II SA/Ke 915/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 listopada 2014 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 oddala skargę. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. W., od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, art. 105 § 2 kpa, art. 7 ust. 1, 1a, art. 7 ust. 2 pkt 3, art. 7 ust. 2b pkt 1, art. 7 ust. 4 pkt 1, art. 18 ust. 2 i art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164, ze zm.) dalej "ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r.", art. 58 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009 r., str. 1, ze zm.) dalej "Rozporządzenie Nr 1122/2009" uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz przyznał płatności na rok 2012 w łącznej wysokości 89 187,76 zł, w tym: 1. jednolitą płatność obszarową w wysokości 81 500,24 zł, w tym środki unijne 81 500,24 zł. 2. płatność uzupełniającą do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości 7 687,52 zł, w tym środki unijne 0,00 zł; - odmówił przyznania płatności do upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych na rok 2012 i nałożył sankcję w wysokości 11 588,21 zł, która będzie potrącana z płatności realizowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy w ciągu kolejnych 3 lat kalendarzowych; - umorzył postępowanie w części dotyczącej powierzchni: 0,62 ha stanowiącej część działek rolnych A1/A2/A3 (JPO/UPO/ST), 4,20 ha stanowiącej część działek rolnych B1/B2/B3 (JPO/UPO/ST), 15,82 ha stanowiącej część działki rolnej G1 (JPO), 28,86 ha stanowiącej część działki rolnej P (JPO). W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że do Biura Powiatowego ARiMR wpłynął w dniu 14 maja 2012 r. wniosek M. W. o przyznanie płatności na rok 2012. Producent ubiegał się o przyznanie płatności obszarowych i płatności uzupełniającej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatności zwierzęcej). Do jednolitej płatności obszarowej zadeklarowano działki rolne o łącznej powierzchni 179,94 ha, położone na działkach ewidencyjnych w obrębie Przylaski, w gminie Brzezica i obrębie Borowe, w gminie Iłowa (powiat żagański, województwo lubuskie), w obrębie Balice, w gminie Gnojno (powiat buski, województwo świętokrzyskie), w obrębie Lubień Górny, Mołstowo i Iglice, w gminie Resko (powiat łobeski, województwo zachodniopomorskie) oraz w obrębie Rzesznikowo, w gminie Rymań (powiat kołobrzeski, województwo zachodniopomorskie). Ponadto producent wnioskował o przyznanie uzupełniającej płatności obszarowej do grupy upraw podstawowych do powierzchni 126,97 ha oraz specjalnej płatności obszarowej do powierzchni roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych do powierzchni 22,05 ha. W dniu 20 lipca 2012 r. M. W. został poinformowany telefonicznie o zaplanowanej na dzień [...]kontroli w jego gospodarstwie. W dniach 24 i [...](daty stempla pocztowego) strona wycofała część wniosku dotyczącą działek ewidencyjnych nr 267 (działka rolna A), 269 (działka rolna B), 20 (działka rolna G), 510/3 (działka rolna P) i 18/2 (grunty nie deklarowane do płatności). W dniach [...] w gospodarstwie rolnym M. W. zostały przeprowadzone kontrole na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni przez Biuro Kontroli na Miejscu ARiMR, Biuro Kontroli na Miejscu ARiMR w Szczecinie oraz Biuro Kontroli na Miejscu ARiMR w Zielonej Górze. W wyniku przeprowadzonych kontroli stwierdzono nieprawidłowości na działkach rolnych G1/G2/G3, J/J1, L/L1, O/O1, P, A1/A2/A3, B/B2/B3, E i H. Dla działki rolnej A1/A2/A3 o powierzchni deklarowanej 0,80 ha stwierdzono powierzchnię 0,62 ha. Dla działki rolnej B1/B2/B3 o powierzchni deklarowanej 4,75 ha stwierdzono powierzchnię 4,20 ha. Dla działki rolnej E powierzchni deklarowanej 0,58 ha stwierdzono powierzchnię deklarowaną i zastosowano kod nieprawidłowości DR 50 (granice uprawy wykraczają poza granice działki referencyjnej zadeklarowanej we wniosku), w granicach deklarowanej działki ewidencyjnej stwierdzono powierzchnię 0,52 ha. W przypadku działki rolnej G1/G2/G3 o powierzchni deklarowanej 16,50 ha stwierdzono powierzchnię 15,82 ha. Ponadto stwierdzono, iż działki G2 i G3 kwalifikują się tylko do jednolitej płatności obszarowej, a nie jak pierwotnie zostały zgłoszone do płatności uzupełniającej i płatności do upraw roślin strączkowych motylkowatych drobnonasiennych (kod błędu DR7). Dla działki rolnej H o powierzchni deklarowanej 12,81 ha stwierdzono powierzchnię 12,17 ha. Dla działki rolnej J/Jl o powierzchni deklarowanej 14,79 ha stwierdzono powierzchnię 14,46 ha. Dla działki rolnej L/Ll o powierzchni deklarowanej 13,41 ha stwierdzono powierzchnię 12,37 ha i zastosowano kod nieprawidłowości DR 50 (granice uprawy wykraczają poza granice działki referencyjnej zadeklarowanej we wniosku), w granicach deklarowanej działki ewidencyjnej stwierdzono powierzchnię 11,74 ha. Dla działki rolnej O/Ol o powierzchni deklarowanej 9,99 ha stwierdzono powierzchnię 9,61 ha i dla działki rolnej P o powierzchni deklarowanej 30,40 ha stwierdzono powierzchnię 28,86 ha. Na potwierdzenie powyższych ustaleń sporządzono raporty z czynności kontrolnych, szkice kontrolowanych działek rolnych oraz zdjęcia obrazujące stan zagospodarowania działek zgłoszonych do płatności. Producent został telefonicznie powiadomiony o kontrolach przeprowadzanych przez Regionalne Biuro Kontroli na Miejscu ARiMR i Regionalne Biuro Kontroli na Miejscu ARiMR w Szczecinie w dniach [...]. Ponadto w dniu [...]w gospodarstwie rolnym M. W. zostały przeprowadzone kontrole w zakresie wzajemnej zgodności, w wyniku których nie stwierdzono nieprawidłowości w kontrolowanym zakresie. Producent został telefonicznie powiadomiony o kontroli w dniach 20 i 24 lipca 2012 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR decyzją z dnia [...] przyznał płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 w łącznej wysokości 71 611,12 zł. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone decyzją z dnia [...]