I FSK 841/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Bącal, Sędzia NSA Hieronim Sęk (spr.), Sędzia WSA (del.) Agnieszka Jakimowicz, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 451/14 w sprawie ze skargi W.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 20 lutego 2014 r., nr [....] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od W.K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Przedmiot skargi kasacyjnej W. K. wniósł skargę kasacyjną (dalej: Skarżący) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 451/14. Wyrokiem tym oddalono jego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. (dalej: Dyrektor IS) z dnia 20 lutego 2014 r. w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. 2. Relacja ze stanu sprawy przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji 2.1. Zaskarżoną decyzją Dyrektor IS utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia 30 września 2013 r., którą orzeczono o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu (Skarżącego) za zaległości podatkowe A. sp. z o.o. (dalej: Spółka) z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące: październik-grudzień 2008 r., styczeń-wrzesień 2009 r., styczeń-listopad 2010 r. oraz za czerwiec 2011 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami egzekucyjnymi. 2.2. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że: - na dzień wydania decyzji istniały zaległości podatkowe Spółki; - Skarżący w czasie upływu terminu płatności zobowiązań podatkowych, które następnie przerodziły się w zaległości, pełnił funkcję członka zarządu Spółki; - prowadzona wobec Spółki egzekucja była bezskuteczna; - wystąpiły obie pozytywne przesłanki warunkujące orzeczenie odpowiedzialności Skarżącego jako prezesa zarządu Spółki za jej zaległości podatkowe; - Skarżący nie uwolnił się od tej odpowiedzialności, gdyż nie wykazał, iż: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe); b) niezgłoszenie takiego wniosku lub niewszczęcie takiego postępowania nastąpiło bez jego winy; c) nie wskazał również mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. 3. Skarga do Sądu pierwszej instancji i odpowiedź na skargę 3.1. W skardze Skarżący zarzucił naruszenie art. 202 w związku z art. 615 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037, z późn. zm.; dalej: K.s.h.) w związku z art. 196 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 czerwca 1934 r. - Kodeks handlowy (Dz. U. Nr 57, poz. 502, z późn. zm.; dalej: K.h.) przez uznanie, że: - umowa Spółki zawierała zapis wyłączający możliwość stosowania art. 196 K.h., stanowiącego o okresowym (ograniczonym w czasie) pełnieniu funkcji członka zarządu; - art. 615 K.s.h. wyłączał możliwość stosowania art. 202 K.s.h. po dacie 1 stycznia 2001 r. W konsekwencji według Skarżącego, niewłaściwie przyjęto, że został powołany na członka zarządu na czas nieoznaczony i pełnił te obowiązki w czasie powstania zobowiązań podatkowych Spółki. 3.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wniósł o oddalenie skargi. 4. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji 4.1. Sąd uznał skargę za niezasadną i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) 4.2. W motywach takiej oceny i rozstrzygnięcia Sąd stwierdził, że: - organy podatkowe prawidłowo wykazały, iż zostały spełnione przesłanki pozytywne odpowiedzialności Skarżącego jako członka zarządu; - z kolei Skarżący nie wykazał, aby zachodziły przesłanki wyłączające jego odpowiedzialność; - w czasie, gdy upływał termin płatności zobowiązań podatkowych, które wobec ich nieuregulowania przekształciły się w zaległości podatkowe, Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki. Według Sądu, ustaleń tych nie mogły podważyć zarzuty skargi, kwestionujące podstawy odpowiedzialności Skarżącego, z odwołaniem się do przepisów Kodeksu handlowego oraz Kodeksu spółek handlowych, Sąd w tym zakresie wyjaśnił, że: - w uchwale nr 1/00 zgromadzenia wspólników z dnia 20 lipca 2000 r. powołującej Skarżącego na stanowisko prezesa zarządu Spółki nie wskazano kadencyjności tego zarządu; - nie określono też jej w samej umowie Spółki; - przyjąć zatem należało, że zarząd Spółki powołany został na