I OZ 323/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1308/14 o zasądzeniu od organu zwrotu kosztów postępowania w sprawie ze skargi P. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 25 kwietnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór usuniętych pojazdów postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 16 lutego 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1308/14, wydanym na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2, art. 211 i art. 212 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej również jako P.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz P. K. kwotę 5281 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedstawiając motywy podjętego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że wyrokiem z dnia 1 grudnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1308/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyniku skargi P. K. uchylił postanowienie SKO w P. oraz postanowienie organu I instancji, przy czym w orzeczeniu tym Sąd, mimo zawartego w skardze wniosku, nie orzekł o kosztach postępowania. Ustalając należną skarżącemu wysokość kosztów postępowania, Sąd w postanowieniu z dnia 16 lutego 2015 r. wskazał, że na zasądzoną kwotę składają się: uiszczony wpis od skargi w kwocie 1664 zł, wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 3600 zł oraz opłata skarbowa od udzielonego radcy prawnemu pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P.. Organ zaskarżając w całości rozstrzygnięcie Sądu I instancji, zarzucił naruszenie art. 231 P.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, polegające na jego niezastosowaniu w sprawie. W konkluzji zażalenia organ wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż wskazane w zażaleniu przez organ. W cytowanym orzeczeniu NSA wyjaśnił, iż jest tak dlatego, że przepisy prawa – poza przypadkiem uzupełnienia wyroku (art. 157 P.p.s.a) – nie przewidują możliwości rozstrzygania o zwrocie kosztów postępowania w odrębnym orzeczeniu (art. 209 P.p.s.a.). Z reguły zatem rozstrzygnięcie to zawarte jest w orzeczeniu, od którego służy skarga kasacyjna. Rozpatrując skargę kasacyjną, jeżeli jej treść na to pozwala, sąd drugiej instancji kontroluje całe orzeczenie, w tym także postanowienie o zwrocie kosztów. Wniesienie skargi kasacyjnej czyni zatem zbędnym i niedopuszczalnym składanie obok niej zażalenia. Natomiast w przypadku wydania odrębnego postanowienia rozstrzygającego kwestię zwrotu kosztów, jego uchylenie możliwe jest jedynie na skutek zażalenia. Skarga kasacyjna od orzeczenia co do istoty sprawy nie daje bowiem sądowi drugiej instancji możliwości wzruszenia postanowienia, nie stanowiącego integralnej całości z orzeczeniem zaskarżonym. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż mimo, że Sąd I instancji w podstawie rozstrzygnięcia powołał art. 200 w zw. z art. 205 § 2, art. 211 i art. 212 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to należy uznać, jak słusznie wskazuje w uzasadnieniu zażalenia organ, iż orzeczenie to zostało wydane w trybie art. 224 P.p.s.a. Zgodnie z art. 224 P.p.s.a. "jeżeli w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych lub też orzeczeniem nie objął całej kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w tym przedmiocie wyda na posiedzeniu niejawnym wojewódzki sąd administracyjny". Powołany przepis art. 224 P.p.s.a. nie dawał podstawy do wydania zaskarżonego postanowienia. Uwadze Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uszło, że przepis ten dotyczy wyłącznie kosztów sądowych (należnych sądowi), a nie zwrotu kosztów postępowania, o których mowa w art. 205 P.p.s.a. (należnych stronie). Właśnie ostatnio wymienione koszty były przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu. Do kosztów postępowania, zdefiniowanych w art. 205 P.p.s.a. należą bowiem tylko koszty sądowe poniesione przez stronę, których równowartości strona domaga się od organu. W sprawie nie było również podstaw do uzupełnienia przez Sąd wyroku z dnia 1 grudnia 2014 r., w zakresie zwrotu kosztów na podstawie art. 157 P.p.s.a. Przewidziana w tym przepisie możliwość uzupełnienia wyroku dopuszczalna jest bowiem tylko na wniosek strony, zgodnie bowiem z art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W rozpoznawanej sprawie jednak, skarżący wniosku o uzupełnienie wyroku nie złożył. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że uzupełnienie wyroku co do kosztów postępowania może nastąpić tylko wówczas, gdy sąd nie orzekł o kosztach, mimo że strona zażądała ich przyznania we właściwym czasie. Jeżeli zaś sąd orzekł o nich w jakimś zakresie, to stronie przysługuje zażalenie na takie postanowienie (porównaj: postanowienie NSA z dn. 7.03.2008 r., sygn. akt II FZ 681/07, niepubl., postanowienie NSA z dn. 15.03.2005 r., sygn. akt GSK 1334/04, opubl. ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 124, uzasadnienie do uchwały SN z dn. 11.12.1972 r., sygn. akt III PZP 14/72, opubl. OSNC 1972, nr 12, poz. 215). Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie Sąd I instancji wadliwie orzekł co do uzupełnienia kosztów postępowania, albowiem - jak już wyżej wskazano - co do zasady nie mógł tego uczynić w trybie art. 224 P.p.s.a., gdyż tego typu koszty nie mogą być na podstawie tego przepisu uzupełnione. Nie mógł również orzec o kosztach w oparciu o przepis art. 157 § 1 P.p.s.a., albowiem strona skarżąca nie złożyła wniosku o uzupełnienie wyroku, a Sąd I instancji nie mógł orzekać w tym trybie z urzędu. Podsumowując, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie miał żadnej podstawy prawnej do wydania zaskarżonego postanowienia, co spowodowało konieczność jego uchylenia zgodnie z art. 185 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.