IV SA/Wa 370/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania A. B., M. T. i J. T. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. Nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. o ustaleniu warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego na fragmencie działek o nr ewid. [...] położonych w Z. jako zamierzenie polegające na przebudowie istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110kV [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), w szczególności jej rozdziału 5. W myśl art. 50 ust. 1 wskazanej ustawy, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717) ilekroć w ustawie jest mowa o "inwestycji celu publicznego" - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Niewątpliwie celami publicznymi są cele, których realizacja służy ogółowi i jest przeznaczona dla zaspokojenia potrzeb powszechnych. Generalne stanowisko NSA dotyczące określenia pojęcia celu publicznego ilustruje fragment uzasadnienia do wyroku z dnia 10 października 2000 r. (II SA/Kr 1010/00): "Pojęcie "cel publiczny", jakim posługuje się ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (...)" nie jest dowolne i przy jego interpretacji nie można się odwoływać do jego potocznego znaczenia. Ustawodawca ustalił w art. 6 tej ustawy zamknięty katalog celów publicznych; wymienione w pkt 10 tego artykułu "inne cele" to tylko cele określone w odrębnych ustawach" (ONSA 2001, nr 4, poz. 186). w odniesieniu do innych celów publicznych przewidzianych w art. 6 u.g.n. nie powinno się stosować ograniczeń z uwagi na status podmiotu realizującego ów cel. Nie ulega wątpliwości, że w świetle obowiązujących przepisów planowane zamierzenie jest inwestycją celu publicznego. W przedmiotowej sprawie organ I instancji prawidłowo wydał decyzję o lokalizacji celu publicznego dla wnioskowanej inwestycji. Odwołanie od ww. decyzji złożyli Pani A. B., P. M. T. i P. J. T. i nie zgadzają się na przebudowę linii nad ich działkami. Stosownie jednak do art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest zatem decyzją uznaniową organu, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. W myśl art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Przepisy ww. artykułu uwypuklają rolę jaką odgrywają decyzje wydawane w razie braku planu miejscowego. Polega ona na stwierdzeniu zgodności zamierzenia inwestycyjnego z obiektywnym porządkiem prawnym. W konsekwencji organ powinien zbadać ustawodawstwo w zakresie materialnego prawa administracyjnego, aby ustalić unormowania obejmujące obszar planowanej inwestycji oraz unormowania dotyczące charakteru samej inwestycji, ze względu na jej typ. Na podstawie tych regulacji zawartych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawach szczególnych, a także aktów wydanych na ich podstawie, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek określić warunki i zasady zagospodarowania terenu. Organ w wyniku analizy aktów prawa powszechnie obowiązującego może stwierdzić, że projektowana zmiana zagospodarowania terenu jest niedopuszczalna. Jednakże źródłem zasad i warunków zagospodarowania terenu nie jest wola organu, ale przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Tak więc organ pierwszej instancji w niniejszej sprawie po przeprowadzeniu analizy aktów prawa powszechnie obowiązującego, powinien wskazać konkretny przepis, którego dyspozycję uznał za naruszoną oraz wykazać na czym to pogwałcenie konkretnej normy prawnej polega. Wskazano, że decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego nie pozbawia właścicieli ich uprawnień i nie odbiera tytułu prawnego do nieruchomości. Nie rodzi także praw inwestora do terenu i nie narusza uprawnień osób trzecich. Wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie przesądza jeszcze, że do realizacji inwestycji w ogóle dojdzie. Dopiero po uzyskaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, inwestor może przejść do realizacji zamierzenia, a do tego czasu nie może on podejmować żadnych czynności związanych z budową. Jest to zatem etap procesu inwestycyjnego, który znajduje oparcie wyłącznie w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kwestie związane z odszkodowaniem wynikające z niemożności korzystania z nieruchomości, konieczności zapłaty odszkodowania z tego tytułu, ewentualnych zniszczeń związanymi z procesem budowlanym itp., rozstrzygane muszą być w oparciu o przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz Kodeksu cywilnego, na dalszych etapach realizacji inwestycji. Oceniając legalność lokalizacji inwestycji w danym miejscu, organ nie ma kompetencji do oceny celowości, czy też słuszności ewentualnej realizacji inwestycji celu publicznego na nieruchomości, która na tym etapie procesu inwestycyjnego stanowi własność prywatną (wyrok NSA z dnia 28 lutego 2012 r., sygn. IV SA/Wa 1790/11). Decyzja ta, nie zmienia przeznaczenia gruntu skarżącego, nie wpływa też na sposób wykonywania przez skarżącego własności. Stanowi jednie potwierdzenie potencjalnej możliwości wykorzystania działki dla inwestycji celu publicznego na przyszłość, ale jest obojętna dla aktualnych stosunków własnościowych tej działki. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest tylko jedną z faz procesu inwestycyjnego. Podjęcie przez inwestora robót budowlanych może nastąpić dopiero po spełnieniu wymagań określonych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.). Zamierzenie inwestycyjne określone w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego znajdzie dopiero swoje szczegółowe odzwierciedlenie w projekcie budowlanym, który będzie stanowił podstawę do stosownych rozstrzygnięć w postępowaniu w sprawie o uzyskanie pozwolenia na budowę, w którym inwestor winien złożyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. To dopiero w tym postępowaniu ustala się konkretne usytuowanie obiektów budowlanych na terenie Inwestycji, którego granice określono w załączniku graficznym do decyzji. Zawarte w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego ustalenia wyznaczają kierunki przyszłego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę i nie przyznają konkretnych praw stronom postępowania. Mają powyższe na względzie, należało orzec jak w sentencji. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pani A. B. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7,8,11 i art. 77 §1 kpa poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż stan faktyczny został należycie wyjaśniony a materiał dowodowy zebrany w sposób pełny i wyczerpujący wystarczający do wydania decyzji; - art. 107 kpa poprzez konsekwentne przemilczenie i pominięcie tak w treści dyspozytywnej jak i w uzasadnieniu zagadnień zgodnych z wnioskami strony a odnoszącymi się do możliwości innego przebiegu linii energetycznej ewentualnie przeciągnięcie jej linią podziemną; - naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 2 § 5 Ustawy o planowaniu i gospodarowaniu przestrzennym polegająca na nieuzasadnionym przyjęciu, iż przedmiotowa inwestycja jest inwestycja celu publicznego w rozumieniu powołanego przepisu. Podnosząc podniesione zarzuty skarżąca wniosła o: 1. Uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Z.; 2. Zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż w jej ocenie Organy tak I jak i II instancji systematycznie pomijają stanowisko obywatela nie dopuszczając jego argumentacji do oceny merytorycznej. W trakcie postępowania jak i w złożonym odwołaniu zaproponowano inny przebieg linii energetycznej oraz aby linia energetyczna przebiegała przewodem podziemnym a nie nadziemnym. Pozwoliłoby to na znaczne zmniejszenie uciążliwości korzystania z cudzej własności. Wszelkie wnioski w tym przedmiocie zostały pominięte a organ odwoławczy po prostu je przemilczał. Zgodnie z podniesionymi uregulowaniami prawnymi jak i w oparciu o argumentowane orzecznictwo organy administracji są zobowiązane działać w taki sposób aby budzić " zaufanie uczestnika do władzy publicznej". Z art. 8 i 9 kpa wynika między innymi konieczność udzielenia wszelkich niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Oczywistym jest, że w trakcie postępowania należało wyjaśnić czy interes strony może być zagwarantowany poprzez realizację złożonych wniosków czy też nie, a jeśli tak to dlaczego. W treści uzasadnienia brak jest jakiejkolwiek argumentacji dlaczego linia energetyczna nie może mieć innego przebiegu. Niezależnie od powyższego podnieść należy, iż nastąpiła ingerencja w prawo własności. Nie można zgodzić się z przedstawioną argumentacją, że jest to jedynie jeden z elementów procesu inwestycyjnego, a inwestycja może nie mieć miejsca i dlatego ewentualną polemikę należny wnieść w późniejszym etapie. To podmiot, który zamierza prowadzić działanie na terenie nie stanowiącym jego własności powinien w pierwszej kolejności mieć zapewnione prawo do działań ustalone w drodze umownej. Nie bez znaczenia jest okoliczność, że do chwili obecnej wnioskodawca nie doprowadził do uregulowania prawnego korzystania z cudzej własności. Taki stan rzeczy ma miejsce mimo aktywności właściciela nieruchomości. Niezależnie od podniesionych okoliczności nie można zgodzić się z tym, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Co do tej okoliczności nie przekazano w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji żadnych informacji jakiemu celowi publicznemu ma służyć. Cel publiczny zaopatrywania innych odbiorców energii realizują dotychczasowe urządzenia. Stąd też przebudowa z punktu widzenia tego celu nie jest konieczna a przynajmniej tego nie wskazano. Przebudowa ma służyć komercyjnej spółce przesyłowej dla zagwarantowania prywatnego interesu wnioskodawcy co nie jest tożsamym z celem publicznym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności 5 administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przedmiotem sprawy administracyjnej było, jak wynika to z wniosku inwestora [...] S.A Z siedzibą w L. -ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej polegające na przebudowie istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110kV [...] na fragmencie działek o nr ewid. [...] położonych w Z. W ocenie sądu, organy administracji publicznej orzekające w tej sprawie prawidłowo zebrały materiał dowodowy i dokonały trafnych ustaleń faktycznych co do rodzaju, zakresu i usytuowania wskazanej we wniosku inwestycji. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U.2012.647 ze zm.), dalej określanej jako u.p.z.p., ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wyjątek od tej zasady ustanowiony został w art. 4 ust. 2 u.p.z.p, który przewiduje, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, zaś sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. W art. 2 pkt 5 u.p.z.p. ustawodawca wskazał, że przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć " działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i po nad lokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, z późn. zm.); Pojęcie inwestycji celu publicznego nie może być zatem interpretowane wyłącznie na podstawie art. 2 pkt 5 u.p.z.p., ponieważ zawarta w nim definicja tego rodzaju inwestycji wykracza poza granice przepisów dotyczących stricte zagospodarowania przestrzennego, gdyż odsyła do art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, dalej określanej jako u.g.n., wskazując na szczególny charakter tej inwestycji wynikający z realizacji określonych tą ustawą celów publicznych. Wśród celów wymienionych w art. 6 u.g.n. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji ostatecznej ustawodawca wymienił w pkt 2: "budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń". Objęta wnioskiem inwestycja, w ocenie Sądu wbrew zarzutom podniesionym w skardze, z pewnością mieści się w zakresie celów objętych art. 6 pkt 2 u.g.n., skoro polegać ma, jak ustaliły to organy orzekające i czego nie kwestionuje skarżąca, a co wynika z dokumentów dołączonych do wniosku, na przebudowie istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110kV [...], bowiem planowana inwestycja, już służy, a po jej przebudowie z uwagi na dynamiczny rozwój terenów, będzie nadal ale w rozszerzonym zakresie służyła jak wynika z wniosku inwestora -ponadlokalnemu celowi publicznemu, poprzez zapewnienie gwarantowanych dostaw energii elektrycznej. W sytuacji zatem gdy budowa i utrzymanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej stanowi cel publiczny to bez wątpienia określona we wniosku inwestycja (przebudowa istniejącej linii energetycznej) jest inwestycją celu publicznego, w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skoro pośrednio ma znaczenie dla społeczności ponadlokalnej. Tym samym dla przedmiotowej inwestycji w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymagana jest decyzjia o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 4 ust. 2 i art. 53 p.z.p.). Jak wynika z akt sprawy wniosek inwestora zawiera wymagania ustawowe, przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z wymogami wynikającymi z przepisów odrębnych i uzyskało wymagane uzgodnienia, a przeprowadzona w oparciu o art. 53 § 3 p.z.p. analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wykazała możliwość realizacji inwestycji. Dalej odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze należy podnieść, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - stosownie do art. 54 pkt 2d p.z.p. - określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi m.in. w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, a także ochrony własnego interesu prawnego, przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 p.z.p.). Wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, o których mowa wyżej mogą zawierać jedynie informacje dla inwestora o działaniach niezbędnych dla ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, nie mogą zaś zawierać nakazów kierowanych do osób trzecich czy też upoważnień dla inwestora do podjęcia działań naruszających interes tych osób. Powyższe wskazuje, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego winna chronić interesy osób trzecich, o co zabiegała skarżąca. Niemniej jednak ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu nie może być oceniana tak szeroko, jak w kolejnym postępowaniu inwestycyjnym - pozwoleniu na budowę. W przeciwnym razie orzekanie o wymaganiach ochrony interesów osób trzecich w postępowaniu lokalizacyjnym pozbawiłoby w istocie osoby trzecie możliwości dochodzenia przysługujących im praw w późniejszym postępowaniu o pozwolenie na budowę, gdzie zagrożenia ich interesów przybierają o wiele bardziej konkretny kształt. Z kolei z punktu widzenia inwestora nie może być tak, że obowiązki z innego postępowania administracyjnego (pozwolenia na budowę) byłyby nakładane w postępowaniu lokalizacyjnym, a więc w innej sprawie i w innym postępowaniu. Skoro zasada ochrony interesu prawnego osób trzecich wyrażona w p.z.p. znajduje konkretyzację w Prawie budowlanym, to stosownie do wymogów tego prawa, obiekt budowlany należy projektować, budować i utrzymywać zgodnie z przepisami i w sposób zapewniający m.in. ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji w punkcie VIII decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zatytułowanym "wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich" ustalił, że inwestycja nie powinna ograniczać osobom trzecim dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z mediów, infrastruktury technicznej i dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz winna chronić przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne. Pokreślono też, że decyzja nie narusza interesów i 8 uprawnień osób trzecich. Skoro zasada ochrony interesu prawnego osób trzecich wyrażona w p.z.p. -zgodnie z zaprezentowanymi wyżej wywodami - winna znaleźć konkretyzację w Prawie budowlanym, to powyższy zapis przedstawiony w decyzji pierwszoinstancyjnej należy uznać za prawidłowy. Następnie podnieść należy, iż prawo własności, nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. 