. Rozpatrując sprawę ponownie decyzją z dnia [...] organ I instancji przyznał M. W. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 w łącznej wysokości 71 611,12 zł. Na płatność tą składała się jednolita płatność obszarowa w wysokości 61 661,41 zł oraz uzupełniająca płatność obszarowa do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości 9 949,71 zł. Ponadto omówiono przyznania płatności do upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych i nałożono sankcję w wysokości 11 097,24 zł. Wskazaną decyzją organ umorzył postępowanie w sprawie przyznania płatności w części dotyczącej działek rolnych A1/A2/A3, B1/B2/B3 oraz S. Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził, że organ I instancji nieprawidłowo rozpatrzył materiał dowodowy. Organ ten bowiem w części dotyczącej umorzenia postępowania dla działek rolnych A17A2/A3, B1/B2/B3 i P (oczywista omyłka organu polegająca na wpisaniu nieprawidłowego oznaczenia literowego działki rolnej S w rozstrzygnięciu) uwzględnił do wycofania z płatności ich całe powierzchnie nie biorąc pod uwagę powierzchni, na których kontrola na miejscu wykazała nieprawidłowości. Jednocześnie organ pominął działkę rolną G - JPO, dla której stwierdzono nieprawidłowość na części zadeklarowanej powierzchni. Organ odwoławczy podał, że strona została poinformowana w dniu 20 lipca 2012 r. o zamiarze przeprowadzenia w jej gospodarstwie kontroli na miejscu. Kontrola w zakresie kwalifikowalności powierzchni została przeprowadzona w dniach [...], a producent złożył wycofanie części wniosku w dniach 24 i [...]. Wezwanie do złożenia wyjaśnień z dnia [...] zostało nadane przesyłką pocztową poleconą w dniu [...]i skutecznie doręczone w sierpniu 2012 r. Zatem wycofanie części wniosku jest skuteczne w części, w której kontrole na miejscu nie wykazały nieprawidłowości. Wobec tego organ uznał, iż z płatności JPO strona wycofała skutecznie powierzchnię 49,5 ha, na którą składały się powierzchnie: 0,62 ha stanowiące część działki rolnej A1, dla której nie stwierdzono nieprawidłowości skutkującej wykluczeniem z płatności; 4,20 ha stanowiące część działki rolnej B1, dla której nie stwierdzono nieprawidłowości skutkującej wykluczeniem z płatności; 15,82 ha stanowiące część działki rolnej G, dla której nie stwierdzono nieprawidłowości skutkującej wykluczeniem z płatności i 28,86 ha stanowiące część działki rolnej P, dla której nie stwierdzono nieprawidłowości skutkującej wykluczeniem z płatności. Organ II instancji stwierdził, że z płatności UPO i płatności ST strona wycofała skutecznie powierzchnię 4,82 ha, na którą składały się powierzchnie: 0,62 ha stanowiące część działki rolnej A2/A3, dla której nie stwierdzono nieprawidłowości skutkującej wykluczeniem z tych płatności i 4,20 ha stanowiące część działki rolnej B2/B3, dla której nie stwierdzono nieprawidłowości skutkującej wykluczeniem z tych płatności. Mając na względzie podjęte ustalenia organ odwoławczy umorzył postępowanie w przedmiocie tych powierzchni i nie uznał wycofania wniosku w pozostałej części, gdyż w kontroli na miejscu stwierdzono dla tych powierzchni nieprawidłowości skutkujące pomniejszeniem płatności. Zatem wskutek uznania wycofania części wniosku powierzchnie deklarowane kwalifikowane wynosiły odpowiednio: dla płatności JPO - 130,44 ha, dla płatności UPO - 131,33 ha i dla płatności ST - 17,23 ha. W przedmiocie wpisu w uwagach sekcji VIII formularza wniosku "sprzedaż" dla poszczególnych działek rolnych, organ odwoławczy podzielił stanowisko Kierownika Biura Powiatowego ARiMR i uznał, że wpis ten dotyczy przeznaczenia plonu głównego zadeklarowanego w sprawie płatności rolnośrodowiskowej oraz tak samo jak organ I instancji uznał, że deklaracja grup upraw dla działek rolnych M/M1, II/II1 i N/N1 nosi cechy błędu oczywistego i uwzględnił złożoną w dniu 8 sierpnia 2012 r. korektę wniosku. Dalej organ odwoławczy podał, że na podstawie raportów z kontroli na miejscu oraz danych z systemu identyfikacji działek rolnych stwierdzono, że z powierzchni deklarowanej do płatności JPO po uwzględnieniu w części wycofania działek rolnych nie kwalifikują się następujące powierzchnie: 0,18 ha z działki rolnej A1; 0,55 ha z działki rolnej B1; 0,06 ha z działki rolnej E; 0,68 ha z działki rolnej G1; 92 ha z działki rolnej H (dla wskazanej działki rolnej po rozpatrzeniu raportów z kontroli i danych w systemie identyfikacji działek rolnych stwierdzono, że powierzchnia kwalifikująca się do płatności w systemie działek rolnych (PEG) dla działki ewidencyjnej nr 127/6 wynosi 11,89 ha i została wyznaczona prawidłowo, co skutkuje ustaleniem powierzchni stwierdzonej działki rolnej H na tym poziomie); 0,39 ha z działki rolnej J (dla wskazanej działki rolnej po rozpatrzeniu raportów z kontroli i danych w systemie działek rolnych stwierdzono, że powierzchnia kwalifikująca się do płatności w systemie działek rolnych (PEG) dla działki ewidencyjnej nr 415/12 wynosi 14,40 ha i została wyznaczona prawidłowo, co skutkuje ustaleniem powierzchni stwierdzonej działki rolnej J na tym poziomie); 1,67 ha z działki rolnej L; 0,38 ha z działki rolnej O i 1,54 ha z działki rolnej P. W sumie powierzchnia kwalifikująca się do przyznania płatności JPO wynosi 124,07 ha. Różnica między powierzchnią deklarowaną 130,44 ha i powierzchnią stwierdzoną wynosi 6,37 ha i stanowi 5,13% powierzchni stwierdzonej (124,07 ha), co skutkuje pomniejszeniem początkowej kwoty płatności 90826,68 zł o dwukrotną wykrytą różnicę, czyli o kwotę 9 326,44 zł stanowiącą iloczyn powierzchni 12,74 ha i stawki płatności JPO. Przyznana kwota jednolitej płatności obszarowej po uwzględnieniu wszystkich zmniejszeń wynosi 81 500,24 zł. W przedmiocie uzupełniającej płatności obszarowej Dyrektor ARiMR stwierdził, że organ I instancji w zaskarżonej decyzji błędnie wykluczył z powierzchni deklarowanej (bez umorzenia dla nich postępowania) powierzchnię części działek rolnych: A2 - 0,18 ha i B2 - 0,55 ha, bez uwzględnienia