VII SA/Wa 915/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2014 r. sprawy ze skargi E. C.i K. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania przed organem pierwszej instancji skargę oddala Decyzją z dnia [...] września 2011 r. ([...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], na podstawie art. 48 ust. 1 i art. 52 oraz art. 83 ust. 1, art. 81 ust.1 pkt 2, art. 80 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 243 poz. 1623 z 2010 r. ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 2000 r. ze zm.), dalej kpa, po rozpatrzeniu sprawy budynku gospodarczego na działce nr ew. [...] w m. [...], Gm. [...] nakazał K. i E. C. rozbiórkę ww. budynku gospodarczego. Z akt sprawy wynika, że podczas oględzin 17 września 2009r. organ powiatowy ustalił, iż na ww. działce wybudowano budynek o powierzchni 45m2. Przedstawiona dokumentacja wskazuje, że inwestor zgłosił budowę budynku o powierzchni 35m2 w siedlisku rolniczym, a następnie dobudowę do tego budynku obiektu o powierzchni 10m2. Ani w Urzędzie Gminy [...], ani w Starostwie [...] nie odnaleziono akt dotyczących w/w zgłoszeń. Poza dokumentami potwierdzającymi złożenie zgłoszeń, inwestor nie posiada pełnej dokumentacji zgłoszeń. W dniu 18 marca 2010 r. PINB w nakazał pp. C. rozbiórkę spornego obiektu. [...]WINB w dniu [...] maja 2010 r. uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Następnie PINB ustalił, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działka nr ew. [...] położona jest na terenach rolnych, a w uzasadnionych przypadkach dopuszcza się nową zabudowę zagrodową po spełnieniu warunków określonych w planie. Ponowne oględziny w dniu 26 listopada 2010r. wykazały, że budynek ma powierzchnię ok. 45m2 i kryty jest blachodachówką. Wewnątrz posiada aneks kuchenny, łazienkę z ustępem, którego odpływ podłączono do szamba, co odpowiada funkcji mieszkalnej budynku. Budynek usytuowano 1,5 m od ogrodzenia z działką sąsiednią, a w ścianie zwróconej w stronę tego ogrodzenia wykonano otwór okienny 49,5 x 55,5cm. Szerokość działki jest większa niż 16m. W dniu [...] stycznia 2011 r. PINB nakazał inwestorom rozbiórkę ww. budynku gospodarczego. Decyzja ta została uchylona przez organ odwoławczy a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Następnie ustalono, że działka sąsiednia o nr ew. [...], granicząca z działką inwestorów, w części przy budynku, w rejestrze gruntów stanowi grunty orne RV. Według oświadczeń świadków i inwestorów ustalono, że budowę rozpoczęto w 2002r. i zakończono w 2009r. Podczas oględzin w dniu 7 czerwca 2011 r. ustalono, iż sąsiednia nieruchomość jest zabudowana budynkiem, obecnie rozbieranym w związku z podtopieniami w 2010r. Budynek harmonizuje z otoczeniem, a działka ma bezpośredni dostęp do ul. Przejazdowej. Dach główny budynku nachylony jest pod kątem 30°, a część jednospadowa nad dobudową pod kątem 15°. Organ powiatowy wskazał, że brak posiadania wymaganego przepisami gospodarstwa rolnego o pow. min. 1 ha oraz nachylenie jednej z połaci dachu pod kątem 15° niezgodne jest z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] - uchwała Rady Gminy [...] nr [...] z [...].12. 2003 r. (Dz.U. Woj. [...] nr [...] poz. [...]). Wyjaśnił, że obiekt przekraczający pow. 35 m2, zgodnie z art. 28, 29 i 30 Prawa budowlanego nie podlega zgłoszeniu, a wymaga pozwolenia na budowę. Zgłoszenie przewidywało zaś budowę dwóch obiektów - jeden o pow. 35m2, drugi o pow. 10 m2 z dachem płaskim krytym papą. Wybudowany obiekt znacząco różni się od obiektów ujętych w zgłoszeniach. Z tych względów nakazano jego rozbiórkę na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 205/12 uchylił ww. decyzję. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. [...]WINB zlecił organowi powiatowemu przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego. Następnie decyzją z dnia [...] marca 2013r. uchylił decyzję z dnia [...] września 2011r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wyrokiem z dnia 24 października 2013r., sygn. akt VII SA/Wa 1124/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję [...]WINB z dnia [...] marca 2013 r. Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa i art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego po ponownym rozpatrzeniu odwołania K. i E. C. od decyzji z dnia [...] września 2011r. uchylił decyzję organu powiatowego i umorzył postępowanie. Organ odwoławczy powołał art. 153 ppsa i wyjaśnił, że po ponownym dokonaniu analizy sprawy w związku z wyrokiem z dnia 24 października 2013r. uznał, że postępowanie jest bezprzedmiotowe. Organ wskazał, powołując się na ww. wyrok, że dotychczasowe ustalenia nie mogą prowadzić do wydania w trybie odwoławczym decyzji kasacyjnej. Wobec realizacji dwóch odrębnych budynków (o różnych przeznaczeniach) rzeczą organu odwoławczego było zakończenie postępowania na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w dalszej kolejności winny zostać wszczęte postępowania naprawcze co do poszczególnych budynków. Podczas kontroli w dniu 1 marca 2013 r. ustalono, iż inwestor wybudował dwa budynki ocieplone styropianem o grubości 10 cm. Okna z PCV, stolarka okienna drewniana, w oknach rolety. Dach kryty blachą, strop drewniany, poddasze ocieplone wełną mineralną. Na parterze pierwszego budynku mieści się kuchenka, łazienka, pokój z wejściem na poddasze, garaż oraz zadaszenie nad wejściem wsparte na słupie drewnianym. W drugim budynku znajdują się pomieszczenie gospodarcze i pomieszczenie z podgrzewaczem wody i umywalką. Na poddaszu - znajdującym się tylko nad pierwszym budynkiem - jest jedno pomieszczenie z dwoma oknami w szczytach. Budynki pełnią funkcję rekreacyjną oraz gospodarczo techniczną i są nieogrzewane. Nie są ze sobą wewnętrznie połączone. Najpierw powstał pierwszy budynek, a potem drugi o wymiarach 13,98 m2 z ociepleniem. Wobec faktu, że inwestor zgłosił budowę budynków gospodarczych (co w części nie odpowiada stanowi faktycznemu) należy przeprowadzić dwa odrębne postępowania administracyjne, co do każdego z budynków, na co wskazał sąd w wyroku z dnia 12 kwietnia 2012 r. Zgłoszenia obejmowały budowę budynków gospodarczych o wym. 35 m2 i 10 m2. Zatem organ powiatowy winien prowadzić dwa odrębne postępowania. Odnośnie budynku rekreacyjnego organ winien prowadzić postępowanie na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, ponieważ przekroczono zakres zgłoszenia i wybudowano inny obiekt, o funkcji mieszkalnej, na który wymagana jest decyzja o pozwoleniu na budowę. Natomiast odnośnie budynku gospodarczego organ winien wdrożyć procedurę z art. 51 Prawa budowlanego, gdyż wymiary budynku gospodarczego nie zgadzają się z wymiarami podanymi w zgłoszeniu. Skargę na powyższą decyzję wnieśli pp. [...] domagając się jej uchylenia w zakresie uzasadnienia. Skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 1 i 3 kpa, bowiem uzasadnienie ww. decyzji jest niepełne, niespójne, nielogiczne oraz wskazuje na okoliczności nie mające oparcia w materiale dowodowym. Według skarżących, organ pominął w opisie przebiegu postępowania pierwszą decyzję z dnia [...] marca 2010 r. oraz decyzję z dnia [...] maja 2010 r. uchylającą ww. decyzję PINB. Ponadto, niezgodne z ustaleniami oględzin, zawarł stwierdzenia, mające istotny wpływ na decyzję, jak i przyszłe postępowanie w sprawie. Organ stwierdził bowiem, że inwestor wybudował dwa budynki — jeden o funkcji mieszkalnej (rekreacyjnej), drugi gospodarczej. Wobec faktu, że inwestor dokonał zgłoszenia budowy budynków gospodarczych, twierdzenie organu jest niezgodne z aktami sprawy. W aktach znajduje się bowiem oświadczenie inwestora z dnia 5 czerwca 2011 r., że na podstawie zgłoszenia w dniu 14 sierpnia 2002 r., w październiku 2002 r. inwestor