czas nieoznaczony, a zatem art. 196 K.h. nie miał zastosowania, gdyż nie wskazano w uchwale powołującej ów zarząd, kiedy upływa jego kadencja; - nie miał przy tym racji Skarżący twierdząc, że skoro w art. 196 K.h. była mowa o ostatnim roku urzędowania, to mieliśmy do czynienia z ograniczeniem w czasie pełnienia funkcji członka zarządu; - Skarżący nie wskazał, w jaki sposób ograniczone w czasie zostało pełnienie przez niego obowiązków członka zarządu wobec braku oznaczenia kadencji w umowie Spółki; - art. 615 § 2 K.s.h. przewidywał stosowanie przepisów dotychczasowych (Kodeksu handlowego) dla określenia terminu wygaśnięcia mandatu członka organu spółki kapitałowej, jeśli rozpoczął się przed dniem wejścia w życie ustawy (Kodeksu spółek handlowych); - dodatkowo na okoliczność faktycznego sprawowania obowiązków prezesa zarządu Spółki, w czasie, gdy powstały zaległości, wskazywały również jej sprawozdania finansowe za lata 2008, 2009 i 2011, sygnowane podpisem Skarżącego i pieczątką imienną z oznaczeniem funkcji "Prezes"; - nadto w toku postępowania podatkowego Skarżący przedłożył wyrok Sądu Rejonowego w T. o sygn. akt II Ks 30/09, wydany w postępowaniu, w którym występował jako oskarżony prezes zarządu Spółki; - nie wykazał też, aby został odwołany z funkcji członka zarządu, czy utracił mandat do sprawowania tej funkcji; - nie zostało skutecznie obalone domniemanie prawdziwości danych wpisanych do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym. 5. Skarga kasacyjna i odpowiedź na skargę kasacyjną 5.1. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. 5.2. Sądowi zarzucił naruszenie: 1) art. 3 § 1, art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z poźn. zm.; dalej: O.p.) przez przyjęcie, że uchwała nr 1/00 zgromadzenia wspólników z dnia 20 lipca 2000 r. powoływała Skarżącego na funkcję członka zarządu Spółki na czas nieograniczony, gdy tymczasem uchwała ani umowa spółki nie zawierała zapisu o możliwości powołania na taki czas; 2) art. 3 § 1, art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 187 § 1, art. 191 O.p. w związku z art. 202 i art. 615 § 2 K.s.h. przez zaniechanie ustalenia, czy i kiedy wygasł Skarżącemu mandat członka zarządu; 3) art. 195 i art. 196 K.h. przez przyjęcie, że przepisy te pozwalają stwierdzić, iż członek zarządu może zostać powołany na czas nieograniczony, gdy tymczasem w świetle drugiego z nich członek zarządu może być powołany tylko na czas oznaczony i nieuprawnia on do wprowadzenia w umowie spółki zapisu o możliwości powołania członka zarządu na czas nieograniczony, a tym samym przyjęcia, że uchwała nr 1/00 zgromadzenia wspólników powołała Skarżącego na czas nieograniczony; 4) art. 202 i art. 615 § 2 K.s.h. przez przyjęcie, że w sprawie należało stosować przepisy Kodeksu handlowego, w sytuacji, gdy drugi z tych przepisów nie dopuszcza, aby możliwe było powołanie członka zarządu na czas nieograniczony; prawidłowa wykładnia art. 615 § 2 K.s.h. skutkować powinna uznaniem, że mandat Skarżącego jako członka zarządu wygasł przed 2008 r. 5.3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor IS wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. 6.2. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 tego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie ujawniono. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40) Natomiast skarga kasacyjna Skarżącego zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio P.p.s.a.) okazała się niezasadna. 6.3. Sąd pierwszej instancji kontrolował decyzję wydaną w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki. Wydanie takiej decyzji wymagało wykazania zarówno przesłanek pozytywnych tej odpowiedzialności, jak również stwierdzenia, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność, tzw. przesłanki egzoneracyjne. Przesłankami pozytywnymi są: pełnienie funkcji członka zarządu w czasie, gdy powstała zaległość podatkowa spółki oraz bezskuteczność egzekucji z jej majątku. Do przesłanek uwalniających od odpowiedzialności należą natomiast: zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego, bądź brak winy w niezgłoszeniu tych wniosków oraz wskazanie mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych. W