nieprawidłowości dla nich stwierdzonych. Powyższe skutkowało przyznaniem płatności UPO w nieprawidłowej wysokości. Na podstawie raportów z kontroli na miejscu oraz danych z systemu identyfikacji działek rolnych stwierdzono, że z powierzchni deklarowanej do płatności UPO po uwzględnieniu w części wycofania działek rolnych, nie kwalifikują się następujące powierzchnie: 0,18 ha z działki rolnej A2; 0,55 ha z działki rolnej B2; 16,50 ha działka rolna G2; 0,39 ha z działki rolnej J (dla wskazanej działki rolnej po rozpatrzeniu raportów z kontroli i danych w systemie działek rolnych stwierdzono, że powierzchnia kwalifikująca się do płatności w systemie działek rolnych (PEG) dla działki ewidencyjnej nr 415/12 wynosi 14,40 ha i została wyznaczona prawidłowo, co skutkuje ustaleniem powierzchni stwierdzonej działki rolnej J na tym poziomie); 1,67 ha z działki rolnej L i 0,38 ha z działki rolnej O. W konsekwencji powierzchnia stwierdzona kwalifikująca się do przyznania płatności UPO wynosi 111,66 ha. Różnica między powierzchnią deklarowaną 131,33 ha i powierzchnią stwierdzoną wynosi 19,67 ha i stanowi 17,62% powierzchni stwierdzonej (111,66 ha). Powyższe skutkuje pomniejszeniem początkowej kwoty płatności 23 649,59 zł o dwukrotną wykrytą różnicę, czyli o kwotę 8 332,21 zł stanowiącą iloczyn powierzchni 39,34 ha i stawki płatności UPO i wynosi 211,80 zł. Organ II instancji zauważył, że płatność UPO w niniejszej sprawie podlega pomniejszeniu. Wskazał, że ponieważ łączna kwota przyznanych płatności bezpośredniej, wsparcia specjalnego, płatności uzupełniającej, po zastosowaniu ewentualnych obniżek z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości wynosi 96 817,62 zł, co przy kursie wymiany euro 4,1038 zł stanowi kwotę 23 592,19 euro i należało do kwoty stanowiącej nadwyżkę w wysokości 18 592,19 euro zastosować 10% zmniejszenie płatności uzupełniających. Całkowita kwota zmniejszenia płatności uzupełniających wynosi 1859,22 euro i stanowi kwotę zmniejszenia przypadającą dla płatności uzupełniającej do powierzchni upraw innych roślin i do powierzchni gruntów ornych, na których nie jest prowadzona uprawa roślin (uzupełniająca płatność podstawowa) wynoszącą 7 629,86 złotych. O kwotę tą została pomniejszona kwota uzupełniającej płatności podstawowej, która po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wynosi 7 687,52 zł. W przedmiocie płatności do upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych Dyrektor stwierdził, że organ I instancji błędnie wykluczył z powierzchni deklarowanej (bez umorzenia dla nich postępowania) powierzchni części działek rolnych: A3 - 0,18 ha i B3 - 0,55 ha, bez uwzględnienia nieprawidłowości dla nich stwierdzonych. Powyższe skutkowało nałożeniem sankcji w zakresie płatności ST w nieprawidłowej wysokości. Na podstawie raportów z kontroli na miejscu oraz danych z systemu działek rolnych stwierdzono, że z powierzchni deklarowanej do płatności ST po uwzględnieniu w części wycofania działek rolnych nie kwalifikują się następujące powierzchnie: 0,18 ha z działki rolnej A3; 0,55 ha z działki rolnej B3 i 16,50 ha działka rolna G3. W konsekwencji stwierdzono, że powierzchnia deklarowana po uwzględnieniu w części wycofania wniosku wynosi 17,23 ha i nie kwalifikuje się do przyznania przedmiotowej płatności. Powyższe skutkuje odmową przyznania płatności ST i nałożeniem sankcji w kwocie 11 588, 21 zł. Organ odwoławczy podkreślił, że wyniki kontroli zostały uznane za wiążące, bowiem strona nie wniosła zastrzeżeń do jej wyników. Z kolei odnosząc się do twierdzenia strony, że powiadomienie o zamiarze przeprowadzenia kontroli można uznać za skuteczne jedynie po doręczeniu pisma za pokwitowaniem organ odwoławczy podał, że kontrole na miejscu przeprowadza się tak, aby skutecznie sprawdzić zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie istotnych wymogów i norm wzajemnej zgodności. Cytując art. 27 Rozporządzenia Nr 1122/2009 organ zauważył, że termin poinformowania o zamiarze przeprowadzenia kontroli nieprzekraczający 14 dni nie wyklucza możliwości wysłania zawiadomienia o zamiarze przeprowadzenia kontroli pocztą, ale z uwagi na termin doręczenia przesyłki pocztowej poleconej w przypadku nieobecności adresata (podwójnego awizowania lub doręczenia zastępczego) nie jest praktykowany, bowiem w wielu przypadkach rolnik nie mógłby odebrać zawiadomienie przed dniem kontroli. Wobec tego, w niniejszej sprawie podjęto próbę osobistego doręczenia stronie w dniu 20 lipca 2012 r. pisemnego zawiadomienia o kontroli przez trzech pracowników organu. Zgodnie z notatką służbową sporządzoną na tą okoliczność, M. W. przebywał w tym dniu poza miejscem zamieszkania i pracownicy skontaktowali się ze stroną telefonicznie na numer wskazany przez stronę we wniosku o wpis do ewidencji producentów. Pracownik ARiMR potwierdził, że rozmawia z M. W. i odczytał mu treść zawiadomienia o kontroli (zawiadomienie dotyczyło kontroli gospodarstwa bez wskazania poszczególnych jego części objętych kontrolą). Producent wyraził zgodą na zostawienie jego matce (obecnej w miejscu jego zamieszkania) zawiadomienia o kontroli, ale bez pokwitowania przyjęcia dokumentu. Wobec powyższego zawiadomienie strony w dniu 20 lipca 2012 r. (zarówno telefoniczne jak i pisemne) o zamiarze przeprowadzenia kontroli w jej gospodarstwie było skuteczne, bo nie dość, że strona została powiadomiona telefonicznie, to jeszcze pracownicy ARiMR pozostawili jej matce pismo w tej sprawie (nie potwierdziła ona co prawda jego odbioru, ale notatka służbowa sporządzona na tą okoliczność świadczy o tym, że zawiadomienie to zostało skutecznie doręczone). Zatem w opinii Dyrektora organy ARiMR podjęły wszelkie środki zmierzające do zawiadomienia producenta o zamiarze przeprowadzenia kontroli, mimo tego, iż nie miały takiego obowiązku. Organ podkreślił, że strona została w dniu 20 lipca 2012 r. skutecznie poinformowana o kontroli na miejscu, o czym świadczy zgromadzony materiał dowodowy (notatka służbowa sporządzona przez osoby biorące udział w powiadomieniu rolnika o kontroli, wydruk z bilingu telefonicznego oraz zapis w raporcie z kontroli na miejscu). W związku z tym należało uznać za skuteczne wycofanie części wniosku w przedmiocie gruntów, dla których nie stwierdzono nieprawidłowości w kontroli na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni i umorzyć na wniosek strony postępowanie w tej części. Organ odwoławczy również podkreślił, że wnioskodawca, składając własnoręczny podpis na formularzu wniosku oświadcza, iż dane zawarte we wniosku są zgodne ze stanem faktycznym, natomiast na organie administracji ciąży obowiązek zweryfikowania tych danych w rzetelny sposób. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, skardze, reprezentowany przez adwokata skarżący M. W. domagał się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w części dotyczącej: - punktu 1. sentencji decyzji w zakresie pomniejszenia początkowej kwoty płatności – 90826,08 zł o kwotę 9326, 44 zł, - punktu 2. sentencji w zakresie pomniejszenia uzupełniającej płatności podstawowej o kwotę 7692,86 zł. W uzasadnieniu skarżący zakwestionował twierdzenie organu, jakoby w dniu 20 lipca 2012 r. został zawiadomiony w jakikolwiek sposób, a w szczególności telefonicznie o kontroli zaplanowanej na [...]w jego gospodarstwie. Wykluczył również, jakoby w dniu 20 lipca 2012 r. była z nim przeprowadzana przez pracowników ARiMR rozmowa na temat zawiadomienia go o kontroli rozpoczynającej się w dniu [...]Jedynie na prośbę pracowników ARiMR, którzy zamierzali w dniu 20 lipca 2012 r. pozostawić pisemne zawiadomienie o zamierzonej kontroli, zatelefonowała w tym dniu do niego jego matka z przekazanego do jej dyspozycji telefonu komórkowego pracownika Agencji A. S. Pracownicy ARiMR byli obecni przy tej rozmowie. W rozmowie telefonicznej zapytała swojego syna, czy może odebrać jakieś pismo od tych pracowników. Wtedy poinformował matkę, by pisma nie odbierała. Nie informowała czego to pismo dotyczy. Nie potwierdziła odbioru tego pisma i nie zapoznała się z jego treścią. W ocenie skarżącego jedynie w oparciu o zasłyszane fragmenty rozmowy telefonicznej pomiędzy nim, a L. W., pracownicy ARiMR wywiedli zbyt pochopny wniosek o tym, że wówczas za pośrednictwem jego matki, skarżący został skutecznie telefonicznie zawiadomiony o zamierzonej kontroli w jego gospodarstwie. Wiarygodność (rzetelność) tej kontroli nie jest przy tym przez niego kwestionowana. Dlatego organ nie powinien był wywodzić na jego niekorzyść wniosku z faktu, że nie zgłosił on w obowiązującym 14-dniowym terminie zastrzeżeń pisemnych do ustaleń zawartych w raporcie pokontrolnym. W momencie przedłożenia mu raportu nie miał bowiem wiedzy, że mógł złożyć zastrzeżenie polegające na kwestionowaniu faktu zawiadomienia go o zamierzonej kontroli przed jej ujawnieniem. 2. Zmniejszenie płatności było konsekwencją nieprawidłowego ustalenia faktycznego, że miał miejsce fakt zapowiedzenia kontroli przed jej rozpoczęciem na podstawie art. 27 ust. 1 Rozporządzenia Nr 1122/2009, a po wtóre, że zapowiedzenie kontroli na podstawie tego przepisu wywołało skutek prawny wynikający z art. 25 ust. 2 tego Rozporządzenia polegający na bezskutecznym prawnie cofnięciu wniosku o dopłaty w tej części, w której ujawniono nieprawidłowości. Organy przyjęły interpretację art. 27 Rozporządzenia Nr 1122/2009, że zapowiedzenie kontroli na miejscu nie zagrażało celowi kontroli. Organ nie może prawnie skutecznie powoływać się na brak obowiązku pisemnego zawiadomienia o zamiarze przeprowadzenia kontroli, gdyż istnienie lub nieistnienie obowiązku zawiadamiania zależne jest od występowania negatywnej przesłanki co do obowiązku zawiadomienia w postaci zagrożenia celowi kontroli w następstwie dokonanego zawiadomienia o kontroli (zapowiedzenia kontroli). Skoro organ uznał, że owa negatywna przesłanka określana wprost w treści art. 27 ust. 1 Rozporządzenia Nr 1122/2009. nie występowała (co skutkowało podjęciem próby zapowiedzenia kontroli), to niezgodne z prawidłową interpretacją tego przepisu jest twierdzenie organu, które w istocie rzeczy sprowadza się do tego, że zapowiedzenie lub odstąpienie od zapowiedzenia kontroli należy do sfery swobodnego uznania organu. 3. Ani interpretowany przez organ art. 27 Rozporządzenia Nr 1122/2009 , ani żaden inny przepis tego Rozporządzenia lub inny akt prawa unijnego nie regulują trybu zawiadamiania producentów o zapowiadanych kontrolach - nie regulują także sposobu dokumentowania przez organy ARiMR przeprowadzające kontrolę zawiadomień o zapowiadanych kontrolach. Luka prawna w aktach prawa unijnego w tym zakresie nie oznacza prawa do dowolności postępowania przez organy ARiMR w tym zakresie, gdyż w myśl przepisu art. 6 kpa." organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Z treści art. 10 omawianej ustawy wynika wprost, że w toku postępowania administracyjnego przed organami ARiMR zastosowanie mają przepisy kpa. Wobec braku odmiennych uregulowań w toku czynności kontrolnych prowadzonych przez organy ARiMR, do zawiadomienia o zapowiedzianej kontroli przewidzianej w art. 27 Rozporządzenia Nr 1128/2009 muszą mieć zastosowanie stosowne przepisy kpa., w tym w szczególności przepis art. 39 kpa. Jak natomiast wynika z uzasadnienia skarżonej decyzji i z odpowiedzi na skargę, organ w uzasadnieniu pominął powinność zastosowania tego przepisu. W konsekwencji naruszył treść art. 39 kpa. z powodu jego niezastosowania. Żaden z przepisów kpa. ewentualnie innych ustaw zawierających regulacje dotyczące przedmiotowej sprawy, nie przewiduje możliwości zawiadomienia strony telefonicznie, o ile zatem telefoniczne zawiadomienie skarżącego miało miejsce, to takie zawiadomienie nie wywołało skutków prawnych w zakresie procedowania, a w dalszej konsekwencji w zakresie stosowania wobec skarżącego ujemnych konsekwencji na podstawie interpretowanych przez oba organy stosownych przepisów prawa materialnego. Powoływana przez organy administracji notatka służbowa nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 kpa. Zgodnie z art. 81 kpa okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Uznanie za udowodnioną okoliczności udokumentowanej w treści notatki służbowej nastąpiło z naruszeniem przepisu art. 81, co miało wpływ na wynik postępowania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalona jest linia orzecznicza, że notatki (notatki służbowe) nie są dowodem w rozumieniu przepisu art. 75 kpa i innych przepisów tego kodeksu. 