rozpoczął budowę, a w 2003 r., wykonał w stanie surowym parterowy budynek o pow. 35 m2, ze ścianami z gazobetonu, przykryty płaskim drewnianym dachem, kryty papą. Widok budynku w 2003 r. potwierdzają zdjęcia Nr 1 i 2. Pismem z dnia 7 lipca 2003 r. Wójt gminy [...] potwierdził, że nie wnosi uwag do zgłoszenia budowy budynku gospodarczego o pow. 35 m2. Powyższe potwierdzają także oświadczenia świadków, które wskazują, że w 2003 r. wybudowano budynek zgodnie ze zgłoszeniem. W budynku tym inwestor dobudował poddasze w 2004 r. Skarżący nadmienili, iż organ po raz pierwszy przyznał, powołując się na wyrok z dnia 24 października 2013 r., że wniesiono dwa budynki, a nie jeden o 45 m 2, pomimo że od 2009 r. posiadał dokumenty potwierdzające budowę dwóch budynków (wypis z kartoteki budynków, kopię mapy ew. i kopie zgłoszeń) i wydał [...] marca 2010 r. decyzję nakazującą rozbiórkę. Wprawdzie [...]WINB decyzją z dnia [...] maja 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję, ale podtrzymał błędne stanowisko o budowie jednego obiektu. To błędne stanowisko było podstawą do wydania jeszcze dwóch nakazów rozbiórki i dwóch decyzji [...]WINB, w tym tej z [...] listopada 2011 r. utrzymującej w mocy decyzję PINB o rozbiórce. Tym samym, pomimo posiadania ww. dokumentów organy prowadziły postępowanie przez ponad cztery lata w oparciu o ww. nieuzasadnione stanowisko. Gdyby inwestor nie odwoływał się od decyzji nakazujących trzykrotnie rozbiórkę poniósłby ogromną stratę materialną. Następnie skarżący przedstawili stanowisko odnośnie przewlekłości postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie. W opinii skarżących, wydanie decyzji o rozbiórce na podstawie nieodnalezienia akt zgłoszeń jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 38 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, właściwy organ prowadzi rejestr decyzji o pozwoleniu na budowę oraz przechowuje zatwierdzone projekty budowlane, a także inne dokumenty objęte pozwoleniem, co najmniej przez okres istnienia obiektu budowlanego. Pomimo tego, w piśmie z dnia 16 listopada 2011 r. organ I instancji sugerował skarżącym wystąpienie do Wojewody [...] i SKO o odnalezienie akt zgłoszeń. Skarżący zakwestionowali również sposób wykonywania pomiarów. Zaznaczyli, iż organ odwoławczy — jak wskazano w wyroku z dnia 24 października 2013 r. — nie wykonał wskazań wyroku z dnia 12 kwietnia 2012 r. co do ustalenia trybu postępowania mającego na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, przez co bez wątpienia przyczynił się do przewlekłości postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. W świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Na wstępie podkreślić należy, że kwestią kluczową dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji jest zbadanie, czy organ odwoławczy zastosował się do wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 205/12 oraz wyroku z dnia 24 października 2013r., sygn. akt VII SA/Wa 1124/13. Zgodnie bowiem z art. 153 ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ. Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że zasada ta traci moc wiążącą jedynie w trzech sytuacjach: w razie zmiany ustawy, w sytuacji zmiany - już po wydaniu orzeczenia sądowego - istotnych okoliczności faktycznych sprawy, a także po wzruszeniu tego orzeczenia w przewidzianym do tego trybie (por. wyrok NSA z 27 czerwca 1990 r., SA/Wr 137/90, ONSA 1990, nr 2-3, poz. 51; wyrok NSA z 26 czerwca 2000 r., I SA/Ka 2408/98, LexPolonica). Wyłącznie w wyżej wymienionych sytuacjach organ, rozpatrując sprawę powtórnie, może nie zastosować się do wytycznych rozstrzygnięcia sądowego. Z uwagi na to, że żaden z wyżej wymienionych przypadków - wyłączających moc wiążącą prawomocnego wyroku - nie miał miejsca w rozpatrywanej sprawie, zaznaczyć trzeba, iż w orzeczeniu z dnia 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 