VII SA/Wa 711/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2014 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania T. B. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r., Nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...] udzielającej pozwolenia na użytkowanie nawierzchni z kostki betonowej drogi gminnej na odcinku 0+150 do 0+457, ul. [...] w [...], - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 7 czerwca 2011 r. do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wpłynął wniosek T. B. o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...] udzielającej pozwolenia na użytkowanie nawierzchni z kostki betonowej drogi gminnej - ulicy [...] na odcinku 0+150 do 0+457 w [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. Nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organu powiatowego z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. znak: [...] utrzymał w mocy w/w rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi T. B., wyrokiem z dnia 23 maja 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2891/11 uchylił postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r. oraz poprzedzające je postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego dnia [...] października 2011 r. W uzasadnieniu wyroku z dnia 23 maja 2012 r. Sąd wskazał, że "przedmiotowe postępowanie o stwierdzenie nieważności jest nowym postępowaniem, odrębnym w stosunku do postępowania o pozwolenie na użytkowanie, postępowaniem nadzwyczajnym, w którym organ zobowiązany jest dokonać oceny, czy wniosek o wszczęcie postępowania pochodzi od strony w rozumieniu art. 28 Kpa. Przepis art. 59 ustęp 7 Prawa budowlanego, zawężający krąg stron w postępowaniu o pozwolenie na użytkowanie wyłącznie do inwestora, nie ma zastosowania w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, w którym stroną mogą być też inne podmioty, tym bardziej, że w przedmiotowej sprawie decyzja o pozwoleniu na użytkowanie z dnia [...] sierpnia 2009r. jest skutkiem legalizacji odstępstw od przyjętego zgłoszenia w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Organ w przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu, bezzasadnie przyjął, że do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. ma zastosowanie wprost art. 59 ustęp 7 Prawa budowlanego. Złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji przez podmiot, który nie brał udziału w postępowaniu o wydanie pozwolenia na użytkowanie, zawsze wymaga od organu nadzorczego zbadania interesu prawnego takiego podmiotu w szerokim znaczeniu, o którym mowa w art. 28 Kpa, a nie tylko w aspekcie art. 59 ustęp 7 Prawa budowlanego." [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], na podstawie art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej k.p.a., oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...]. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2891/11. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uwzględniając wytyczne Sądu uznał T. B. za stronę postępowania i wniosek skarżącej z dnia 3 czerwca 2011 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] [...] sierpnia 2009 r. rozpoznał merytorycznie. Wskazał, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. została wydana na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 83 ust. 1 Prawo budowlane. Na mocy tej decyzji udzielono pozwolenia na użytkowanie nawierzchni z kostki betonowej drogi gminnej - ulicy [...] na odcinku 0+150 do 0+457 w [...]. Gmina [...] prowadziła roboty budowlane związane z remontem nawierzchni drogi - ul. [...] w [...] na podstawie zgłoszenia dokonanego pismem z dnia 1 września 1998 r., wobec którego nie wniesiono sprzeciwu. Zgłoszenie to przewidywało wykonanie podbudowy tłuczniowej. W trakcie kontroli przeprowadzonej przez pracowników organu powiatowego ustalono, iż w rzeczywistości na terenie drogi gminnej - ul. [...] w [...] wykonano roboty związane z budową nawierzchni brukowej z kostki betonowej. Ponadto jak ustalono w trakcie przeprowadzonego postępowania administracyjnego Gmina i Miasto [...] była inwestorem robót związanych z profilowaniem koryta jezdni wraz z uzupełnieniem podbudowy tłuczniowej na odcinku 0 + 150 do 0 + 457, które były zgodne ze zgłoszeniem z dnia 1 września 1998 r. Z uwagi na to, że inwestor odstąpił od zgłoszenia wykonania robót budowlanych, tj. zamiast wykonania podbudowy tłuczniowej wykonano budowę ulicy [...] w [...] z kostki betonowej, organ powiatowy decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. znak: [...] nałożył na Burmistrza Miasta i Gminy [...] obowiązek przedstawienia w terminie 3 miesięcy projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych związanych z budową nawierzchni ulicy [...] na odcinku 0 + 150 do 0 + 457 w [...]. Po przedstawieniu projektu przebudowy ulicy [...] sporządzonego przez mgr inż. J. G. (nr upraw. [...]), decyzją z dnia [...] października 2006 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, zatwierdzono projekt budowlany zamienny i udzielono pozwolenia na wznowienie robót budowlanych polegających na budowie nawierzchni z kostki betonowej drogi gminnej - ulicy [...] na odcinku 0+150 do 0+457 w [...]. Wnioskiem z dnia 18 lutego 2009 r., Gmina [...] wystąpiła o udzielenie pozwolenia na użytkowanie w/w obiektu. Postępowanie poprzedzające wydanie decyzji o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego określają przepisy art. 56 i art. 57 Prawa budowlanego. Do wniosku o pozwolenie na użytkowanie inwestor - Gmina [...] przedłożyła dokumenty wymagane art. 56 i art. 57 Prawa budowlanego, m.in. oświadczenie inwestora z dnia 18 lutego 2008 r. o zakończeniu budowy oraz o zawiadomieniu w dniu 15 października 2008 r., na podstawie art. 56 ust. 1 Prawa budowlanego: Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Państwowej Inspekcji Pracy i Państwowej Straży Pożarnej. Żaden z ww. organów nie wniósł sprzeciwu i uwag w terminie 14 dni od daty jego zawiadomienia. Ponadto przedłożono oświadczenie inwestora o właściwym zagospodarowaniu terenów przyległych, oświadczenie - 2B - kierownika budowy z dnia 2 lutego 2009 r., na podstawie art. 57 ust. 2 Prawa budowlanego, że w czasie wykonywania robót budowlanych wprowadzono zmiany nie odstępujące w sposób istotny od zatwierdzonego projektu, warunków pozwolenia na budowę. Zmiany te dotyczą: "wykonania 4 zieleńców w miejscu zabruku oraz poszerzenie wjazdu na posesję na działkę nr [...] i skrócenie go do wysokości istniejącej zmiany." W związku z powyższym w dniu 6 marca 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] przeprowadził obowiązkową kontrolę. Z protokołu kontroli wynika, że obiekt został wykonany zgodnie z projektem budowlanym zamiennym. Stwierdzono nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego zmiennego. Odstępstwa te są zgodne z oświadczeniem kierownika budowy z dnia 2 lutego 2009 r. Podkreślił, że ww. odstępstwa nie dotyczą działki T. B., która jak wynika z wypisu z rejestru gruntów jest właścicielką działki o nr [...] przy ul. [...] w [...]. Po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59 a Prawa budowlanego, decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] udzielono pozwolenia na użytkowanie nawierzchni z kostki betonowej drogi gminnej na odcinku 0+150 do 0+457 ul. [...] w [...]. Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącą kwestii dot. zalewania jej posesji ze spływu wód kierowanych z ul. [...] w [...], wskazał, iż organ powiatowy wielokrotnie przeprowadzał oględziny, w tym także przy udziale tut. organu i jednoznacznie stwierdzono, iż spadek terenu nie jest skierowany na działkę skarżącej, wobec czego nie można uznać, iż budowa ulicy [...] negatywnie wpływa na nieruchomość T. B. Z uwagi na powyższe odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...]. Odwołanie od decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. wniosła T. B. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania T. B. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r., Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do argumentacji odwołania dotyczącej niezapewnienia skarżącej czynnego udziału w postępowaniu dotyczącym budowy ulicy [...] organ odwoławczy podał, że przekazał skarżącej do wiadomości decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2005 r., Nr [...] i oraz z dnia [...] października 2006 r., Nr [...]. Wskazał również, że pozbawienie strony udziału w postępowaniu może być co najwyżej przesłanką do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. , a nie jest przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji. Organ odwoławczy uznał, że pozostałe zarzuty zawarte w odwołaniu dotyczą w istocie prawidłowości projektu budowlanego. Odnosząc się do tych kwestii wskazał, że przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzja o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie. Organ wydający pozwolenie na użytkowanie nie bada prawidłowości projektu budowlanego i jego wad, organ nadzoru budowlanego ma tylko stwierdzić, czy obiekt wykonano zgodnie z projektem i czy nadaje się do użytkowania. Wskazał, że badana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowej inwestycji została wydana w związku z funkcjonującą decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2006 r., Nr [...], znak: [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, zatwierdzającą inwestorowi projekt budowlany zamienny, udzielającą pozwolenia na wznowienie robót. Z akt sprawy wynika, że mamy do czynienia z tzw. decyzjami naprawczymi wydanymi na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane. Podkreślił, że decyzje naprawcze wydawane na podstawie art. 51 ustawy - Prawo budowlane pozostają w tzw. ciągu działań prawnych. Oznacza to, że pewna decyzja ostateczna, stanowi z kolei podstawę do wydania kolejnej decyzji. Ta pierwsza, podstawowa decyzja może zakreślać ramy rozstrzygnięcia decyzją następczą. O istnieniu związku między tymi kolejnymi decyzjami stanowi prawo materialne, w tym przypadku art. 51 Prawa budowlanego. W ocenie Pani T. B. usytuowanie drogi spowodowało naruszenie stosunków wodnych i jest przyczyną zalewania jej nieruchomości, a tym samym doszło do naruszenia art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r.- Prawo wodne (Dz. z 2012 r., poz. 145 ze zm.). Należy stwierdzić, że w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego w celu wyjaśnienia, czy wykonane na nieruchomości prace doprowadziły do zmiany stanu wód na gruncie zasadne jest dopuszczenie przez organ administracji dowodu z opinii biegłego. Bez wiadomości specjalnych nie sposób bowiem ocenić, czy nastąpiła zmiana stosunków wodnych (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17.05.2012r., sygn. akt II SA/Gd 97/12). Wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r.- Prawo wodne, właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może: 1) zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich; 2)odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie. W myśl ust. 2 cytowanego przepisu, na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Natomiast zgodnie z ust. 3 wskazanego przepisu, jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. W świetle powyższego organ odwoławczy uznał, że kwestie dotyczące stosunków wodnych, zalewania posesji nie należą do kompetencji organów nadzoru budowlanego, lecz do kompetencji wójta gminy. Wobec powyższego podniesione przez skarżącą argumenty pozostają bez wpływu na ocenę kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...]. Konkludując powyższe stwierdził, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...] nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa i nie zachodzą pozostałe przesłanki o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. pozwalające na stwierdzenie jej nieważności. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. wniosła T. B. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6, art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80, art. 107 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających wpływ na wynik sprawy oraz wydanie decyzji pomimo niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, 2. prawa materialnego, tj. art. 36 a ust. 1 oraz ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, iż zmiana sposobu wybudowania ul. [...] stanowiło nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego; 3. art. 66 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy, 4. przepisów postępowania art. 156 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie i ustalenie, iż brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie powierzchni z kostki betonowej drogi gminnej na odcinku 0+150 do 0+457, ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu podniosła, że organ pomimo przyznania, iż przysługują skarżącej prawa strony w postępowaniu prowadzonym w sprawie budowy ul. [...][...] uniemożliwił skarżącej działanie w postępowaniu w charakterze strony i złożenie sprzeciwu do planowanej inwestycji budowy ulicy [...], a następnie pozwolenia na użytkowanie, czym pozbawił skarżącej możliwości zabezpieczenia własnego interesu prawnego, co spowodowało wydanie decyzji niezgodnej z prawem. Zdaniem skarżącej w postępowaniu o wydanie pozwolenia na użytkowanie organ nie wyjaśnił, czy wybudowana inwestycja może mieć negatywny wpływ na nieruchomość skarżącej bezpośrednio sąsiadującą z inwestycją. Wskazała, że odstąpienie od zgłoszenia w zakresie sposobu budowy ul. [...] poprzez wybudowanie nawierzchni ulicy z kostki betonowej zamiast wykonania podbudowy tłuczniowej uniemożliwia wsiąkanie wód opadowych. Ponadto podniesienie poziomu drogi o ok. 60 cm powoduje spływanie wód opadowych, które nie mają możliwości wsiąkania w grunt, co skutkuje zalewaniem działki skarżącej. Zatem przywrócenie pierwotnych, naturalnych stosunków wodnych i usunięcie występujących uciążliwości może nastąpić jedynie poprzez stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że w rozpoznawanej sprawie wypowiadał się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 23 maja 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2891/11, uchylił oba wcześniejsze postanowienia organów odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...] udzielającej pozwolenia na użytkowanie nawierzchni z kostki betonowej drogi gminnej na odcinku 0+150 do 0+457, ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że organ w przedmiotowej sprawie bezzasadnie przyjął, że do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. ma zastosowanie wprost art. 59 ustęp 7 Prawa budowlanego. Złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji przez podmiot, który nie brał udziału w postępowaniu o wydanie pozwolenia na użytkowanie, zawsze wymaga od organu nadzorczego zbadania interesu prawnego takiego podmiotu w szerokim znaczeniu, o którym mowa w art. 28 k.p.a., a nie tylko w aspekcie art. 59 ustęp 7 Prawa budowlanego. Sąd zarzucił organom, że wszechstronnie nie rozważyły interesu prawnego skarżącej w aspekcie art. 28 k.p.a. Skarżąca swój interes prawny wywodzi z nieprawidłowości w technicznym wykonaniu inwestycji drogowej, która przez zawyżenie terenu negatywnie wpływa na jej nieruchomość siedliskową, powodując zalewanie posesji i budynków gospodarczych wodami opadowymi. Organ w żaden sposób nie odniósł się do podnoszonych przez skarżącą okoliczności w kontekście posiadania prawa strony w przedmiotowym postępowaniu nieważnościowym. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego toku postępowania wyrażone w orzeczeniach sądu wiążą w sprawie sąd i organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. W określeniu ocena prawna mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego, a także sposób ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Nawet w przypadku sporu w zakresie stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z wyroku sądu mają moc wiążącą, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu (wyrok NSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 1999 r., sygn. akt I SA 1089/99, LEX nr 48019). W niniejszej sprawie organy obu instancji zastosowały się do wiążącej oceny prawnej zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2891/11, uznały, że T. B. przysługuje status strony w niniejszym postępowaniu i wniosek skarżącej z dnia 3 czerwca 2011 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...][...] sierpnia 2009 r. organy rozpoznały merytorycznie. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie miało miejsca naruszenie przepisów prawa, które skutkowałoby uwzględnieniem skargi, a co za tym idzie uchyleniem zaskarżonej decyzji lub stwierdzeniem jej nieważności. Sąd w niniejszym postępowaniu kontrolował decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r., Nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...] udzielającej pozwolenia na użytkowanie nawierzchni z kostki betonowej drogi gminnej na odcinku 0+150 do 0+457, ul. [...] w [...]. Na wstępie wskazać należy, że zaskarżona decyzja wydana została w szczególnym trybie postępowania, w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., to znaczy nie może rozpatrywać sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 1985 r., sygn. akt I SA 89/85, publ. ONSA 1985, Nr 1, poz. 30). Organ orzeka wyłączenie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek takiego orzeczenia odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Organ nadzoru jest w tym przypadku kontrolerem prawidłowości samej decyzji administracyjnej, przy czym, rozpoznając sprawę w omawianym trybie, bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej decyzji. W ocenie Sądu, słusznie organy uznały, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...] udzielającej pozwolenia na użytkowanie nawierzchni z kostki betonowej drogi gminnej na odcinku 0+150 do 0+457, ul. [...] w [...], bowiem decyzja ta nie jest obarczona żadną z kwalifikowanych wad prawnych określonych w art. 156 § 1 k.p.a.. W toku postępowania przed organem powiatowym ustalono, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...] udzielająca pozwolenia na użytkowanie nawierzchni z kostki betonowej drogi gminnej na odcinku ul. [...] w [...] została wydana po przeprowadzeniu przez organy postępowania w sprawie odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Z akt sprawy wynika, że inwestor - Burmistrz Miasta i Gminy [...] wykonał roboty budowlane polegające na remoncie ulicy [...] w [...] w sposób odbiegający w sposób istotny od warunków przyjętego zgłoszenia, bowiem zamiast wykonania podbudowy tłuczniowej wykonano nawierzchnię ulicy z kostki betonowej. Zatem organ powiatowy decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. znak: Nr [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych związanych z budową nawierzchni ulicy. Po przedstawieniu projektu przebudowy ulicy [...] decyzją z dnia [...] października 2006 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, zatwierdzono projekt budowlany zamienny i udzielono pozwolenia na wznowienie robót budowlanych polegających na budowie nawierzchni z kostki betonowej drogi gminnej. Wnioskiem z dnia 18 lutego 2009 r. Gmina [...] wystąpiła o udzielenie pozwolenia na użytkowanie w/w obiektu. Ponadto przedłożono oświadczenie kierownika budowy z dnia 2 lutego 2009 r., na podstawie art. 57 ust. 2 Prawa budowlanego, że w czasie wykonywania robót budowlanych wprowadzono zmiany nie odstępujące w sposób istotny od zatwierdzonego projektu, warunków pozwolenia na budowę. W związku z powyższym w dniu 6 marca 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] przeprowadził obowiązkową kontrolę. Z protokołu kontroli wynika, że obiekt został wykonany zgodnie z projektem budowlanym zamiennym. Stwierdzono nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego zmiennego, co jest zgodne z oświadczeniem kierownika budowy z dnia 2 lutego 2009 r. Odstępstwa te nie dotyczą działki T. B. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] udzielono pozwolenia na użytkowanie nawierzchni z kostki betonowej drogi gminnej na odcinku 0+150 do 0+457 ul. [...] w [...]. Zdaniem Sądu kontrola decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...] udzielającej pozwolenia na użytkowanie nawierzchni drogi gminnej z kostki betonowej wymagała ustalenia zgodności zrealizowanej inwestycji z projektem budowlanym zamiennym zatwierdzonym decyzją z dnia [...] października 2006 r. Nr [...]. Sąd stwierdza, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] zasadnie udzielił decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] pozwolenia na użytkowanie nawierzchni z kostki betonowej drogi gminnej na odcinku 0+150 do 0+457 ul. [...] w [...]. Przedmiotowa inwestycja została bowiem wykonana zgodnie z projektem budowlanym zamiennym zatwierdzonym decyzją z dnia [...] października 2006 r. Nr [...], w którym to projekcie uwzględniono wykonanie robót budowlanych polegających na remoncie nawierzchni drogi gminnej z użyciem kostki betonowej. Zgodność wykonania inwestycji z projektem budowlanym zamiennym została potwierdzona protokołem z obowiązkowej kontroli z dnia 6 marca 2009 r. W ocenie Sądu decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...] udzielająca pozwolenia na użytkowanie nawierzchni z kostki betonowej drogi gminnej na odcinku ul. [...] w [...] nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art 156 § 1 k.p.a., które uzasadniałoby jej wyeliminowanie w drodze stwierdzenia nieważności. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 6, art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających wpływ na wynik sprawy oraz wydanie decyzji pomimo niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, Sąd uznał, że nie jest on zasadny. Przede wszystkim należy wskazać, że w postępowaniu nieważnościowym organ prowadzi postępowanie dowodowe i wyjaśniające w sposób bardzo ograniczony, a jego ramy nie mogą wykraczać poza weryfikację decyzji przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejących w dacie jej wydania. Postępowanie organu nie może bowiem polegać na ponownym rozpatrzeniu istoty sprawy, bądź zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego, czy udzielenia pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącej nieprawidłowego spływanie wód opadowych na terenie przedmiotowej inwestycji wskazać należy, że wykonanie odwodnienie inwestycji jest zgodne z projektem budowlanym zamiennym, w którym w pkt 3.4 wskazano, że projektowany odcinek ulicy odwodniony jest powierzchniowo przy zastosowaniu spadków podłużnych w kierunku ulicy [...]. Na całej długości ulicy przewidziano jednostronny spadek poprzeczny a wzdłuż niższej krawędzi jezdni ściek przykrawężnikowy. Odbiornikiem wody jest istniejąca kanalizacja deszczowa na początkowym odcinku ulicy [...] włączona dalej do sieci deszczowej ulicy [...]. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.