4. Chybiony jest argument organu, że już w dacie złożenia wniosku o przyznanie płatności grunty deklarowane do płatności winny spełniać warunki do jej przyznania, czyli powinny być użytkowane rolniczo i utrzymywane w dobrej kulturze rolnej. Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (j.t.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1372 ze zm.). określa niezbędne minimum wymagań, które podmioty starające się o uzyskanie dopłat do gruntów rolnych powinny spełnić. Zgodnie z treścią § 1 ust. 1 pkt 2 w związku z § 2 tego rozporządzenia - grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami, jeżeli grunt orny rozumiany jako grunt ugorowany podlegał koszeniu lub innym zabiegom uprawowym zapobiegającym występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów. Zamierzeniem skarżącego było wykonanie do 31 lipca 2012 r. zabiegów agrotechnicznych w celu zapobieżenia rozprzestrzeniania się chwastów. Niemożliwość wykonania planowych zabiegów przed terminem 31 lipca 2012 r. sprawiła, ze zmuszony był do wycofania wniosku o dopłaty w części, co uczynił pisemnie przed rozpoczęciem kontroli, o której terminie nie był zawiadomiony. Wbrew poglądowi organu skarżący mógł skutecznie cofnąć wniosek w omawianej części, mimo że w dacie złożenia wniosku grunty deklarowane do płatności nie spełniały warunków do ich przyznania (ani nie były rolniczo użytkowane, ani nie były gruntami ugorowanymi utrzymywanymi w dobrej kulturze rolnej). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie w całości oraz podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi ( art. 145 § 1 p.p.s.a.). Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji w całości i w to miejsce przyznał skarżącemu jednolitą płatność obszarową w wysokości 81 500,24 zł oraz uzupełniającą w wysokości 7 687,52 zł; odmówił przyznania płatności do upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych na rok 2012, nałożył sankcję w wysokości 11 588,21 zł; oraz umorzył postępowanie w części dotyczącej powierzchni: 0,62 ha stanowiącej część działek rolnych A1/A2/A3 (JPO/UPO/ST), 4,20 ha stanowiącej część działek rolnych B1/B2/B3 (JPO/UPO/ST), 15,82 ha stanowiącej część działki rolnej G1 (JPO), 28,86 ha stanowiącej część działki rolnej P (JPO). Natomiast jak wynika, że skargi skarżący kwestionował jedynie rozstrzygnięcie dotyczące pomniejszenia jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (punkt 1 i 2 rozstrzygnięcia decyzji). Podkreślić należy, że ujawnione w sprawie wątpliwości nie dotyczyły - jak to wyraźnie przyznawał skarżący w toku postępowania administracyjnego, a także w czasie postępowania przed Sądem - wiarygodności (rzetelności), a więc i prawidłowości ustaleń kontroli przeprowadzonych w sprawie. Skarżący nie kwestionował bowiem, że w czasie kontroli stwierdzone zostały szczegółowo przedstawione w toku postępowania i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nieprawidłowości, dyskwalifikujące możliwość przyznania wnioskowanej płatności odnośnie tych działek rolnych. Podstawą zarzutów skargi było natomiast twierdzenie, że strona nie została zawiadomiona o zamierzonej kontroli, czego konsekwencją miała być niedopuszczalność przyjęcie przez organy administracji, że wycofanie części wniosku nastąpiło już po powiadomieniu rolnika o tej kontroli, w związku z czym było niedozwolone. Wskazana wątpliwość rzeczywiście miała kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ze względu na treść art. 25 pkt 2 i powiązanego z nim art. 73 pkt 2 Rozporządzenia Nr 1122/2009. Zgodnie z nimi bowiem, jeśli właściwy organ poinformował już rolnika o nieprawidłowościach we wniosku o przyznanie pomocy lub jeśli powiadomił go o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu, jeśli ta kontrola ujawni nieprawidłowości, wycofanie nie jest dozwolone odnośnie do części wniosku, których dotyczą nieprawidłowości. Zmniejszeń i wykluczeń przewidzianych w rozdziałach I i II nie stosuje się w odniesieniu do tych części wniosku o przyznanie pomocy, co do których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek o przyznanie pomocy jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właściwego organu przeprowadzenia kontroli na miejscu, oraz że organ ten nie poinformował rolnika o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku. Podzielając ustalenia organów i odmawiając zasadności zarzutom skargi Sąd kierował się we wskazanym zakresie następującymi przesłankami. Ustalenie organu co do faktu i daty powiadomienia skarżącego o kontroli zaplanowanej na dzień [...]zostało, Zdaniem Sądu wystarczająco wykazane przez organy obu instancji. Dowodami, jakie wskazał organ na poparcie swych twierdzeń była wymieniona wyżej notatka służbowa z dnia 20 lipca 2012 r., biling numerów wybieranych z telefonu pracownika Biura Powiatowego ARiMR A. S. w dniu 20 lipca 2012 r. oraz raport z kontroli przeprowadzonej w dniu [...]w gospodarstwie skarżącego, gdzie na czołowej stronie w polu nr 45, 46, 47, 48 i 49 wskazano, że w dniu 20 lipca 2012 r. A. S. powiadomił telefonicznie o kontroli M. W.. Odnosząc się do pierwszego z wymienionych dowodów, wbrew zarzutom skargi Sąd wyraża pogląd, że notatka taka nie miała charakteru adnotacji, o jakiej mowa w art. 72 kpa, ale adnotacji dotyczącej odmowy przyjęcia pisma przesłanego do strony w inny sposób niż przez operatora pocztowego, o jakiej mowa w art. 47 § 1 kpa z modyfikacjami wynikającymi