II OSK 1081/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz del. WSA Michał Ruszyński (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2014r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Ke 838/12 w sprawie ze skargi A. A. i T. K. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] października 2012 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 838/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po rozpoznaniu skarg A. A. i T. K. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach znak: [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych, uchylił zaskarżoną decyzję. Jak wynika z akt sprawy, Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach decyzją z [...] października 2012 r. znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania T. K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy kodeks postępowania administracyjnego uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], nakazującą T. K. rozbiórkę gnojownika na działce nr ew. [...] w S., gmina [...] i w to miejsce na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 st. 1 pkt 2, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane oraz art. 104 k.p.a. orzekł o nałożeniu na T. K. obowiązku doprowadzenia płyty do składowania obornika o wymiarach ok. 4,70 x 4,10m zlokalizowanej na działce nr ew. [...] w S., gmina [...] do stanu zgodnego z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez rozbiórkę całości tej płyty w pasie o szerokości 2m wzdłuż granicy z działką sąsiednią o nr ew. [...] i wymurowanie z bloczków betonowych nowej ściany płyty gnojowej do wysokości 1m, w odległości min. 2m od strony tej granicy, zachowując jednocześnie warunki nieprzepuszczalności dna i wykonanej ściany - w terminie do dnia 30.11.2012 r., z powiadomieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] o wykonaniu robót. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił przebieg toczącego się od 11.06. 2007 r. postępowania w sprawie przedmiotowej płyty do składowania obornika. Zaskarżona decyzja została wydana po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 2 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 12/12, którym uchylono decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji umarzającą postępowanie w sprawie budowy obiektu budowlanego. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że obowiązujące w dacie budowy gnojownika na działce nr ew. [...] w S. tj. w 1955 r., rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (Dz.U. z 1939r. Nr 34, poz. 216 ze zm.) zgodnie z przepisami art. 335 ust. 1 lit d oraz art. 334 pkt c nie wymagało do jego wykonania pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia. Z tego względu nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie przepis art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., ponieważ przepis art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. wyłącza zastosowanie aktualnie obowiązującego prawa jedynie wobec tych obiektów budowlanych lub ich części, które zostały wybudowane przed 1 stycznia 1995r. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Sąd uznał, że w odniesieniu do gnojownika należy rozważyć zastosowanie przepisów aktualnie obowiązującej ustawy, z uwagi na to, że wykonywano przy nim roboty po 1.01.1995 r., co wynika z zeznań stron i powołanych przez nich świadków. Wskazał również, że obiekt nie odpowiada aktualnie obowiązującym przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, skoro jak ustalono, gnojownik nie ma przekrycia i jest usytuowany w granicy działki. Sąd stwierdził, że organy prowadząc ponownie postępowanie powinny dokonać oceny, czy w sprawie zachodzi jeden z przypadków o jakich mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, a jeżeli tak przeprowadzić postępowanie naprawcze w trybie art. 51 cyt. ustawy. W wyniku rozpatrzenia odwołania T. K. Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].07.2012 r. znak: [...] nakazującą rozbiórkę przedmiotowego gnojownika. Uwzględniając zalecenia zawarte w wyroku WSA z 12.04.2012r. sygn. akt II SA/Ke 12/12 organ odwoławczy w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazał, że gnojownik usytuowany na działce nr ew. 90 w Stanowicach został wybudowany w czasie budowy budynku gospodarczo-inwentarskiego na tej działce w 1955 r., zaś żadne dokumenty budowy się nie zachowały. Strony (A. A., T. K.) i świadkowie (W. C., Z. S.) potwierdzili, że po 1.01.1995 r. przy tym obiekcie wykonywano prace polegające na przebudowie lub remoncie tj. wybetonowano dno, podmurowano ściany ponad poziomem terenu i otynkowano je, które organ zakwalifikował jako roboty inne niż budowa w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Organ przytoczył brzmienie art. 51 ust. 7 oraz art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego stwierdzając, że wykonanie robót nie daje podstaw do wstrzymania na podstawie art. 50 ust. 1. Jednocześnie przepis art. 51 ust. 7 daje podstawy do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 3 także w przypadkach, gdy roboty wymienione w art. 50 ust. 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego, zostały wykonane. Organ odwoławczy, podobnie jak organ I instancji uznał, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi przypadek o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4, ponieważ obiekt został wykonany w sposób odbiegający od obecnie obowiązujących przepisów. Nie podzielił jednak stanowiska tego organu co do tego, że lokalizacja przedmiotowego obiektu uniemożliwia doprowadzenie go do zgodności z przepisami, co skutkuje jego rozbiórką. Z ustaleń organ II instancji wynika, że gnojownik znajduje się w odległości ponad 21m od okna budynku mieszkalnego A. i D. A., zachowując wymóg stanowiący zgodnie z § 36 ust. 2 pkt 1 powołanego rozporządzenia z 2002r., że w zabudowie zagrodowej odległość urządzeń sanitarno-gospodarczych o pojemności do 10m3 od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi powinna wynosić co najmniej 5m. Nie zachowany jest natomiast warunek określony w § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia dotyczący odległości tego typu urządzeń sanitarno-gospodarczych od granicy działki sąsiedniej (ulicy) lub ciągu pieszego wynoszący co najmniej 2 m, ponieważ płyta do składowania obornika jest usytuowana w granicy działki. Jednak ten wymóg może być spełniony poprzez wykonanie stosownych przeróbek płyty polegających na jej rozbiórce wzdłuż granicy w pasie o szerokości 2m i wykonaniu nowej ściany do wysokości 1m, usytuowanej w odległości minimum 2m od granicy działki sąsiedniej oraz zapewnieniu nieprzepuszczalności dna i ścian gnojownika, czyniąc zadość przepisowi § 35 rozporządzenia. Skargi na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z [...] października 2012r. wniosły A. A. oraz T. K., które Sąd na zasadzie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270) połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Skarżąca A. A. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzuciła podjętemu rozstrzygnięciu: 1. obrazę prawa materialnego tj. art. 7 ust. 2 pkt 2, art. 5 Prawa budowlanego w zw. z § 28 ust. 1 pkt 2 oraz § 6 ust. 4 pkt 1 i 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7.10.1997r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy obiekt budowlany w postaci gnojownika nie spełnia wymogów technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze, 2. obrazę prawa materialnego tj. art. 7 ust. 2 pkt 1, art. 5 Prawa budowlanego w zw. z § 35 i § 36 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 7 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji nie dostrzeżenia, że zbiornik do usuwania i gromadzenia wydalin pochodzenia zwierzęcego musi być przykryty, 3. obrazę prawa materialnego tj. art. 50 ust. 1 pkt 2, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy gnojownik bez przekrycia nie spełnia wymagań odnośnie warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, 4. obrazę art. 153 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że organ II instancji związany był przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. wobec treści uzasadnienia wyroku WSA w Kielcach z dnia 2.02.2012 r. nie zaś ogólną zasadą o potrzebie stosowania w sprawie aktualnie obowiązujących przepisów tyczących warunków jakim powinien odpowiadać gnojownik i zaleconej przez Sąd konieczności wyjaśnienia sprawy przez doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z obowiązującym prawem. Skarżąca T. K. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzuciła organowi błędne przyjęcie, że płyta do składowania obornika nie odpowiada wymogowi z § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. Zdaniem skarżącej organ nie poczynił żadnych ustaleń co do przebiegu spornej granicy, bezzasadnie nakazując odsunięcie gnojownika od granicy z działką sąsiednią na odległość 2m. Potwierdzeniem zachowania prawem przewidzianych odległości jest mapa sporządzona w grudniu 2011r. przez geodetę uprawnionego inż. Z. H. Wyrokiem z 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 838/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po rozpoznaniu skarg A. A. i T. K. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach znak: [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych, uchylił zaskarżoną decyzję. Uzasadniając wyrok Sąd wskazał, że sprawa dotycząca "gnojownika" usytuowanego w granicy z działką nr ew. [...] była przedmiotem rozpoznania Sądu w postępowaniu II SA/Ke 12/12. W wyroku z 2 lutego 2012r. wyrażona została wiążąca ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania zarówno dla organu administracji publicznej jak i sądu, zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. WSA w Kielcach zajął stanowisko, że w zakresie sposobu wykonania i usytuowania gnojownika obiekt ten nie odpowiada aktualnie obowiązującym przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Sąd przytoczył brzmienie § 35 cyt. rozporządzenia regulującego kwestie zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, dołów ustępów nieskanalizowanych oraz urządzeń kanalizacyjnych i zbiorników do usuwania i gromadzenia wydalin pochodzenia zwierzęcego akcentując, że w odniesieniu do tych ostatnio wymienionych zbiorników przepisy przewidują wymóg posiadania przez nie dna i ścian nieprzepuszczalnych oraz szczelnego przekrycia z zamykanym otworem do usuwania nieczystości i odpowietrzenia wyprowadzonego co najmniej 0,5m ponad poziom terenu. W zakresie usytuowania gnojownika Sąd wskazał na unormowanie zawarte w § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia uznając, że przedmiotowy gnojownik bez przekrycia, usytuowany w granicy działki nie zachowuje wymaganych odległości. Sąd ten wskazał, że prowadząc ponownie postępowanie, zadaniem organu będzie ocena, czy w stanie faktycznym sprawy zachodzi jeden z przypadków, o jakich mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, a jeśli tak to należy przeprowadzić postępowania naprawcze w trybie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, celem doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z obowiązującym prawem. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, że organy kierując się wytycznymi Sądu prawidłowo uznały, że rodzaj i zakres robót wykonanych przy remoncie gnojownika po 1.01.1995 r. wyczerpywał dyspozycję art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy, ponieważ obiekt został wykonany w sposób odbiegający od obowiązujących przepisów. W tej sytuacji zastosowanie w sprawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy, zmierzające do legalizacji samowoli budowlanej jest uprawnione. W ocenie Sądu zasługuje również na uwzględnienie zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko odnośnie związania organu oceną prawną co do sposobu wykonania i usytuowania gnojownika niezgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Trzeba jednak zauważyć, że zakres nałożonych na T. K. obowiązków na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 nie odpowiada wymaganiom jakie ustala przepis § 35 cyt. rozporządzenia, zgodnie z którym zbiorniki do usuwania i gromadzenia wydalin pochodzenia zwierzęcego powinny mieć dno i ściany nieprzepuszczalne, szczelne przekrycie z zamykanym otworem do usuwania nieczystości i odpowietrzenie wyprowadzone co najmniej 0,5m ponad poziom terenu. W świetle tej regulacji, jak wynika z sentencji zaskarżonego rozstrzygnięcia, samo nakazanie rozbiórki płyty w pasie o szerokości 2m wzdłuż granicy z działką sąsiednią i wymurowanie z bloczków betonowych nowej ściany płyty gnojowej do wysokości 1m, w odległości min. 2m od strony tej granicy, przy zachowaniu warunku nieprzepuszczalności dna i wykonanej ściany – należy uznać za niewystarczające. Brak bowiem wskazania przeróbek w odniesieniu do zawartych w § 35 cyt. rozporządzenia wymagań, co do przekrycia obiektu oraz jego odpowietrzenia. Sąd dostrzegł jednak sprzeczność w sentencji zaskarżonej decyzji. Organ II instancji w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem stosuje przepisy dotyczące "zbiorników do usuwania i gromadzenia wydalin pochodzenia zwierzęcego", o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2012 r., tymczasem przedmiotem rozstrzygnięcia jest obiekt określony jako "płyta do składowania obornika", która wedle przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7.10.1997 r. (Dz.U. Nr 132, poz. 877 ze zm.) zaliczana jest do budowli rolniczych. Wobec złożonych na rozprawie zgodnych oświadczeń pełnomocnika organu oraz stron skarżących wskazujących, że przedmiotem sprawy jest płyta do składowania obornika, a nie zbiornik, należałoby dokładniej wyjaśnić, z jakim rodzajem budowli mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Ta kwestia, jak wynika z materiału dowodowego, nie była przedmiotem analizy Sądu rozpoznającego poprzednią skargę od decyzji ŚWINB z dnia [...].11.2011 r., zakończoną wydaniem wyroku z dnia 2 lutego 2012 r. Wyjaśnienie tego zagadnienia jest istotne w sprawie, albowiem ma bezpośredni wpływ na ocenę możliwości oraz sposób doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem poprzez nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, stosownie do treści art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Właściwie ustalony stan faktyczny tj. ustalenie z jakim obiektem mamy do czynienia tzn. płytą do składowania obornika czy też zbiornikiem do usuwania i gromadzenia wydalin pochodzenia zwierzęcego, pozwoli dopiero na prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego. Należy podkreślić, że z regulacji wymienionych wyżej rozporządzeń wynikają znaczne różnice pomiędzy wymaganiami, jakie powinny uwzględniać warunki techniczne w odniesieniu do zbiorników do usuwania i gromadzenia wydalin pochodzenia zwierzęcego, a jakie do płyt do składowania obornika. Dopiero ustalenia w powyższym zakresie pozwolą organowi w sposób niebudzący wątpliwości na ocenę prawidłowości znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów techniczno-budowlanych oraz zawartych w nich wymagań. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Kielcach z 30 stycznia 2013 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: I. naruszenie prawa materialnego, tj. § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez jego niezastosowanie podczas gdy w niezmienionym stanie faktycznym dotyczącym gnojownika Sąd jak i organ obowiązany był zastosować się do wiążących wskazań co do dalszego jego prowadzenia, II. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na uwzględnieniu skargi i przyjęciu, że organ w sprawie gnojownika nieprawidłowo ustalił stan faktyczny naruszając art. 7, 77 kpa oraz niewłaściwie zastosował rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, podczas gdy organ wydał decyzję zgodnie z prawem, - art. 153 w zw. z art. 123 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na wydaniu przez Sąd w granicach rozpoznawanej sprawy, w niezmienionym stanie faktycznym orzeczenia z naruszeniem związania oceną prawną i wskazaniami, - art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi polegające na dokonaniu przez Sąd sprzecznych ocen stanu faktycznego skutkujących wewnętrzną sprzecznością uzasadnienia wyroku, co do mających w sprawie zastosowanie rozporządzeń. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Kielcach oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie stwierdziwszy przesłanek zaistnienia nieważności niniejszego postępowania Naczelny Sąd Administracyjny związany powołanymi w skardze kasacyjnej zarzutami, rozpoznał sprawę w granicach tej skargi. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw, a tym samym nie mogła być uwzględniona. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy skorzystał z uprawnienia merytoryczno-reformacyjnego i uchylił decyzję organu pierwszej instancji z [...] lipca 2012 r. znak: [...], nakazującą T. K. rozbiórkę przedmiotowego "gnojownika" oraz nałożył na T. K. obowiązek doprowadzenia "płyty do składowania obornika" o wymiarach ok. 4,70 x 4,10m zlokalizowanej na działce nr ew. [...] w S., gmina [...] do stanu zgodnego z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez rozbiórkę całości tej płyty w pasie o szerokości 2m wzdłuż granicy z działką sąsiednią o nr ew. [...] i wymurowanie z bloczków betonowych nowej ściany płyty gnojowej do wysokości 1m, w odległości min. 2m od strony tej granicy, zachowując jednocześnie warunki nieprzepuszczalności dna i wykonanej ściany - w terminie do dnia 30.11.2012 r. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W związku z treścią tego przepisu wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z 2 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 12/12 przesądził, że skoro w sprawie nie zaszedł przypadek z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., a organy nadzoru budowlanego prowadziły postępowanie administracyjne "w sprawie gnojownika", przy którym po 1 stycznia 1995 r. wykonywano określone roboty budowlane, należało "rozważyć" zastosowanie przepisów obecnie obowiązujących, tj. § 35 i § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zadaniem organu było zatem dokonanie oceny, czy w stanie faktycznym sprawy ma zastosowanie jeden z przypadków, o jakich mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowanego, a jeśli tak – przeprowadzenie postępowania naprawczego w trybie art. 51 tego Prawa. Organ odwoławczy takie postępowanie przeprowadził, lecz jak słusznie wskazał Sąd w zaskarżonym wyroku, zakres nałożonych obowiązków na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie odpowiada wymaganiom jakie ustala przepis § 35 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Brak jest bowiem wskazania przeróbek w odniesieniu do zawartych w § 35 rozporządzenia wymagań, co do przekrycia obiektu oraz jego odpowietrzenia. Zasadnie także Sąd I instancji zwrócił uwagę, na sprzeczność w sentencji zaskarżonej decyzji. Organ zastosował bowiem przepisy dotyczące zbiorników do usuwania i gromadzenia wydalin pochodzenia zwierzęcego, o których mowa jest w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie a przedmiotem rozstrzygnięcia jest "płyta do składowania obornika", do której stosuje się przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, które płyty do składowania obornika zalicza do budowli rolniczych. Zaznaczenia w tym miejscu wymaga, na co słusznie wskazał Sąd I instancji, że kwestia ustalenia z jakim rodzajem budowli mamy do czynienia w niniejszej sprawie, nie była przedmiotem analizy Sądu w wyroku z 2 lutego 2012 r. Sąd nie przesądził bowiem, że w sprawie mogą mieć zastosowanie jedynie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Skoro tak, nie sposób twierdzić, że Sąd dopuścił się naruszenia art. 153 w zw. z art. 134 p.p.s.a a także § 36 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia, tym bardziej, że organ odwoławczy nakładając na inwestora obowiązek doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, nie odniósł się do zawartych w § 35 rozporządzenia wymagań, co do przekrycia obiektu oraz jego odpowietrzenia. W konsekwencji Sąd I instancji nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Nie mógł odnieść zamierzonego skutku także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia mogłaby stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego w sytuacji, gdy uzasadnienie byłoby sporządzone w taki sposób, że niemożliwa byłaby kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. W takim bowiem przypadku wadliwość uzasadnienia może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę orzeczenia, wskazując z jakich przyczyn i na podstawie jakich przepisów podjął rozstrzygnięcie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu I instancji w tym zakresie. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd nie dokonał sprzecznych ocen stanu faktycznego sprawy, odniósł się do obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją, ponadto w sposób wystarczający wskazał podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji. Zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. jest zatem chybiony. Nie znajdując zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.sa, orzekł jak w sentencji wyroku.