II OZ 258/15

II OZ 258/15 POSTANOWIENIE Dnia 15 kwietnia 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Po 1097/14 wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy pozwolenia na rozbiórkę oznaczonej nr [...] części budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr 9 położonej przy Pl. H. S. w T. sprawie ze skargi S. M. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę postanawia: oddalić zażalenie. II OZ 258/15 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2014 r. w zakresie, w jakim dotyczy pozwolenia na rozbiórkę oznaczonej nr 9 części budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] położonej przy Pl. H. S. w T. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, skarżąca S. M. wraz ze skargą wniosła o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Wojewody Wielkopolskiego, którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Tureckiego z dnia [...] czerwca 2014 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na rozbiórkę budynku gospodarczego na działkach nr [...] i [...] położonych przy Pl. H. S. w T. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne skutki albowiem zostanie rozebrany budynek, który do tej pory służy jej jako pomieszczenie do trzymania węgla oraz drzewa na opał na zimę. W razie jego rozbiórki skarżąca pozostanie bez możliwości magazynowania potrzebnego opału. W konsekwencji narazi ją to na dodatkowe koszty związane z zakupem każdorazowo niewielkich ilości w sezonie, a zatem po znacznie wyższej cenie aniżeli może zakupić opał w większych ilościach poza sezonem grzewczym. Nadto w skardze podniosła, że na mocy aktu notarialnego sporządzonego w dniu 22 listopada 2013 r. nabyła znajdujący się na działce nr [...] lokal mieszkalny nr 5 o powierzchni użytkowej 46,10 m2 oraz garaż numer 23 o powierzchni użytkowej 36,20 m2, przy czym powierzchnia garażu obejmuje garaż i przynależący do niego budynek gospodarczy (drwalik), którego rozbiórka jest przedmiotem niniejszej sprawy. Uwzględniając ww. wniosek, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, iż skarżąca wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wiązałoby się zarówno z niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jak i z ryzykiem powstania znacznej dla skarżącej szkody. Po pierwsze, skarżąca powołując się na umowę sprzedaży z dnia 22 listopada 2013 r. zakwestionowała prawo własności inwestorów U. i M. K. do części przedmiotowego budynku gospodarczego – jednej z komórek gospodarskich (nr 9), składającego się w całości - jak wynika z akt sprawy - z gospodarskich komórek lokatorskich. Jednocześnie podniosła, że w tej właśnie komórce nr 9 przechowuje węgiel i drzewo na opał. Wykonanie zaskarżonej decyzji tj. rozebranie całego budynku gospodarczego, przede wszystkim komórki nr 9 spowoduje zatem – jak podała skarżąca – pozostawienie jej bez możliwości przechowywania niezbędnego opału i narazi na niewspółmiernie wysokie koszty bieżącego zakupu opału w małych ilości, który będzie musiała przechowywać w lokalu mieszkalnym. Nadto, zważywszy na podnoszone zarzuty skarżącej co do prawa własności do wskazanej części nieruchomości nr [...], rozbiórka istniejącej na tym terenie części obiektu może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Przedmiotowy budynek gospodarczy jest budynkiem starym, wprawdzie niewpisanym do rejestru zabytków, lecz zlokalizowanym na obszarze strefy układu urbanistycznego miasta Turek wpisanej do rejestru zabytków. W związku z tym jego rozbiórka może niewątpliwie prowadzić do sytuacji, w której w razie wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego odtworzenie budynku nie będzie możliwe bądź nawet gdy będzie możliwe, wiązać się będzie z poniesieniem znacznych niewspółmiernych nakładów finansowych i organizacyjnych. Jednocześnie Sąd zaznaczył, iż koniecznym było wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jedynie w zakresie, w jakim dotyczy pozwolenia na rozbiórkę oznaczonej nr 9 części przedmiotowego budynku gospodarczego, albowiem tylko w tym zakresie zaistniało niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) orzekł jak na wstępie. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył M. K., zarzucając mu brak wystąpienia przesłanek wypełniających art. 61 § 3 p.p.s.a. i wnosząc o jego uchylenie. Zdaniem żalącego strona skarżąca podała nieprawdziwe informacje odnośnie przechowywania w przedmiotowej części budynku węgla, zaś cały obiekt budowlany uległ zużyciu pod względem technicznym, a w związku z tym przydatność do pełnienia tego typu funkcji ustała. Nadto przedmiotowy budynek został przeznaczony do rozbiórki, bowiem dalsze ich trwanie niosło ze sobą groźbę niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia, utrudniało korzystanie przez mieszkańców ze swojej posesji oraz szpeciło tę część miasta. Nadto Sąd pierwszej instancji nie miał prawa kwestionowania tytułu własności U. i M. K. Odpowiedź na zażalenie złożyła S. M., wnosząc o jego oddalenie oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenia nie zasługują na uwzględnienie. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wymaga przy tym podkreślenia, iż wstrzymanie wykonania decyzji, nie jest tożsame z rozpoznaniem zarzutów skargi w odniesieniu do zaskarżonej decyzji te, bowiem będą przedmiotem oceny Sądu w dalszym postępowaniu. Celem natomiast instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2008 r. sygn. akt II OZ 741/08, LEX nr 493666). Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, iż skarżaca wykazała w niniejszej sprawie, że nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie może spowodować wystąpienie niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Stwierdzić trzeba, iż oceny prawidłowości kontrolowanego rozstrzygnięcia nie podważyła skutecznie argumentacja podnoszona we wniesionym zażaleniu. Po pierwsze, dla udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej niezbędne jest wskazanie na przedmiot niniejszej sprawy, który stanowi pozwolenie na rozbiórkę obiektu budowlanego. Pozwolenie to, podobnie zresztą jak nakaz rozbiórki, z uwagi na usunięcie obiektu budowlanego przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej ze swej istoty wiąże się z potencjalnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Po drugie, argumenty podane przez skarżącą słusznie zostały uznane za prawdopodobne a przez to przekonujące. Z kolei argumentacja zażalenia kwestionująca faktyczne wykorzystanie przez skarżącą części przedmiotowego budynku gospodarczego stanowi jedynie polemikę z tymi twierdzeniami, nie wskazując przy tym na żadne dowody, które by podważały skutecznie przytoczone przez stronę skarżąca twierdzenia. Po trzecie wreszcie, słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, iż skarżąca zakwestionowała prawo własności adresatów decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę, co jednak na tym etapie postępowania sądowego nie może zostać rozsądzone. Konieczność udzielenia ochrony tymczasowej musi jednak uwzględniać konieczność ochrony uprawnień właścicielskich. Nie była to przy tym jedyna kwestia, która przesądziła o zasadności udzielenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie sprawy, wobec braku usprawiedliwionych podstaw zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w z związku z 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.