2 kolei stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Na możliwość wprowadzenia przez ustawodawcę w drodze ustawy ograniczeń wykonywania prawa własności wskazuje też przepis art. 140 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno - gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Ograniczenia wykonywania prawa własności wynikają z przepisów bardzo wielu ustaw, w tym z ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. A zatem ograniczenie prawa własności nieruchomości jest dopuszczalne, o ile odbywa się w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. W tym miejscu nie sposób pominąć okoliczności, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratywny. Nie konstytuuje więc żadnych praw czy obowiązków nieprzewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. Organy rozstrzygające zobowiązane są ustalić, czy planowane zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa. Zgodnie z art. 56 p.z.p. nie można bowiem odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ administracji publicznej, wydając decyzję administracyjną, musi więc czynność tę oprzeć na wyraźnie wskazanej normie prawnej i nie można mu przekroczyć granic jakie ta norma wyznacza. Z kolei inwestor (wnioskodawca) w razie spełnienia ustawowych warunków ma prawo skutecznie domagać się wydania decyzji o określonej treści. W rozpatrywanej sprawie wniosek inwestora zawiera - jak już wyżej wskazano - wymagania ustawowe, przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z wymogami wynikającymi z przepisów odrębnych, a przeprowadzona w oparciu o art. 53 ust. 3 p.z.p. analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wykazała możliwość realizacji inwestycji. W tej sytuacji organ nie mógł odmówić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji planowanej przez inwestora inwestycji celu publicznego. Charakter zaskarżonej decyzji przemawia za stwierdzeniem, iż nie może ona ograniczać skarżącej w dysponowaniu swoją własnością. Inwestor chcąc realizować inwestycję na podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, będzie musiał w przyszłości, na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę, uzyskać tytuł prawny do dysponowania daną nieruchomością na cele budowlane. Zatem, na obecnym etapie postępowania inwestycyjnego, zarzut skarżącej dotyczący ograniczenia jej prawa własności należy uznać za przedwczesny. Również zarzut, dotyczący nieodniesienia się przez organy do wniosku skarżącej w zakresie zmiany przebiegu inwestycji i zasad jej wykonania ( przewodem podziemnym), nie mógłby odnieść skutku, a to z tego względu, iż organ jest związany wnioskiem inwestora, więc nie może samodzielnie dokonać zmiany lokalizacji inwestycji. Nie może również oceniać celowości i zasadności projektowanej inwestycji. Kwestionowanie zatem decyzji w tym zakresie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, iż z akt sprawy, wynika, iż planowana inwestycja dotyczy przebudowy już istniejącej linii. Żaden przepis nie uzależnia zaś ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właściciela nieruchomości, po której taka inwestycja będzie przebiegać. Organ nie ma zatem możliwości analizowania różnych wariantów przebiegu danej inwestycji, skoro takiej możliwości nie zawiera wniosek inwestora. Ustalanie inwestycji celu publicznego nie polega także na analizowaniu różnych wariantów przedkładanych przez uczestników tego postępowania nie będących inwestorami. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 7, 8, 11, art. 77 i art. 107 k.p.a. poprzez brak dokonania analizy stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej inwestycji. Skarżąca uzasadniając ten zarzut wskazuje, że należyte przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego spowodowałoby przyjecie lub chociażby rozważanie przyjęcia wariantu zaproponowanego przez skarżącą w odwołaniu. Jak już zostało to wyjaśnione, procedura wydawania decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie zakłada analizowania różnych wariantów zaproponowanych przez inne osoby niż inwestor. Zarzut naruszenia art. 8 i 9 k.p.a. sprowadza się, w ocenie skarżącej, do braku dokonania analizy proponowanego przez skarżącą przebiegu inwestycji zawartej w odwołaniu. Także i ten zarzut nie jest zasadny. Organ odwoławczy w uzasadnieniu starał się wyjaśnić skarżącej jaki jest charakter decyzji oraz uprawnienia organów ją wydających. Należy również podnieść i to, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję tylko wówczas, gdy stwierdzi istotne naruszenie przepisów procedury administracyjnej lub prawa materialnego. Nieistotne naruszenia w ww. zakresie, tzn. takie, które nie powodują ani nie uprawdopodabniają wydanie odmiennych w sprawie decyzji od zaskarżonej - nie stanowią podstawy do uchylenia zaskarżonego aktu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, za podstawę przyjmując art. 151 p.p.s.a. i zgodnie z tym artykułem skarga została oddalona.