205/12 Sąd wskazał, że organ nie wyjaśnił czy inwestor wybudował jeden obiekt budowlany, odbiegający istotnie od warunków obu dokonanych zgłoszeń, czy zrealizował zamierzenia objęte zgłoszeniem, z których drugie z marca 2004r. zakładało dobudowę do istniejącego budynku kolejnego obiektu o pow.10 m 2. Organ nie zweryfikował twierdzeń skarżących, którzy podnosili, że w 2002r. na podstawie zgłoszenia wznieśli budynek o pow. ok. 35 m 2, a w 2004r. dobudowali do niego pomieszczenie gospodarcze o pow. 10 m 2 też na zgłoszenie. Nadto, oba obiekty nie są ze sobą wewnętrznie połączone i pełnią odmienne funkcje. Sąd stwierdził, że tryb wymieniony w art. 50 i 51 Prawa budowlanego winien mieć zastosowanie w przypadku braku sprzeciwu organu architektoniczno – budowlanego, jeżeli roboty budowlane wymagały pozwolenia na budowę, jak również w przypadku wykonania robót z istotnymi odstępstwami od zgłoszenia. Następnie wskazał, że konsekwencją ustaleń organu odwoławczego, że dla realizacji ww. inwestycji wymagane było pozwolenie na budowę, którego inwestor nie posiadał, jest zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego. W przypadku art. 48 chodzi o wybudowanie obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę, zgłoszenia albo pomimo wniesienia przez właściwy organ sprzeciwu. Natomiast art. 50 i art. 51 cyt. ustawy obejmuje samowolnie realizowanie robót budowlanych w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub art. 49b ust. 1. Zdaniem Sądu, w tej sprawie nie było możliwości zastosowania art. 50-51 Prawa budowlanego. Nadto, skoro tryby określone w art. 48 i art. 50-51 są rozłączne, to niedopuszczalne jest prowadzenie jednego postępowania w oparciu o stosowane zamiennie podstawy prawne. We wskazaniach co do dalszego postępowania Sąd zobowiązał organ odwoławczy, aby korzystając z art. 136 kpa dokonał ustaleń faktycznych pozwalających na prawidłową ocenę spornej zabudowy i określi tryb postępowania, który usunie stwierdzone naruszenia. Wobec niewykonania powyższych wytycznych, w kolejnym wyroku z dnia 24 października 2013r., sygn. akt VII SA/Wa 1124/13 Sąd ponownie uchylił zaskarżoną decyzję, wskazując na konieczność zastosowania się przez organ odwoławczy do wskazań zawartych w ww. wyroku i dodał, że jeżeli zgodnie z ustaleniami organu inwestorzy zrealizowali dwa obiektu budowlane, przy czym w stosunku do co najmniej jednego z nich właściwym trybem był tryb naprawczy z art. 50 – 51 cyt. ustawy, to rzeczą organu odwoławczego było zakończenie postępowania w sprawie budynku gospodarczego dwukondygnacyjnego poprzez wydanie decyzji w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W dalszej kolejności winny być wszczęte postępowania naprawcze co do poszczególnych budynków. Rozpoznając po raz kolejny odwołanie skarżących od opisanej na wstępie decyzji z dnia [...] września 2011r. organ odwoławczy, stosując się do oceny prawnej zawartej w powołanych wyrokach i prawidłowo – zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie – w oparciu o niewadliwie w kwestiach zasadniczych ustalony stan faktyczny, określił tryby w jakich winna być przeprowadzona legalizacja każdego ze spornych obiektów budowlanych. Organ ustalił bowiem, na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego (uzupełnionego podczas kontroli w dniu 1 marca 2013 r.), że inwestor wzniósł dwa odrębne – bo niepołączone ze sobą wewnętrznie budynki - które ocieplił styropianem. Oba obiekty posiadają otwory okienne. W pierwszym budynku na parterze mieści się kuchenka, łazienka, pokój z wejściem na poddasze, garaż oraz zadaszenie nad wejściem wsparte na słupie drewnianym. W drugim budynku urządzono pomieszczenie gospodarcze oraz pomieszczenie, w którym znajduje się podgrzewacz wody i umywalka. Na poddaszu – znajdującym się tylko nad pierwszym budynkiem - istnieje jedno pomieszczenie