II GSK 1525/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Czesław Socha Sędziowie NSA Cezary Pryca Marzenna Zielińska (spr.) Protokolant Monika Tutak - Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 755/12 w sprawie ze skargi T. B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od T. B. na rzecz Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2013 r. (sygn. akt I SA/Sz 755/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej zwanej "p.p.s.a."), oddalił skargę T. B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej zwanego "Dyrektorem OR ARiMR") z dnia [...] czerwca 2012 r. (nr [...]), którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. (nr [...]) o przyznaniu skarżącej płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2011 r. Sąd pierwszej instancji wskazał w swoim rozstrzygnięciu ustalenia faktyczne i stanowisko organów administracji orzekających w niniejszej sprawie. Organy te stwierdziły, że powierzchnia deklarowana przez T. B. do płatności bezpośrednich na 2011 r. (jedna działka rolna o powierzchni 10,48 ha, znajdująca się na działce ewidencyjnej nr [...] położonej w gminie [...], obręb ewidencyjny [...]) jest zgodna z powierzchnią stwierdzoną. W związku z tym początkowa płatność wyniosła 7659,94 zł, jednakże kwota ta została pomniejszona o 2619,47 zł, to jest kwotę wynikającą z sankcji nałożonych na rolnika na podstawie decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia [...] lutego 2009 r. (nr [...]) wydanej w oparciu o wniosek złożony na 2008 r. Jako podstawę prawną takiego pomniejszenia organy wskazały m.in. art. 7 ust. 4 i art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach o gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz. U. Nr 35, poz. 217 ze zm.). Wspomniane pomniejszenie w całości kompensowało sankcje wieloletnie nałożone wspomnianą decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. względem jednolitej płatności obszarowej. W konsekwencji łączna kwota przyznanych płatności na 2011 r. wyniosła 5040,47 zł. Za bezzasadne uznano powoływanie się przez stronę w niniejszej sprawie na błędne wydanie decyzji w latach poprzednich, w tym na rok 2008. Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR wydana za rok 2008 nie została wycofana z obrotu prawnego (organ wskazał, że została ona utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] maja 2009 r., zaś skarga na tę ostatnią decyzję została oddalona wyrokiem WSA z dnia 23 września 2009 r. o sygn. akt I SA/Sz 535/09; z kolei decyzją z dnia [...] marca 2010 r., utrzymaną w mocy przez decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2010 r., Prezes ARiMR odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z [...] maja 2009 r.). Zdaniem Sądu pierwszej instancji, zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Sąd uznał, że organy administracji prawidłowo w zaskarżonych decyzjach przyjęły, iż przysługująca skarżącej płatność obszarowa na 2011 r. w wysokości początkowej 7659,94 zł podlegała pomniejszeniu z uwagi na wieloletnią sankcję pieniężną w odniesieniu do tej płatności, nałożoną wcześniejszą decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. w łącznej kwocie 2619,47 zł (wydaną w wyniku rozpoznania wniosku o przyznanie płatności na rok 2008), która to sankcja była potrącana z płatności, do której rolnik był uprawniony z tytułu składanych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono niezgodność. Sąd wskazał, że wspomniana decyzja o nałożeniu sankcji została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora OR ARiMR z dnia [...] maja 2009 r., zaś skarga na tę ostatnią decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 września 2009 r. o sygn. akt I SA/Sz 535/09, który stał się prawomocny, bowiem strony nie zaskarżyły go do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd stwierdził, że wobec tego decyzja o nałożeniu sankcji weszła do obrotu prawnego, co skutkowało jej wykonaniem, w tym m.in. potrąceniem dokonanym z tytułu płatności przysługującej skarżącej na 2011 r. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, takie działanie organów w niniejszej sprawie było zgodne z prawem, w szczególności z art. 7 ust. 1, ust. 4 i art. 19 ust. 2 ustawy o płatnościach o gruntów rolnych i płatności cukrowej. W ocenie Sądu pierwszej instancji, w toku postępowania organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny rozpoznawanej sprawy, który znajduje oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Organy obu instancji wzięły pod uwagę całokształt dowodów i okoliczności występujących w rozpoznawanej sprawie, w tym podczas prowadzonych uprzednio postępowań (w szczególności postępowania sądowego w sprawie I SA/Sz 535/09), a następnie kierując się zasadą swobodnej oceny dowodów wydały zgodną z prawem decyzję. II Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożyła T. B. Zaskarżyła to orzeczenie w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa procesowego, "a w szczególności": 1. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez niestwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, pomimo okoliczności, że organy administracji naruszyły art. 51 i art. 53 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE L 141 z dnia 30 kwietnia 2004 r., str. 18 ze zm.; dalej zwane "rozporządzeniem nr 796/2004") w wyniku ich niewłaściwego zastosowania, prowadzącego do pomniejszenia przyznanej skarżącej kwoty płatności obszarowych w sytuacji, gdy na skarżącą bezzasadnie nałożono sankcje decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia [...] lutego 2009 r., 2. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez niestwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, pomimo okoliczności, że istniały przesłanki do stwierdzenia z urzędu przez Dyrektora OR ARiMR nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nakładającej na skarżącą sankcje, z uwagi na rażące naruszenie wspomnianą decyzją Kierownika art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej określanej jako "k.p.a.") oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a w szczególności wynikających z powołanych artykułów zasad legalności, praworządności, zaufania obywateli do państwa i nieretroaktywności stanowionego prawa, które to naruszenie polegało na diametralnie odmiennym rozstrzyganiu wniosków skarżącej w tych samych okolicznościach faktycznych z pominięciem, że skarżąca do roku 2009 otrzymywała płatności obszarowe na mocy prawomocnych decyzji organu administracji, a ponadto na stosowaniu w przypadku skarżącej zmienionych przepisów w przedmiocie zasad przyznawania płatności obszarowych przewidujących utrzymywanie gruntów w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r., podczas gdy do 1 czerwca 2006 r. obowiązywała ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40), która w swoim pierwotnym brzmieniu nie przewidywała warunku utrzymywana gruntów w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r., 3. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez niestwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, pomimo okoliczności, że istniały przesłanki do stwierdzenia jej nieważności, albowiem decyzje wydane w obu instancjach w niniejszej sprawie zostały oparte na innej decyzji rażąco naruszającej sprawo - decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia [...] lutego 2009 r., nakładającej na skarżącą sankcje, która to decyzja pozostaje w sprzeczności z art. 6 k.p.a. oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, a w szczególności z wynikającymi z powołanych artykułów zasady legalności, praworządności, zaufania obywateli do państwa i nieretroaktywności stanowionego prawa, 4. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez niestwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, pomimo naruszenia przez Dyrektora OR ARiMR art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i bezkrytyczne oraz bez dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy uznanie za zgodne z prawem decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia [...] lutego 2009 r. i utrzymującej ją w mocy decyzji Dyrektora OR ARiMR z dnia [...] maja 2009 r. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej stwierdził w szczególności, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia [...] lutego 2009 r. o nałożeniu na skarżącą sankcji była niezgodna z prawem, a w konsekwencji nie było podstaw do uwzględnienia w niniejszej sprawie sankcji określonych tą decyzją. Oparcie rozstrzygnięć wydanych w niniejszej sprawie na wspomnianej decyzji powoduje, że również one rażąco naruszają prawo, a zatem istnieją podstawy do stwierdzenia nieważności tychże decyzji chociażby w części. W uzasadnieniu kasator wskazał również przyczyny, które - jego zdaniem - świadczą o wadliwości wspomnianej decyzji z dnia [...]lutego 2009 r. W piśmie procesowym z dnia 25 listopada 2013 r. skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z pisma p.o. Prezesa ARiMR z dnia [...] października 2012 r., stanowiącego odpowiedź na wystosowane przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2012 r. wezwanie do udzielenia informacji dotyczących rozbieżnych rozstrzygnięć w decyzjach Prezesa ARiMR w sprawie przyznawania płatności beneficjentce w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na lata 2004 - 2011. W piśmie procesowym z dnia 11 sierpnia 2014 r. skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z decyzji Dyrektora OR ARiMR z dnia [...] czerwca 2014 r., dotyczącej uchylenia decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia [...] marca 2014 r. odmawiającej przyznania skarżącej płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i nakładającej na skarżącą wieloletnie sankcje. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie rozważań wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą ten środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny autor rozpoznawanej obecnie skargi kasacyjnej wyznaczył poprzez zarzucenie Sądowi pierwszej instancji naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., art. 51 i art. 53 rozporządzenia nr 796/2004, art. 6, art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji RP. Uchybienie tym przepisom miało polegać na braku stwierdzenia przez Sąd nieważności wydanych w tej sprawie decyzji administracyjnych, mimo że zostały one oparte na naruszającej prawo decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia [...] lutego 2009 r. Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie jest całkowicie bezzasadna. Mimo że strona skarżąca jest w postępowaniu kasacyjnym reprezentowana przez radcę prawnego, Naczelny Sąd Administracyjny - z uwagi na treść podniesionych zarzutów - uznaje za stosowne poczynienie pewnych uwag natury ogólnej, odnoszących się do jednego z podstawowych zagadnień postępowania sądowoadministracyjnego, tj. granic rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny. Z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. jednoznacznie wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Zauważyć przy tym należy, że na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej (zob. A. Kabat, Komentarz do art. 134 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2013). W niniejszym postępowaniu przedmiotem kontroli sądów administracyjnych są rozstrzygnięcia wydane w sprawie administracyjnej zainicjowanej wnioskiem skarżącej o przyznanie płatności bezpośredniej na 2011 r. Oznacza to, że w niniejszej sprawie sądy administracyjne są uprawnione do oceny zgodności z prawem wyłącznie tych rozstrzygnięć organów administracji, które zostały wydane w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o przyznanie płatności na 2011 r. Zgodność z prawem rozstrzygnięć wydanych