II SA/Bk 848/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 listopada 2014 r. sprawy ze skargi A. Z. i I. C. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Starosty B. z dnia [...] maja 2014 roku numer[...]; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Wojewody P.solidarnie na rzecz skarżących A. Z. i I. C. kwotę 500,00 (słownie: pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., nr[...], Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...]maja 2014 r., nr[...], znak:[...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku gospodarczego i rozbiórkę budynku gospodarczego z przybudówką w zabudowie zagrodowej na działce nr geod. [...] położonej we wsi C., gmina B. Decyzja Wojewody P. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. W dniu [...] kwietnia 2014 r. M. G.zam. C. 16, [...]B. wystąpił z wnioskiem do Starosty B. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku gospodarczego i rozbiórkę budynku gospodarczego z przybudówką w zabudowie zagrodowej na działce nr geod. [...] położonej we wsi C., gm. B. W dniu [...] kwietnia 2014 r., na podstawie art. 61 § 2 k.p.a., Starosta B.wezwał inwestora do usunięcia braków wniosku, które zostały następnie uzupełnione w dniu [...] kwietnia 2014 r. W związku z powyższym w dniu [...]kwietnia 2014 r. organ I instancji wszczął postępowanie, do którego przystąpiły A. Z. oraz I. C. wnosząc swoje uwagi i zastrzeżenia. W dniu [...] maja 2014 r. Starosta B. decyzją nr [...](znak:[...]) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę omawianego budynku gospodarczego, odnosząc się w uzasadnieniu decyzji do wniesionych zastrzeżeń. Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody P. złożyły A.Z. oraz I C. podnosząc, że Starosta B. udzielając pozwolenia na budowę omawianej inwestycji źle zinterpretował zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego Uchwałą nr XIV/113/08 Rady Gminy Brańsk z dnia 29 września 2008 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Brańsk, a konkretnie błędnie uznał, że inwestycja jest zgodna z § 12 pkt 2 ppkt b. Skarżące wskazały, że w/w plan określa (zgodnie z § 2 pkt 1) zmiany tylko i wyłącznie do terenów wsi: P., Ś., S., D., K., O., P. W związku z powyższym w niniejszej sprawie powinny być zastosowane zapisy Uchwały Nr VIII/53/03 Rady Gminy Brańsk z dnia 30 października 2003 r. ustalające miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Brańsk, który wskazuje lokalizacje budynków gospodarczych w odległościach zgodnych z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżące ponadto podniosły, że Starosta B. udzielając pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu w takiej lokalizacji naruszył art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 ustawy Prawo budowlane, tzn. dopuścił do naruszenia poszanowania interesu osób trzecich. Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., nr[...], Wojewoda P.utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty B. z dnia [...] maja 2014 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy opisał przebieg postępowania przed organem I instancji i odniósł się szczegółowo do zarzutów podniesionych w odwołaniu. W jego ocenie zarzuty podnoszone przez skarżące nie zasługują na uwzględnienie. I tak, bezzasadny jest zarzut, że Starosta B. udzielając pozwolenia na budowę omawianej inwestycji źle zinterpretował zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego Uchwałą nr XIV/113/08 Rady Gminy Brańsk z dnia 29 września 2008 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Brańsk, a konkretnie, że błędnie uznał, iż inwestycja jest zgodna z § 12 pkt 2 ppkt b planu. Zdaniem organu, zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dopuszcza się sytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W niniejszej sprawie Starosta B. uznał, że przedmiotowa rozbudowa spełnia wymagania określone w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a organ II instancji podziela te stanowisko. Dalej organ wyjaśnił, że zgodnie z § 2 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego Uchwałą nr XIV/113/08 Rady Gminy Brańsk z dnia 29 września 2008 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Brańsk, zmianą planu obejmuje się część obszaru gminy