z dwoma oknami w szczytach. Budynki są nieogrzewane. Z materiału dowodowego wynika, że jako pierwszy wzniesiono budynek o funkcji mieszkalnej o pow. ok. 35 m2, na zgłoszenie dokonane w dniu 14 sierpnia 2002 r., a następnie zrealizowano drugi budynek o funkcji gospodarczej o wymiarach 13,98 m2 (razem z ociepleniem), na zgłoszenie dokonane w dniu 18 marca 2004r. Z kopii obu zgłoszeń znajdujących się w aktach sprawy wynika, że każde z nich dotyczyło zamiaru budowy budynku gospodarczego. Pierwsze zgłoszenie obejmowało budynek gospodarczy, parterowy o powierzchni zabudowy do 35 m2, z dachem płaskim krytym papą i jak wskazał dokonujący zgłoszenia K. C., przeznaczony na przechowywanie narzędzi wykorzystywanych do uprawy działki, nawozów i środków ochrony roślin oraz przechowywania zbiorów. Drugie zgłoszenie obejmowało dobudowę, przy istniejącym budynku gospodarczym budynku gospodarczego z gazobetonu o powierzchni zabudowy do 10 m2. Słusznie zatem wskazał organ odwoławczy, że skoro inwestor w obu przypadkach zgłosił zamiar budowy budynków gospodarczych, a zrealizował budynek o funkcji mieszkalnej (rekreacyjnej) i budynek gospodarczy, to należy prowadzić dwa odrębne postępowania administracyjne: jedno w stosunku do budynku rekreacyjnego w trybie art. 48 Prawa budowlanego, drugie w stosunku do obiektu gospodarczego na podstawie art. 50 i 51 cyt. ustawy. Przypomnieć bowiem trzeba, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga (wyłącznie) budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej: parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m. Tym samym ustawodawca nie zwolnił z wymogu uzyskania pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych, a taki powstał na działce inwestycyjnej, o czym świadczy w szczególności realizacja aneksu kuchennego i łazienki z toaletą przyłączoną do szamba. Zasadnie zatem stwierdził organ wojewódzki, że do legalizacji budynku mieszkalnego (rekreacyjnego) zastosowanie znajdował tryb określony w art. 48 Prawa budowlanego. Wobec treści przytoczonego wyżej art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a cyt. ustawy i podanej w zgłoszeniu zamiaru budowy budynku gospodarczego (dokonanym w 2004r.) pow. zabudowy 10 m2, przy realizacji budynku większego, bo o pow. 13, 38 m2 postępowanie legalizacyjne winno być prowadzone na podstawie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Tryb wymieniony w art. 50 i 51 Prawa budowlanego znajduje bowiem zastosowanie również w przypadku wykonania robót budowlanych z istotnymi odstępstwami od zgłoszenia, jeżeli do takich wniosków dojdzie organ w ponownie prowadzonym postępowaniu. W konsekwencji prawidłowo [...] Wojewódzki Inspektor Budowlany – uwzględniając wytyczne zawarte w wymienionych wyżej wyrokach - zastosował art. 138 § 1 pkt 2 kpa i umorzył postępowanie w niniejszej sprawie ze wskazaniem na konieczność prowadzenia dwóch odrębnych postępowań naprawczych odnośnie każdego z budynków, w podanych trybach. W świetle przedstawionej argumentacji i zgromadzonego materiału dowodowego - wbrew twierdzeniom skarżących - bez istotnego wpływu na wynik sprawy pozostawały zatem zarzuty co do błędnych wskazań organu, że inwestor wybudował budynek o funkcji mieszkalnej (rekreacyjnej) oraz budynek o funkcji gospodarczej, skoro dokonał zgłoszenia budowy budynków gospodarczych. W aktach sprawy znajduje się bowiem dokumentacja fotograficzna, która potwierdza, że budynek o pow. ok. 35 m2 ma charakter mieszkalny. Na koniec zaznaczyć trzeba, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w trybie nadzoru budowlanego, nie mogły zatem odnieść zamierzonego skutku zarzuty zgłoszone odnośnie przewlekłego prowadzenia postępowania, które skarżący mogą podnosić tylko w skardze złożonej na podstawie art. 149 ppsa. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na podstawie art. 151 ppsa - skargę oddalił.