenia na budowę na warunkach w niej określonych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wnieśli W. W. i J. W., zarzucając decyzji organu odwoławczego naruszenie: 1. art. 7 i 77 K.p.a. poprzez pobieżne i mało wnikliwe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przez organy obu instancji, co doprowadziło do wydania w niniejszej sprawie wadliwych decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2. art. 50 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. poprzez brak przeprowadzenia przez organ I instancji analizy kwestii, czy teren wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo czy jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p. oraz poprzez jego niezastosowanie przez organ odwoławczy – który błędnie wskazał, że warunek wskazany w tym przepisie nie ma w przedmiotowej sprawie zastosowania, a jedynie do postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy – mimo że przepis ten ma odpowiednio zastosowanie do ustalenia lokalizacji inwestycji na mocy art. 50 ust. 1 u.p.z.p.; 3. art. 52 ust. 2 pkt 2 ppkt b u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i uwzględnienie wniosku inwestora – mimo że wniosek ten nie zawierał charakterystyki zagospodarowania terenu, w tym powierzchni terenu podlegającej przekształceniu (co powinno być przedstawione w formie opisowej i graficznej), a co najwyżej zawierał określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji; 4. art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. poprzez brak analizy stanu faktycznego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, w tym brak analizy skutków, jakie inwestycja przyniesie dla skarżących oraz brak analizy możliwości zaplanowania inwestycji w innym miejscu bez potrzeby naruszania i obciążania własności prywatnej skarżących; 5. art. 54 pkt 2 ppkt d u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie określenia w wydanych w niniejszej decyzjach wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, czyli w tym przypadku skarżących; 6. art. 107 K.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego i prawnego oraz powołanie się na nie w uzasadnieniu decyzji, wskazujących na rzekome wyrażenie zgody przez J. W. na lokalizację inwestycji – podczas gdy żadne uzgodnienia w tym zakresie nie zostały dokonane pomiędzy skarżącymi a inwestorem, przy czym pominięcie tego zarzutu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak również pominięcie istotnych elementów uzasadnienia wynikających z przepisu art. 107 K.p.a. stanowi brak dokonania wszechstronnej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz przesłanek ustawowych niezbędnych do wydania ww. decyzji; 7. art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wydanie przez organy decyzji z pominięciem interesu prawnego i prawa własności skarżących, przy jednostronnym koncentrowaniu się przez organ II instancji na twierdzeniach inwestora – które nie były podane do wiadomości skarżących, wobec czego skarżący nie mieli możliwości ustosunkowania się do nich. Mając na względzie powyższe skarżący wnieśli o uchylenie wydanych w niniejszej sprawie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wskazano m. in., że grunt rolny położony w granicach administracyjnych miasta nie jest objęty ochroną prawną, wobec czego brak podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Wyjaśniono jednocześnie, że decyzja organu I instancji w żaden sposób nie konkretyzuje lokalizacji inwestycji względem granic nieruchomości, co nastąpi dopiero na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji. Niezasadny jest również zarzut naruszenia przepisu art. 52 ust. 2 pkt 2 ppkt b u.p.z.p., ponieważ wodociąg nie jest obiektem kubaturowym ale stanowi infrastrukturę techniczną, nie wpływającą na zmianę przeznaczenia funkcji terenu, na którym będzie zlokalizowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem decyzja organu odwoławczego odpowiada przepisom prawa. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia w ramach tak zakreślonej właściwości Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy sprowadza się do oceny dopuszczalności i prawidłowości ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Planowane przedsięwzięcie ma polegać na realizacji wyszczególnionych przez organ I instancji wodociągów w rejonie [...], w tym na należącej do skarżących działce nr ewid. [...], budowie hydroforni wraz z zestawem hydroforowym oraz zjazdu z drogi gminnej. Analizując zebrany w aktach administracyjnych materiał dowodowy stwierdzić trzeba, że w niniejszym postępowaniu zabezpieczono realizację zasady prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.) oraz podjęto wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia niniejszej sprawy, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.). Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu, że organy obu instancji prowadziły postępowanie w sposób zgodny z regulacjami postępowania administracyjnego, zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego, dokonując przy tym prawidłowej ich interpretacji. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r. poz. 647 ze zm.), zwanej dalej u.p.z.p., inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – co ma miejsce w niniejszej sprawie – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Okolicznością niesporną w niniejszej sprawie jest zakwalifikowanie opisanego powyżej przedsięwzięcia – zgodnie z definicją przedstawioną w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. – do kategorii inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym (powiatowym), stanowiącej realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami. Co się zaś tyczy wniosku inwestora – M – to nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowość ustaleń organów obu instancji o tym, że jego treść odpowiada wymogom określonym w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Tym samym w niniejszej sprawie zaistniały podstawy prawne do wydania żądanej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczącego braków wniosku w zakresie charakterystyki zagospodarowania terenu, w tym powierzchni terenu podlegającej przekształceniu należy uznać go za niezasadny. Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 ppkt b u.p.z.p. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej. Kierując się treścią cyt. przepisu brak podstaw by stwierdzić jego naruszenie w niniejszej sprawie. Jak wynika bowiem z ww. wniosku (k. 3-5 akt administracyjnych) inwestor w treści tego pisma opisał: - charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu – jako budowę wodociągu zasilającego ø 225mm, ø 160 mm oraz tłocznego ø 160 mm w rejonie [...] wraz z budynkiem hydroforowni oraz budową zjazdu publicznego z ul. [...]; - przeznaczenie projektowanych obiektów budowlanych – które będą służyć budownictwu mieszkaniowemu, jednorodzinnemu w obrębie prowadzenia inwestycji, przy czym budowa hydroforowni zapewni prawidłowe parametry sieci wodociągowej dla górnej części ul. [...]; - szczegółowe gabaryty projektowanych obiektów budowlanych. Co się tyczy powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, to za wystarczającą w tym zakresie informację należy uznać wskazanie przez wnioskodawcę, że w przypadku budynku o powierzchni 25 m², planowana powierzchnia do przekształcenia (utwardzenie dojścia do budynku) to 52 m². Jak już to wyżej zaznaczono, w decyzji organu I instancji zawarto następujące parametry techniczne, dotyczące: - zjazdu z drogi gminnej o wymiarach: szerokość – 0,5 m, długość – 3 m, wykonanego z kostki brukowej, - wodociągów – o średnicy ø 225mm o długości ok. 90 mb, ø 160 mm o długości ok. 410 mb), przy czym głębokość projektowanego wodociągu to 1,5 – 1,8 m. Powyższe ustalenia znajdują odzwierciedlenie w załączniku graficznym do wniosku, w którym zaznaczono przebieg wodociągu, budynek hydroforowni oraz zjazd z drogi gminnej. Należy przy tym podzielić stanowisko organu odwoławczego, zaprezentowane w odpowiedzi na skargę o tym, że wodociąg nie jest obiektem kubaturowym, lecz stanowi infrastrukturę techniczną. W tym miejscu należy podkreślić, że warunki i procedurę wydania zaskarżonej decyzji określają przepisy Rozdziału 5 u.p.z.p. Zgodnie z art. 54 u.p.z.p. decyzja ta określa: rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych (w szczególności warunki ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługę w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich oraz ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych), jak też linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Istotne jest zastrzeżenie wprowadzone przez ustawodawcę w art. 56 u.p.z.p., zgodnie z którym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Podkreślić przy tym trzeba, że nie mogą również – stosownie do zdania drugiego tego przepisu – stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ogólne wymagania dotyczące ładu przestrzennego zawarte w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. Powyższe oznacza, że decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego ma charakter decyzji związanej. W tym zakresie Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, w całości podziela stanowisko przedstawione w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 21.08.2014r. o sygn. akt II SA/Bk 402/14 (dostępnego w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych), zgodnie z którym w sytuacji "gdy wniosek o jej wydanie czyni zadość wymaganiom formalnym sformułowanym w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. i jest zgodny z normami u.p.z.p. oraz przepisami ustaw szczególnych, to organ obowiązany jest wydać decyzję pozytywną bez uprzedniej analizy np. zasadności takiej czy innej lokalizacji inwestycji (jej proponowanego przebiegu). Inaczej rzecz ujmując można powiedzieć, że o odmowie wydania decyzji lokalizacyjnej nie mogą zadecydować ogólne względy celowości czy słuszności, a jedynie wyraźna sprzeczność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami nakładającymi konkretne (sprecyzowane) ograniczenia". Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie organy orzekające obu instancji takiej sprzeczności nie stwierdziły. Ustalenia te Sąd, po analizie akt sprawy w całości podziela. Nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut, dotyczący m. in. braku analizy możliwości zaplanowania inwestycji w innym miejscu bez potrzeby naruszania i obciążania własności prywatnej skarżących. Skoro organ jest związany wnioskiem inwestora, nie może samodzielnie dokonać zmiany lokalizacji inwestycji. Nie może również oceniać celowości i zasadności projektowanej inwestycji. Ustalanie inwestycji celu publicznego nie polega także na analizowaniu różnych wariantów przedkładanych przez uczestników tego postępowania niebędących inwestorami (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23.04.2014r. o sygn. akt IV SA/Wa 370/14, dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Podkreślić przy tym trzeba, że żaden przepis nie uzależnia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właściciela nieruchomości, przez którą taka inwestycja będzie przebiegać. Jednocześnie wskazania wymaga, że w piśmie z dnia 19.03.2014r. (k. 30 – 31 akt administracyjnych), nadesłanym w odpowiedzi na wezwanie organu I instancji, inwestor szczegółowo uzasadnił przyjęcie wskazanej we wniosku trasy przebiegu wodociągu. W tym zakresie wskazano, że "przebieg wnioskowanej inwestycji został ustalony w oparciu o opracowaną w 2010r. koncepcję dostawy wody w rejon ul. [...] oraz tereny przyległe do ww. ulicy z istniejącej sieci wodociągowej. Koncepcja obejmuje analizę pracy istniejącej sieci wodociągowej pod względem doboru najkorzystniejszego miejsca włączenia projektowanego wodociągu, zgodnie z bilansem potrzeb wodnych rejonu ul. [...] (...). Wariant pierwszy obejmował doprowadzenie wody od ronda przy ul. [...] przez ul. [...] do ul. [...] przy uwzględnieniu konieczności wymiany istniejących średnic na większe oraz przełączeniu istniejących na tej trasie nieruchomości. Wariant drugi obejmował doprowadzenie wody od ul. [...] przez działkę [...] (sad) lub ul. [...] do ul. [...] i dalej do ul. [...] z zabudową nowej sieci. Zgodnie z podsumowaną koncepcją przyjęto do wdrożenia wariant drugi z następujących powodów. Wariant z lokalizacją wodociągu w pasie drogowym ul. [...] nie został przyjęty do realizacji z uwagi na istniejące zagospodarowanie pasa drogowego. W 2009r. gmina dokonała remontu drogi ul. [...] zaś istniejące uzbrojenie nadziemne i podziemne nie pozwala na lokalizację kolejnego przewodu z uwagi na brak zachowania odpowiednich odległości pomiędzy przewodami. Ponadto przebieg ten nie stanowi najkrótszej drogi wodociągu oraz wymusiłby zlokalizowanie wodociągu w znacznej części pasa drogowego gminy [...] (...). Trasa została ustalona ze współwłaścicielem (działki nr [...] – J. W.), przy uwzględnieniu jego wymagań co do lokalizacji (...). Przebiega ona w obecnych drogach komunikacyjnych sadu, gdzie nie koliduje z istniejącym zagospodarowaniem działki oraz nie narusza systemu korzeniowego drzew. Ponadto, zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta, teren działki nr [...] to teren o funkcji: produkcji ogrodniczej i sadownictwa, tereny przemysłu, składów, hurtowni oraz główna planowana ulica". Wskazano przy tym, że podczas spotkania w dniu 19.03.2014r. w siedzibie Spółki ustalono z J. W., że trasa wodociągu pozostanie bez zmian, natomiast zostanie dokonana korekta w załączniku graficznym do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie zmniejszenia szerokości pasa oddziaływania inwestycji. Z tego też względu pismem z dnia 19.03.2014r. inwestor wystąpił do organu I instancji o udostępnienie załącznika graficznego do decyzji (jej projektu) – celem wprowadzenia korekty szerokości pasa oddziaływania inwestycji na działce nr [...]. Mając na względzie powyższe należy podzielić stanowisko Kolegium, że inwestor wystarczająco uzasadnił przeprowadzenie inwestycji w sposób wskazany we wniosku. Zawartość akt administracyjnych dowodzi zarazem, że w niniejszej sprawie dokonano prawidłowej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji – zgodnie z wymogami art. 53 ust. 3 u.p.z.p. Uzyskano przy tym wszystkie ustawowo wymagane uzgodnienia. Niezasadny jest także zarzut dotyczący błędnego – w ocenie strony skarżącej – wskazania przez organ II instancji, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania warunek o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Zgodnie bowiem z treścią obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji art. 5b ustawy z dnia 3.02.1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. 