zaskarżonej decyzji organ podatkowy przyjął, że spełnione zostały przesłanki pozytywne oraz nie wystąpiły przesłanki wyłączające odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe. Takie też stanowisko zaaprobował Sąd pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej zakwestionowano wyłącznie jeden element. Mianowicie ocenę w zakresie uznania, że Skarżący pełnił funkcję członka zarządu w czasie, gdy powstały zaległości podatkowe. Według autora tej skargi, Skarżący, inaczej niż przyjęto w oparciu o uchwałę zgromadzenia wspólników, umowę spółki oraz przepisy Kodeksu handlowego (art. 195 i art. 196), do zarządu Spółki został powołany na czas oznaczony. Dlatego też, mając na uwadze art. 615 § 2 K.s.h., mandat jego wygasł przed 2008 r. 6.4. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty skargi kasacyjnej oraz towarzyszące im motywy okazały się bezzasadne. Przypomnieć trzeba, co też przyjął Sąd pierwszej instancji, że w umowie Spółki nie określono kadencyjności zarządu; nie uczyniono tego również w uchwale nr 1/00 z dnia 20 lipca 2000 r. powołującej Skarżącego na stanowiska prezesa zarządu. W wymienionej umowie oraz uchwale nie zostało również stwierdzone, aby Skarżący mógł być lub był powoływany wyłącznie na konkretny okres. Tym samym pełnienie przez niego funkcji członka zarządu nie miało zawężenia jakimikolwiek ramami czasowymi. Nie wskazano bowiem żadnego terminu (np. dwa lata, czy dłużej) ani też daty, do której członek zarządu miałby pełnić swoją funkcję. Z tych przyczyn nie można było podzielić zapatrywań Skarżącego co do powołania go w świetle przywołanych dokumentów jedynie na oznaczony czas. Skarżący podnosił, że uchwała oraz umowa nie zawierały zapisu o możliwości powołania członka zarządu na czas nieograniczony. Okoliczności tej nie kwestionował Sąd pierwszej instancji, więc sama w sobie była ona bez znaczenia. Rzecz jednak w tym, że brak takiego zapisu z przyczyn logicznych nie mógł przesądzać, iż członek zarządu został powołany na czas oznaczony. Wręcz przeciwnie, jeśli następuje bowiem powołanie bez podania czasu jego trwania, to w sposób oczywisty trzeba przyjąć, że jest ono nielimitowane czasowo, a nie odwrotnie, tzn. iż obejmuje konkretny okres. Tylko bowiem ten drugi przypadek wymaga z istoty swojej wyraźnego podania końca powołania, a nie ten pierwszy, w którym sama przez się tkwi właśnie nieokreśloność czasowa jako podstawowa jego cecha. Odstępstwo w tym zakresie wymagałoby istnienia wyraźnej normy prawnej pozwalającej na odmienną kwalifikację tak wyrażonego powołania. 6.5. We wskazanym kontekście odnotować wymagało, że powołanie członka zarządu sp. z o.o. na czas nieoznaczony było dopuszczalne w świetle Kodeksu handlowego. W odniesieniu do sp. z o.o. przepisy tego Kodeksu nie ograniczały możliwości pełnienia funkcji członka zarządu tylko na podstawie mandatu członka zarządu powołanego na czas oznaczony. Do zarządu można było powołać daną osobę na czas oznaczony (np. okres od dwóch do pięciu lat), albo czas nieoznaczony (tj, bez wskazania okresu powołania). W Kodeksie handlowym nie występowała konkretna regulacja w zakresie sp. z o.o., która wprowadzałaby jakiekolwiek ograniczenia w tej kwestii, jak uczyniono to już w przypadku spółki akcyjnej. Z art. 367 § 1 K.h. (dotyczącego spółki akcyjnej) wynikało, że członkowie pierwszego zarządu mogą być powołani najwyżej na dwa lata, członkowie zarządów następnych - najwyżej na trzy lata. W odniesieniu do tej osoby prawnej ustawodawca, w odróżnieniu od regulacji dotyczącej sp. z o.o., wyraźnie zastrzegł, na jaki okres mogą być powołani członkowie zarządu. W przypadku natomiast sp. z o.o. takiego zapisu normatywnego ograniczenia czasu powołania nie wprowadzono. W takich okolicznościach powtórzyć należało za Sądem pierwszej instancji, że Skarżący został powołany na czas nieoznaczony. 