II SA/Kr 1230/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie : Sędzia WSA Iwona Niżnik – Dobosz (spr.) Sędzia WSA Waldemar Michaldo Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2014 r. sprawy ze skargi K. Z. i D. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 18 czerwca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie czasowego odebrania psa I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących K. Z. i D. Z. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 18 czerwca 2014 r. znak [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , działając na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1, 1a, 1b, 2, 2a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 856, dalej w skrócie u.o.z.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia 30 kwietnia 2014 r. znak [....] , orzekającą o czasowym odebraniu K.Z. i D.Z. [....] sztuki psa rasy mieszaniec [....] znajdującego się pod adresem [....] i przekazaniu Schronisku dla Zwierząt w K. przy ul. [....] w K. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 25 kwietnia 2014 r. pracownicy Urzędu Gminy Z. i [....] Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami przeprowadzili w asyście policji kontrolę na posesji pod adresem [....] , gdzie zastali psa uwiązanego na łańcuchu przy budzie. Jak wynika z protokołu kontroli znajdującego się w aktach sprawy, pies był skrajnie wychudzony, posiadał liczne wyłysienia na całym ciele. Stwierdzono brak wody pitnej. Stan kondycyjny psa oceniono jako bardzo zły. W związku z powyższym zdecydowano komisyjnie o konieczności zabrania psa do schroniska przy ul. [....] w K. i podjęcia natychmiastowego ambulatoryjnego leczenia. W protokole wskazano, że koszty związane z leczeniem i pobytem psa pokryje Urząd Gminy Z. Do protokołu kontroli sporządzono dokumentację fotograficzną. Pismem z dnia 25 kwietnia 2014 r. adwokat P.R. , działający jako pełnomocnik [....] Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami, złożył do Wójta Gminy Z. wniosek o wydanie decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia właścicielom w trybie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt. We wniosku powołał się na wizję lokalną przeprowadzoną w dniu [....] 2014 r. oraz sporządzony z tej wizji protokół kontrolny. Podniósł, że stan zwierzęcia w dniu kontroli wskazywał na konieczność natychmiastowego odebrania zwierzęcia opiekunom, gdyż dalsze przebywanie psa w warunkach, w których był on przetrzymywany, zagrażało bezpośrednio jego zdrowiu i życiu. Powyższe spowodowało konieczność odebrania zwierzęcia właścicielom w trybie pilnym. Decyzją z dnia 30 kwietnia 2014 r. znak [....] Wójt Gminy Z. orzekł o czasowym odebraniu K.Z. i D.Z. 1 sztuki psa rasy mieszaniec [....] znajdującego się pod adresem [....] i przekazaniu Schronisku dla Zwierząt w K. przy ul. [....] w K. W uzasadnieniu organ podał, że bardzo złe warunki bytowe oraz stan zdrowia zwierzęcia uzasadniały konieczność jego odebrania opiekunom – właścicielom posesji, na której znajdował się pies. Opiekun K.Z. , z którym Policja kontaktowała się z w trakcie wizji lokalnej, odmówił przyjazdu na posesję. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli K.Z. i D.Z. W odwołaniu wskazali, że psem łańcuchowym opiekowali się od czasu ubezwłasnowolnienia jego właściciela M.L.. Jako nieprawdę wskazują opis, iż pies był uwiązany na samym łańcuchu, bowiem pies miał obrożę z osobnego łańcuszka, do którego przymocowany był drugi łańcuch o długości 3,5 m z urządzeniem obrotowym, więc nie miał utrudnionego poruszania się. Łysienie psa zaczęło się od karku od miejsca, w którym został zaszczepiony przeciwko wściekliźnie. Odwołujący wyjaśnili, że wychudzenie i łysienie psa ma związek z nawrotem choroby i wiekiem psa (ok. 15 lat), a nie sugerowanym brakiem jedzenia i wody pitnej. Wyjaśnili, że wąż z wodą bieżącą leżał 4-5 metrów od psiej budy, woda była codziennie kontrolowania i uzupełniania. Ponadto Odwołujący wyjaśnili, że odkąd opiekują się psem, zwierzę było regularnie odżywiane, miało własną