Brańsk, położonego na terenach wsi: P., Ś., S., D., K., O., P. Powyższe zapisy wprawdzie odnoszą się jedynie do w/w miejscowości, ale w ocenie Wojewody P., w dalszej części omawianego planu w § 5 postanowiono, że przedmiotowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego odnosi się też do całej gminy B. W związku z powyższym bezzasadny jest zarzut złego zinterpretowania przez Starostę B. zapisów obowiązującego planu i zezwoleniu na budowę po granicy, ponieważ zapisy § 12 pkt 2 ppkt b) planu na taką lokalizacją zezwalają. Zdaniem organu, bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 ustawy Prawo budowlane. Planowana budowa budynku gospodarczego nie będzie miała negatywnego wpływu na teren działki sąsiedniej (działka nr [...]). Analizując projekt budowlany organ stwierdził, że projektowany budynek od strony działki skarżących ma zaprojektowaną ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, dach został zaprojektowany jako jednospadowy ze spadkiem na nieruchomość inwestora w związku z czym wody opadowe również będą odprowadzane na teren nieruchomości Inwestora i nie będą zalewały działki sąsiedniej. Projektowany budynek został zlokalizowany na wysokości zlokalizowanego na działce sąsiedniej ([...]) budynku gospodarczego, wobec czego nie będzie również zacieniał budynku mieszkalnego. Istniejący budynek gospodarczy skarżących zlokalizowany jest w odległości 1,5m od granicy, przez co utrwalone jest zagospodarowanie działki nr [...]. Lokalizacja projektowanego budynku bezpośrednio przy granicy jest optymalna i umożliwi Inwestorowi przejazd maszynami rolniczymi. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na ww. decyzję Wojewody P. wniosły A.Z. i I. C., zarzucając jej: - nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, co stanowi naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., - brak rozpatrzenia wszystkich argumentów strony, co stanowi naruszenie art. 7 i 107 § 3 k.p.a., - nie podparte podstawą prawną wnioski organu II instancji zawarte w uzasadnieniu do decyzji, co stanowi naruszenie art. 6 i 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżące wniosły o: 1) stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa, 2) uchylenie decyzji z dnia 7 lipca 2014r. wydanej przez Starostę B., 3) orzeczenie o zwrocie od strony przeciwnej na rzecz skarżących kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżące podniosły, że organ II instancji w uzasadnieniu decyzji dokonał jednoznacznego ustalenia, że decyzja wydana przez Starostę B. jest zgodna z prawem pomimo tego, że nie zostały dopełnione czynności wymienione w art. 35 pkt 1 ppkt 1 Prawa Budowlanego. Ponadto, organ II instancji powołuje się na rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, chociaż w rzeczywistości zapisy w treści rozporządzenia nie znajdują odzwierciedlenia w treści opinii wydanej przez Wojewodę. Zdaniem skarżących, Wojewoda P. nie odniósł się do ważnego dla sprawy argumentu, że zgodnie z §15 Uchwały Nr VIII/53/03 o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy Brańsk, nie można usytuować budynku po granicy działki sąsiedniej bez zgody jej właściciela lub w sytuacji, gdy nie ma na planowanej długości inwestycji obiektu istniejącego z usytuowaniem po tej granicy. Skarżące stają także na stanowisku, że organ II instancji błędnie stwierdza, że zapisy z §12 pkt 2 ppkt b) Uchwały Nr XIV/113/08 zezwalają na lokalizację nowoprojektowanych obiektów bezpośrednio po granicy z działką sąsiednią bez zgody jej właściciela w momencie, gdy w projektowanej lokalizacji nie istnieje zabudowa na tej granicy. W ich ocenie, organ odwoławczy powołuje się w swojej decyzji na art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, ale jeden z jej podpunktów, a mianowicie ppkt 1) rozpatruje połowicznie, co budzi wielkie wątpliwości w prawidłowym rozpatrywaniu wszystkich aktów prawnych decyzji. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej, podtrzymując uprzednio przedstawione stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu oraz na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem. Podkreślenia przy tym wymaga, że uszczegółowieniem zasady niezwiązania sądu granicami skargi jest przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Działania takie służyć mają bowiem zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżona decyzja Wojewody P. z dnia [...] lipca 2014 r., która utrzymała w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] maja 2014 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku gospodarczego i rozbiórkę budynku gospodarczego z przybudówką w zabudowie zagrodowej na działce nr geod. [...] położonej we wsi C., gmina B. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, dalej: "P.b.")., a w szczególności art. 35 ust. 1, który stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 3) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca podlegają uchyleniu, gdyż zasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., które w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., które to naruszenie w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. miało wpływ na wynik sprawy. W stanie faktycznym niniejszej sprawy bezsporne jest, że na obszarze, na którym ma powstać inwestycja, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Brańsk uchwalony uchwałą Rady Gminy Brańsk nr VIII/53/03 z dnia 30 października 2003 r., który następnie został zmieniony uchwałą Rady Gminy Brańsk nr XIV/113/08 z dnia 29 września 2008 r. Spór w niniejszej sprawie dotyczy kwestii, czy przedmiotowa inwestycja, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu, powyższa kwestia nie została prawidłowo przez organy wyjaśniona, czym naruszono art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Wskazane przepisy oraz art. 8 k.p.a. i art. 80 k.p.a. nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji jest zatem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, organy dopuściły się takiego naruszenia. Zauważenia bowiem wymaga, że uchwała zmieniająca plan miejscowy zmianą objęła nie cały obszar gminy B., tylko jego część (§ 2 ust. 1 uchwały zmieniającej). Wynika to nie tylko z części tekstowej uchwały zmieniającej, ale też i z jej części graficznej. Wieś C., co nie jest kwestionowane, nie znajduje się na obszarze, którego powyższa zmiana dotyczy. Powstaje więc uzasadnione pytanie, czy do terenów znajdujących się w obrębie wsi C. mają zastosowanie zmiany wprowadzone uchwałą zmieniającą. Wątpliwość ta jest tym większa, że plan miejscowy po zmianie w § 6 w ust. 3 na terenach z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę zagrodową oznaczone na rysunku planu symbolem MR, ustala warunki i zasady zabudowy i zagospodarowania w zakresie usytuowania budynków zarówno w pkt 4, jak i w pkt 5. Przy czym wskazania wymaga, że oba uregulowania są inne. Z § 6 ust. 3 pkt 4 planu wynika, że obowiązują ponadto ustalenia zawarte w § 15. W pkt 4 § 15 postanowiono, że dopuszcza się usytuowanie budynków bezpośrednio przy granicy działek z zachowaniem przepisów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) w przypadku: a) gdy na sąsiedniej działce istnieje już zabudowa usytuowana na granicy działki lub b) po uzyskaniu zgody właściciela sąsiedniej działki na lokalizację zabudowy na jej granicy – w przypadku, gdy na sąsiedniej działce nie ma zabudowy. Natomiast w § 6 ust. 3 pkt 5 planu (dodany uchwałą zmieniającą) postanowiono, że ustala się następujące zasady w zakresie odległości sytuowania budynków od granicy działek sąsiednich: a) odległość sytuowania zabudowy od granicy działki sąsiedniej wynosi: - 4 m dla budynków z otworami okiennymi lub drzwiowymi zwróconymi w stronę działki sąsiedniej, - 3 m dla budynków zwróconych w stronę działki sąsiedniej ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych; b) dopuszcza się usytuowanie budynku skierowanego w stronę działki sąsiedniej ścianą zewnętrzną bez otworów drzwiowych i okiennych w odległości 1,5 m od granicy działki lub bezpośrednio przy jej granicy. Oba organy, pomimo powyższych okoliczności, nie dokonując stosownej analizy, stanęły na stanowisku, że ze względu na brzmienie § 5 pkt 1 uchwały zmieniającej (że ilekroć w dalszych przepisach niniejszej uchwały jest mowa o planie należy przez to rozumieć ustalenia tekstowe i rysunkowe planu uchwalonego w 2003 r.), § 12 uchwały zmieniającej w brzmieniu "Do obowiązującego planu wprowadza się następujące zmiany" należy interpretować w ten sposób, że zmiany te dotyczą całego obszaru