II SA/Wa 1861/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym skargi M. G. na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kontrolnego badania lekarskiego postanawia odrzucić skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. G. uczynił zawiadomienie o orzeczeniu Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w sprawie kontrolnego badania lekarskiego. Wskazane orzeczenie zostało wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 667 ze zm.). Orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. uznano skarżącego za inwalidę i zaliczono do drugiej grupy inwalidów; ustalono, że inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą; uznano, że inwalidztwo trwa nadal i jest trwałe, a także, że zbędne jest wyznaczenie terminu badania kontrolnego. W skardze M. G. zarzucił naruszenie art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 art. 7 oraz art. 107 § 3 kpa poprzez wydanie orzeczenia w oparciu o niepełny materiał dowodowy, gdyż Komisja nie wzięła pod uwagę dokumentu opisującego warunki służby. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że komisje lekarskie, działające w sprawach funkcjonariuszy czy kandydatów do służb mundurowych, są organami administracji publicznej i swoje rozstrzygnięcia podejmują w formie decyzji administracyjnych, nazywanych orzeczeniami. Orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie zasadnicze grupy. Pierwsza z nich obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii do służby, jak i samej zdolności do służby. Natomiast druga grupa orzeczeń to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa dla celów odszkodowawczych i emerytalno-rentowych. Podstawą tych orzeczeń są odrębne przepisy, m.in. rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 stycznia 1995 r. w sprawie zasad orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, emerytów i rencistów policyjnych, trybu postępowania i właściwości komisji lekarskich w tych sprawach, sposobu przeprowadzania kontrolnych badań lekarskich oraz wzywania inwalidów na te badania (Dz. U. Nr 8, poz. 41 ze zm.), wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 21 ust. 5 cytowanej wyżej ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...). Takie orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Mają one wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. Wskazać należy, że w myśl art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych orzekają o inwalidztwie funkcjonariuszy, emerytów i rencistów, związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą. Orzeczenia tych komisji stanowią podstawę dla organu rentowego do wydawania decyzji w sprawie świadczeń przewidzianych w tej ustawie, do których prawo uzależnione jest od stwierdzenia niezdolności do służby. Od decyzji ustalającej prawo do zaopatrzenia emerytalnego przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu powszechnego (sądu pracy i ubezpieczeń społecznych) według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego (art. 32 ust. 4 powołanej ustawy). W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do właściwości takich sądów (por. wyroki NSA z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 667/08; z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 93/10; wyrok NSA z dnia 22 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 220/10, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99, OSNP 2000/5/167; uchwała NSA z dnia 19 stycznia 1998 r., sygn. akt OPS 8/97, ONSA 1998/2/39). Skoro zatem w niniejszej sprawie orzeczenie dotyczyło kontrolnego badania lekarskiego emerytowanego funkcjonariusza i ponownego ustalenia jego inwalidztwa, czy też jego braku, to orzeczenie to należy do drugiej omawianej powyżej grupy orzeczeń, niemających samodzielnego bytu i niepodlegających kontroli sądów administracyjnych. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.