2013r. poz. 1205 ze zm.) przepisów tej ustawy nie stosuje się do gruntów rolnych stanowiących użytki rolne położonych w granicach administracyjnych miast. Taka właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, gdyż cały teren wnioskowanej inwestycji znajduje się w granicach administracyjnych miasta [...] – co potwierdzają załączone do akt administracyjnych wypisy z rejestru gruntów działek ewidencyjnych, wskazanych pod lokalizację ww. inwestycji celu publicznego (k. 9-10). Podkreślić również trzeba, że rozstrzygnięcie organu I instancji zawiera wszystkie wymagane elementy, o jakich mowa w art. 54 pkt 1 i 2 u.p.z.p., tj. wskazuje rodzaj inwestycji (poz. 1), warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych – w tym warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich (poz. 2 lit. a – d). Z kolei w załączniku do ww. rozstrzygnięcia określono linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapach w odpowiedniej skali – stosownie do wymogów art. 54 pkt 3 u.p.z.p. Za niezasadny uznać należy zarzut skarżących co do zaniechania określenia w decyzji organu I instancji wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Jak wynika bowiem z pozycji 2 lit. d decyzji z dnia 17.04.2014r. (k. 52 akt administracyjnych) Prezydent Miasta, rozstrzygając w ww. przedmiocie wskazał na konieczność zapewnienia ochrony przed: - pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, - uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne. Dodatkowo obciążono inwestora obowiązkami: - uzgodnienia z zainteresowanymi właścicielami nieruchomości warunków budowy w zakresie związanym z ewentualnym zajęciem terenu, - uporządkowania terenu po zakończeniu prac. Należy przy tym wskazać, że ochronę interesów osób trzecich, o jakiej mowa w art. 54 pkt 2d u.p.z.p., należy oceniać kategoriami obiektywnymi tzn. organ ma obowiązek zapewnić tę ochronę o tyle tylko, gdy wynika ona z konkretnych przepisów ustawowych. Pomocna w odnalezieniu przepisów precyzujących taki interes może być regulacja § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, poz. 1589). Zgodnie z tym przepisem ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich zapisuje się w szczególności poprzez określenie warunków ochrony przed pozbawieniem: dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a także ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, zanieczyszczenie powietrza, wody i gleby. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut skargi o naruszeniu przez organ odwoławczy art. 107 K.p.a., gdyż zdaniem Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie spełnia wszystkie wymogi, jakie przepis ten ustanawia dla uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji administracyjnej. Jeśli chodzi zaś o kwestionowane przez skarżących "rzekome wyrażenie zgody przez J. W. na lokalizację inwestycji", to wskazać trzeba, że ustalenia w powyższym zakresie zostały przedstawione w cyt. powyżej piśmie inwestora z dnia 19.03.2014r. Kwestia ta nie ma jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż – jak to już wyżej wskazano – żaden przepis nie uzależnia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właściciela nieruchomości, przez którą będzie przebiegać. W konsekwencji powyższych okoliczności należy stwierdzić, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy P.p.s.a. Ustosunkowując się do zarzutów skargi o naruszeniu art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej należy uznać je za nietrafne. W tym zakresie należy wskazać, że wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego podyktowane jest interesem publicznym. W niniejszej sprawie jest to zapewnienie bieżącej wody budownictwu mieszkaniowemu i jednorodzinnemu w obrębie prowadzenia przedmiotowej inwestycji. W ocenie Sądu w stanie faktycznym niniejszej sprawy, wobec kolizji interesu społecznego ze słusznym interesem obywatela (art. 7 K.p.a.), prymat ma interes społeczny. Jednocześnie należy podkreślić, że z istoty decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego wynika, że określa ona jedynie przeznaczenie terenu i rozmieszczenie planowego przedsięwzięcia. Innymi słowy, rozstrzygniecie to określa możliwy (potencjalny) dopuszczalny sposób zmiany zagospodarowania danego terenu w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wykonanie natomiast projektowanej inwestycji wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, które konkretnie umiejscowi daną inwestycję na działce - przy uwzględnieniu wszystkich przepisów szeroko rozumianego prawa budowanego. Jak wynika z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7.07.1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. nr 243, poz. 1623 ze zm.) to właśnie na etapie pozwolenia na budowę uwzględnia się w szczególności zasady poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.