ocieplaną budę oraz towarzystwo osób, z którymi się zżył. Zaskarżoną w sprawie decyzją z dnia 18 czerwca 2014 r. znak [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt, zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne. Zgodnie z art. 1a u.o.z., decyzja, o której mowa w ust. 1, podejmowana jest z urzędu po uzyskaniu informacji od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt. Natomiast w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, zgodnie z art. 7 ust. 3 u.o.z., odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. Kolegium wskazało, że stan faktyczny sprawy uzasadniał podjęcie zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów odwołania sugerujących, iż stan fizyczny psa był spowodowany przede wszystkim wiekiem, a także szczepieniem wykonanym przeciwko wściekliźnie, organ II instancji stwierdził, że wyjaśnień tych nie można uznać za wiarygodne. Ze znajdującego się w aktach sprawy orzeczenia lekarskiego - weterynaryjnego sporządzonego na podstawie obdukcji zwierzęcia przeprowadzonej w dniu 25 kwietnia 2014 r. wynika jednoznacznie, iż pies "był dramatycznie niedożywiony (hipoalbuminemia, niski poziom kreatyniny, anemia regerenatywna, normocytarna), w bardzo złym stanie utrzymania — wyłysienia skóry kończyn, tułowia, powierzchowne ropne zapalenie skóry, drożdżyca skóry, obustronne zapalenie przewodów słuchowych zewnętrznych, inwazja pasożytów wewnętrznych - glistnica". Skargi na powyższą decyzję wnieśli do WSA w Krakowie K.Z. oraz D.Z. K.Z. podniósł, że decyzja została skierowana do osób niebędących stroną w sprawie, bowiem właścicielem psa jest ubezwłasnowolniony M.L. , którego opiekunem jest jego siostra M.B. , sprawująca zarząd całym jego majątkiem. M.L. ma na zasadzie umowy dożywocia prawo do korzystania z posesji [....] , co czyni od kilkunastu lat. Skarżący nie jest właścicielem ani opiekunem psa, nie ma też wobec niego żadnych innych zobowiązań. D.Z. wskazała w skardze na naruszenie art. 21 Konstytucji RP, art. 6, art. 8, art. 10, art. 73 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Zdaniem SKO, skoro pies przebywał na nieruchomości stanowiącej własność skarżących, to oni są właścicielami psa i prawidłowo decyzja została do nich skierowana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona, co nie oznacza, że Sąd podziela w całości zarzuty skargi. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). W ramach swej właściwości sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem powszechnie obowiązującym decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. , które działając na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1, 1a, 1b, 2, 2a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia 30 kwietnia 2014 r., orzekającą o czasowym odebraniu K.Z. i D.Z. jednego psa rasy mieszaniec [....] znajdującego się pod adresem [....] i przekazaniu jego Schronisku dla Zwierząt w K. przy ul. [....] w K. W kontrolowanej sprawie znajdują zastosowanie przepisy prawa materialnego, którymi są odpowiednie postanowienia ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (dalej u.o.z.) oraz przepisy proceduralne zawarte w Kodeksie postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 1. u.o.z. "1. Zwierzę, jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą. Człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę.2. W sprawach nieuregulowanych w ustawie do zwierząt stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące rzeczy. 3. Organy administracji publicznej podejmują działania na rzecz ochrony zwierząt, współdziałając w tym zakresie z odpowiednimi instytucjami i organizacjami krajowymi i międzynarodowymi. W myśl art. 6. ust. 1a u.o.z., ustawodawca zabronił znęcania się nad zwierzętami, wyjaśniając w art. 6 ust. 2 u.o.z , że "Przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, a w szczególności: utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji (pkt 10); wystawianie zwierzęcia domowego lub gospodarskiego na działanie warunków atmosferycznych, które zagrażają jego zdrowiu lub życiu (pkt 17); utrzymywanie zwierzęcia bez odpowiedniego pokarmu lub wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku (pkt 19). Ustawodawca przewidział w art. 7 u.o.z., że " 1. Zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane: 1) schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub 2) gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub 3) ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. 