II SA/Po 649/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2014 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Wojewody z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania budowy; I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę (...),- (...) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia (...) kwietnia 2014 r., nr (...), Starosta P., działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.), dalej jako "K.p.a.", zgłosił sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy domku ogrodowego (narzędziowego), drewnianego – budynku gospodarczego zlokalizowanego w m. P., przy ul. (...), na działce nr (...). W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia podniesiono, że w dniu (...) marca 2014 r. K. J. zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na budowie domku ogrodowego (narzędziowego) o rozmiarze 3,0 x 3,0 m na działce położonej na działce nr (...) w P., przy ul. (...). Następnie organ, wskazując na przepis § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75 poz. 690 ze zm.), wyjaśnił, że lokalizacja planowanej inwestycji, w odległości 1 m od granicy z działką budowlaną nr (...), oraz 1,5 m od granicy z działką nr (...), jest niezgodna z przywołanym powyżej przepisem rozporządzenia, a obowiązkiem organu było wydanie decyzji o sprzeciwie. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł K. J., podnosząc, że zmieni lokalizację przedmiotowego obiektu w ten sposób, że będzie on usadowiony w odległości 1,5 m od granicy każdej z sąsiadujących działek. Pismem procesowym z dnia 12 maja 2014 r. inwestor uzupełnił dokumenty zebrane w sprawie, przedkładając tytuł prawny do działki nr (...)oraz określając parametry planowanej inwestycji. Wojewoda decyzją z dnia (...) maja 2014 r., nr (...), działając w oparciu o przepis art. 138 § 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję Starosty z dnia (...) kwietnia 2014 r. w części dotyczącej jej podstawy prawnej, przywołując w to miejsce art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, oraz utrzymał w mocy decyzję w pozostałej części. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że planowana inwestycja, o powierzchni zabudowy poniżej 25 m2, stanowi inwestycję, która stosownie do treści art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nie wymaga pozwolenia na budowę. Następnie wyjaśniono, że choć przepis § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dopuszcza sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych, to jednak stosownie do treści § 12 ust. 4 powołanego powyżej rozporządzenia usytuowanie budynku na działce budowlanej w ten sposób powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. W konsekwencji zrealizowanie przedmiotowego obiektu musi być poprzedzone uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, w ramach którego zabezpieczone zostaną interesy osób trzecich. Zdaniem organu odwoławczego w tych okolicznościach faktycznych wyczerpane zostały przesłanki, o jakich mowa w art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, uzasadniające wydanie decyzji o sprzeciwie. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu K. J. wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wadliwe jest przyjęcia, aby niewielki drewniany domek mógł skutkować powstaniem ograniczeń oraz uciążliwości dla nieruchomości sąsiadujących. Wyjaśniono, że obiekt powyższy ma być wykorzystywany do przechowywania sprzętu sportowego i rekreacyjnego oraz wkomponowuje się w istniejący ład przestrzenny. Zdaniem skarżącego nałożony na niego obowiązek uznać należało za absurdalny, a dokonana przez organ odwoławczy wykładnia art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy Prawo budowlane jest dla niego niekorzystna. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Podczas trwania rozprawy sądowoadministracyjnej w dniu 16 listopada 2014 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to konieczność dokonania przez sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia prawidłowości rozstrzygnięcia Wojewody w przedmiocie utrzymania w mocy sprzeciwu od zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie domku ogrodowego (narzędziowego), drewnianego – budynku gospodarczego zlokalizowanego w m. P., przy ul. (...), na działce nr (...). Rozpoznając przedmiotową sprawę należy w pierwszej kolejności zauważyć, że jak wskazuje analiza akt sprawy, w tym zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, intencją skarżącego było zrealizowanie robót budowlanych polegających na montażu budowie domku ogrodowego (narzędziowego) o rozmiarze 3,0 x 3,0 m na działce położonej na działce nr (...) w P., przy ul. (...). Niewątpliwie, jak prawidłowo przyjęły organy administracji publicznej, realizacja powyższego zamierzenia nie musi być poprzedzona obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, co wynika wprost z treści art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, lecz wymaga wcześniejszego zgłoszenia organowi architektoniczno – budowlanemu (art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane). Okolicznością bezsporną, niekwestionowaną przez skarżącego, pozostaje również, że planowany obiekt miał zostać zlokalizowany w odległości 1,5 m od granicy z działką budowlaną nr (...), oraz 1,5 m od granicy z działką nr (...). Fakt powyższy jest niezwykle istotny z punktu widzenia niniejszej sprawy, gdyż o ile możliwe jest, stosownie do treści § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, lokalizowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych, to jednak stosownie do treści § 12 ust. 4 powołanego powyżej rozporządzenia usytuowanie budynku na działce budowlanej w ten sposób powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. W tym miejscu zauważyć należy, że przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane określa kto powinien być stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, wskazując, że stronami postępowania są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z zestawienia treści § 12 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wynika wiec, że lokalizacji obiektu w odległościach określonych w § 12 ust. 3 rozporządzenia wymaga każdorazowo przeprowadzenie postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, niezależnie od tego, czy zrealizowany obiekt stanowi obiekt podlegający jedynie zgłoszeniu. Mieć bowiem należy na względzie, że postępowanie zgłoszeniowe jest uproszczonym postępowaniem szczególnym, do którego nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W postępowaniu tym oprócz dokonującego zgłoszenia nie ma innych stron, nie mogą więc być spełnione wymagania z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Dopiero wniesienie sprzeciwu przez właściwy organ (art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane) daje początek postępowaniu administracyjnemu, do którego mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Stanowisko powyższe jest przy tym ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2627/12, Baza NSA; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 09 października 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 807/12, Baza NSA), co powoduje, że dokonana przez organy administracji publicznej ocena prawna była prawidłowe, a w sprawie konieczne było wydanie decyzji o sprzeciwie. Bez znaczenie dla niniejszej sprawy pozostają przy tym okoliczności takie jak wielkość planowanej inwestycji, czy też jej przeznaczenie. W ramach sądowej kontroli zaskarżonej decyzji należało jednak zwrócić uwagę, że w trakcie postępowania odwoławczego Wojewoda, działając w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. (przy czym w sentencji w sposób wadliwy podano art. 138 § 2 K.p.a., co jednak nie miało wpływu na wynik sprawy), uchylił zaskarżoną decyzję w części podstawy prawnej, przywołując w to miejsce art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, oraz utrzymał decyzję w pozostałej części w mocy. Podkreślenia wymaga, że o ile Wojewoda był uprawniony do zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia w części obejmującej jego podstawę prawną, to jednak jego obowiązkiem, stosownie do treści art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, było nie tylko wniesienie sprzeciwu, ale również zobowiązanie inwestora do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. W zaskarżonej decyzji zabrakło powyższego rozstrzygnięcia, co przesądza o wadliwości decyzji Wojewody, gdyż sentencja zaskarżonej decyzji nie zawierała wszystkich elementów przewidzianych przepisami prawa. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda zobowiązany jest do wydania decyzji uwzględniającej ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O wykonalności orzeczono na podstawie art. 152 powołanej powyżej ustawy.