z treści art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Modyfikacja ta wynika z zastrzeżenia zawartego w ostatnio przytoczonym przepisie, zgodnie z którym do postępowań w sprawach indywidualnych z zakresu tej ustawy rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej, stosuje się przepisy kpa z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 tej ustawy, tj. m, in. w przepisach rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina, dalej rozporządzenie nr 1122/2009 (Dz. U.UE.L.2009.316.65 ze zmianami). Zgodnie z art. 47 § 1 kpa, jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe lub inny organ albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy. § 2. W przypadkach, o których mowa w § 1, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata. Przytoczony przepis w zakresie formy utrwalenia próby dokonania czynności doręczenia i odmowy przyjęcia pisma oraz w zakresie włączenia adnotacji do akt sprawy jest przepisem szczególnym w stosunku do ogólnego przepisu art. 72 kpa (wyrok NSA z dnia 16 maja 2012 r., I OSK 1456/11, Lex nr 1404095). Jak wynika z wywodów zawartych w uzasadnieniu tego wyroku, nie ma wymogu sporządzenia adnotacji na piśmie, czy też na kopercie zawierającej pismo albo na "zwrotnym potwierdzeniu odbioru pisma", o którym mowa w § 10 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5, poz. 34 z późn. zm.), skoro w sprawie nie były stosowane przepisy o doręczaniu pism przez pocztę. W takiej sytuacji adnotacja o odmowie przyjęcia pisma może być sporządzona w formie odrębnej notatki (por. J. Borkowski, op. cit. s. 320; Andrzej Matan (w:) G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I", LEX 2010, teza 6 do art. 72; "Mały słownik języka polskiego", red. S. Skorupka, H. Auderska, Z. Łempicka, PWN 1993, s. 3; "Uniwersalny słownik języka polskiego. Tom 1 A-J", red. S. Dubisz, PWN 2003, s. 15). Powyższe uwagi mają w ocenie Sądu zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 27 ust. 1 Rozporządzenia 1122/2009, kontrole na miejscu mogą być zapowiadane, jeżeli nie zagraża to celowi kontroli. Zapowiedzenie kontroli następuje z wyprzedzeniem ściśle ograniczonym do niezbędnego minimum, nieprzekraczającym 14 dni. W przypadku kontroli na miejscu odnoszących się do wniosków o pomoc z tytułu zwierząt gospodarskich wyprzedzenie nie przekracza 48 godzin, z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków. Ponadto jeżeli ustawodawstwo stosowane do aktów i norm dotyczących zasady wzajemnej zgodności wymaga, aby kontrole na miejscu miały niezapowiedziany charakter, wymienione zasady mają również zastosowanie w przypadku kontroli na miejscu przeprowadzanych pod kątem przestrzegania zasady wzajemnej zgodności. Powiadomienie, o jakim mowa w przytoczonym przepisie, może w ocenie Sądu być dokonane w dowolnej formie, przy czym jego zasadniczą cechą winno być rzeczywiste dotarcie do adresata. Wynika to z faktu, że powiadomienie takie ma być dokonywane w zgodzie z zasadą ogólną kontroli określoną w art. 26 Rozporządzenia 1122/2009. Zgodnie z tym przepisem natomiast, kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przewidziane w tym rozporządzeniu przeprowadza się w taki sposób, aby skutecznie sprawdzić zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie istotnych wymogów i norm wzajemnej zgodności. Z uwagi na taki charakter tych powiadomień nie można stosować do nich rygorów dotyczących doręczeń określonych w kodeksie postępowania administracyjnego. Z treści art. 27 ust. 1 Rozporządzenia 1122/2009 wynika ponadto, że kontrole na miejscu mogą nie być zapowiadane, jeżeli zagraża to celowi kontroli. Jeżeli więc kontrole takie mogą w ogóle nie być zapowiadane, to tym bardziej należy dopuszczać każdą skuteczną formę powiadomienia o nich. Jakiekolwiek powiadomienie bowiem zawsze jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu strony, niż brak jakiejkolwiek informacji na temat planowanej kontroli. Istotna wskazówka dotycząca przewidzianej przez ustawodawcę wspólnotowego formy powiadomienia o kontroli na miejscu, wynika też z treści zdania 2 i 3 art. 27 Rozporządzenia 1122/2009. Z zawartych tam norm wynika bowiem, że zapowiedzenie kontroli nie może nastąpić z wyprzedzeniem większym, niż 14 dni przed jej datą. W przypadku kontroli na miejscu odnoszących się do wniosków o pomoc z tytułu zwierząt gospodarskich wyprzedzenie nie przekracza natomiast 48 godzin. Taka regulacja w zasadzie wyklucza możliwość stosowania tych zasad doręczania przewidzianych w kpa, które dotyczą doręczania pism za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Nie mają więc również zastosowania przy zapowiadaniu kontroli na miejscu (czego elementem jest zawiadamianie o kontroli rolników), rygory związane na przykład z doręczaniem zastępczym. W świetle powyższych uwag informacje zawarte w notatce służbowej z dnia 20 lipca 2012 r. należy traktować jako rodzaj adnotacji pracowników Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o próbie powiadomienia pełnomocnika strony, o zamierzonej kontroli w gospodarstwie skarżącego oraz o odmowie przyjęcia tego powiadomienia zarówno przez samego skarżącego, jak i przez dorosłego domownika, tj. jego matkę. Oceniając wiarygodność informacji zawartych w omawianej notatce służbowej z dnia 20 lipca 2012 r. należy również zwrócić uwagę, że znajdują one potwierdzenie w innych dowodach. Niepodważony przez skarżącego biling potwierdza fakt przeprowadzenia w dniu 20 lipca 2012 r. z telefonu inspektora terenowego ARiMR A. S. rozmowy telefonicznej ze skarżącym. Fakt ten, a także czas trwania tej rozmowy wynoszący 7 minut i 5 sekund, potwierdza zdaniem Sądu wiarygodność zawartej w notatce z dnia 20 lipca 2012 r. relacji, a poddaje w wątpliwość wiarygodność wyjaśnień skarżącego ujawnionych dopiero w skardze. Nie jest bowiem wiarygodne nie poparte niczym twierdzenie, że wspomniana rozmowa telefoniczna została przeprowadzona z przekazanego przez pracowników Agencji