6.6. Nie miał racji Skarżący wywodząc, że w świetle art. 196 K.h. mógł być powołany tylko na czas oznaczony. Przepis ten stanowił, że "Mandaty członków zarządu wygasają z dniem odbycia zgromadzenia spólników, zatwierdzającego sprawozdanie, bilans i rachunek zysków i strat za ostatni rok ich urzędowania." W żadnym fragmencie nie reguluje on okresu, na jaki członek zarządu sp. z o.o. może zostać powołany. Zwrot "za ostatni rok ich urzędowania" nie oznacza cezury czasowej, z której należałoby wywodzić możliwość powoływania członka zarządu takiej spółki tylko na określony termin, jak wadliwie próbował wykazać Skarżący. Przepis ten tylko i wyłącznie wskazuje na moment, w którym wygasa mandat członków zarządu, w sytuacji gdy kadencja ich jest w ostatnim roku urzędowania. Innymi słowy odnosi się do przypadków, gdy mandat jest już czasowy, a nie że sama z siebie wprowadza lub ustanawia wyłącznie takie mandaty. Jeżeli więc członek zarządu sp. z o.o. został powołany od razu na okres czasowy, np. pięciu lat, to jego mandat wygasał nie z upływem tych pięciu lat, a z dniem odbycia zgromadzenia wspólników, zatwierdzającego sprawozdanie, bilans i rachunek zysków i strat za ostatni rok jego urzędowania. Do wniosku zbieżnego z oczekiwanym przez Skarżącego nie prowadziła również analiza porównawcza przepisów Kodeksu handlowego, o czym już wcześniej wzmiankowano. Prawodawca w odniesieniu do spółki akcyjnej wyraźnie postanowił, na jaki okres mogą być powoływani członkowie zarządu (por. art. 367 § 1 K.h.) W przypadku sp. z o.o. takiej regulacji już nie zamieścił. Nie wprowadził tym samym zakazu powoływania osób na członka zarządu sp. z o.o. na czas nieoznaczony. W świetle tego, co zostało wyżej napisane, niezasadne były zarzuty naruszenia art. 195 i art. 196 K.h. (zob. pkt 5.2. ppkt 3 tego uzasadnienia) Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 195 K.h. przez błędną jego wykładnię. Nie wskazał bowiem, jak to ujął Skarżący, że to zgodnie z tym przepisem członek zarządu może być powołany na czas nieograniczony. Sąd wyraził stanowisko co do możliwości powołania członka zarządu na czas nieoznaczony, błędnie ujętym przez Skarżącego jako nieograniczony. Wnioski zaś tego Sądu były prawidłowe. 6.7. W konsekwencji niesłuszny był zarzut naruszenia przepisów postępowania (por. pkt 5.2. ppkt 1 tego uzasadnienia). Powołane przez organy podatkowe dokumenty, zgromadzone w materiale dowodowym, dawały podstawę do oceny przyjętej przez Sąd pierwszej instancji. 6.8. Niezasadne były także zarzuty dotyczące art. 202 i art. 615 § 2 K.s.h. (zob. pkt 5.2. ppkt 2 i 5 tego uzasadnienia) Art. 615 § 2 K.s.h. stanowił, że "Termin wygaśnięcia mandatu członka organu spółki kapitałowej, który rozpoczął się przed wejściem w życie ustawy, ocenia się według przepisów dotychczasowych." Przepis ten jest przepisem przejściowym (intertemporalnym) i ze swej istotny obejmuje wyłącznie sytuacje (stosunki prawne), które już trwają w momencie, gdy dochodzi do zmiany stanu pranego. Tym samym przewidziane w nim stosowanie przepisów dotychczasowych (Kodeksu handlowego) dla określenia terminu wygaśnięcia mandatu członka organu spółki kapitałowej, dotyczy przypadku rozpoczętego przed dniem wejścia w życie ustawy (Kodeksu spółek handlowych) stanu mającego skutkować wygaśnięciem mandatu. Nie wprowadza zatem żadnych wymogów dla wcześniej powołanych organów. Jeśli więc zgodnie z przepisami Kodeksu handlowego dopuszczone było powoływanie członków zarządu sp. z o.o. na czas nieoznaczony, to po wejściu w życie Kodeksu spółek handlowych pełnią oni tę funkcję nadal (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2010 r., sygn. I FSK 374/09, oraz powołany w nim wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II CSK 423/08). W realiach tej sprawy, Skarżący został powołany do pełnienia funkcji członka zarządu na czas nieoznaczony (bo umowa Spółki i uchwała o powołaniu nie wskazywały czasowych ram powołania, zaś przepisy prawa ograniczenia w tym zakresie nie przewidywały). Termin wygaśnięcia jego mandatu nie rozpoczął się przed wejściem w życie Kodeksu spółek handlowych, gdyż Skarżący nie znajdował się w okolicznościach prowadzących do takiego wygaśnięcia. Nie można było zatem uznać, aby art. 615 § 2 K.s.h. miał jakiekolwiek zastosowanie do takiej sytuacji Skarżącego. Nie podważono więc skutecznie zaaprobowanego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska, że Skarżący pełnił funkcję członka zarządu w okresie upływu terminu płatności zobowiązań podatkowych