1a. Decyzja, o której mowa w ust. 1, podejmowana jest z urzędu po uzyskaniu informacji od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt. 1b. Przekazanie zwierzęcia, o którym mowa w ust. 1, następuje za zgodą podmiotu, któremu zwierzę ma być przekazane. 1c. W przypadku braku zgody, o której mowa w ust. 1b, lub wystąpienia innych okoliczności uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia podmiotom, o których mowa w ust. 1, zwierzę może zostać nieodpłatnie przekazane innej osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej albo osobie fizycznej, która zapewni mu właściwą opiekę. 2. Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu. 2a. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje prawo wniesienia odwołania do samorządowego kolegium odwoławczego w terminie 3 dni od daty doręczenia decyzji. Samorządowe kolegium odwoławcze rozpoznaje odwołanie w terminie 7 dni. 3. W przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. 4. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 3, kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia obciąża się jego dotychczasowego właściciela lub opiekuna. 5. Do należności z tytułu kosztów określonych w ust. 4 stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 6. Odebrane zwierzę podlega zwrotowi, jeżeli sąd nie orzeknie w trybie art. 35 ust. 3 przepadku zwierzęcia, a także jeżeli postępowanie karne w tej sprawie zostanie umorzone". Ustosunkowując się - na tle przywołanych powyżej przepisów znajdujących zastosowanie do sprawy - do argumentów i zarzutów skarg skarżących oraz stanu faktycznego i prawnego kontrolowanej sprawy, Sąd zauważa, że zaskarżona decyzja SKO w K. oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji - zostały wydane z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, co może hipotetycznie mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Przy czym Sąd podkreśla, że w tym miejscu wypowiada się o formalnoprawnym aspekcie kontrolowanej sprawy wynikającym z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Z akt sprawy i treści kontrolowanych decyzji wynika, że skarżący nie zostali poinformowani przez organ I instancji o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie a przed wydaniem decyzji organ I instancji nie poinformował skarżących, że ustalił stan faktyczny sprawy i przystępuje do wydania decyzji administracyjnej nie wyjaśniając w decyzji dlaczego tak czyni, w wyniku czego organ ten naruszył art. 10 k.p.a. oraz art. 61 § 4 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a., o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Z kolei w myśl art. 10 k.p.a.:" § 1. Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. § 2. Organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. § 3. Organ administracji publicznej obowiązany jest utrwalić w aktach sprawy, w drodze adnotacji, przyczyny odstąpienia od zasady określonej w § 1". Jak wynika z treści decyzji organu I instancji, organ ten nie uzasadnił, dlaczego odstąpił od obowiązku zawartego w art. 10 § 1 k.p.a. Organ I instancji naruszył także, w związku z naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu - art. 73 k.p.a. dotyczący prawa wglądu w akta sprawy. W konsekwencji SKO w K. zaakceptowało decyzję administracyjną organu I Instancji, która naruszyła zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, doprowadzając ze swej strony do naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 73 k.p.a. oraz zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Skład rozpoznający sprawę podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 9 lutego 2011 r. , sygn. akt II OSK 263/10, LEX nr 988160 stwierdził, że "Decyzja o odebraniu zwierzęcia, która podejmowana jest w trybie art. 7 ust. 3 ustawy z 1997 r. o ochronie zwierząt, odmiennie niż w trybie art. 7 ust. 1 ww. ustawy, zapada wówczas gdy zwierzę zostało już faktycznie odebrane. Mimo, że w chwili wydawania decyzji zwierzę nie przebywa już u swojego właściciela, to organ prowadząc postępowanie i wydając decyzję w trybie art. 7 ust. 3 ustawy z 1997 r. o ochronie zwierząt orzeka o czasowym odebraniu zwierzęcia, jeżeli spełnione są przesłanki określone w tym przepisie. Tym samym postępowanie organu nie może się ograniczać wyłącznie do akceptacji czynności faktycznych podmiotu, który jest upoważniony do fizycznego wcześniejszego odebrania zwierzęcia. Postępowanie w przedmiocie odebrania zwierzęcia jest postępowaniem administracyjnym do którego mają zastosowanie przepisy k.p.a. z zmianami wynikającymi z art. 7 ust. 2 i 2a ustawy z 1997 r. o ochronie zwierząt, czyli dotyczące natychmiastowej wykonalności decyzji i terminów dotyczących wniesienia odwołania i rozpoznania odwołania. Tym samym organ zobowiązany jest w sposób wyczerpujący i pełny ustalić stan faktyczny sprawy, a następnie dokonać jego prawnej oceny". Naruszenie zasad postępowania administracyjnego doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy przez stwierdzenie przez SKO w K. , że M.L. nie żyje. W tym miejscu Sąd zauważa, że niezależnie od uchybień natury formalnoprawnej, które uzasadniły uchylenie decyzji organu I i organu II instancji, właściwe w sprawie organy administracyjne miały prawo zaadresować kontrolowaną decyzję do skarżących K.Z. i D.Z. , gdyż wprost z treści odwołania skarżących adresowanego do SKO w K. a także z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że są opiekunami przedmiotowego dla sprawy psa. To, czy w sprawie istnieją jeszcze inne strony postępowania administracyjnego zostanie wyjaśnione w trakcie przeprowadzonego ponownie przez organ I instancji postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu swojego stanowiska Sąd zwraca uwagę na sformułowania zawarte w odwołaniu skarżących K.Z. i D.Z. , z których wynika, że są opiekunami przedmiotowego psa. W swym odwołaniu do SKO w K. skarżący piszą, że "25 kwietnia 2014 r. z naszej działki w [....] zniknął pies łańcuchowy, którym opiekowaliśmy się odkąd jego właściciel M.L. został całkowicie ubezwłasnowolniony. Skarżący K.Z. i D.Z. tłumaczą następnie w odwołaniu zaprzeczając słowom uzasadnienia decyzji, że pies miał łańcuch założony na szyi bez obroży, w związku z czym w dużym stopniu utrudniał poruszanie się zwierzęciu - przez następujące stwierdzenie: "Nieprawda. Pies miał obrożę z osobnego łańcuszka, do którego przymocowany był długi łańcuch o długości 3,5 m. z urządzeniem obrotowym, więc nie miał utrudnionego poruszania się. Obie te rzeczy zostały zakupione przez nas specjalnie dla tego psa. Nawiasem mówiąc, pies - wtedy, gdy zaczęliśmy się nim opiekować - miał obrożę skórzaną i pod nią wtedy miał łyse miejsce (.....)... Odkąd M.L. jest ubezwłasnowolniony, odtąd pies ([....] - tak go nazwaliśmy, gdy bezinteresownie postanowiliśmy się nim zająć) miał odpowiednie wyżywienie, wodę, naprawioną przez nas budę. Był też regularnie odrobaczany (.....)". Z powyższych sformułowań jasno wynika, że odwołujący się wówczas K.Z. i D.Z. utożsamiali się z pojęciem opiekuna psa i podawali się za opiekunów psa. Jednocześnie pies bezsprzecznie przebywał na ich działce i stamtąd został komisyjnie zabrany. Ustawodawca w treści art. 7 ust. 1 u.o.z. wyraźnie pisze o możliwości prawnej odebrania zwierzęcia właścicielowi lub opiekunowi psa. Trzeba zarazem zaznaczyć, że zgodnie z zasadą obowiązku działania organów administracji publicznej, w sytuacji gdy dany stan faktyczny spełnia przesłanki hipotezy normy, właściwy organ posiada prawny obowiązek realizacji swoich kompetencji. Sąd zwraca uwagę na przedmiot postępowania, którym jest żywa istota w postaci odczuwającego ból psa. Z prawnego punktu widzenia obojętne są okoliczności, że ktoś zostaje