III SA/Gd 688/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2014 r. sprawy ze skargi "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w T. na uchwałę Rady Miejskiej [...] z dnia 8 października 2004 r. nr [...] w przedmiocie ustalenie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego oddala skargę Uchwałą z dnia 8 października 2004 r., nr [...] Rada Miejska ustaliła wysokość opłat za zajęcie pasa drogowego dróg gminnych na cele nie związane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg. Jako podstawę prawną wskazano art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm., dalej: "u.s.g.") oraz art. 40 ust. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 71, poz. 838 z późn. zm., dalej: "u.d.p."). W przedmiotowej uchwale w § 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a)-d) ustalono roczne stawki opłat za 1 m2 powierzchni pasa drogowego drogi gminnej zajętej przez rzut poziomy umieszczonego urządzenia: 1) umieszczenie w pasie drogowym sieci kanalizacji sanitarnej i wodociągowej zł; a) w jezdni – 8,00 zł; b) w pozostałych elementach pasa drogowego w obszarze zabudowanym – 4,00 zł; c) w pozostałych elementach pasa drogowego poza obszarem zabudowanym – 2,00 zł; d) na drogowym obiekcie inżynierskim – 180,00 zł; 2. umieszczenie w pasie drogowym innych urządzeń: a) w jezdni – 50,00 zł; b) w pozostałych elementach pasa drogowego w obszarze zabudowanym – 25,00 zł; c) w pozostałych elementach pasa drogowego poza obszarem zabudowanym – 15,00 zł; d) na drogowym obiekcie inżynierskim – 180,00 zł [...]". "A" Spółka Akcyjna z siedzibą w T. pismem z dnia 21 maja 2012 r. wezwała Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę uchwały w ten sposób, że infrastruktura techniczna służąca do przesyłania paliwa gazowego ( zaklasyfikowana jako "inne urządzenie" ) zostanie również objęta stawką opłaty w wysokości wskazanej w § 3 ust. 1 pkt 1 lit a) – c), to jest w wysokości przyjętej dla urządzeń wodociągowo – kanalizacyjnych. Rada Miejska uchwałą z dnia 22 czerwca 2012 r. Nr [...] - po zapoznaniu się ze stanowiskiem Burmistrza - uznała wezwanie za nieuzasadnione. Wskazała, że zaskarżona uchwała nie rozróżnia podmiotów, a jedynie wyraźnie rodzaj urządzenia. Urządzenia sieci kanalizacyjnej sanitarnej i wodociągowej są urządzeniami innego rodzaju aniżeli urządzenia gazociągów. Zdaniem organu w sprawie nie zachodzi nierówne traktowanie poszczególnych podmiotów posiadających tę samą cechę prawnie relewantną, lecz przewidziane w ustawie zróżnicowanie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego ze względu na rodzaj urządzenia lub obiektu. "A" Spółka Akcyjna z siedzibą w T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 8 października 2004 r., nr [...] wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w części dotyczącej § 3 ust. 1 pkt 1 lit a) – c) oraz § 3 ust. 1 pkt 2 lit. a) – c). Radzie Miejskiej skarżąca zarzuciła wydanie ww. uchwały z rażącym naruszeniem: - art. 32 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r.; - art. 40 ust. 9 pkt 5 ustawy o drogach publicznych; - art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym; - art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W uzasadnieniu skargi - z powołaniem się na wyroki sądów administracyjnych oraz orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 października 2000 r. (sygn. akt K 1/00) - wskazano m.in., że treść uchwały narusza konstytucyjną zasadę równego traktowania podmiotów przez władze publiczne. W ocenie skarżącej różnicowanie urządzeń wodociągowo – kanalizacyjnych oraz urządzeń gazowych dokonane w regulacjach spornej uchwały nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia. Po pierwsze, są to urządzenia podobne konstrukcyjnie (rury) wykonane z tego samego materiału - polietylenu. Ponadto urządzenia te służą zaspokajaniu potrzeb publicznych, o których mowa w art. 6 pkt 2 – 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Co równie istotne, sam normodawca w sposób podobny traktuje ww. urządzenia. Ocena taka wynika z treści § 140 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.). W przepisie tym wskazuje się, jakie urządzenia infrastruktury technicznej nie związanej z drogą nie mogą naruszać elementów technicznych drogi. Wśród tych urządzeń wymienia się linie elektroenergetyczne oraz telekomunikacyjne, przewody kanalizacyjne oraz gazowe i wodociągowe oraz urządzenia wodnych melioracji. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 645/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie jej § 3 ust. 1 punkt 1 podpunkty a) do c) oraz § 3 ust. 1 pkt 2 podpunkty a) do c). Na skutek skargi kasacyjnej, wniesionej przez Radę Miejską, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 maja 2014r., sygn. akt II GSK 685/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że problem prawny dotyczył tego czy Rada Miejska, uchwalając zaskarżoną uchwałę (jako akt prawa miejscowego) mogła zróżnicować stawki za zajęcie pasa drogowego dróg gminnych w zależności od umieszczonych w nim urządzeń: sieci kanalizacji sanitarnej i wodociągowej – niższe, a wyższe - za inne urządzenia infrastruktury technicznej, w tym te zaopatrujące w gaz. Wskazano, że zasadę obliczania opłat za umieszczanie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego określa art. 40 ust. 5 u.d.p. Jednocześnie przepis art. 40 ust. 8 zd. 2 określa maksymalną wysokość stawki opłaty, o której mowa w ust. 5, ustalaną w drodze uchwały przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego. Stawka tej opłaty nie może przekroczyć 200 zł. Uchwała Nr [...] została podjęta przez właściwy organ (Radę Miejską), który w § 3 ustalił stawki opłat za zajęcie pasa drogowego drogi gminnej przez wszystkie urządzenia objęte art. 40 ust. 2 pkt 2) u.d.p., a ustalone tym paragrafem stawki nie przekraczały kwoty 200 zł i były zgodne z zasadami obliczania opłaty wyznaczonymi przez art. 40 ust. 5 u.d.p.. Dalej wyjaśniono, że za rodzaj urządzenia, o którym mowa w art. 40 ust. 9 u.d.p. należy rozumieć nie tylko budulec i kształt sieci, ale i cel, jakiemu będzie to urządzenie służyło. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił więc stanowisko skarżącej, że urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne i gazowe są różnymi urządzeniami infrastruktury technicznej, a nie jednorodzajowymi i mogą zostać ustalone stawki opłat za zajęcie pasa drogowego opisywanymi urządzeniami, które będą się różniły w zależności od rodzaju urządzenia. Nie doszło więc do naruszenia art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontroli sądów administracyjnych podlegają akty prawa miejscowego organów samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Takim właśnie aktem prawa miejscowego jest zaskarżona uchwała Rady Gminy Miejskiej z dnia 8 października 2004 r. nr [...] w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej jako: "u.s.g.") wymagane jest wykazanie nie tylko interesu prawnego, ale także naruszenia tego interesu. Należy podzielić utrwalony w orzecznictwie sądowym pogląd, że naruszenie interesu prawnego, które stanowi o posiadaniu legitymacji do wniesienia skargi na uchwałę w tym trybie musi być bezpośrednie i aktualne, a przede wszystkim związane z naruszeniem konkretnego przepisu prawa materialnego. Dopiero naruszenie interesu prawnego otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Sąd bada czy wraz z naruszeniem interesu prawnego doszło do naruszenia obiektywnego porządku prawnego. Zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę zaskarżona uchwała narusza interes prawny strony skarżącej w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g.. Skarżąca spółka jest bowiem właścicielem instalacji ułożonych w pasie drogowym, a zatem zaskarżona uchwała stanowi prawną podstawę dla wymierzenia jej opłat z tytułu zajęcia pasa drogowego. Niewątpliwie więc przepis uchwały podwyższający wysokość opłaty za zajęcie pasa drogowego ma wpływ na sferę jej obowiązków, determinuje bowiem wydanie wobec niej decyzji określonej treści, nakładającej obowiązek uiszczania opłat w nowej podwyższonej wysokości. Problem prawny, jaki zaistniał w niniejszej sprawie, dotyczy tego czy Rada Miejska, uchwalając zaskarżoną uchwałę (jako akt prawa miejscowego) mogła zróżnicować stawki za zajęcie pasa drogowego dróg gminnych w zależności od umieszczonych w nim urządzeń: sieci kanalizacji sanitarnej i wodociągowej – niższe, a wyższe - za inne urządzenia infrastruktury technicznej, w tym te zaopatrujące w gaz. Na wstępie należy zauważyć, że naczelną zasadą demokratycznego państwa prawnego jest działanie organów władzy publicznej w granicach i na podstawie obowiązującego prawa. Zasadę tę wyraża art. 7 Konstytucji RP. Przepis ten zawiera normę zakazującą domniemywania kompetencji takiego organu i tym samym nakazuje, by wszelkie działania organu władzy publicznej były oparte na wyraźnie określonej normie kompetencyjnej. Zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego. Zgodnie z art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Z przepisu tego wynika, że akty prawa miejscowego muszą być podejmowane w oparciu o wyraźną normę kompetencyjną rangi ustawowej. Wykroczenie przez organ uchwałodawczy poza granice upoważnienia ustawowego do wydawania aktu prawa miejscowego jest oceniane jako istotne naruszenie prawa, skutkujące nieważnością wadliwego przepisu prawa miejscowego. W kontrolowanej sprawie podstawę do wydania zaskarżonej uchwały stanowił art. 40 ust. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 71, poz. 838 z późn. zm., dalej: "u.d.p."), w myśl którego organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego, z tym że stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł. Wytyczne co do zakresu uregulowania omawianą uchwałą znajdowały się także w ust. 2, 3, 5 i 9 art. 40 u.d.p. Przepis art. 40 ust. 2 u.d.p. określa, przypadki, w których zajęcie pasa drogowego wymaga zezwolenia zarządcy drogi, jak: cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg (w tym umieszczanie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego - pkt 2). Z kolei art. 40 ust. 3 u.d.p. stanowi, że za zajęcie pasa drogowego pobierana jest opłata. Przepis ten wprowadza obowiązek pobierania opłaty za zajęcie pasa drogowego, co także oznacza opłata ta musi zostać najpierw ustalona. Zasadę obliczania opłat za umieszczanie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego określa art. 40 ust. 5 u.d.p.. Odnosząc powyższe do kontrolowanej przez Sąd uchwały Nr [...], należy zauważyć, że została podjęta przez właściwy organ (Radę Miejską), w § 3 ustalała stawki opłat za zajęcie pasa drogowego drogi gminnej przez wszystkie urządzenia objęte art. 40 ust. 2 pkt 2) u.d.p., a ustalone tym paragrafem stawki nie przekraczały kwoty 200 zł i były zgodne z zasadami obliczania opłaty wyznaczonymi przez art. 40 ust. 5 u.d.p. Niezasadny jest zarzut skarżącej, że zaskarżoną uchwałę podjęto z naruszeniem art. 40 ust. 9 u.d.p. poprzez nieuprawnione różnicowanie stawek opłat za umieszczanie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego w zależności od rodzaju urządzeń: inne dla sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, a inne dla sieci gazowej. Stawka opłat może być, zgodnie z art. 40 ust. 9 ustawy zróżnicowana w zależności od: 1) kategorii drogi, której pas drogowy zostaje zajęty; 2) rodzaju elementu zajętego pasa drogowego; 3) procentowej wielkości zajmowanej szerokości jezdni; 4) rodzaju zajęcia pasa drogowego; 5) rodzaju urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym. Bezsporne jest, że istnieją różne rodzaje urządzeń, które umieszczane są w pasie drogowym i oczywistym jest, że organ nie może stosować do każdego rodzaju urządzenia identycznej stawki. Ustawodawca we wskazanym przepisie pozwolił na różnicowanie przedmiotowych stawek w zależności od "rodzaju urządzenia". Jeżeli więc urządzenia wodno - kanalizacyjne stanowią określony rodzaj urządzeń a urządzenia gazowe inny rodzaj urządzeń, to art. 40 ust. 9 pkt. 5 pozwala na wprowadzenie różnych stawek przy zastosowaniu takiego kryterium ich rozróżnienia. Nadto, gdy w art. 40 ust. 9 u.d.p. mowa jest o rodzaju urządzenia, należy rozumieć nie tylko budulec i kształt sieci, ale i cel, jakiemu będzie to urządzenie służyło. Niezasadne jest w tym przypadku odwoływanie się do przepisów prawa budowlanego, jak to zrobiła skarżąca, wskazując na treść art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego oraz przepis § 140 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.). Omawiana uchwała, oparta na przepisach ustawy o drogach publicznych dotyczy sieci przesyłowych zlokalizowanych w pasie drogowym, a nie urządzeń związanych z obiektem budowlanym i zapewniających możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W uzasadnieniu wyroku z dnia 20 maja 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny dodatkowo zauważył, że woda jest niezbędna do codziennego funkcjonowania, a ścieki są normalnym następstwem funkcji życiowych człowieka i działalności gospodarczej, o tyle – gaz, gdy chodzi o jego właściwości grzewcze, może być zastąpiony przez inne materiały – drewno, węgiel, prąd elektryczny. Mimo, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 u.s.g. wśród zadań własnych gminy mających na celu zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty znajdują się sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz, to zgodnie z tym, co wyżej powiedziano istnieją priorytety w zaspokajaniu tychże potrzeb. Wynika to także z uregulowań m.in. ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym zaopatrzeniu w ścieki (Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 z późn. zm.), która określa zasady i warunki zbiorowego zaopatrzenia w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi oraz zbiorowego odprowadzania ścieków, w tym zasady działalności przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych, zasady tworzenia warunków do zapewnienia ciągłości dostaw i odpowiedniej jakości wody, niezawodnego odprowadzania i oczyszczania ścieków, wymagania dotyczące jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, a także zasady ochrony interesów odbiorców usług, z uwzględnieniem wymagań ochrony środowiska i optymalizacji kosztów (art. 1) i w art. 3 ust. 1 stanowi, że zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe zaopatrzenie w ścieki jest zadaniem własnym gminy. Przyjmuje się, że według uregulowań tej ustawy "gmina jest regulatorem, a przedsiębiorstwo operatorem. Przedsiębiorstwo przejmuje określone obowiązki gminy wraz z uzyskanym od niej prawem do prowadzenia działalności, choć nie jest ono w stanie zastąpić gminy w całości (np. nie może realizować tylko jej przysługujących funkcji reglamentacyjnych), a jedynie wykonywać może funkcje gospodarcze." (por. J. Rotko. Komentarz do art. 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym zaopatrzeniu w ścieki, Lex 2011). W oparciu o powyższe argumenty należało stwierdzić, że urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne i gazowe są różnymi urządzeniami infrastruktury technicznej, a nie jednorodzajowymi i mogą zostać ustalone stawki opłat za zajęcie pasa drogowego opisywanymi urządzeniami, które będą się różniły w zależności od rodzaju urządzenia. Nie zostaną przy tym naruszone zasady dotyczące realizacji zadań publicznych przez gminę (art. 2 ust. 1 u.s.g.) i zaspokajania potrzeb zbiorowych wspólnoty (art. 7 ust. 1 pkt 3 u.s.g.). Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 32 Konstytucji RP, Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku stwierdził, że wydając zaskarżoną uchwałę Rada Gminy nie naruszyła tego przepisu, zaś Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, jest tym stanowiskiem związany. Art. 32 Konstytucji RP w ust. 1 stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi i mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne, a w ust. 2 wprowadza zakaz dyskryminacji. Przede wszystkim kontrolowana uchwała nie była skierowana do określonych podmiotów. Jej zakres został określony przedmiotowo. Nadto, jak wyżej wskazano działalność związana z umieszczaniem i zajmowaniem pasa drogowego przez urządzenia infrastruktury technicznej ma różnorodny charakter, w zależności od rodzaju urządzenia, które zostaje umieszczone w pasie drogowym. Z zasady równości, wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, wynika zaś nakaz jednakowego traktowania podmiotów prawa w obrębie określonej klasy (kategorii). Wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną (relewantną) powinny być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących jak i faworyzujących (por. orzeczenie z 29 września 1997 r., sygn. K 15/97; wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 maja 2012 r., sygn. SK 17/09, OTK ZU nr 5/A/2012, poz. 5, z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. K 63/07, OTK-A nr 6, poz. 60 z 2010 r., z dnia 21 września 1999 r., sygn. K 6/98, OTK ZU nr 6/1999, poz. 117, z dnia 28 maja 2002 r., sygn. P 10/01, OTK ZU nr 3/A/2002, poz. 35). Zasada równości zakłada tym samym odmienne traktowanie podmiotów różnych, tj. podmiotów nieposiadających wspólnej cechy istotnej. W tej sytuacji nie można podzielić stanowiska skarżącej co do obowiązku równego traktowania podmiotów, których działalność związana z umieszczaniem w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej dotyczy różnych urządzeń. Konsekwencją powyższego jest też, że nie doszło do naruszenia art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 672, z późn. zm.), według którego podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach, z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa. Z tego co wyżej powiedziano wynika bowiem, że nie można mówić o dyskryminującym traktowaniu przedsiębiorców zajmujących pas drogowy w związku z umieszczeniem sieci gazowej w stosunku do przedsiębiorców umieszczających w pasie drogowym sieci wodociągowe czy kanalizacyjne. Zatem należało uznać zarzuty naruszenia art. 32 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 u.s.d.g. za niezasadne. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.