telefonu służbowego wyłącznie pomiędzy skarżącym, a jego matką oraz że sprowadzała się wyłącznie do zapytania M. W. przez jego matkę, czy może odebrać od pracowników Agencji jakieś pismo, o którego treści nie poinformowała oraz do odpowiedzi M. W., żeby nie odbierała pisma tylko przekazała urzędnikom, aby przesłali je pocztą. Czas trwania takiej rozmowy nie mógłby bowiem wynieść ponad 7 minut. Trudno sobie też wyobrazić, aby zamierzający dokonać czynność zawiadomienia o kontroli rolnika pracownicy Agencji, którzy udali się w tym celu do miejsca jego zamieszkania, mimo tego, że zdawali sobie sprawę z wagi i znaczenia tej czynności, poprzestali w czasie trwającej ponad 7 minut rozmowy telefonicznej ze służbowego aparatu na uzyskaniu od matki M. W. informacji, że zawiadomienie o kontroli, która ma nastąpić za 5 dni mają wysłać pocztą. Potwierdzeniem faktu telefonicznego zawiadomienia o kontroli dokonanego w dniu 20 lipca 2012 r., jest również adnotacja zawarta w protokole z tej kontroli, który ma charakter dokumentu urzędowego. Wynika z niej jednoznacznie, że zawiadomienie to nastąpiło w dniu 20 lipca 2012 r., że dokonane zostało drogą telefoniczną oraz że skarżący został powiadomiony o tej kontroli. Należy też zauważyć, że do notatki z dnia 20 lipca 2012 r. została dołączona datowana na 20 lipca 2012 r. i adresowana do M. W. pisemna informacja o zaplanowanej kontroli. Informacja ta pozostawiona według relacji pracowników Agencji w domu M. W. w dyspozycji jego matki, nie mogła w ocenie Sądu nie dotrzeć do niego. Niewiarygodne jest bowiem, aby on sam, a zwłaszcza jego matka, której tę informację pozostawiono, nie wykazali zainteresowania urzędowym dokumentem, który dotyczył zawiadomienia o kontroli w gospodarstwie rolnym objętym złożonym przez M. W. wnioskiem o przyznanie płatności. Jeżeli jednak M. W. rzeczywiście zaniechał zapoznania się z tym dokumentem, to takie świadome zachowanie noszące znamiona przysłowiowego "chowania głowy w piasek", zwłaszcza jeśli było motywowane przemyślaną taktyką, nie może zdaniem Sądu paraliżować możliwości zastosowania przepisów nakazujących kontrolowanie zgodności wniosków z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, a także możliwości sprawdzanie, czy dopuszczono się nadużyć bądź nieprawidłowości, a w razie ich stwierdzenia wyciąganie przewidzianych prawem konsekwencji. Taki cel regulacji dotyczącej kontroli wskazuje na sposób wykładni przepisów o powiadomieniach o kontroli, przy braku wyraźnego określenia formy tych powiadomień. Uwzględniając powyższe uwagi należy stwierdzić, że organy administracji nie naruszyły zasady pisemności wynikającej z art. 14 kpa, ponieważ w myśl art. 21 ust. 1 ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich zastosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym i przepisu art. 14 kpa, doznaje ograniczenia wynikającego z wymienionych wyżej przepisów wspólnotowych, do których odsyła art. 21 ust. 1 ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich. Nie jest więc prawdą, jakoby powiadomienie o kontroli na miejscu mogło nastąpić tylko w drodze pisemnej. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy stwierdzić, że nie mogły one wpłynąć na wynik sprawy. Wbrew twierdzeniu skarżącego, z treści art. 27 ust. 1 Rozporządzenia 1122/2009 nie wynika, aby w razie uznania przez organ, że zapowiedzenie kontroli na miejscu nie zagraża celowi kontroli, miał on obowiązek pisemnego powiadomienia o kontroli i nie mógł dokonać tego w innej formie. Przepis ten nie określa bowiem wprost żadnej wymaganej formy takiego powiadomienia, ale z jego treści da się wywnioskować, że nie może to być wyłącznie forma pisemna, zwłaszcza przewidziana w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, o czym była już wyżej mowa. Niezasadny jest wniosek wywiedziony w punkcie III skargi, że z treści art. 10 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. nr 98/08 poz. 634 ze zm.) wynika wprost, że w toku postępowania administracyjnego przed organami ARiMR zastosowanie mają przepisy kpa. Przepis ten określa bowiem jedynie, jakie organy agencji są uprawnione do wydawania decyzji administracyjnych, które organy Agencji są organami wyższego stopnia w rozumieniu kpa oraz jaka jest właściwość miejscowa poszczególnych organów tej Agencji. Zakres stosowania przepisów kpa w sprawach dotyczących jednolitych płatności obszarowych, a także płatności uzupełniających, a więc takich, jak w niniejszej sprawie, uregulowany został w art. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zgodnie z tym przepisem, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1 tej ustawy, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Odmienne niż w kpa zasady postępowania prowadzonego w takich sprawach wynikają z przepisów art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach. Według art. 3 ust. 2 pkt 3 i 4 tej ustawy, w postępowaniu w sprawach dotyczących m. in. płatności bezpośredniej i płatności uzupełniającej, organ administracji publicznej, przed którym toczy się postępowanie: 3. udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4. zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. W niniejszej sprawie wskazane w przytoczonych przepisach żądania nie zostały w toku postępowania administracyjnego wyartykułowane, w związku z czym organy administracji nie miały obowiązku stosowania zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w art. 9 i 10 § 1 kpa. Nie istniało też w sprawie wynikające z art. 81 kpa ograniczenie, dotyczące możliwości uznania za udowodnioną okoliczności faktycznej tylko wtedy, gdy strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Organy administracji mogły więc uznać za udowodnioną sporną w sprawie okoliczność powiadomienia skarżącego o kontroli zaplanowanej na dzień [...]mimo braku wypowiedzenia się strony co do przeprowadzonych w sprawie dowodów. Wbrew zarzutom skargi nie doszło w sprawie do naruszenia treści art. 39 kpa poprzez