II OSK 878/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędzia del. NSA Andrzej Irla Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Miller po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1791/14 w sprawie ze skargi Y. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi Y. K., uchylił zaskarżoną decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2014 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Polski. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Wojewoda Śląski, decyzją z [...] grudnia 2012 r. odmówił udzielenia małoletniemu skarżącemu, reprezentowanemu przez ojca B. K., zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Polski. Po rozpatrzeniu odwołania Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z 26 sierpnia 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji i stwierdził, że cudzoziemiec wykazał swoje związki z polskością, lecz nie przedstawił dokumentów o charakterze źródłowym stwierdzających, iż co najmniej jedno z jego rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków posiadało polską narodowość. Wyrokiem z 30 stycznia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2578/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z 26 sierpnia 2013 r. Sąd uznał, że przedstawiony w toku postępowania sądowoadministracyjnego wyrok wydany w dniu 13 lipca 2012 r. przez Sąd Rejonowy Frankows'kyj we Lwowie w sprawie cywilnej z powództwa B. K. przeciwko Wydziałowi Państwowej Rejestracji Aktów Stanu Cywilnego stwierdzający, iż jego matka - T. K. jest narodowości polskiej oraz zobowiązujący pozwanych do wprowadzenia zmian do aktów dotyczących jego urodzenia, poprzez wpis w rubryce dotyczącej narodowości matki - "Polka" zamiast "Ukraina" i do wydania nowego aktu urodzenia, stanowi dowód w niniejszej sprawie. Powinien zatem podlegać ocenie organu pod kątem tego, czy dowód ten potwierdza narodowość polską cudzoziemca oraz, czy daje podstawy do zweryfikowania treści pierwotnych aktów stanu cywilnego. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] czerwca 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody Śląskiego z [...] grudnia 2012 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że skarżący wykazał związek z polskością oraz udowodnił, że jego prababka M. G. (z domu M.) posiadała narodowość polską. Dokumentem potwierdzającym narodowość polską prababki jest zaświadczenie z 5 sierpnia 1966 r. o zawarciu małżeństwa w dniu 21 stycznia 1939 r. przez A. G. i M. M., które spełnia kryteria określone w art. 6 ustawy o repatriacji. Skarżący nie wykazał natomiast, że jego babka (T. K. z domu G.) posiada narodowość polską. Na potwierdzenie tej okoliczności skarżący przedstawił wypis dotyczący współczesnej rejestracji aktu o urodzeniu jego ojca B. K., wydany w dniu 10 sierpnia 2012 r. zawierający zapis o posiadaniu przez jego matkę - T. K. polskiej narodowości. W ocenie organu zapis ten jest sprzeczny z wpisami w pierwotnych dokumentach przedłożonych w toku postępowania, które stanowią wiedzę źródłową o narodowości babki cudzoziemca. Organ wskazał, że z treści aktu zawarcia małżeństwa przez T. G. i M. K. w dniu 21 października 1962 r., zarejestrowanym i wydanym w tym samym dniu widnieje zapis, że T. K., z domu G. jest narodowości ukraińskiej. Identyczny zapis co do narodowości T. K., znajduje się w wystawionym w dniu [...]r. pierwotnym akcie urodzenia B. K. (ojca skarżącego). Z kolei w akcie urodzenia T. G., zarejestrowanym 21 października 1962 r. i wystawionym 24 maja 2011 r. brak zapisów o jej narodowości. Zdaniem organu, wyrok Sądu Rejonowego Frankows'kyj we Lwowie z dnia 13 lipca 2012 r. nie daje podstaw do zweryfikowania treści zapisów pierwotnych w akcie urodzenia B. K. i pierwotnym akcie małżeństwa T. K., w części dotyczącej narodowości T. K. Wyrokiem Sąd Rejonowy we Lwowie z dnia 13 lipca 2012 r. uwzględnił powództwo ojca skarżącego przeciwko Wydziałowi Państwowej Rejestracji Aktów Stanu Cywilnego o stwierdzenie, iż jego matka - T. K. jest narodowości polskiej i o zobowiązanie pozwanych do wprowadzenia zmian do aktowych zapisów dotyczących urodzenia ojca skarżącego poprzez wpis w rubryce dotyczącej narodowości matki - "Polka" zamiast "Ukraina" oraz do wydania nowego aktu urodzenia. Wyrok Sądu Rejonowego we Lwowie z dnia 13 lipca 2012 r. i wystawiony na jego podstawie akt urodzenia są dokumentami współczesnymi i nie są wystarczając dla uznania że babka skarżącego była narodowości polskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając skargę, stwierdził, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o repatriacji za osobę polskiego pochodzenia, w rozumieniu tej ustawy, uznaje się osobę deklarującą narodowość polską i spełniającą łącznie następujące warunki: co najmniej jedno z jej rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków było narodowości polskiej oraz wykaże ona swój związek z polskością, w szczególności przez pielęgnowanie polskiej mowy, polskich tradycji i zwyczajów. Dowodami potwierdzającymi polskie pochodzenie mogą być dokumenty, wydane przez polskie władze państwowe lub kościelne, a także przez władze byłego ZSRR, dotyczące wnioskodawcy lub jego rodziców, dziadków lub pradziadków, a w szczególności:- polskie dokumenty tożsamości;- akty stanu cywilnego lub ich odpisy albo metryki chrztu poświadczające związek z polskością. Skarżący powołał się na narodowość polską swojej babki T. K. z domu G. T. K. w swoim akcie urodzenia nie ma wpisanej narodowości, a w świadectwie urodzenia syna B. K. z dnia [...]r. jest wpisane, że jego matka jest narodowości ukraińskiej. W aktach administracyjnych znajduje się wyrok wydany w dniu 13 lipca 2012 r. przez Sąd Rejonowy Frankows'kyj we Lwowie w sprawie cywilnej z powództwa B. K. przeciwko Wydziałowi Państwowej Rejestracji Aktów Stanu Cywilnego, którym stwierdzono fakt , który ma doniosłość prawną, to znaczy, że matka B. K., syna M. – T. K., córka A., urodzona [...]r. jest narodowości polskiej. Wyrokiem tym zobowiązano również pozwanych do wprowadzenia zmian do aktów zapisów dotyczących urodzenia B. K., poprzez wpis w rubryce dotyczącej narodowości matki - "Polka" zamiast "Ukraina" oraz do wydania nowego aktu urodzenia. Wyrok Sądu Rejonowego Frankows'kyj we Lwowie z dnia 12 lipca 2012 r. podlega uznaniu z mocy prawa na podstawie art. 1145 K.p.c., a zatem ma moc wiążącą. Faktem ustalonym tym wyrokiem, który ma doniosłość prawną, potwierdzonym w zebranym materiale dowodowym jest to, że T. K. jest narodowości polskiej od urodzenia. Zatem wyrok ten dał podstawę do zweryfikowania treści zapisów pierwotnie przedłożonego aktu stanu cywilnego, gdyż świadectwo urodzenia B. K. wystawione 11 grudnia 1969 r. zawierało wpis niezgodny z prawdą w zakresie narodowości jego matki T. K. Zmiana aktu stanu cywilnego wprowadzona na podstawie wyroku z dnia 12 lipca 2012 r. obowiązuje ze skutkiem wstecznym (ex tunc). Fakt, że pierwotny dokument wystawiony w 1969 roku zawierał wpis o ukraińskiej narodowości T. K., pozostaje bez znaczenia, skoro jako nieprawdziwy został zmieniony prawomocnym wyrokiem. Organ nie może opierać się na wiedzy źródłowej, która okazała się nieprawdziwa, po przeprowadzonym przez Sąd Rejonowy we Lwowie postępowaniu dowodowym. Skargę kasacyjną od wyrok wniósł organ, zarzucając naruszenie art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), art. 7, 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 K.p.a., a także art. 1145 K.p.c. oraz art. 5 ust .1 pkt 1 i art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o repatriacji, a także art. 8 ust. 2 i art. 52 ust. 5 Konstytucji. Organ podniósł, że w wyroku z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2578/13, wydanym w tej sprawie, została zawarta ocena prawna, obejmująca kwestie wykładni przepisów prawa materialnego, tj. art. 8 ust. 2 i art. 52 ust. 5 Konstytucji oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o repatriacji. Stwierdzenie polskiego pochodzenia, do jakiego odwołuje się art. 52 ust. 5 Konstytucji, ma następować wyłącznie na podstawie ustawodawstwa polskiego. Przy ocenie polskiego pochodzenia należy stosować przepisy ustawy o repatriacji, które ustalają określone reguły dowodowe dotyczące ustalania pochodzenia polskiego. Pierwszeństwo mają dokumenty źródłowe wytworzone w datach przybliżonych do dat zdarzeń, które dokumentują. Sąd pierwszej instancji wadliwe przyjął, że wyrok sądu państwa obcego w przedmiocie zmiany treści zapisów w aktach stanu cywilnego odnoszących się do narodowości osoby, której akty te dotyczą, jest wiążący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Automatyczna skuteczność wyroku sądu ukraińskiego prowadzi do przekreślenia wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku z dnia 30 stycznia 2014 r. Uznanie wyroku jest zależne od tego czy zostało wydane w sprawie cywilnej. Ponadto polskie przepisy prawa nie przewidują drogi sądowej dla spraw ustalenia narodowości osoby fizycznej (nie jest to sprawa cywilna). Wykładnia przepisów prawa w postępowaniu dotyczącym udzielenia zezwolenia na osiedlenie się, o którym mowa w art. 52 ust. 5 Konstytucji, nie może prowadzić do skutków polegających na związaniu polskich organów władzy publicznej orzeczeniami czy innym rozstrzygnięciami sądów czy innych organów państw obcych w przedmiocie narodowości czy pochodzenia osób, o których uprawnieniach mają orzekać organy polskie na podstawie polskiego prawa. Przytaczając takie podstawy kasacyjnej, organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżony wyrok mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Organy orzekające w tej sprawie i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie związane były oceną prawną i wskazaniami zawartymi w prawomocnym wyroku tego Sądu z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2578/14 wydanym w tej sprawie. W uzasadnieniu tego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie szeroko omówił wykładnię przepisów dotyczących przesłanek udzielania zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Polski z uwagi na polskie pochodzenie cudzoziemca, a także relacje między przepisami ustawy o repatriacji a przepisami umowy z 24 maja 1993 r. pomiędzy Rzeczpospolitą Polską a Ukrainą o pomocy prawnej w stosunkach prawnych w sprawach cywilnych i karnych, a następnie stwierdził, że konieczne jest ponowne rozpoznanie sprawy przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, ponieważ organ nie odniósł się w zaskarżonej decyzji odmawiającej skarżącemu udzielenia zezwolenia na osiedlenie się do wyroku Sądu Rejonowego we Lwowie z dnia 13 lipca 2012 r. potwierdzającego posiadanie narodowości polskiej przez babkę skarżącego – T. K. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 stycznia 2014 r. wskazał, że w toku ponownie prowadzonego postępowania organ powinien dokonać oceny tego dowodu, pod kątem tego, czy może on stanowić dowód na potwierdzenia narodowości polskiej cudzoziemca. Przy czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie przesądził jakie znaczenie prawne w tej sprawie ma ten dowód, ani też nie wskazał, że rozstrzygnięcie może być wydane z pominięciem innych dowodów i okoliczności mogących wskazywać na polskie pochodzenie skarżącego. Okoliczność, że zasadniczą przyczyną uchylenia decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców było nieodniesienie się do wyroku Sądu Rejonowego we Lwowie nie oznacza, że tylko ta kwestia powinna być przedmiotem oceny w toku ponownego rozpatrywania sprawy przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Organ ten rozpatrując ponownie sprawę powinien ją wyjaśnić w pełnym zakresie i dokonać oceny całokształtu materiału dowodowego, tyle że z uwzględnieniem także treści wyroku z dnia 13 lipca 2012 r. wydanego przez Sąd Rejonowy Frankows’kyj we Lwowie. Należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców oraz utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody Śląskiego z dnia 19 grudnia 2012 r. zostały wydane z naruszeniem prawa, z tym że z innych przyczyn niż podane przez Sąd pierwszej instancji. Stanowisko Sąd pierwszej instancji, że decyzje w przedmiocie odmowy udzielenia skarżącemu zezwolenia na osiedlenie są wadliwe, zostało oparte wyłącznie na tym, iż skoro w wyroku z dnia 13 lipca 2012 r. Sąd Rejonowy Frankows’kyj we Lwowie stwierdził, że babka skarżącego od strony ojca jest narodowości polskiej i na tej podstawie zobowiązano organy Państwowej Rejestracji Aktów Stanu Cywilnego do wprowadzenia zmian do aktu urodzenia ojca skarżącego (B. K.) i wydania nowego aktu urodzenia, to wyrok ten zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 