II OSK 808/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia WSA del. Czesława Nowak - Kolczyńska Protokolant: starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 11 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 711/14 w sprawie ze skargi T. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 711/14, oddalił skargę T. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu 7 czerwca 2011 r. T. B. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...], udzielającej pozwolenia na użytkowanie nawierzchni z kostki betonowej drogi gminnej - ulicy T. na odcinku 0+150 do 0+457 w P.. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. Nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w ww. sprawie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi T. B., wyrokiem z dnia 23 maja 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2891/11, uchylił postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r. oraz poprzedzające je postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego dnia [...] października 2011 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że przedmiotowe postępowanie o stwierdzenie nieważności jest nowym postępowaniem, odrębnym w stosunku do postępowania o pozwolenie na użytkowanie, postępowaniem nadzwyczajnym, w którym organ zobowiązany jest dokonać oceny, czy wniosek o wszczęcie postępowania pochodzi od strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Przepis art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, zawężający krąg stron w postępowaniu o pozwolenie na użytkowanie wyłącznie do inwestora, nie ma zastosowania w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, w którym stroną mogą być też inne podmioty, tym bardziej, że w przedmiotowej sprawie decyzja o pozwoleniu na użytkowanie z dnia [...] sierpnia 2009 r. jest skutkiem legalizacji odstępstw od przyjętego zgłoszenia w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Organ w przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu, bezzasadnie przyjął, że do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. ma zastosowanie wprost art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego. Złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji przez podmiot, który nie brał udziału w postępowaniu o wydanie pozwolenia na użytkowanie, zawsze wymaga od organu nadzorczego zbadania interesu prawnego takiego podmiotu w szerokim znaczeniu, o którym mowa w art. 28 k.p.a., a nie tylko w aspekcie art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], na podstawie art. 158 § 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] sierpnia 2009 r. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ podał, że uwzględniając wytyczne Sądu uznał T.B. za stronę postępowania i jej wniosek z dnia 3 czerwca 2011r. rozpoznał merytorycznie. Wskazał, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. została wydana na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 83 ust. 1 Prawo budowlane. Na mocy tej decyzji udzielono pozwolenia na użytkowanie nawierzchni z kostki betonowej drogi gminnej - ulicy T. na odcinku 0+150 do 0+457 w P.. Gmina P. prowadziła roboty budowlane związane z remontem nawierzchni drogi - ul. T. w P. na podstawie zgłoszenia dokonanego pismem z dnia 1 września 1998 r., wobec którego nie wniesiono sprzeciwu. Zgłoszenie to przewidywało wykonanie podbudowy tłuczniowej. W trakcie kontroli przeprowadzonej przez pracowników organu powiatowego ustalono, iż w rzeczywistości na terenie drogi gminnej - ul. T. w P. wykonano roboty związane z budową nawierzchni brukowej z kostki betonowej. Ponadto Gmina i Miasto P. była inwestorem robót związanych z profilowaniem koryta jezdni wraz z uzupełnieniem podbudowy tłuczniowej na odcinku 0 + 150 do 0 + 457, które były zgodne ze zgłoszeniem z dnia 1 września 1998 r. Z uwagi na to, że inwestor odstąpił od zgłoszenia wykonania robót budowlanych, tj. zamiast wykonania podbudowy tłuczniowej wykonano budowę ulicy T. w P. z kostki betonowej, organ powiatowy decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. znak: Nr [...] nałożył na Burmistrza Miasta i Gminy P. obowiązek przedstawienia w terminie 3 miesięcy projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych związanych z budową nawierzchni ulicy T. na odcinku 0 + 150 do 0 + 457 w P.. Po przedstawieniu projektu przebudowy ulicy T. sporządzonego przez mgr inż. J. G., decyzją z dnia [...] października 2006 r. Nr 421/2006, wydaną na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, zatwierdzono projekt budowlany zamienny i udzielono pozwolenia na wznowienie robót budowlanych polegających na budowie nawierzchni z kostki betonowej drogi gminnej - ulicy T. na odcinku 0+150 do 0+457 w P.. Wnioskiem z dnia 18 lutego 2009 r. Gmina P. wystąpiła o udzielenie pozwolenia na użytkowanie ww. obiektu. Do wniosku o pozwolenie na użytkowanie Gmina przedłożyła dokumenty wymagane art. 56 i art. 57 Prawa budowlanego, m.in. oświadczenie inwestora z dnia 18 lutego 2008 r. o zakończeniu budowy oraz o zawiadomieniu w dniu 15 października 2008 r., na podstawie art. 56 ust. 1 Prawa budowlanego: Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Państwowej Inspekcji Pracy i Państwowej Straży Pożarnej. Żaden z ww. organów nie wniósł sprzeciwu i uwag w terminie 14 dni od daty jego zawiadomienia. Ponadto przedłożono oświadczenie inwestora o właściwym zagospodarowaniu terenów przyległych, oświadczenie - 2B - kierownika budowy z dnia 2 lutego 2009 r., na podstawie art. 57 ust. 2 Prawa budowlanego, że w czasie wykonywania robót budowlanych wprowadzono zmiany nie odstępujące w sposób istotny od zatwierdzonego projektu, warunków pozwolenia na budowę. Zmiany te dotyczą: "wykonania 4 zieleńców w miejscu zabruku oraz poszerzenie wjazdu na posesję na działkę nr [...] i skrócenie go do wysokości istniejącej zmiany." W związku z powyższym w dniu 6 marca 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. przeprowadził obowiązkową kontrolę. Z protokołu kontroli wynika, że obiekt został wykonany zgodnie z projektem budowlanym zamiennym. Stwierdzono nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego zmiennego. Odstępstwa te są zgodne z oświadczeniem kierownika budowy z dnia 2 lutego 2009 r. Podkreślił, że ww. odstępstwa nie dotyczą działki T. B., która jak wynika z wypisu z rejestru gruntów jest właścicielką działki o nr [...] przy ul. T. [...] w P.. Po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a Prawa budowlanego, decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] udzielono pozwolenia na użytkowanie nawierzchni z kostki betonowej drogi gminnej na odcinku 0+150 do 0+457 ul. T. w P.. Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącą kwestii dot. zalewania jej posesji ze spływu wód kierowanych z ul. T. w P., organ wskazał, że Powiatowy Inspektor wielokrotnie przeprowadzał oględziny, w tym także przy udziale tut. organu i jednoznacznie stwierdzono, iż spadek terenu nie jest skierowany na działkę skarżącej, wobec czego nie można uznać, iż budowa ul. T. negatywnie wpływa na nieruchomość T. B.. Z uwagi na powyższe Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu odwołania T. B., utrzymał w mocy ww. decyzję. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia organ odwoławczy podał, odnosząc się do argumentacji odwołania dotyczącej niezapewnienia skarżącej czynnego udziału w postępowaniu dotyczącym budowy ulicy T., że przekazał skarżącej do wiadomości decyzje Powiatowego Inspektora z dnia [...] listopada 2005 r. oraz z dnia [...] października 2006 r. Wskazał również, że pozbawienie strony udziału w postępowaniu może być co najwyżej przesłanką do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. , a nie jest przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji. Odnosząc się następnie do pozostałych zarzutów stwierdził, że dotyczą one w istocie prawidłowości projektu budowlanego. Podkreślił przy tym, że organ wydający pozwolenie na użytkowanie nie bada prawidłowości projektu budowlanego i jego wad, organ nadzoru budowlanego ma tylko stwierdzić, czy obiekt wykonano zgodnie z projektem i czy nadaje się do użytkowania. Badana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowej inwestycji została wydana w związku z funkcjonującą decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] października 2006 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, zatwierdzającą inwestorowi projekt budowlany zamienny, udzielającą pozwolenia na wznowienie robót. Z akt sprawy wynika, że mamy do czynienia z tzw. decyzjami naprawczymi wydanymi na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane. Decyzje naprawcze wydawane na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane pozostają w tzw. ciągu działań prawnych. Oznacza to, że pewna decyzja ostateczna stanowi z kolei podstawę do wydania kolejnej decyzji. Ta pierwsza, podstawowa decyzja może zakreślać ramy rozstrzygnięcia decyzją następczą. O istnieniu związku między tymi kolejnymi decyzjami stanowi prawo materialne, w tym przypadku art. 51 Prawa budowlanego. Dalej organ podniósł, że w ocenie Pani T. B. usytuowanie drogi spowodowało naruszenie stosunków wodnych i jest przyczyną zalewania jej nieruchomości, a tym samym doszło do naruszenia art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. z 2012 r., poz. 145 ze zm.). Powołując się następnie na art. 29 ust. 1-3 ww. ustawy stwierdził, że kwestie dotyczące stosunków wodnych, zalewania posesji nie należą do kompetencji organów nadzoru budowlanego, lecz do kompetencji wójta gminy. Wobec powyższego podniesione przez skarżącą argumenty pozostają bez wpływu na ocenę kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji. Konkludując Główny Inspektor stwierdził, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa i nie zachodzą pozostałe przesłanki o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. pozwalające na stwierdzenie jej nieważności. Skargą T. B. zaskarżyła powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie: art. 6, art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80, art. 107 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających wpływ na wynik sprawy oraz wydanie decyzji pomimo niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie; art. 36 a ust. 1 oraz ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, iż zmiana sposobu wybudowania ul. T. stanowiła nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego; art. 66 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy; art. 156 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie i ustalenie, iż brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie powierzchni z kostki betonowej drogi gminnej na odcinku 0+150 do 0+457, ul. T. w P.. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku podzielił stanowisko organów odnośnie braku podstaw do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] sierpnia 2009 r. Sąd przywołał stan faktyczny sprawy i stwierdził, że Powiatowy Inspektor zasadnie udzielił decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. pozwolenia na użytkowanie nawierzchni z kostki betonowej drogi gminnej na odcinku 0+150 do 0+457 ul. T. w P.. Przedmiotowa inwestycja została bowiem wykonana zgodnie z projektem budowlanym zamiennym zatwierdzonym decyzją z dnia [...] października 2006 r. Nr [...], w którym to projekcie uwzględniono wykonanie robót budowlanych polegających na remoncie nawierzchni drogi gminnej z użyciem kostki betonowej. Zgodność wykonania inwestycji z projektem budowlanym zamiennym została potwierdzona protokołem z obowiązkowej kontroli z dnia 6 marca 2009 r. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 6, art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających wpływ na wynik sprawy oraz wydanie decyzji pomimo niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, Sąd uznał, że nie jest on zasadny. Wskazał, że w postępowaniu nieważnościowym organ prowadzi postępowanie dowodowe i wyjaśniające w sposób bardzo ograniczony, a jego ramy nie mogą wykraczać poza weryfikację decyzji przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejących w dacie jej wydania. Postępowanie organu nie może bowiem polegać na ponownym rozpatrzeniu istoty sprawy, bądź zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego, czy udzielenia pozwolenia na budowę. Odnośnie natomiast zarzutu dotyczącego nieprawidłowego spływania wód opadowych Sąd wskazał, że wykonanie odwodnienie inwestycji jest zgodne z projektem budowlanym zamiennym, w którym w pkt 3.4 wskazano, że projektowany odcinek ulicy odwodniony jest powierzchniowo przy zastosowaniu spadków podłużnych w kierunku ulicy G.. Na całej długości ulicy przewidziano jednostronny spadek poprzeczny a wzdłuż niższej krawędzi jezdni ściek przykrawężnikowy. Odbiornikiem wody jest istniejąca kanalizacja deszczowa na początkowym odcinku ulicy T. włączona dalej do sieci deszczowej ulicy G.. W świetle powyższych wywodów Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa. Skargą kasacyjną T. B. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego tj.: - art. 57 w zw. z art. 51 ustawy Prawo budowlane oraz w zw. z art. 48 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy i przyjęcie, że decyzja udzielająca pozwolenia na użytkowanie została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa pomimo przeprowadzenia postępowania zatwierdzającego zamienny projekt budowlany w niewłaściwym trybie tj. w oparciu o art. 51 ustawy Prawo budowlane zamiast art. 48 ustawy Prawo budowlane, co stanowi rażące naruszenie prawa, - art. 56 i 57 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy i wydanie pozwolenia na użytkowanie pomimo nie spełnienia przez inwestora warunków wynikających z decyzji zatwierdzającej zamienny projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych z dnia [...] października 2006 r., tj. w zakresie wykonania robót budowlanych zgodnie z obowiązującymi polskimi normami, warunkami techniczno - budowlanymi, przepisami bhp i ppoż. oraz nie naruszającymi praw osób trzecich, co skutkowało wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z rażącym naruszeniem prawa, - art. 57 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy i wydanie decyzji pozwolenia na użytkowanie pomimo nie zapewnienia przez inwestora w ramach zamierzenia budowlanego poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. - art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne zastosowanie w stanie faktycznym sprawy i wydanie decyzji z dnia [...] października 2006 r. o zatwierdzeniu zamiennego projektu budowlanego i udzieleniu pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych w przypadku zakończenia budowy przed wydaniem powołanej decyzji z dnia [...] października 2006 r. co skutkowało niewykonaniem przez inwestora nałożonych na niego obowiązków wynikających z powołanej decyzji, 2) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez Sąd skargi skarżącej, w sytuacji gdy decyzja Głównego inspektora Nadzoru Budowlanego wydana została z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz 7, 77, 80, 107 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy i nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności mających bezpośredni wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, co skutkowało wydaniem jej z rażącym naruszeniem prawa. W związku z powyższym wnoszę o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Przedmiotem oceny Sądu I instancji była legalność, wydanej w postępowaniu nieważnościowym, decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] sierpnia 2009 r. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie nawierzchni z kostki betonowej drogi gminnej na odcinku 0+150 do 0+457 ul. T. w P.. Sąd I instancji podzielił stanowisko organów zawarte w powołanych decyzjach odnośnie braku podstaw do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] sierpnia 2009 r. W pierwszej kolejności podnieść zatem należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od ogólnej zasady stabilności decyzji administracyjnej (art. 16 k.p.a.). W postępowaniu tym, mającym charakter samodzielny i odrębny w stosunku do postępowania zwykłego, organ nadzoru nie rozpatruje sprawy tak, jak w postępowaniu zwykłym, ale w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Skarżący powinien zatem wykazać, że badana w trybie nadzoru ostateczna decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] sierpnia 2009 r. dotknięta była wadą kwalifikowaną określoną w tym przepisie. W związku z tym, że skarżąca podstawy do stwierdzenia nieważności ww. decyzji upatruje w art. 156 § 1 pkt 2, tj. z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa, wskazać należy, że zarówno w orzecznictwie jak i piśmiennictwie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu tego przepisu decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2928/14; wyrok SN z dnia 8 kwietnia 1994 r. III ARN 13/94; wyrok NSA z 18 lipca 1994 r. VSA 535/94). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, nawet mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Podzielić należy ocenę Sądu I instancji, że w niniejszym postępowaniu nieważnościowym skarżąca takich naruszeń prawa nie wykazała. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 57 w zw z art. 51 i art. 48, art. 56 i 57, art. 57 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 oraz art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane - dotyczą w istocie prawidłowości projektu budowlanego i zmierzają do podważenia decyzji z dnia [...] października 2006 r. o zatwierdzeniu zamiennego projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Zarzuty te są chybione i nie mogą być uwzględnione w niniejszym postępowaniu. Decyzja z [...] października 2006 r. jest ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym, w związku z czym dopóki nie zostanie obalona w sposób przewidziany prawem, jest wiążąca dla stron i Sądu ( art. 16 k.p.a.) i jako taka nie może być skutecznie kwestionowana w postępowaniu dotyczącym decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Przedmiotem niniejszego postępowania była ocena pod względem przesłanek nieważnościowych ( art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a.) wydanej na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego ostatecznej decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie nawierzchni z kostki betonowej drogi gminnej na odcinku 0+150 do 0+457 ul. T. w P., a nie wydanej na podstawie art. 51 ust. 4 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 3 i art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego ostatecznej decyzji z dnia [...] października 2006 r. o zatwierdzeniu zamiennego projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Podkreślić zatem należy, że organ wydający pozwolenie na użytkowanie nie bada prawidłowości projektu budowlanego, organ nadzoru ma tylko stwierdzić, czy obiekt wykonano zgodnie z zatwierdzonym projektem i czy nadaje się do użytkowania. Ewentualne nieprawidłowości projektu, czy wady decyzji o pozwoleniu na budowę badane są w postępowaniu o pozwolenie na budowę, które jest odrębnym postępowaniem w znaczeniu procesowym i regulowane odrębnymi przepisami niezależnie czy dotyczy tego samego obiektu budowlanego. Trafne jest przy tym, zaakceptowane przez Sąd I instancji, stanowisko organów, że wydana na podstawie art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] sierpnia 2009 r. udzielająca pozwolenia na użytkowanie nawierzchni z kostki betonowej drogi gminnej na odcinku 0+150 do 0+457 ul. T. w P. nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., które uzasadniałyby jej wyeliminowania w drodze stwierdzenia nieważności. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ocenił, że przedmiotowa inwestycja została wykonana zgodnie z projektem budowlanym zamiennym zatwierdzonym decyzją z dnia [...] października 2006 r., w którym to projekcie uwzględniono wykonanie robót budowlanych polegających na remoncie nawierzchni drogi gminnej z użyciem kostki betonowej. Do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie załączono oświadczenie kierownika budowy z dnia 2 lutego 2009 r., na podstawie art. 57 ust. 2 Prawa budowlanego, że w czasie prowadzenia robót budowlanych wprowadzono zmiany nie odstępujące w sposób istotny od zatwierdzonego projektu. Zgodność wykonania inwestycji z projektem budowlanym została potwierdzona protokołem z obowiązkowej kontroli z dnia 6 marca 2009 r. Tym samym za chybiony należy uznać zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a. Postępowanie nieważnościowe, które nie może polegać na ponownym rozpoznaniu sprawy, zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy i zostały podjęte niezbędne czynności konieczne dla oceny istnienia przesłanek nieważności kwestionowanej decyzji ostatecznej z dnia [...] sierpnia 2009 r. w związku z czym nie mogą być również uwzględnione zarzuty naruszenia art. 7, 77, 80 i 107 § 1 k.p.a. Oddalając skargę strony skarżącej Sąd I instancji prawidłowo zastosował przepis art. 151 p.p.s.a. Skoro zatem skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.