jego niezastosowanie. Jak to już wyżej wyjaśniono, stosowanie w niniejszej sprawie przepisów kpa następowało z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych między innymi w przepisach Rozporządzenia 1122/2009, a więc i również w art. 27 ust. 1 tego Rozporządzenia. Skoro więc z niego wynika dopuszczalność innego niż pisemne powiadomienia o terminie kontroli na miejscu, to nie można zarzucać naruszenia art. 39 kpa. Poza tym należy zauważyć, że kwestionowane w skardze telefoniczne zawiadomienie o kontroli na miejscu, jest dopuszczalne również na gruncie kpa. Zgodnie bowiem z art. 55 § 1 kpa, w sprawach niecierpiących zwłoki wezwania można dokonać również telefonicznie albo przy użyciu innych środków łączności, z podaniem danych wymienionych w art. 54 § 1 oraz imienia, nazwiska i stanowiska służbowego pracownika organu wzywającego. Można zdaniem Sądu bronić poglądu, że sprawa miała charakter niecierpiącej zwłoki, skoro chodziło w niej o zawiadomienie o kontroli, która miała się odbyć 5 dni później, tj. w dniu [...]w sytuacji, gdy strona miała obowiązek wykonania zabiegów agrotechnicznych w terminie określonym w § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm, dalej rozporządzenie w/s minimalnych norm (Dz.U.2014.1372), tj. do dnia 31 lipca 2012 r. Bez znaczenia dla sprawy jest kolejny zarzut skargi dotyczący zbędności wymaganego przez organy administracji utrzymywania gruntów objętych wnioskiem o płatność w dobrej kulturze rolnej już w dacie złożenia wniosku. Ponieważ nie było sporne, że przeprowadzone w sprawie kontrole wykryły nieprawidłowości na tej części gruntów objętych wnioskiem, co do której odmówiono przyznania płatności, bez znaczenia dla wyniku sprawy było wyjaśnienie, czy grunty te były utrzymywane zgodnie z normami już w dacie złożenia wniosku o płatność. Bez względu bowiem na to, czy były one wówczas utrzymywane zgodnie z normami, a także bez względu na to, czy rolnik miał taki obowiązek, rozstrzygnięcie sprawy byłoby takie samo. Niezasadny był również zarzut sformułowany przez pełnomocnika skarżącego dopiero w jego piśmie z dnia 7 listopada 2014 r. Podnosi on w nim, że pomimo przeprowadzenia kontroli przed 31 lipca 2012 r., także po jej przeprowadzeniu, do dnia 31 lipca 2012 r. skarżący miał prawo skutecznego cofnięcia wniosków bez ujemnych dla niego konsekwencji. W piśmie tym przyznano ponadto, że skarżący nie powoływał się dotychczas na unormowanie wynikające z treści przepisów § 1 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 rozporządzenia w/s minimalnych norm, określające, że grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami jeżeli grunty orne rozumiane jako grunt ugorowany podlegał koszeniu lub innym zabiegom uprawowym zapobiegającym występowaniu i rozprzestrzenianiu chwastów. Przyznał również, że skarżący dotychczas nie wskazywał wprost, że jego zamierzeniem, które chciał wykonać do 31 lipca 2012 r. było wykonanie zabiegów agrotechnicznych w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się chwastów. Zarzuca również, że organy administracji nie wyjaśniły powyższego zagadnienia. Odnosząc się do takich zarzutów należy zauważyć, że skoro skarżący, jak przyznał jego pełnomocnik w piśmie z dnia 7 listopada 2014 r., nie ujawnił dotychczas (czyli do dnia 7 listopada 2014 r.) wprost zamiaru wykonanie zabiegów agrotechnicznych na objętych postępowaniem działkach, w terminie do dnia 31 lipca 2012 r., oraz - co w sprawie jest niewątpliwe i wynika ponadto z treści tego pisma - żadnych takich zabiegów nie wykonał w tym terminie, to nie może skutecznie zarzucać organowi nie odniesienia się w zaskarżonej decyzji wydanej w dniu 8 sierpnia 2014 r., do nieznanych temu organowi, a nadto w ogóle nie zaistniałych w sprawie okoliczności. Ponadto należy zauważyć, że na fakt wywiązania się z obowiązków, o jakich mowa w § 1 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 rozporządzenia w/s minimalnych norm w terminie wskazanym w tym przepisie, rolnik może się ewentualnie powoływać w toku postępowania administracyjnego dotyczącego wnioskowanych na takich gruntach płatności, i tylko o ile rzeczywiście takich zabiegów dokonał. Ponieważ nic takiego w sprawie nie miało miejsca, wskazane zarzuty nie mogły odnieść skutku. Uwzględniając powyższe rozważania Sąd uznał, że niewadliwe było ustalenie organów obu instancji, że M. W., został zawiadomiony o kontroli zaplanowanej w jego gospodarstwie na dzień 25 lipca 2012 r., w związku z czym późniejsze cofnięcie wniosku w części, w jakiej stwierdzono w sprawie nieprawidłowości, nie było dozwolone. Z uwagi na to, że różnica pomiędzy powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych we wniosku do płatności JPO, a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wyniosła 6, 37 ha, co stanowi 5, 13% w stosunku do powierzchni uprawnionej do płatności, na podstawie art. 58 ust. 5 Rozporządzenia Nr 1122/2009, początkową kwotę płatności obszarowej należało pomniejszyć o dwukrotnie wykrytą różnicę i w rezultacie kwota tej płatności wyniosła 81 500, 24 zł. Z kolei z uwagi na to, że różnica pomiędzy powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych we wniosku do płatności UPO, a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wyniosła 19,67 ha, co stanowi 17,62% w stosunku do powierzchni uprawnionej do płatności, na podstawie art. 58 ust. 5 Rozporządzenia Nr 1122/2009, początkową kwotę płatności UPO należało pomniejszyć o dwukrotnie wykrytą różnicę, czyli o kwotę 8332, 21 zł. Płatność ta podlegała ponadto pomniejszeniu, o jakim mowa w art. 1 ust. 4 decyzji wykonawczej Komisji z dnia [...]zatwierdzającej przyznanie krajowych uzupełniających płatności bezpośrednich w Polsce za rok 2012 r. W efekcie przyznana kwota uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych wyniosła 7.687,52 zł. Takie też kwoty zostały prawidłowo przyznane M. W. w punkcie 1 i 2 zaskarżonej decyzji. Ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.