1145 K.p.c. jest wiążący i wywołuje skutki prawne na terenie Polski. W ocenie Sądu pierwszej instancji, faktem ustalonym tym wyrokiem, który ma doniosłość prawną jest to, że babka skarżącego jest narodowości polskiej od urodzenia, a w konsekwencji zmianie uległ wpis w akcie urodzenia B. K. (ojca skarżącego) dotyczący narodowości jego matki T. K. W konsekwencji w wyroku z dnia 13 lipca 2012 r. przesądzono, że babka skarżącego jest polskiej narodowości i organy nie mogą kwestionować tego ustalenia, bez wykazania przesłanek określonych w art. 1146 K.p.c. Takie rozumowanie Sądu pierwszej instancji i wykładnia przepisów zaprezentowana w zaskarżonym wyroku jest nieprawidłowa. Z Konstytucji wynika, że osoba, której pochodzenie polskie zostało stwierdzone zgodnie z ustawą, może osiedlić się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na stałe (art. 52 ust. 5 Konstytucji). Do ustalenia polskiego pochodzenia stosuje się reguły określone w ustawie o repatriacji. Za osobę polskiego pochodzenia, w rozumieniu ustawy o repatriacji, uznaje się osobę deklarującą narodowość polską, której co najmniej jedno z jej rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków było narodowości polskiej i która wykaże swój związek z polskością, w szczególności przez pielęgnowanie polskiej mowy, polskich tradycji i zwyczajów (art. 5 ust. 1 ustawy o repatriacji). Za osobę polskiego pochodzenia uznaje się również osobę deklarującą narodowość polską, która posiadała w przeszłości obywatelstwo polskie lub co najmniej jedno z jej rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków posiadało obywatelstwo polskie i która wykaże swój związek z polskością (art. 5 ust. 2 ustawy o repatriacji). Ustawa o repatriacji określa również jakie dowody mogą potwierdzać polskie pochodzenie (art. 6 ustawy o repatriacji). Szczególny nacisk został położony na dokumenty, wydane przez polskie władze państwowe lub kościelne, a także przez władze byłego Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Jednakże dokumentami potwierdzającymi polskie pochodzenie mogą być także inne dokumenty. Przepisy ustawy o repatriacji nie wprowadzają ograniczeń, które pozwalałyby na przyjęcie z góry założenia, że nie mogą to być dokumenty wydane współcześnie, w tym dokumenty wydane przez organy państwowe Ukrainy, ale także przepisy te nie zawierają ograniczenia, że "inne dokumenty", o których mowa w tym przepisie mają być wydane w czasie zbliżonym do czasu zdarzenia, które dokumentują. Wykładnia przepisów o repatriacji nie może jednak prowadzić do takiego rezultatu, że to władze innego kraju niż Polska będą decydowały o tym, kto posiada narodowość polską, a w konsekwencji o polskim pochodzeniu danej osoby. Konstytucja w art. 52 ust. 5 wprost stanowi, że pochodzenie polskie należy stwierdzać zgodnie z ustawą. Należy zatem podzielić stanowisko organu, że przy ustaleniu polskiego pochodzenia w toku postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na osiedlenie się ani organy administracji, ani sądy administracyjne nie są związane ustaleniami Sądu Rejonowego Frankows’kyj we Lwowie co do polskiej narodowości babki skarżącego. Nie można z góry przyjąć, jak to uczynił Sąd pierwszej instancji, że skoro w aktach sprawy znajduje się wyrok z dnia 13 lipca 2012 r., w którym Sąd Rejonowy Frankows’kyj we Lwowie zawarł stwierdzenie, że matka B. K. – T. K. jest narodowości polskiej i zobowiązał do wprowadzenia zmian w zapisach aktowych dotyczących urodzenia ojca skarżącego B. K., to oznacza, że organy administracji w tej sprawie powinny automatycznie przyjąć, że skarżący udowodnił, że jego babka jest narodowości polskiej. Sąd pierwszej instancji, powołując się na art. 1145 K.p.c., uznał, że wyrok z dnia 13 lipca 2012 r. podlega uznaniu, a zatem wywołuje skutki prawne jak orzeczenie sądu polskiego, a zatem organ nie może polemizować z tym orzeczeniem i dokonywać ustaleń wbrew jego treści. Stanowisko Sądu pierwszej instancji nie zostało poprzedzone wcześniejszą analizą treści wyrok z dnia 13 lipca 2012 r. W świetle art. 1145 K.p.c. zasadą jest, że orzeczenia sądów państw obcych wydawane w sprawach cywilnych podlegają uznaniu w Polsce z mocy prawa (uznanie ex lege), chyba że istnieją przeszkody określone w art. 1146 K.p.c. Istota instytucji uznania zagranicznych orzeczeń sądowych sprowadza się do przeniesienia skutków prawnych orzeczenia wydanego w jednym państwie, na obszar innego państwa. System automatycznego uznania zagranicznego orzeczenia oznacza, że nie jest konieczne przeprowadzenie odrębnego postępowania i wydanie władczego aktu przez polski organ państwowy, aby zagraniczne orzeczenie wywoływało skutki prawne na terytorium Polski. Ocena, czy orzeczenie zagraniczne staje się skuteczne dokonywana jest ad hoc przez polski organ państwowy, przed którym toczy się postępowanie, dla którego wyniku znaczenie ma zagraniczne orzeczenie. Każdy organ państwowy samodzielnie ocenia, czy dane orzeczenie spełnia przesłanki uznania. Ocena orzeczenia sądu zagranicznego w zakresie skutków prawnych, jakie ono wywołuje, wiąże się z koniecznością ustalenia, o jakich kwestiach rozstrzyga to orzeczenie, ale także skonfrontowania tego orzeczenia z innymi dowodami, w szczególności aktu urodzenia T. K. oraz aktu zawarcia związku małżeńskiego T. K. (z domu G.) i M. K. Wyrok wydany przez Sąd Rejonowy Frankows’kyj we Lwowie jest jednym z dowodów w sprawie o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się na terytorium polski, który podlega ocenie zgodnie z regułami dowodowymi określonymi w ustawie o repatriacji, która określa reguły dowodowe dotyczące ustalania pochodzenia polskiego. Wyrok ten nie może być samodzielną i wystarczającą podstawą do ustalenia polskiego pochodzenia babki skarżącego (T. K.), ponieważ stwierdzone tym wyrokiem polskie pochodzenie babki skarżącego nie zostało ustalone z uwzględnieniem reguł określonych w ustawie z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji. Zgromadzone w toku postępowania administracyjnego dowody powinny być ocenione łącznie i na podstawie takiej łącznej oceny powinno być dokonane ustalenie, czy skarżący ma polskie pochodzenie. W tej sprawie zarówno organy, jak i Sąd pierwszej instancji przy ustaleniu polskiego pochodzenia skarżącego pominęły istotne okoliczność. Przede wszystkim nie oceniono w ogóle jakie znaczenie w tej sprawie ma to, że decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Wojewoda Śląski udzielił zezwolenia na osiedlenie się w Polsce ojcu skarżącego B. K., stwierdzając, że spełnia on warunki uznania za osobę polskiego pochodzenia, ponieważ ojciec skarżącego zadeklarował narodowość polską i wykazał, że polską narodowość mieli także jego przodkowie. Okoliczność ta ma istotne znaczenie w sprawie dotyczącej ustalenia polskiego pochodzenia skarżącego i nie może zostać pominięta. Uzasadnienia to stwierdzenie, że decyzje organów obu instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego (art. 7, 77 § 1, art. 80 K.p.a.), ponieważ nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy i nie dokonano oceny całokształtu materiału dowodowego. Suma okoliczności wynikających z poszczególnych dokumentów i ich łączna ocena powinna być podstawą ustalenia, czy skarżący ma polskie pochodzenie w rozumieniu art. 5 ustawy o repatriacji, w szczególności przy uwzględnieniu, że ojciec skarżącego uzyskał zezwolenie na osiedlenie się na terytorium Polski z uwagi na polskie pochodzenie. Organ ograniczył się jedynie do wskazania, że decyzja z dnia [...] czerwca 2011 r. dotycząca ojca skarżącego została wydana, jednakże nie przedstawił żadnej oceny co do tego, jakie znaczenie prawne ma ta decyzja w sprawie jego małoletniego syna. Jeżeli w drodze decyzji administracyjnej właściwy organ polski stwierdził polskie pochodzenie B. K. (ojca skarżącego), z uwagi na narodowość polską i udzielił mu z tego powodu zezwolenia na osiedlenie się w Polsce, to czy decyzja ta nie jest dowodem potwierdzającym, że zostało wykazane polskie pochodzenie, ponieważ jest narodowości polskiej. Pominięcie tych okoliczności przez organy, pomimo że Sąd pierwszej instancji także okoliczności te pominął, uzasadniało uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji organów obu instancji, co oznacza, że zaskarżony wyrok, mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, w rozumieniu art. 184 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.