gminy B., a nie tylko obszaru miejscowości wskazanych w § 2 ust. 1 uchwały zmieniającej. Zdaniem Sądu, stanowisko organów jest co najmniej przedwczesne i narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., które to naruszenie w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. miało wpływ na wynik sprawy. Przy wątpliwościach (odmiennościach) planu wykazanych powyżej, organy muszą najpierw precyzyjnie ocenić sam plan w zakresie, w jakim odnosi się do sytuowania budynków na terenie miejscowości C., aby potem badać zgodność projektu budowlanego z tym planem. Dla oceny tej nie wystarczy oparcie się tylko na literalnym brzmieniu § 5 i § 12 uchwały zmieniającej, ale należy także całą tę uchwałę objąć wykładnią literalną, funkcjonalną i celowościową. Pełnej wykładni należy też dokonać w zakresie analizy uregulowań uchwały zmienianej. Do tego celu przydatna będzie także analiza uchwały Rady Gminy B. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. oraz analiza Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B. uchwalonego uchwałą Nr [...]Rady Gminy B. z dnia [...] czerwca 1998 r. Przypomnieć bowiem trzeba, że istnieje bezwzględny wymóg zgodności uchwały dotyczącej uchwalenia planu (w tym i zmiany planu) ze wskazanymi uchwałami (z uchwałą intencyjną i ze Studium). Organy winny zatem dokonać samodzielnych ustaleń w tym zakresie, a w razie konieczności, mogą skorzystać z pomocy autora projektu planu, do którego mogą się zwrócić o dokonanie wykładni autentycznej kwestionowanych w skardze zapisów planu. Możliwość taka została dopuszczona w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 27 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 226/09 oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 59/10). W tym miejscu zauważenia tylko wymaga, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi źródło powszechnie obowiązującego prawa (art. 87 pkt 2 Konstytucji RP) i organy administracji architektoniczno-budowlanej treścią planu zagospodarowania przestrzennego są także związane. Przepis prawa budowlanego nakazuje organowi architektoniczno-budowlanemu badać zgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowe zatem odczytanie treści planu jest obowiązkiem organu, gdyż stanowi podstawę do badania tej zgodności. Wprawdzie Sąd na mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. mógłby w niniejszym postępowaniu odmówić zastosowania prawa miejscowego z powołaniem się na art. 178 Konstytucji RP, ale to wymagałoby ze strony Sądu dokonania samodzielnych ustaleń w zakresie oceny prawnej przedmiotowego planu. W stanie faktycznym niniejszej sprawy byłoby to działanie nieuprawnione. Przypomnieć tylko należy, że orzeczenia sądów administracyjnych mają charakter kasacyjny. Z tego właśnie względu podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał dowodowy i faktyczny sprawy zgromadzony przez organy w postępowaniu administracyjnym. Według art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Chodzi tu o akta obrazujące stan faktyczny i prawny sprawy w chwili wydania zaskarżonego aktu lub czynności, ponieważ sąd przeprowadza jedynie kontrolę działania organu administracyjnego. W konsekwencji sądy administracyjne nie dokonują ustaleń faktycznych. W postępowaniu sądowoadministracyjnym jest jedynie możliwe przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów, na zasadach określonych w art. 106 § 3 p.p.s.a. Ze względu na kontrolne funkcje sądu administracyjnego sąd może dokonywać tylko takich ustaleń faktycznych, które są niezbędne dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Nie może natomiast dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu załatwieniu sprawy rozstrzygniętej zaskarżonym aktem. Inaczej mówiąc – nie może w tym zakresie wyręczać organu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 150/11). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy wezmą pod uwagę argumentację przedstawioną przez Sąd w niniejszym wyroku, a przy wydawaniu rozstrzygnięcia zobowiązane będą uwzględnić dokonaną wykładnię omawianych przepisów. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji. Na mocy art. 152 p.p.s.a. należało stwierdzić, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 i art. 202 § 2 p.p.s.a.