opiekunem psa bezinteresowne. W sytuacji, gdy opiekun zamierza zrezygnować z tej funkcji powinien zabezpieczyć byt zwierzęcia zgodny z prawem, korzystając ze wszystkich możliwości prawnych i faktycznych jakie istnieją w tym zakresie zgodnie z prawem. Sąd podziela stanowisko zawarte przez WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Po 1215/11, w odniesieniu do znaczenia pojęcia opiekun zwierzęcia: " z treści art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie wynika, że adresatem decyzji, o jakiej mowa w art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt może być właściciel zwierzęcia lub jego opiekun. Ustawa nie definiuje pojęcia opiekun, co powoduje, że pojęcie powyższe należy rozumieć zgodnie ze znaczeniem potocznym, a więc jako troskę, dbałość, zajmowanie się. W przedmiotowej sprawie, sam skarżący przyznał, że opiekował się zwierzętami zapewniając im schronienie oraz wyżywienie. Stąd też dla rozstrzygnięcia sprawy nie mógł mieć znaczenia podnoszony przez niego zarzut, iż nie był on ich właścicielem. Jako ich niewątpliwy opiekun mógł on być adresatem decyzji, o jakich mowa w powyższym artykule". Z powyższych powodów Sąd nie daje wiary stwierdzeniu skarżącego K.Z. i skarżącej D.Z. , zawartym w skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, że nie są opiekunami przedmiotowego psa o imieniu , jak twierdzą, [....] . W odniesieniu do skargi K.Z. podnoszącej kwestię umowy dożywocia zawartej z M.L. , Sąd zauważa, że skarżący nie dołączył jej do skargi w związku z czym Sad może jedynie podzielić stanowisko SKO w tej mierze zawarte w odpowiedzi na skargę, wyjaśniające istotę umowy dożywocia jako instytucji prawnej. Sąd nie podziela stanowiska skarżącej D.Z. , że w sprawie został naruszony art. 21 ust. 1 Konstytucji i art. 58 § 2 k.c. Zgodnie z art. 21 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r., Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia. Prawo własności nie jest prawem absolutnym i może podlegać ograniczeniom na warunkach określonych w art. 31 ust. 3 Konstytucji. Ze sformułowania zawartego w art. 7 ust. 3 u.o.z. podnoszącego, że "W przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia - przy zastosowaniu wykładni celowościowej i funkcjonalnej – wynika, zdaniem Sądu, uprawnienie na wkroczenie uprawnionych podmiotów na teren, na którym znajduje się zwierzę w stanie faktycznym, o którym jest mowa w tym przepisie. Z kolei norma z k.c., na którą powołuje się skarżąca, zgodnie z którą czynność prawna sprzeczna z zasadami współżycia społecznego jest nieważna - znajduje zastosowanie do stosunków prawnych z zakresu prawa cywilnego a nie stosunków administracyjnoprawnych. Tymczasem kontrolowane decyzje i postępowanie administracyjne prowadzące do ich wydania regulowane są przede wszystkim przepisami prawa administracyjnego, które rządzi się zasadami i instytucjami właściwymi prawu publicznemu. O przesłankach nieważności decyzji administracyjnej wypowiada się m.in. art. 156 k.p.a. Sąd podzielił argumentację skarżącej w przedmiocie naruszenia w/w zasad i przepisów postępowania administracyjnego. Z tych przyczyn, że kontrolowane decyzje zostały uchylone z powodu naruszenia w/w zasad postępowania administracyjnego rzutujących na jakość postępowania wyjaśniającego, Sąd nie wypowiada się w zakresie zarzutów skarżących w przedmiocie ustaleń stanu faktycznego. Byłoby to przedwczesne, gdyż nie do Sądu należy jego ocena w sytuacji, gdy skarżący nie mogli ustosunkować się do ustaleń stanu faktycznego przed wydaniem decyzji przez organ I instancji a ponadto nie byli poinformowani o wszczęciu postępowania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe okoliczności prawne i faktyczne kontrolowanej sprawy Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt lit. c) p.p.s.a. jak w punkcie I sentencji. O kosztach postępowania, jak w punkcie II sentencji, Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Z uwagi na przedmiot kontrolowanej decyzji, dotyczącej bytu żywej istoty, Sąd nie wstrzymał wykonania uchylonej decyzji.