w innych sprawach - w szczególności sprawy dotyczącej przyznania płatności na rok 2008 i wydanej wówczas decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nakładającej sankcje wieloletnie - mogła być przez stronę w stosownym czasie kwestionowana w innym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zresztą - jak to zauważył Sąd pierwszej instancji - strona skorzystała z takiej możliwości i wniosła skargę na decyzję Dyrektora OR ARiMR utrzymującą w mocy wspomnianą decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] lutego 2009 r. Prawomocnym wyrokiem z dnia 23 września 2009 r. (sygn. akt I SA/Sz 535/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę strony, co oznacza, że uznał, iż wydane w sprawie rozstrzygnięcia administracyjne nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego (a więc - tym bardziej - że nie naruszają prawa w stopniu rażącym). Z akt sprawy nie wynika również, by decyzje wydane odnośnie do płatności za rok 2008 zostały wyeliminowane z obrotu prawnego wskutek przeprowadzenia któregokolwiek z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego. Skutkuje to oceną, że wspomniane decyzje (czyli m.in. decyzja o nałożeniu sankcji wieloletnich) funkcjonują w obrocie prawnym i wywołują skutki prawne. Kwestionowanie ich w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym nie może być skuteczne, bo wykracza to poza granice kontrolowanej obecnie sprawy. Ze względu na powyższe rozważania, nie podlegały rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny te spośród zarzutów skargi kasacyjnej, które zostały sformułowane w istocie w stosunku do decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nakładającej sankcje wieloletnie. Bezzasadne są także zarzuty wskazujące na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zarzucając, że Sąd powinien był stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, autor skargi kasacyjnej powinien wskazać przepis (któryś z punktów wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a.) określający przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji, jaka - w ocenie strony - wystąpiła w niniejszej sprawie. W przypadku większości zarzutów wskazujących na naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. kasator wymogu tego nie spełnił, bowiem w zarzutach nie przywołał stosownego przepisu k.p.a. Nie jest zatem możliwe ustalenie, którą przesłankę stwierdzenia nieważności autor skargi kasacyjnej miał na uwadze, wskazując na: 1) niewłaściwe zastosowanie przez organy art. 51 i art. 53 rozporządzenia nr 796/2004 (zarzut nr 1), 2) istnienie przesłanek do stwierdzenia przez Dyrektora OR ARiMR z urzędu nieważności decyzji kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] lutego 2009 r. (zarzut nr 2) oraz 3) niezastosowanie przez Dyrektora OR ARiMR art. 7 i art. 77 k.p.a. (zarzut nr 4). Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie jest uprawniony do formułowania tych podstaw za stronę, zwłaszcza że przy sporządzaniu skargi kasacyjnej ustawodawca wprowadził tzw. przymus adwokacki, który ma na celu zapewnienie temu środkowi odwoławczemu odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego. Z kolei w części uzasadnienia skargi kasacyjnej, które można powiązać z zarzutem nr 3, kasator stwierdził, że wydane w niniejszej sprawie decyzje rażąco naruszają prawo, co miało wynikać z oparcia tych rozstrzygnięć na decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] lutego 2009 r. (również - w ocenie strony - rażąco naruszającej prawo). Takie uzasadnienie zarzutu zdaje się wskazywać, że w tym zakresie naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. ma być powiązane z przesłanką nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nawet tak sformułowany i uzasadniony zarzut jest jednak nietrafny. Zgodnie bowiem z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Całkowicie nieuprawnione jest klasyfikowanie działania organu uwzględniającego skutki prawne wynikające z decyzji administracyjnej pozostającej w obrocie prawnym - jako działania rażąco naruszającego prawo. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty wskazujące na naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. są nieusprawiedliwione. Nie są zasadne również zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz art. 51 i art. 53 rozporządzenia nr 796/2004 (rozpoznawane w oderwaniu od zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei art. 77 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej nie stanowi naruszenia tych przepisów "bezkrytyczne oraz bez dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy uznanie za zgodne z prawem" decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] lutego 2009 r. i utrzymującej ją w mocy decyzji Dyrektora OR ARiMR. Rozpoznając niniejszą sprawę administracyjną (dotyczącą wniosku strony o przyznanie płatności na 2011 r.) organy administracji nie były uprawnione do oceny legalności decyzji administracyjnych wydanych w innej sprawie (tym bardziej, że tamte decyzje były już wcześniej poddane kontroli sądu administracyjnego, który nie dopatrzył się naruszenia prawa przy ich wydawaniu). Z kolei uwzględnienie - przy wydawaniu decyzji w niniejszej sprawie - okoliczności nałożenia na skarżącą sankcji wieloletnich na podstawie art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz. Urz. WE L 345 z dnia 20 listopada 2004 r., s. 1 ze zm.) i art. 51 ust. 2 rozporządzenia nr 796/2004 nie było działaniem "bezkrytycznym", lecz stanowiło respektowanie skutków prawnych wynikających z norm unijnych. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty za niezasadne, a zatem skarga kasacyjna - jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu stosownie do treści art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego NSA orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 490). PG