objętych zaskarżoną decyzją. Wobec takiego stanu rzeczy nie miały wartości motywy skargi kasacyjnej odnośnie tego, kiedy Skarżącemu wygasł mandat członka zarządu. W sprawie tej kluczowe było, że ów mandat Skarżący posiadał w czasie upływu terminu płatności zobowiązań podatkowych Spółki. Rzeczą wtórną, nie istotną z punktu widzenia jego odpowiedzialności za ww. okresy rozliczeniowe, było natomiast, czy ten mandat nadal (obecnie) trwa. Jako znamienne w tym kontekście jawiło się to, co stwierdzono w zaskarżonej decyzji, iż Skarżący "w toku całego postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji, jak też w postępowaniu odwoławczym nie powoływał się na okoliczność ewentualnego niepełnienia obowiązków członka zarządu w okresie, kiedy powstały zaległości podatkowe objete w/w postępowaniem lub o podjęciu przez Wspólników Spółki uchwały o odwołaniu Go ze stanowiska Prezesa Zarządu i powołaniu nowych władz." Ponadto Sąd pierwszej instancji przyjął, w ślad za organami podatkowymi, że za tym, iż Skarżący również faktycznie sprawował obowiązki członka zarządu Spółki przemawiały inne okoliczności: sprawozdania finansowe Spółki za lata 2008, 2009 i 2011, podpisane przez Skarżącego i opatrzone odciskiem pieczątki imiennej z oznaczeniem funkcji w Spółce jako "Prezes"; wyrok Sądu Rejonowego w T. o sygn. akt II Ks 30/09; wpisy do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym. Do przedstawionych faktów Skarżący w skardze kasacyjnej już nie odniósł się w żaden sposób; nie sformułował wobec nich zarzutów procesowych; brak było też jakichkolwiek twierdzeń bezpośrednio z nimi związanych. Z tych przyczyn wyrażoną ocenę Sądu pierwszej instancji należało uznać za niepodważoną. Oznaczało to, że także ona wskazywała na istnienie po stronie Skarżącego odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki. 6.9. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, o czym stanowi art. 184 ab initio P.p.s.a. Na tej podstawie orzeczono zatem jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. 6.10. Natomiast w zakresie orzeczenia w przedmiocie kosztów z punktu drugiego sentencji wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę, że: - wyrok Sądu pierwszej instancji oddalał skargę objętą wpisem stałym; - skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Skarżący przed dniem 1 stycznia 2016 r.; - Dyrektor IS złożył odpowiedź na skargę kasacyjną sporządzoną przez radcę prawnego, a na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w jego imieniu stawił się radca prawny, który nie prowadził sprawy przed Sądem pierwszej instancji; - niniejszym wyrokiem oddalono skargę kasacyjną. Wobec takiego stanu faktycznego wskazać należało, że zgodnie z art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 w związku z art. 207 § 1 i art. 209 P.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę; do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się w szczególności jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach; wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w orzeczeniu oddalającym skargę kasacyjną. Według natomiast § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490, z późn. zm.) stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna wynosi 240 zł, o czym stanowi § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia. Na podstawie wykładni systemowej § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a - c powołanego rozporządzenia przyjęto, że za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz udział w rozprawie przysługuje wynagrodzenie określone na zasadach wynikających z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a tego aktu prawnego, co znajduje potwierdzenie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12. Zastosowanie przepisów powołanego rozporządzenia uzasadniał § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804), zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 stycznia 2016 r. stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. O wysokości kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono zatem na podstawie tych przepisów, zasądzając kwotę 240 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego.